ตอนที่ 71-4 หาจุดยืน
ทันใดนั้นหลี่หมินเต๋อก็หยุดนิ่ง
พี่สามท่านมิควรเสี่ยงที่จะตกอยู่ในอันตรายเพื่อข้า และมิควรล้อเล่นกับของขวัญจากจักรพรรดิ
หลี่เว่ยหยางยิ้มและมิได้กล่าวอันใด
ทันใดนั้นไปจอก็เป็ดปากกล่าวว่า:
ปิ่นปักผมอันนั้นมิใช่ของขวัญจากของจักรพรรดิ คุณหนูเพียงแค่ข่มขู่พวกเขาเท่านั้น
หลี่หมินเต๋อยกมุมริมฝีปากขึ้นและยิ้มกว้างทันที
หลี่เว่ยหยางจ้องมองเขาและกล่าวอย่างใจเย็นว่า
หมินเต๋อในสถานการณ์เช่นวันนี้ เจ้ามิจําเป็นต้องทําเช่นนั้น
หลี่หมินเต๋อมองลงไปที่พื้นราวกับว่ากําลังสํานึกผิด:
ข้าจะมิทําอีกแล้ว
หลี่เว่ยหยางสับสนกับคําตอบของเด็กชาย เพราะนางมิแน่ใจว่าเขาหมายถึงว่าจะมิให้ผู้ใดรังแกอีก หรือจะมิใส่ใจต่อคําสบประมาทของผู้อื่น
แต่เมื่อกําลังจะกล่าว นางกลับได้ยินไปจ่อเอ่ยขึ้นมาว่า
คุณหนู องค์ชายสามกําลังออกมา
เมื่อหันกลับไป นางจึงเห็นสาวใช้สองคนนําทางเขามา
ชายหนุ่มแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่แสนจะสง่างาม และสวมมงกุฎอันงดงามกําลังเดินเข้ามาทางนี้อย่างใจเย็น
แท้จริงแล้วคือ ทัวเป่าเจิ้นที่อยู่ในศาลา ตอนนี้เขากําลังจะจากไป
ดวงตาของหลี่เว่ยหยางหรีลงความรู้สึกของมอร์เทนที่หรูหราของทัวเป่าเจิ้นบนร่างกายของเขา ซึ่งเป็นพรสวรรค์จากจักรพรรดิ
องค์ชายทั้งหมดมีไม่เกินห้าคน และดูเหมือนว่าองค์ชายผู้มีกําเนิดที่ต่ำต้อยคนนี้ได้เข้าสู่ศูนย์กลางอํานาจอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อเห็นเขาเดินผ่านมา ไปจอและคนรับใช้คนอื่น ๆ จึงก้มหน้าก้มตาและเปิดเส้นทาง
แต่ทัวเป่าเจิ้นหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่เว่ยหยางอย่างกะทันหัน
เซียนจู
เขาหันไปมองหลี่เว่ยหยางแล้ว
กล่าวอย่างใจเย็นว่า:
วันนี้เจ้าเล่นกับเราเหมือนลิงหลอกเจ้า…
ไปจ่อและคนรับใช้อื่น ๆ ต่างก็รู้สึกตกใจจนกล่าวอันใดมออก ขณะที่หลี่หมินเต๋อกําหมัดแน่น
ทัวเป่าเจิ้นถอนหายใจก่อนที่จะกล่าวออกมาว่า
เจ้ากล้ามาก…
หลี่เว่ยหยางแสดงท่าที่สงบอย่างมิคาดคิด
ใช่ หม่อมฉันมีความกล้ามากเกินไป!
ในชาติที่แล้วนางชื่นชมสามีและเห็นอกเห็นใจเสมอมา ที่เขามีความตั้งใจที่จะทํางานหนักเนื่องจากภูมิหลังที่ต่ำต้อยของตนเอง
ในสายตาของนางนั้น คนผู้นี้คือคู่สมรสที่สมบูรณ์แบบของตนเอง ราวกับว่าสวรรค์ประทานบุรุษผู้นี้มาให้และจะเป็นผู้ที่นางสามารถพึ่งพาได้ตลอดไป
ในช่วงชีวิตนี้ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้านางมิได้เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อยเขายังคงเด็ดเดี่ยว กล้าหาญและมีนิสัยที่มั่นคง
เขามีแผนการอยู่ในใจที่รัดกุม และมีเสน่ห์ อีกทั้งความรู้ความสามารถของเขานั้นเป็นเหมือนดั่งมังกรท่ามกลางผู้คน
หากนางสามารถเลือกได้ ในชีวิตนี้หลี่เว่ยหยางมิต้องการที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับคนผู้นี้เลย เพราะนางรู้จักผู้ชายคนนี้ดีเกินไป
เขามีแผนการที่ลึกล้ำ และใช้มาตรการที่ไร้ความปรานีเขา
สามารถใช้ทุกวิถีทางเพื่อไปให้ถึงเป้าหมายและเขารู้วิธีควบคุมผู้อื่นด้วยจิตวิญญาณของเขา
คนประเภทนี้มิมีผู้ใดสามารถคาดเดาได้เลยว่า เขาต้องการสิ่งใด
และยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ทั้งสองคนกําลังเผชิญหน้ากันและดูเหมือนว่าในขณะที่การโต้ตอบเงียบ ๆ ผ่านสายตาได้เกิดขึ้น
ทัวเป่าเจิ้นจ้องกลับและกล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า
มิทราบว่าคุณชายสามจะปล่อยให้ข้าผ่านไปได้หรือไม่?
หลี่หมินเต๋อมองดูหลี่เว่ยหยางและเห็นว่าผู้เป็นพี่สาวพยักหน้า
หลี่หมินเต๋อจึงหดตัวจากนั้นเขาได้ถอยกลับไปสองสามก้าวเพื่อเว้นช่องว่างระหว่างพวกเขา
องค์ชายสามมีคํากล่าวอื่นจะกล่าวอีกหรือไม่? หลี่เว่ยหยางขมวดคิ้ว
ทัวเป่าเจิ้นมิตอบขณะที่เขายิ้มและมองไปไกล ๆ ขณะที่กล่าวว่า
ลูกพลัมสีแดงท่ามกลางหิมะช่างเป็นทิวทัศน์ที่งดงามมากจริง ๆ …
องค์ชายสามช่างมีท่าที่ผ่อนคลายและไร้กังวล…
หลี่เว่ยหยางยิ้ม
ทัวเป่าเจิ้นโบกมือตามหลังเขาเป็นสัญญาณให้ทุกคนถอยห่างออกไป
จากนั้นสาวใช้ทุกคนได้ก้าวถอยหลังออกไป แม้แต่ไปคือก็ต้องถอยห่างจากทางเดินออกไปด้วย
ข้าแค่ต้องการจะกล่าวเพียงมีกี่คําและดูเหมือนว่า เจ้ากําลังคิดอันใดอยู่ในหัว
รอยยิ้มเล็กน้อยของทัวเป่าเจิ้นบ่งบอกถึงความเย็นชา
หลี่เว่ยหยางเอ่ยถาม
สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับพระองค์อย่างไร?
ทัวเป่าเจิ้นหัวเราะเบา ๆ ด้วยเสียงหัวเราะที่คมชัดและเย็นชา แต่เสียงนั้นก้องกังวานไปมิไกลมากนัก
วันนี้เป็นวันที่ได้เปิดหูเปิดตาสําหรับข้า คุณหนูสามเป็นผู้ที่มีศิลปะในการใช้วาจา มิว่าจะอย่างไร เจ้าคงสามารถทําให้ตัวเองรอดพ้นได้
เกาจินกระโดดลงไปในทะเลสาบที่หนาวเหนีบในวันนี้ แม้ว่ามันจะมทําให้เขาถึงขั้นเสียชีวิต แต่มันก็จะทําให้ผิวของเขาหลุดร่อนได้
เจ้ามีหัวใจแห่งความเคียดแค้นที่มหยุดยั้งเช่นนี้ ซึ่งทําให้ผู้คนรอบข้างเกิดความหวาดหวั่น
คราวนี้ถึงคราวที่หลี่เว่ยหยางยิ้มบ้าง
หลี่เว่ยหยางเจิดจ้ามากกว่าดวงตาที่เป็นประกายของนาง
เขาทําตัวเอง
ตามความเป็นจริง เจ้ามจําเป็นต้องทําถึงเพียงนี้ก็ได้
ทัวเป่าเจิ้นหยุดยิ้มและกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติ หลี่เหว่ยหยางเลิกคิ้ว
โอ้ มิทราบว่าองค์ชายสามมีสิ่งใดชี้แนะ!
สังเกตพฤติกรรมของเจ้าแล้ว ดูเหมือนว่าเจ้ามิได้สนใจตระกูลหลี่เลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้เจ้ามีชีวิตที่ดี และจะมีชีวิตที่ดียิ่งขึ้นในอนาคต แต่เจ้าต้องทราบว่า หากตระกูลหลี่ล่มสลายไป เจ้าหลี่เว่ยหยางจะกลายเป็นอันใด ดังนั้นในครั้งต่อไป
ทัวเป่าเจิ้นกล่าวในสิ่งที่มันควรจะเป็น
โดยมิสามารถกล่าวได้จบ เขาก็ถูกหลีเว่ยหยางกล่าวตัดบท
องค์ชายสาม มิมีผู้ใดอยู่ที่นี่ พระองค์มิต้องตรัสถึงหลักการของตนเอง
หลี่เว่ยหยางยิ้ม และกล่าวต่อไปอีกว่า
ยิ่งไปกว่านั้น พระองค์คิดว่าหม่อมฉันจะฟังคํากล่าวนี้หรือ?
หลี่เว่ยหยางเพื่อระบายความโกรธแค้น เจ้าถึงกับใช้ชีวิตของตนเองเป็นเดิมพัน เจ้าคิดว่ามันคุ้มค่าแล้วหรือ?
ทัวเป่าเจิ้นเอ่ยถามด้วยความขุ่นเคืองใจ
แม้ว่าคนเหล่านั้นจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเจ้า แต่ธรรมชาติของมนุษย์มักเป็นเช่นนี้ พวกเขาเคารพบูชาผู้ที่มีเกียรติยศเหนือกว่า และดูถูกเหยียดหยามผู้ที่ต่ำต้อยกว่าเสมอ
หากเจ้าว่างพอที่จะกลั่นแกล้งพวกเขา เหตุใดเจ้าจึงมิใช้เวลาอันมีค่านั้นในการหาจุดยืนอยู่ในตําแหน่งที่พวกเขามสามารถเข้าถึงเจ้าได้ และปล่อยให้พวกเขามองมาที่เจ้าชั่วนิรันดร์…
น้ำเสียงของทัวเป่าเจิ้น เปลี่ยนไปโดยมิรู้ตัว
ขณะนั้นหลี่เว่ยหยางคิดว่าเขามิได้กล่าวถึงนางด้วยซ้ำไป แต่เขากําลังกล่าวถึงตนเอง