ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ – บทที่ 694 ทูตแคว้นต้าเซี่ย

ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้

ยากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้ นิยาย บท 694

ด้วยความคิดเช่นนี้ ปี้หยุนจึงรีบร้อนไปหาซูรั่วซี ทันที

หยุนอี่ว์โหรวเรียกนางไว้ แล้วกระซิบว่า “จำไว้ ทำสิ่งต่างๆ อย่างเงียบๆ อย่าให้ถูกจับพิรุธได้”

ปี้หยุนพยักหน้าหงึกๆ “เหนียงเหนียง ท่านไม่ต้องกังวล! บ่าวจะจัดการให้ดีอย่างแน่นอน!”

เมื่อมองดูปี้หยุนเดินออกไปไกล หยุนอี่ว์โหรวก็ไม่สามารถระงับความตึงเครียดได้อีกต่อไป ดวงตาทั้งคู่เปลี่ยเป็นน่ากลัวอย่างยิ่ง

นางบีบถ้วยชาแน่น เล็บที่ไว้ยาวสองนิ้วแล้วได้แตกออกมา กัดฟันกรอดอย่างเกลียดชัง “ไป๋จื่อ วันเวลาดีๆ ของเจ้า กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว…”

…

ในเวลาเดียวกัน หลังจากที่กู้โม่หานออกมาจากเรือนฉีเซวียน ก็ตรงกลับไปที่ห้องทรงพระอักษร

ชายผู้นี้มีพลังที่ดุร้ายและน่าสะพรึงกลัวทั่วตัวเขา ทำให้เฉินกงกงตกใจจนแทบหยุดหายใจ แค่กล้ายืนอยู่ด้านหลังฉากกั้นห้อง แอบสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของกู้โม่หาน

กู้โม่หานนั่งลงบนพื้น แขนวางอยู่บนโต๊ะ มือที่มีข้อต่อชัดเจนกำแน่นเป็นกำปั้นกดแนบขมับ เอียงศีรษะเล็กน้อย ผมสีดำขลับเอียงลง ใบหน้าขาวใสไร้ที่ติชัดเจนและหล่อเหลา แต่ขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางลูบขมับอย่างไม่สบอารมณ์

ไม่ได้เจอมาสองเดือนแล้ว นางก็โกรธมากขึ้นเรื่อยๆ วันนี้นางเกือบจะเอาชนะเขาได้อีกครั้ง

ตอนแรกไม่อยากพูดคำพูดเหล่านั้นกับนาง เพื่อไม่ให้เป็นการบังคับนาง แต่นางกระตือรือร้นที่จะไป เขาโกรธอย่างควบคุมไม่ได้…

ในเวลานี้ เสิ่นอี่ว์รีบกลับมาจากจวนแม่ทัพน้อยอย่างรีบร้อน เขาเห็นเฉินกงกงตัวสั่นอยู่หลังฉากกั้นห้อง ในใจอดรู้สึกสับสนเล็กน้อยไม่ได้ “เฉินกงกง ท่านเป็นอะไรไป ฮ่องเต้กลับมาแล้วหรือ?”

เฉินกงกงรีบพาเสิ่นอี่ว์ออกไปด้วยสีหน้ากังวลและหวาดกลัว “อ้าว องครักษ์เสิ่น ท่านกลับมาแล้ว”

“ท่านไม่รู้หรอก เมื่อครู่ฮ่องเต้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟที่เรือนฉีเซวียน เดี๋ยวท่านเข้าไป ต้องระมัดระวังหน่อย”

ฮ่องเต้อารมณ์เสียใส่ไป๋จื่อสอหรือ?

เสิ่นอี่ว์เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ แล้วพยักหน้าตอบรับ “ตกลง ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณเฉินกงกงมากที่เตือน ท่านออกไปก่อนเถอะ ที่นี่ให้ข้าจัดการเอง”

เฉินกงกงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ถอยออกไปราวกับว่าเขาได้รับอภัยโทษ

เสิ่นอี่ว์ข่มความคิด แล้วเดินเข้าไปในห้องทรงพระอักษร แต่กลับเห็นสีหน้าที่มืดมนเย็นชาของกู้โม่หาน ซึ่งเป็นเพียงสัญญาณของความโกรธแน่นอน

แต่ตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญที่จะต้องรายงาน จึงเชิดหน้าประสานมือกล่าวว่า “ฝ่าบาท ข้าน้อยได้จัดเตรียมให้สำนักแชนหยิ่งไปเฝ้าดูอยู่นอกจวนแม่ทัพน้อย”

กู้โม่หานไม่แม้แต่จะเชยตาขึ้น น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นไปถึงกระดูก “อืม”

เสิ่นอี่ว์หยุดชั่วคราว การแสดงออกของเขาค่อนข้างซับซ้อน ยื่นหนังสือราชการให้กู้โม่หานหนึ่งฉบับ “นอกจากนี้ ข้าน้อยยังได้รับหนังสือราชการจากแคว้นต้าเซี่ยด้วย”

ในที่สุดสีหน้าท่าทางของกู้โม่หานก็เปลี่ยนไป

เขาเชยตาขึ้น สายตาแหลมคมราวกับนกอินทรีโดดเดี่ยว สามารถเจาะเข้าไปในหัวใจของผู้คน เขานำหนังสือราชการออกมา “พูดต่อไป”

เสิ่นอี่ว์กล่าว “ในหนังสือระบุว่า ทูตของแคว้นต้าเซี่ยจะมาเข้าเฝ้าที่แคว้นซีเหย่ ลองคำนวณวันที่ดู อีกห้าวัน จึงจะมาถึงเมืองหลวง”

พูดจบ เขาก็มองไปที่กู้โม่หานด้วยสีหน้าลึกซึ้ง

“ฝ่าบาท ข้าน้อยขอโทษที่พูดมากไป แต่ในตอนนี้ ทางแคว้นเทียนเซิ่งได้สร้างความยุ่งยากให้กับแคว้นต้าเซี่ยมาโดยตลอด ในช่วงเวลาวิกฤตของแคว้นต้าเซี่ยนี้ได้มาขอเข้าเฝ้าที่แคว้นซีเหย่ เป็นไปได้ว่าต้องการสร้างสัมพันธมิตรกับเรา”

สีหน้าของกู้โม่หานไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก นิ้วเรียวของเขาเล่นกับแหวนนิ้วก้อย มองดูจดหมายในมือ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเต็มไปด้วยความลึกลับ

“ในเมื่อมีแขกมาจากแดนไกล ก็จัดการต้อนรับให้ดี”

“ท่านสั่งให้ผู้คนเตรียมพร้อมที่จะลงไป ในอีกห้าวันข้างหน้า ต้อนรับทูตจากแคว้นต้าเซี่ย”

ในเวลานั้นกู้โม่หานกลับไม่รู้ว่า ทูตที่มาจากแคว้นต้าเซี่ยนั้นมีมากมายจนเขาคาดไม่ถึง…

ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้

ยอดชายากับองค์หนูน้อยแห่งจวนอ๋องอี้

Status: Ongoing
หนานหว่านเยียน อัจฉริยะแห่งวงการแพทย์ ข้ามภพมาเป็นพระชายาอัปลักษณ์ผู้ถูกทอดทิ้งแห่งจวนอ๋องอี้ แต่ด้วยมันสมองของอัจฉริยะ และความแข็งแกร่งฉบับสาวยุคใหม่ เธอจะพลิกเกมกลับมาแก้แค้นไอ้พวกเศษสวะให้สิ้นซาก!

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท