“เรื่องยังไม่จบ ใครก็ห้ามไปไหนทั้งนั้น ”
เมื่อนิวมั้นก้าวเท้าเดิน เสียงของจี้จิ่งเชินก็ดังขึ้นมาจากข้างหลัง
เขาจำต้องหยุด แล้วหันไปมอง ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด
คนตรงหน้าเป็นคนที่เขาไม่ควรจะไปมีเรื่องด้วยแต่แรก จะโทษก็ต้องโทษจางลัยยี่คนไม่เอาไหนคนนี้ !
หากไม่ใช่เพราะเขา ก็คงไม่มามีสภาพแบบนี้
น่ารังเกียจ!
พลอยทำให้เขาติดร่างแหไปด้วย !
เขาจ้องเขม็งไปที่จางลัยยี่ แล้วรีบพูดไปว่า :“เรื่องทุกอย่างเขาเป็นคนวางแผนมันทั้งหมด ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรทั้งนั้น!”
นิวมั้นรีบพูดตัดสัมพันธ์ทันที แต่เมื่อจางลัยยี่ได้ยินคำพูดประโยคนี้ สีหน้าก็ร้อนรนขึ้นมา
เรื่องครั้งนี้เขาทั้งสองคนได้คิดวางแผนร่วมกันก่อนแล้ว จะให้นิวมั้นถอนตัวดื้อๆแบบนี้ไปได้ยังไง ?
เขารีบลุกขึ้น แล้วพูดว่า:“เหลวไหล คุณเป็นคนมาหาผมตั้งแต่แรก ให้ผมช่วยคุณ หากไม่อย่างนั้น จะเป็นอย่างตอนนี้ได้เหรอ ? อีกทั้งกฎระเบียบการแข่งขันคุณเองก็เป็นคนแก้ไขมันไม่ใช่เหรอ ?”
“ไม่เพียงเท่านี้ คุณยังให้คนของคุณไปให้ท่าจี้จิ่งเชิน ยุแหย่ให้พวกเขาแตกคอกัน เรื่องพวกนี้คุณเองเป็นคนวางแผนเองไม่ใช่เหรอ ? อย่าโยนความผิดทุกอย่างมาที่ฉัน !”
ทุกคนในที่นี้ได้ยินทุกอย่างในทุกคำพูด ก็มีเสียงอุทานดังออกมา ทุกสายตาจับจ้องมองไปที่นิวมั้น
สีหน้าของนิวมั้นแทบจะดูไม่ได้ โต้กลับไปทันทีว่า :“อย่าพูดให้ร้ายคนอื่นแบบนี้ ! ฉันไม่เคยทำเรื่องอะไรแบบนี้ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแม้สักวินาทีเดียว ฉันจะไปแล้ว ”
พูดจบ ก็หวังจะเดินออกไป แต่ก็ถูกบอดี้การ์ดรั้งตัวเอาไว้
“ไหนๆก็มาถึงแล้ว อยู่รออีกสักแป๊บ คุยทุกอย่างให้มันกระจ่างเถอะ”
นิวมั้นมองดูคนที่อยู่ตรงหน้า แล้วยิ้มเยาะ
“ไม่ว่ายังไงฉันก็เป็นแขกของประเทศคุณ กล้าไม่ให้ฉันไปงั้นเหรอ ? จะขังฉันไว้ที่นี่อย่างนั้นเหรอ ? นี่เป็นวิธีต้อนรับแขกของพวกคุณเหรอ ?”
เขาหันไปมองจี้จิ่งเชิน แล้วขู่ว่า:“คุณจี้ผมคิดว่า เรื่องนี้คุณคงไม่อยากให้มันกลายเป็นความขัดแย้งระดับประเทศหรอกใช่ไหม?”
นักข่าวที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ขมวดคิ้วแน่น และเป็นกังวลกันขึ้นมา
อันที่จริงแล้ว ถ้าแต่เรื่องของจางลัยยี่ พวกเขาก็สามารถโจมตีทั้งด้วยวาจาและปากกาได้
แต่ถ้าเป็นนิวมั้นคนต่างชาติ คนส่วนใหญ่ก็มักจะระมัดระวังกังวลมากกว่าเดิม เพราะเป็นชาวต่างชาติ จึงใจกว้างและปฏิบัติต่อเขาอย่างผ่อนปรน
นักข่าวทุกคนต่างก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรอีก
เมื่อนิวมั้นเห็นเป็นเช่นนี้ ก็ยิ้มอย่างมีชัย
“ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว งั้นฉันคงต้องขอตัวกลับก่อน นี่มันเป็นเรื่องภายในประเทศของพวกคุณ ฉันไม่ขอมีส่วนร่วมดีกว่า”
พูดจบ กำลังจะเดินออกไป
จ้องมองไปที่บอดี้การ์ดที่อยู่ตรงหน้าแล้วตะโกนเสียงดังไปว่า :“หลีกไปให้พ้น! ได้ยินไหม ”
แต่บอดี้การ์ดนิ่งเฉยไม่ได้ขยับไปไหน
“ขออภัยครับ ไม่มีคำสั่งของคุณจี้ คุณก็ยังไปจากที่นี่ไม่ได้”
นิวมั้นจำต้องหันไปมองทางจี้จิ่งเชิน แล้วพูดว่า :“ประธานจี้ ต่อให้คุณมีอำนาจแค่ไหน ก็ไม่สามารถจัดการเรื่องระหว่างประเทศได้ใช่ไหม?”
จี้จิ่งเชินไม่ได้สนใจในสิ่งที่เขาพูด และกำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์อยู่
นิวมั้นพูดอย่างไม่พอใจไปว่า:“คุณได้ยินที่ผมพูดไหม ? ผมให้คุณพาบอดี้การ์ดพวกนี้ออกไป ผมจะกลับเดี๋ยวนี้ !”
ในตอนนี้เอง จี้จิ่งเชินก็เงยหน้าขึ้น จ้องมองไปที่เขา น้ำเสียงเรียบนิ่ง
“เรื่องนี้ ผมได้โทรไปถามเจ้าหน้าที่ของสถานทูตแล้ว พวกเขาบอกว่าให้ผมจัดการเองได้เลย”
“จะเป็นไปได้ยังไง?”
สีหน้าของนิวมั้นตกใจมากขึ้นไปอีก “พวกเขาจะพูดเหลวไหลแบบนี้ได้ยังไง ? ”
จี้จิ่งเชินยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้า ให้เขาดู
“คุณคงจำเบอร์เขาได้ใช่ไหม ?”
นิวมั้นมองไปแวบหนึ่ง ก็เห็นเจ้าหน้าที่ของสถานทูตในประเทศ
พวกเขาตอบกลับจี้จิ่งเชิน ให้เขาจัดการเรื่องนี้เองได้เลย และคนในประเทศของเขาก็จะไม่เข้าไปยุ่ง
นี่มันเป็นไปได้ยังไง ?
หรืออำนาจของจี้จิ่งเชินจะส่งผลไปถึงสถานทูตแล้ว และรวมไปถึงประเทศอื่นๆด้วย ?
สีหน้าของเขาก็ซีดทันที หากประเทศของเขายังไม่สนใจกับเรื่องนี้แล้วละก็ เขาจะต้องถูกจี้จิ่งเชินฆ่าตายแน่ๆ !
เขาส่ายหัว แล้วพยายามจะหนี
วิ่งหนีไปได้สองก้าว ยังไม่ทันได้ออกไป นักข่าวที่อยู่ตรงหน้าก็กรูกันเข้ามา ขวางทางเขาไว้
ในเมื่อจี้จิ่งเชินได้รับอนุญาตจากทางสถานทูตแล้ว พวกเขาจะปล่อยให้คนที่ทำลายกระแสความนิยมการบูรพาวัตถุโบราณ อย่างนิวมั้นเข้ามารังแกประเทศของพวกเขาแล้วหลบหนีไปง่ายๆแบบนี้ได้ยังไงกัน ?
บางคนตั้งใจยืนขาออกมา เพื่อที่จะขัดขาเขาให้เขาสะดุด
นิวมั้นกลิ้งไปบนพื้นอยู่หลายตลบ แล้วชนเข้ากับกรอบประตู
น้ำเสียงที่เย็นชาของจี้จิ่งเชินก็ดังขึ้น
“จับตัวมานี่ ห้ามให้เขาออกไปจากห้องแม้แต่ก้าวเดียว !”
“ครับ!นาย!”
บอดี้การ์ดก็วิ่งเข้าไป พยุงเขาให้ลุกขึ้น แล้วพากลับไปที่ห้อง
นิวมั้นยังคงดิ้นรนขัดขืน
“ไม่เกี่ยวกับฉันจริงๆ ! แผนทุกอย่างจางลัยยี่เป็นคนตัดสินใจเพียงคนเดียว ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ปล่อยฉันไปเถอะ!”
จางลัยยี่รีบพูดไปว่า :“เรื่องที่ฉันทำทั้งหมด นายเองก็รู้เรื่องไม่ใช่เหรอ แล้วยังเห็นด้วยในสิ่งที่ฉันทำไม่ใช่เหรอ ? นายอย่าคิดที่จะผลักภาระเลยดีกว่า !”
ทั้งสองคนต่างกลัวว่าจะต้องแบกรับความโกรธของจี้จิ่งเชินเพียงลำพัง ต่างก็พูดกล่าวโทษกันไปมาอย่างไม่คิด และปัดความรับผิดชอบให้กัน
นิวมั้นตะโกนเสียงดังว่า:“เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นนายที่คิดขึ้นมาเองเพียงลำพัง ฉันไม่ได้สั่งให้นายไปทำแบบนี้ !”
ทั้งสองคนต่างด่าทอกันไปมา แล้วพูดเล่าเรื่องราวที่เคยทำมาทั้งหมดออกมาด้วย
นักข่าวและสื่อมวลชนต่างได้ยินในสิ่งที่พวกเขาพูด ก็ยิ่งทวีความโกรธเคืองมากขึ้นไปอีก ไม่คิดว่าคนเหล่านี้จะทำเรื่องเลวร้ายมากมายภายใต้จมูกของพวกเขา
ในฐานะสมาชิกของทีมบูรพาวัตถุโบราณ อาจารย์จางลัยยี่ยังได้ร่วมมือกับคนนอกทำเรื่องเหล่านี้ ช่างเป็นเรื่องที่เลวร้ายสิ้นดี !
และพวกเขา ก็เกือบจะกลายเป็นเครื่องมือของสองคนนี้ ทำเรื่องผิดพลาดอันใหญ่หลวงอีกด้วย
สายตาของทุกคนที่มองมายังนิวมั้นกับจางลัยยี่ล้วนเต็มไปด้วยการประณามหยามเหยียด
“เรื่องนี้ไม่ผ่านไปง่ายๆแบบนี้แน่ พวกคุณรอได้เลย !”
“ต้องให้พวกคุณได้รับบทลงโทษที่รุนแรงและสาสมที่สุด!”
……
ในตอนที่ทุกคนกำลังพูดอยู่นั้น ด้านนอกก็มีเสียงดังเข้ามา
“ในส่วนของเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ องค์กรบูรพาวัตถุโบราณระหว่างประเทศได้ให้คำตอบที่แน่ชัดแล้ว”
นักข่าวต่างก็หันไปมอง เป็นอาจารย์ฉู่กับปรมาจารย์จอห์นยืนอยู่ที่หน้าประตู มองเข้ามายังด้านในด้วยสีหน้าที่มืดมน
เมื่อจางลัยยี่กับนิวมั้นเห็นพวกเขา ราวกับเห็นตัวช่วย รีบวิ่งเข้าหาทันที
“อาจารย์ฉู่ คุณต้องช่วยฉันนะ!เรื่องนี้ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆทั้งนั้น !”
ทั้งสองกระโจนไปข้างหน้าเขา แล้วร้องขอความเมตตา
อาจารย์ฉู่ขมวดคิ้วแล้วมองไปยังจางลัยยี่ที่อยู่ตรงหน้า
ในเกมก่อนการแข่งขัน เขาก็รู้สึกว่าท่าทีของจางลัยยี่นั้นแปลกไป แต่ไม่คิดว่าเขาจะทำเรื่องมากมายเหล่านี้ได้ !
แสวงหาความรุ่งโรจน์ด้วยการขายประเทศของตน และเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองถึงกับทรยศทีม ทิ้งผลประโยชน์ของประเทศไว้เบื้องหลัง
คนแบบนี้ ยังเป็นหนึ่งในสมาชิกขององค์กรบูรพาวัตถุโบราณด้วย ?
ช่างน่าละอายนัก !
เขาสะบัดมือผลักจางลัยยี่ออก
“ไม่ต้องพูดอะไรมากแล้ว ที่ฉันมาวันนี้ก็เพื่อจะมาแจ้งบทลงโทษของคนทั้ง กับเรื่องที่เกิดขึ้น ”