บทที่ 163 แม้ว่าเธอจะเป็นใบ้
ในห้องผู้ป่วยขนาดใหญ่ ซูย้าวยังคงเวียนหัวเล็กน้อยเพราะเธอเพิ่งฟื้นคืนสติ แต่สามารถแยกแยะคนตรงหน้าได้ และมองออกว่าสีหน้าตอนนี้ของลี่เฉินซีฟื้นตัวขึ้นมากเมื่อเทียบกับใบหน้าที่ซีดเซียวก่อนหน้านี้
เธอมองเขา และยิ้มเบาๆ พูดด้วยภาษามือว่า “ไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ แค่ให้คุณกินยาแก้ไข้สองสามครั้งเท่านั้น”
“แค่นั้นเหรอ?” เขาถามด้วยสายตาที่จงใจและน้ำเสียงที่รู้อยู่แก่ใจ
ซูย้าวขมวดขึ้นเล็กน้อย และถามเขาด้วยภาษามือว่า “มีอะไรรึเปล่าคะ? คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนรึเปล่า?”
“ฉันแข็งแรงดี ไข้หายแล้ว และแผลได้รับการรักษาแล้ว……” เขาพูดด้วยเสียงลากยาว สายตาคมลึกของลี่เฉินซีโอบล้อมเธอ และในวินาทีถัดมาเขาก็โน้มตัวลงและประกบปากลงบนริมฝีปากของเธออย่างแม่นยำด้วยความรัก
มันแตกต่างจากก่อนหน้านี้ ความโกรธเกรี้ยวรวดเร็วและหนักหน่วง ตอนนี้เขาอ่อนโยนมาก อ่อนโยนราวกับกลัวว่าจะทำเธอเจ็บ
จูบอ้อยอิ่งอยู่เป็นเวลานาน และในที่สุดก็ปล่อยเธอไปอย่างไม่เต็มใจ
ลี่เฉินซีจับเธอเข้ามาในอ้อมแขน และกระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงต่ำ “ผมรู้ว่าคุณทำอะไรให้ผม ซูย้าว……”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เขาก็ลังเลขึ้นมา
เขาควรจะพูดอะไรต่อดี?
ขอบคุณ มันแปลกเกินไปหรือเปล่า
พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน!
แต่ถ้าไม่พูดขอบคุณ จะพูดยังไงดี?
เพื่อแสดงความรู้สึกภายในของเขาโดยตรง เขาครุ่นคิดซ้ำๆ สองสามวินาที และในที่สุดก็พูดว่า “ขอบคุณ”
ซูย้าวลดสายตาลง ขนตาที่โค้งงอยาวของเธอปิดตาล่างของเธออย่างรวดเร็ว และรอยยิ้มที่ริมฝีปากของเธอก็สบเข้ากับดวงตาของเขา
ครั้งนี้และครั้งก่อนหน้านี้ที่เขาอยู่ปารีส
เธอดูแลเขาด้วยการลงมือทำจริงถึงสองครั้ง แม้ว่าเธอจะพูดไม่ได้ เป็นคนใบ้ และไม่สามารถแสดงออกด้วยคำพูดได้ แต่เธอก็ไม่เคยแพ้ใครในการกระทำ
ความรักแบบนี้ แม้เขาจะใจแข็งแค่ไหนก็หวั่นไหว
ยิ่งไปกว่านั้นเขายังตัวคนเดียว!
ลี่เฉินซีหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาสีดำลึกของเขากะพริบอย่างซับซ้อน ซูย้าวมองจ้องเขา แต่กลับคิดไปในความหมายอื่น
เธอยังรู้สึกถึงความวิตกกังวล ความซับซ้อน และแม้กระทั่งความรู้สึกผิดในการแสดงออกของเขา
ในไม่ช้า ในที่สุดเธอก็เข้าใจทุกอย่าง
เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือทำให้ความเงียบหายไปชั่วขณะ เขาเหลือบมองไปที่โทรศัพท์มือถือและพบว่าเป็นสายจากลู่ส้าวหลิง
“เฮ้ พรุ่งนี้ฉันมีปาร์ตี้บนเรือยอร์ช นายอยากมาไหม?” ลู่ส้าวหลิงเพิ่งซื้อเรือยอร์ชใหม่เมื่อไม่นานมานี้ และเขาไม่อยากพลาดโอกาสทองนี้
ด้วยกังวลว่าเขาจะปฏิเสธ อีกฝ่ายจึงรีบบอกว่า “ช่วงนี้ฝนตกตลอด และถนนก็ถูกปิดเยอะ นายคงไม่ได้ยุ่งกับการไปทำงานใช่ไหม? มาสนุกกันเถอะ? ไว้หน้าเพื่อนๆ ของนายบ้าง!”
ลี่เฉินซีเม้มริมฝีปากล่างเบาๆ และมองไปที่ซูย้าวอย่างครุ่นคิด ก่อนที่ริมฝีปากบางของเขาจะขยับพูด “โอเค ไปก็ไป!”
“เยี่ยม! พาซูย้าวมาด้วยสิ! เธอดูน่าสนุกดีนะ!” ลู่ส้าวหลิงกล่าว
ตาของเขาอึมครึม และแก้ประโยค “เรียกพี่สะใภ้!”
“อืมๆ พี่สะใภ้ พาพี่สะใภ้มาด้วยเถอะ ถ้าเธอมาด้วย ก็พาลูกชายนายมากด้วย เดี๋ยวพี่เลี้ยงอย่างฉันจะดูแลลูกนายเอง!”
เขาคิดสักพัก และตกลงตามข้อเสนอ
หลังจากวางสายโทรศัพท์ ลี่เฉินซีก็พูดว่า “พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ไปเที่ยวทะเลกับผม!”
ซูย้าวชะงักเล็กน้อย ไปทะเล? อากาศแบบนี้……
เขายังพูดอีกว่า “พาเจิ้งเอ๋อไปด้วย ไม่ต้องห่วง เราจะไม่ปล่อยให้ลูกๆ ของเราตากฝน เราอยู่บนเรือยอร์ช”
ในขณะที่เธอกำลังคิด ทันใดนั้นประตูห้องผู้ป่วยก็เปิดออก
หานฉ่ายหลิงเดินเข้ามาจากข้างนอกพร้อมถือตะกร้าผลไม้และช่อดอกไม้ไว้ในมือ
“ฉันได้ยินมาว่าซูย้าวไม่สบายก็เลยแวะไปดู” เธออธิบายหลังจากเข้าประตูมา
ลี่เฉินซีมองเธอ และดวงตาของเขาก็อึมครึมขึ้น และพูดว่า “คุณมาพอดี ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณอยู่พอดี”
“จริงเหรอคะ?” หานฉ่ายหลิงใจกระตุก และรอยยิ้มที่มีความสุขก็ปรากฏบนริมฝีปากเธอ
จากนั้น เธอก็มองไปที่ซูย้าวและพูดว่า “ทำไมคุณไม่สบายล่ะ? ป่วยเป็นอะไรเหรอคะ?”
ซูย้าวอธิบายด้วยภาษามือ “เป็นไข้ธรรมดาค่ะ ไม่เป็นไร!”
“เป็นแค่ไข้ งั้นก็ดี……” หานฉ่ายหลิงหยุดไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดอย่างรีบร้อน “งั้นสองวันนี้คุณก็พักผ่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะดูแลเจิ้งเอ๋อให้เอง! มันจะไม่ดีแน่ถ้าเด็กติดด้วยอีกคน!”
ซูย้าวสะดุ้งเล็กน้อย และพยายามหาทางปฏิเสธ แต่ลี่เฉินซีกลับพูดขึ้นทันที “ไม่เป็นไร! ซูย้าวแค่เป็นไข้ ไม่ได้เป็นโรคติดต่อ”
คำพูดเย็นชา ปฏิเสธอย่างไม่ถนอมน้ำใจ
หานฉ่ายหลิงรู้สึกทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ
อธิบายไม่ถูกว่า รู้สึกเหมือนมีลางสังหรณ์ไม่ดีเกิดขึ้นในใจอย่างเงียบๆ
และในขณะนั้น โทรศัพท์ของลู่ส้าวหลิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง “แล้วนายจะพาซู……ไม่สิ พี่สะใภ้มาด้วยใช่ไหม?”
ลี่เฉินซีถอนหายใจ นี่เขาเป็นคนจู้จี้เมื่อไหร่กัน ก่อนที่เขาจะพยักหน้าตอบรับ
ลู่ส้าวหลิงถามอีกครั้ง “ถ้าอย่างนั้นฉันจะบอกนายล่วงหน้า ฉันได้เชิญเพ้ยส้าวอีและฉ่ายหลิงมาด้วย เมื่อครู่ฉันติดต่อไม่ได้ ถ้านายเห็นเธอก็บอกแทนฉันด้วยล่ะกัน!”
ทันทีที่เขาพูดจบ ลี่เฉินซีก็วางสายโทรศัพท์
หานฉ่ายหลิงยืนอยู่ข้างๆ และได้ยินเสียงของลู่ส้าวหลิงอย่างแผ่วเบา จะพูดว่า “ส้าวหลิงโทรมาหาฉันตอนที่อยู่ในลิฟต์พอดี สัญญาณไม่ดี ฉันเลยไม่ได้รับสาย มีอะไรรึเปล่าคะ?”
“ไม่มีอะไร เดี๋ยวค่อยคุยกัน”
ลี่เฉินซีเดินออกไปจากห้องผู้ป่วยพร้อมกับเธอ
ในร้านกาแฟใกล้โรงพยาบาล เนื่องจากฝนตกหนักและพายุไต้ฝุ่นที่ผ่านมา ร้านค้าหลายแห่งปิดเร็ว ส่วนร้านค้าที่ยังคงเปิดอยู่มีเพียงไม่กี่แห่ง แต่ก็มีลูกค้าน้อยมากเช่นกัน
ไม่จำเป็นต้องเหมาสถานที่ ในร้านกาแฟขนาดใหญ่มีเพียงคนสองคน
สั่งลาเต้ไม่ใส่น้ำตาลสองถ้วย และขนมหวานเล็กๆ สองสามอย่าง แล้วทั้งสองก็นั่งลงข้างหน้าต่าง
เมื่อมองไปที่ขนมบนโต๊ะ หัวใจของหานฉ่ายหลิงก็เบิกบาน
ผ่านไปหลายปีเขายังจำรสชาติของเธอได้ แม้กระทั่งของที่เธอชอบกิน
ลี่เฉินซีเป็นผู้ชายที่ดีมากๆ เขามีความรับผิดชอบ และที่สำคัญที่สุดคือเขาสามารถหาเงินและเลี้ยงดูครอบครัวของเขาได้เช่นเดียวกับรูปร่างหน้าตาของเขา
ชายที่มีหน้าตาราวกับดารา ที่ผู้หญิงทุกคนหาใฝ่หา
สิ่งที่หานฉ่ายหลิงเสียใจที่สุดก็คือ เธอเลิกกับเขาอย่างโง่เขลาเมื่อเชื่อคำพูดของเพื่อนสนิท
แต่น่าเสียดายที่ตอนนั้นยังเด็กเกินไป มันยากที่จะเอามาอีกครั้ง สิ่งที่ผ่านไปแล้วไม่ควรไม่นึกคิดอีก แต่ถ้าจับโอกาสเวลานี้ได้ ก็ยังไม่สายเกินไป!
เธอคิดกับตัวเองด้วยใบหน้าที่สวยงามและรอยยิ้ม นั่งจิบกาแฟเงียบๆ มีฟองนมติดอยู่บนริมฝีปากสีแดงของเธอ ทำให้ดูน่ารักและขี้เล่น
ลี่เฉินซีที่นั่งตรงข้าม หยิบกระดาษทิชชู่ส่งให้เธอ
การกระทำที่ใส่ใจนี้ ทำเอาหัวใจเต้นอีกครั้ง
“ขอบคุณค่ะ” เธอหยิบทิชชู่แล้วเช็ดฟองนมกาแฟที่มุมปากเบาๆ
“ฉ่ายหลิง” เขาพูดเสียงแหบทุ้มเล็กน้อย สองมือของเขาเล่นกับถ้วยกาแฟที่อยู่ใกล้มือ และมองเธอด้วยสายตาอ่อน “เรารู้จักกันนานแค่ไหนแล้วเหรอ?”
“น่าจะประมาณ……” เธอหยุดพูดอย่างใช่ความคิด และนับดูคร่าวๆ ก่อนจะพูดต่อว่า “สิบปีได้แล้ว!”
“สิบปีเหรอ เป็นเวลานานดีนะ!” เขาถอนหายใจ เวลาผ่านไปเร็วมาก ภาพจำลองเสมือนทั้งสองคนรู้จักกัน เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้
เธอพูดอีกว่า “คุณคิดว่าเวลาผ่านไปไว้ใช่ไหมคะ? คุณรู้จักฉันในตอนที่คุณเพิ่งเรียนมหาวิทยาลัย ลืมไปแล้วเหรอคะ? ตอนนั้นโรงเรียนของคุณมีกิจกรรม และบังเอิญว่าฉันกำลังช่วยครอบครัวของฉันโปรโมต……”
“ใช่! เวลาผ่านไปเร็วมาก!” ลี่เฉินซีหายใจเข้าลึกๆ และทุกอย่างในตอนนั้น ก็ค่อยๆ ปรากฏต่อหน้าเขา
ยังจำได้ว่าตอนที่ยังเด็ก เจี่ยงเวินอี๋เสนอให้ตระกูลลี่และตระกูลหานแต่งงานกันอย่างทีเล่นทีจริง และให้หานฉ่ายหลิงเป็นภรรยาของตระกูลลี่ ในอนาคต
แม้ว่าข้อเสนอนี้จะเพิ่งพูดไป แต่นายหญิงใหญ่ลี่ก็ปฏิเสธ และก็ตำหนิอย่างรุนแรง
แต่เด็กหนุ่มลี่เฉินซีจำชื่อหานฉ่ายหลิงได้ขึ้นใจ
แต่เขาไม่คาดคิดว่าในงานโรงเรียนหลายปีต่อมา เขาจะได้พบกับเธอโดยไม่คาดคิด..