บทที่ 215 ยังมีทางเลือกอีกทาง
“ใช่ ฉันอยากให้นายตาย” หลี่ฝางพูดอย่างตรงไปตรงมา
“เมื่อกี้ นายให้จางกงหมิงโยนฉันลงไป นายอยากให้ฉันตายไม่ใช่เหรอ?” หลี่ฝางมองมู่เสี่ยวไป๋ พลางหัวเราะเหอะๆ
มู่เสี่ยวไป๋หน้าซีด มองไปทางหลี่ฝางพลางพูด: “ฉันว่ายน้ำไม่เป็น”
“มันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ เมื่อกี้ที่นายให้จางกงหมิงโยนฉันลงไป นายถามฉันเหรอว่าฉันว่ายน้ำเป็นมั้ย?” หลี่ฝางพูด
หลี่ฝางนำวิธีการของคนอื่น มาใช้กับเขาคนนั้นเอง ไม่ได้ทำเกินไป
หลี่ฝางบีบคอของมู่เสี่ยวไป๋ แล้วกดเขาลงบนสะพาน
เวลานี้ ร่างของมู่เสี่ยวไป๋ สั่นเทาไปทั้งร่าง
มองลงไปในแม่น้ำที่ไหลเฉี่ยว ในหัวของมู่เสี่ยวไป๋ก็หลอนอยู่ครู่ ราวกับยมทูตกำลังกวักมือเรียกเขาอยู่
“แม่นายสิ!”
มู่เสี่ยวไป๋พยายามดิ้นสุดแรง จนหลุดจากหลี่ฝาง
มู่เสี่ยวไป๋อยากให้หลี่ฝางยกโทษ แต่เขาก็ไม่อยากตาย
สะพานสูงขนาดนี้ น้ำลึกขนาดนี้ กระโดดลงไป มีโอกาสรอดที่ไหน?
มู่เสี่ยวไป๋มองหลี่ฝางอย่างโมโห แล้วพูด: “หลี่ฝาง ฉันถามนายอีกครั้ง สรุปว่านายจะยกโทษให้ฉันมั้ย?”
หลี่ฝางหัวเราะออกมาอย่างจริงจัง โตมาขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นการขอโทษที่ก้าวร้าวเช่นนี้
“ปฏิกิริยานายแบบนี้เหนี่ยนะ อยากให้ฉันยกโทษให้? ฝันไปเถอะ!”
หลี่ฝางพูดอย่างดูถูก: “ตระกูลมู่อะไรกัน ฉันจะบอกนายให้ ในสายตาฉัน ตระกูลมู่ก็งั้นๆ ”
เมื่อก่อนหลี่ฝางกังวลว่า ที่นี่เป็นเมืองเอก ที่พื้นที่ของตระกูลมู่
ไม่ว่าคุณปู่ของตนหลี่เจียเฉิน หรือว่าพ่อของตนหลี่ต๋าคาง ถึงยังไปก็ไปเติบโตในต่างประเทศเป็นเวลานาน
กลับมาในประเทศ ตาคู่ดำนั้น จะไม่สามารถต่อกรกับหัวงูพิษใหญ่อย่างตระกูลมู่ได้
ตอนนี้เห็นที ตัวเองจะคิดมากไป
ดูจากที่มู่เสี่ยวไป๋พยายามขอโทษตน หลี่ฝางก็เข้าใจแล้ว ตระกูลมู่นี่ ต่อหน้าตระกูลของตน แม้แต่ขยะยังเป็นไม่ได้เลย
เห็นได้ชัด มู่เสี่ยวไป๋ยังไม่รู้ถึงจุดนี้
ไม่อย่างนั้น คำขอโทษของเขา คงไม่พูดลวกๆ ไปอย่างนี้
หลี่ฝางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ยกเท้าขึ้นมาเตะไปที่ท้องของมู่เสี่ยวไป๋ จนทำให้เขาลงไปกองกับพื้น
“เ**ดแม่มึงสิไอ้คุณชาย!” หลังจากที่หลี่ฝางเตะมู่เสี่ยวไป๋แล้ว ก็ตะโกนด่าเสียงดัง
มู่เสี่ยวไป๋นอนอยู่ที่พื้น ไม่ได้ลุกขึ้น: “หลี่ฝาง อย่าให้มันมากไปนะ ฉันไว้หน้านายแล้วนะ ฉันมู่เสี่ยวไป๋ ตั้งแต่เล็กจนโต เคยขอโทษใคร เคยก้มหัวให้ใครมั้ย?”
“นายเป็นคนแรก!” มู่เสี่ยวไป๋พูดอย่างภาคภูมิใจ
หลี่ฝางหัวเราะเหอๆ มองไปที่มู่เสี่ยวไป๋: “ทำไมนายต้องขอโทษฉันด้วยล่ะ? ฉันให้นายมาขอโทษฉันเหรอ?”
คำพูดของหลี่ฝาง เท่ากับการตบหน้าของมู่เสี่ยวไป๋อย่างไม่สงสัย
ราวกับด่ามู่เสี่ยวไป๋ว่าชั่วอย่างนั้น
“ถ้านายกล้า งั้นก็อย่ามาขอโทษฉันสิ” หลี่ฝางพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
“อย่ามาสะเออะทำหน้าสูงส่งแบบนี้ นายคิดว่านายเป็นใคร พระเจ้าเหรอ? หรือว่าเจ้าชายห้ะ? ขอโทษฉัน ยังจะบอกว่าไว้หน้าฉัน?”
หลี่ฝางพูด กำปั้นพลางซัดเข้าไป
ขณะนั้น เสือก็วิ่งเข้ามา แล้วพาพวกเข้ามาด้วย
เสือกระชากคอเสื้อของหลี่ฝาง ขณะที่กำลังเตรียมจะลงมือ มู่เสี่ยวไป๋ก็ตะโกนขึ้น: “หยุดนะ!”
“เจ้านาย……”
เสือมองมู่เสี่ยวไป๋อย่างสงสัย
ย้อนกลับไปเมื่อก่อน แค่คนมองหน้ามู่เสี่ยวไป๋ มู่เสี่ยวไป๋ก็ให้เสือไปเก็บอีกฝ่ายแล้ว
ตอนนี้หลี่ฝางลงมือแล้ว……ทำไมถึงให้ตนหยุดล่ะ?
“ให้เขาต่อยเถอะ ให้เขาต่อยฉันแรงๆ สักยก ก็ดีให้เขาได้ระบายอารมณ์” มู่เสี่ยวไป๋ถอนหายใจเฮือกให้ แล้วพูดด้วยสีหน้าไร้หนทาง
มู่เสี่ยวไป๋รู้ว่าในใจของหลี่ฝางอดกลั้นความโมโหอยู่เต็มอก
อยากให้หลี่ฝางยกโทษให้ตน นั้นก็จำเป็นต้องให้หลี่ฝางระเบิดอารมณ์ออกมาก่อน
หลี่ฝางหัวเราะเหอะๆ เมื่อเห็นมู่เสี่ยวไป๋เกรงกลัวตนเองขนาดนี้ ในใจก็ยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่
เสียงเพียะดังขึ้น
หลี่ฝางง้างมือขึ้น แล้วตบลงไปที่หน้าของเสืออย่างจัง
เสือโดนตบหน้าสั่นจนงง สีหน้าของเขา ชะงักอยู่ก่อน ต่อมาก็กลายเป็นอาฆาตอย่างรวดเร็ว
เมื่อกี้ในกำมือของหลินชิงชิง เขาก็เสียเปรียบ
ตอนนี้หลี่ฝางก็ตบเขาอีก
เห็นเขาเป็นเสือกระดาษหรือไง?
ทันใดนั้นเสือกำลังจะยัวะ แต่มู่เสี่ยวไป๋ที่อยู่ที่พื้นก็พูดขึ้น: “ไม่อนุญาตให้สวนกลับ ไสหัวไปทางนู้น”
เสือกัดฟันแน่น ไม่รู้ว่าเก็บงำความแค้นไว้ในใจมากมายเพียงไหน
ตั้งแต่ตนได้มาเป็นหัวหน้า เสือเคยได้รับการดูถูกแบบนี้มั้ย?
นอกจากมู่เสี่ยวไป๋ มีใครกล้าตบเขาหน้าสั่นแบบนี้บ้าง!
ไอ้หมอนี้ มีสิทธิ์อะไรกัน?
เสือถามขึ้นอย่างหมดคำพูด: “เจ้านาย ไปกลัวมันทำไม?”
ตอนนี้มู่เสี่ยวไป๋ยังไม่รู้ฐานะของหลี่ฝาง เขาพูดกับเสือ: “นี่เป็นคำสั่งของปู่ฉัน”
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ เสือก็ไม่มีอารมณ์โกรธแล้ว
คุณปู่ของมู่เสี่ยวไป๋ มู่เจิ้งถัง เขาเป็นผู้นำของเมืองเอก
มู่เจิ้งถังถึงกับเอ่ยปากพูด งั้นก็หมายความว่า เบื้องหลังของหลี่ฝาง ต้องไม่ใช่เล่นๆ แน่ๆ
เสือเป็นนักเลงข้างถนนมาหลายปี เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้ถึงเรื่องนี้
เขารีบถอยหลังออกไปหลายก้าว ออกห่างจากหลี่ฝาง
หลี่ฝางมองไปทางเสือ แล้วก่นด่า: “ดีนะที่นายใส่เกียร์หมาเร็ว ไม่งั้น พ่อจะซ้ำอีกสักที”
ภาพที่เสือล็อกตัวหลินชิงชิงขึ้นรถไป หลี่ฝางจำมันได้อย่างชัดเจน
ที่ตบไปเสือเมื่อกี้ หลี่ฝางตบแทนหลินชิงชิง
มู่เสี่ยวไป๋ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน มองหลี่ฝางพลางพูด: “นายจะต่อยก็ต่อยแล้ว จะด่าก็ด่าแล้ว ตอนนี้นายยกโทษให้ฉันได้แล้วใช่มั้ย?”
“นายพูดอะไร?” หลี่ฝางขมวดคิ้วแล้วถาม
“ฉันพูดว่าต่อยก็ต่อยแล้ว ด่าก็ด่าแล้ว ตอนนี้นายควรจะยกโทษให้ฉันได้แล้วใช่มั้ย?” มู่เสี่ยวไป๋พูดซ้ำอีกครั้ง
หลี่ฝางมือลั่นตบหน้ามู่เสี่ยวไป๋ไปทีนึง: “มานี่ นายพูดใหม่อีกทีสิ ฉันฟังไม่ชัดว่านายพูดว่าอะไร?”
มู่เสี่ยวไป๋กัดฟัน แล้วพูดเสียงดัง: “ฉันพูดว่า นายจะต่อยก็ต่อยแล้ว จะด่าก็ด่าแล้ว ควรจะยกโทษให้ฉันได้แล้วใช่มั้ย?”
หลี่ฝางกำหมัดแน่น แล้วซัดเข้าไปที่หน้าของมู่เสี่ยวไป๋ หนึ่งหมัด
หมัดนี้ หลี่ฝางชกออกไปเต็มแรง
ชกหมัดนี้ออกไป ทำให้ร่างของมู่เสี่ยวไป๋ โดนชกจนเซถอยหลังไปหลายก้าว จนเกือบจะทรุดลงพื้น
“ฉันพูดแล้ว อยากให้ฉันยกโทษให้ นอกจากนายจะกินขี้ หรือไม่ก็กระโดดลงจากสะพานไป” หลี่ฝางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ต่อยนายไปยกนึง แล้วจะให้ฉันยกโทษให้ ฉันจะบอกนายให้ ว่าไม่มีทาง” หลี่ฝางพูด
มู่เสี่ยวไป๋จ้องไปที่หลี่ฝาง จ้องอยู่นาน
ตอนที่ขอโทษหลินชิงชิง หลินชิงชิงก็ยกโทษให้เขาทันที
แต่คิดไม่ถึงเมื่อถึงตาหลี่ฝาง มันจะยากกว่าปืนขึ้นฟ้าซะอีก
มู่เสี่ยวไป๋กัดฟันกรอดแล้วพูด: “หลี่ฝาง อย่าให้มันมากไปนะ แค่ขอโทษจะอะไรหนักหนา ฉันไม่ขอโทษแล้ว”
“พอดีเลย ฉันก็ไม่ได้ขาดแคลนคำขอโทษของนาย”
หลี่ฝางพูดจบ ก็หันหลังจากไป ไม่ได้ยืดเยื้อ
หลี่ฝางเดินจากไปง่ายๆ มู่เสี่ยวไป๋ยืนอยู่กับที่ ในใจของเขา ทรมาน และหนักใจมาก
ถ้าไม่ได้รับการให้อภัยจากหลี่ฝาง ตัวเขาก็ไม่มีหน้าไปเจอคุณปู่
หลี่ฝางที่อยู่ตรงหน้ากำลังจะขึ้นรถแล้ว จู่ๆ มู่เสี่ยวไป๋ก็ตะโกนขึ้นเสียงดัง: “เดี๋ยวก่อน!”
หลี่ฝางทำราวกับไม่ได้ยิน แล้วเดินเข้าไปในรถต่อ
“นายหยุดนะ!” มู่เสี่ยวไป๋ตะโกนขึ้นอีกครั้ง
หลี่ฝางยิ้มเยาะอยู่ในใจ:คิดว่าเขาเป็นใคร เรียกให้หยุดก็ต้องหยุดเหรอ?
ในตอนนั้น มู่เสี่ยวไป๋ก็ลนลาน แล้วพูดกับเสือ: “รีบไปหยุดเขาไว้”
เสือพยักหน้า แล้ววิ่งไปทางหลี่ฝาง
ไม่กี่วินาที เสือก็วิ่งมาถึงตรงหน้าของหลี่ฝาง แล้วขวางทางของเขาไว้
“ถอยไป” หลี่ฝางพูดอย่างเย็นชา
เสือพูดขึ้นอย่างหมดหนทาง: “เจ้านายผมเรียกให้นายหยุดก่อน เขาต้องการขอโทษนายนะ”
เวลานั้น เสือก็มองออกแล้ว คราวนี้ มู่เสี่ยวไป๋จำเป็นต้องได้รับการให้อภัยจากหลี่ฝาง ไม่งั้น ด้านนายท่านมู่ เขาก็คงอธิบายให้ฝั่งนั้นฟังไม่ได้
“แม่งเอ๊ย หลีกไปซ่ะ!” หลี่ฝางไม่คุ้นเคยกับเสือ ใครสนว่าเขาจะเป็นลูกพี่ของแวดวงไหน
ไอ้มู่เสี่ยวไป๋คนนี้ต่อหน้าเขา ก็เหมือนกับหมาขอความเมตตา
ไอ้เสือนี่ ยังจะเป็นอะไรได้
หลี่ฝางเตะอัดท้องเสือไปหนึ่งที ท้องของเสือ ราวกับมาร์ชเมลโล่ ยุบลงไปเลย
“เชี่ย!” หลี่ฝางอยากจะง้างมือต่อยเสือ
แต่ครั้งนี้ เสือก็เตรียมตั้งรับไว้แล้ว เขาคว้าแขนหลี่ฝางเอาไว้ แล้วทำหน้าเข้ม: “ถึงแม้เจ้านายฉันไม่อนุญาตให้ฉันสวนกลับ แต่นายก็อย่ามาทำอะไรไม่เกรงใจกันนะ”
เป็นนักเลง ใบหน้าก็ถือว่าเป็นหน้าตา ตบหน้า ก็เท่ากับชกหน้าเสือ
มู่เสี่ยวไป๋เป็นเจ้านายของเขา ตบเขาสักที ก็คงไม่มากเกินไป
แต่หลี่ฝางก็ตบซ้ำแล้วซ้ำอีก มันทำให้เสือเริ่มจะทนไม่ไหว
ในตอนนั้น มู่เสี่ยวไป๋ก็วิ่งเข้ามา
ไม่รอให้มู่เสี่ยวไป๋เอ่ยปาก หลี่ฝางก็พูดขึ้น: “มู่เสี่ยวไป๋ ที่จริงแล้วนอกจากกินขี้กับกระโดดลงแม่น้ำแล้ว นายยังมีอีกหนึ่งทางเลือก