ที่แท้….ฉันเป็นลูกเศรษฐี! – ตอนที่ 967

ตอนที่ 967

บทที่ 967 ราชาผี

ขณะที่เฉินเกอถ่ายทอดพลังทิพย์เข้าไปนั้น กระบี่ซิงหยวนก็ดังขึ้นด้วยเสียงพรึบๆ พรับๆ แต่ว่าวินาทีที่กระบี่จะเข้าใกล้หลินเทียนหยวนนั้น หลินเทียนหยวนก็ได้กลายเป็นกลุ่มหมอกดำ หลบหลีกการจู่โจมของเฉินเกอได้อย่างง่ายดาย

“ฮ่าๆๆๆ! เฉินเกอ นายไม่สามารถโดนตัวฉันได้หรอก แต่ฉันสามารถทำให้นายตายทั้งเป็น!” เสียงล่องหนของหลินเทียนหยวนทำให้ผู้คนตื่นตระหนก

หมอกดำได้แยกเป็นหลายส่วน ได้มุดเข้าไปในจมูกของหลี่เยว่เหอกับจางหู่และลูกน้องอีกหลายคนอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยเสียงร้องที่โหยหวน หลี่เยว่เหอกับจางหู่และลูกน้องอีกหลายคนพริบตาเดียวก็ได้ล้มลงบนพื้น สิ้นใจทันที

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน นอกจากเฉินเกอกับเล๋ยเล่ คนอื่นๆ ต่างนอนอยู่บนพื้นโดยไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว เฉินเกอก็ไม่กล้าผลีผลาม ได้แต่ปกป้องเล๋ยเล่ในท่าป้องกันตัว ห้องสอบสวนเงียบสงบจนน่ากลัว

“พี่เฉิน กลิ่นนี้ผมคุ้นเคยมาก แต่ผมกลับคิดไม่ออกว่ามันคืออะไร” เล๋ยเล่พูดอย่างระมัดระวัง

“วันนั้นที่เขาตงอูก็เป็นเพราะก้อนหมอกดำนี้ที่ทำให้หลินเทียนหยวนเปลี่ยนไป แย่แล้ว รีบพาพวกเขาออกจากเมือง!” เฉินเกอพลางสั่งเล๋ยเล่ พลางแบกหลี่เยว่เหอกับจางหู่ และเล๋ยเล่ที่แข็งแรงกำยำ ก็ได้แบกสามคนที่เหลือเดินตามเฉินเกอไป

พลังและความรวดเร็วของผู้ฝึกตนมีมากว่าคนปกติ เพียงไม่กี่นาทีก็วิ่งไปแล้วสิบกว่ากิโลเมตร เฉินเกอจะพาพวกเขาออกไปนอกเมืองเพื่อไม่ให้ผู้บริสุทธิ์ถูกทำร้าย ความสามารถของวิญญาณชั่วนี้พิเศษมาก เขากลัวก้อนหมอกดำนี้จะกระจายไปทั่วเมืองเหมือนไวรัส

เมื่อพวกเขามาถึงพื้นที่ราบแห่งหนึ่งของนอกเมือง ในที่สุดเฉินเกอทั้งสองจึงได้หยุดลง พวกเขาได้มัดหลี่เยว่เหอและลูกน้องของเขาไว้ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของพวกเขาอย่างระมัดระวัง

“พี่เฉิน เราอาศัยตอนที่พวกเขายังไม่กลายร่าง สับพวกเขาเสียก่อน ผมกลัวว่าเดี๋ยวพวกเขาทั้งห้าคนจะกลายเป็นปีศาจแบบหลินเทียนหยวน ต่อให้พวกเราตายสิบครั้งก็คงไม่เพียงพอ!” เล๋ยเล่ทั้งร้อนใจทั้งกลัว กำมีดที่คว้ามาจากห้องสอบสวนเมื่อกี้อย่างแน่น

“นายพูดบ้าอะไรเนี่ย เล๋ยเล่ ไม่ว่ายังไงเราไม่ควรที่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์เพื่อมาบรรลุเป้าหมายของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังเป็นเพื่อนที่เคยร่วมต่อสู้กับพวกเรามาก่อน!” ก่อนที่เล๋ยเล่จะสูญเสียความจำนั้นเขาเป็นคนที่รักความยุติธรรมมาก ความอ่อนแอในเวลานี้ของเขาทำให้เฉินเกอโกรธเล็กน้อย

“พี่เฉิน ผมรู้ตัวว่าผิดแล้ว ต่อไปนี้ผมจะร่วมสู้เป็นสู้ตายกับพี่ จะไม่เป็นเต่าหัวหดเด็ดขาด!” เห็นได้ชัดว่าเล๋ยเล่ได้ถูกคุณธรรมของเฉินเกอแพร่เชื้อให้แล้ว นักรบหากมีความเชื่อความศรัทธา ก็จะไม่กลัวความตายที่รออยู่ข้างหน้า

เวลานี้จู่ๆ เฉินเกอก็นึกขึ้นได้ กลางหมอกดำเมื่อกี้เงาที่ผุดๆ โผล่ๆ เหมือนเป็นวิญญาณร้าย จำนวนมาก อีกอย่างตรงหน้าอกของตัวเองมีป้ายเส่ส้าที่สามารถควบคุมวิญญาณอยู่ไม่ใช่เหรอ? เฉินเกอจึงได้หยิบป้ายเส่ส้าออกมา ถ่ายทอดพลังภายในไปที่ป้ายแล้วส่องไปที่หลี่เยว่เหอทั้งห้าคน ทันใดนั้นแสงที่แสบตาก็ได้พุ่งออกมา จากนั้นร่างของพวกหลี่เยว่เหอก็เริ่มมีวิญญาณที่มีแต่หัวโผล่ออกมา วิญญาณเหล่านี้ต่างได้ถูกดูดเข้าไปในป้ายเส่ส้า ใบหน้าที่น่ากลัวและซีดจนขาวของหลี่เยว่เหอและคนอื่นๆ ก็ค่อยฟื้นฟูขึ้นมา

“อ้าๆๆๆๆๆ! เฉินเกอ! ที่แท้นายก็มีป้ายเส่ส้า! ฉันเกือบจะมีวิญญาณชั้นยอดห้าตนแล้ว กลับถูกนายทำเสียเรื่อง!” หลินเทียนหยวนถูกบีบจนกระโดดออกมาจากร่างของหลี่เยว่เหอและคนอื่น ถูกป้ายเส่ส้าทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ ดูแล้วเหมือนผ้าขี้ริ้วเก่า บนร่างมีรูขาดหลายรู

“เฉินเกอ เรายังมีเวลากันอีกเยอะ ฉันจะไปชุมชนของมนุษย์ จะดูดเลือดพวกมันให้หมดทีละคน จากนั้นจะทำให้คนที่ฝีมือสูงที่สุดเป็นวิญญาณที่ช่วยฉันล่าเหยื่อ ใช่แล้ว คนในครอบครัวและเพื่อนๆ ของแกชื่ออะไร? ฉันจะดูแลมพวกเขาอย่างดี ฮ่าๆๆๆ!” หลินเทียนหยวนล่องลอยอยู่ในอากาศได้เปล่งเสียงหัวเราะของเขาที่ทำให้คนตัวสั่น

“ราชาผี แกคิดว่าฉันปล่อยให้แกทำสำเร็จเหรอ?” เฉินเกอกล่าวอย่างดุดัน เขาไม่ได้เรียกชื่อของหลินเทียนหยวน แต่ได้เรียกเขาว่าราชาผี

ตามข้อมูลที่ท่านฟ่านเคยให้ไว้ เมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนสงครามระหว่างเทพผีทำให้ราชาผีที่ได้รับบาดเจ็บได้หลบไปรักษาตัวที่แห่งหนึ่งในเขาตงอู ตำนานเล่ากันว่าราชาผีเพื่อต้องการกลับมาครอบครองสามโลกอีกครั้ง ก่อนที่จะปิดตัวพักฟื้นนั้นเขาได้ส่งสาขากุ่ยจงออกไปเพื่อไปตามหาสิบกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ของสมัยโบราณมาให้ครบ ส่งเผ่าเส่ส้าไปรวบรวมวิญญาณร้าย และตัวเองนั้นก็ได้นำมุกทิพย์ผีไปสิงร่างของแม่ทัพแห่งแคว้นจาง ได้ดูดพลังของทหารนับแสนที่ถูกฝังร่วมมาหล่อเลี้ยงวิญญาณชั่วร้ายของเขา ตอนแรกเฉินเกอก็ได้วางแผนซ้อนแผนตามหลินเทียนหยวนไปหาสุสานโบราณ ก็เพื่อที่จะไปตามหาราชาผีไม่ใช่เหรอ และทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมาในวันนี้ ก็ได้ยืนยันแล้วว่าของล้ำค่าที่หลินเทียนหยวนถืออยู่นั้นก็คือมุกทิพย์ผี และหลินเทียนหยวนตัวจริงได้เสียชีวิตไปอย่างกะทันหันในตอนนั้นแล้ว จากนั้นก็ถูกมุกทิพย์ผีควบคุม กลายเป็นหุ่นเชิดของราชาผี

“ฮ่าๆๆๆ เฉินเกอ นายฉลาดมาก แต่ก็ไม่ความหมายแล้ว กระบี่ของนายไม่สามารถที่จะทำอะไรได้กับร่างของฉัน ป้ายเส่ส้าของนายก็เคยเป็นของฉันมาก่อน ฉันไม่มีทางถูกพวกมันทำร้ายรอบสอง ผ่านคืนนี้ พวกนายต้องตายทุกคน ราชาผีผู้อ่อนแอหัวเราะเฉินเกออย่างดูถูก เตรียมตัวล่องหนไปในอากาศ

“เล๋ยเล่ ใช้วิชารวมวิญญาณที่ฉันสอนนาย ใช้ลมปราณดานเถียนล่อให้พวกมันผ่านหน้าท้องและมือของนาย จากนั้นให้มันล้อมรอบไว้ที่รอบกำปั้นของนาย แล้วจู่โจมหน้าผากของมัน!” จู่ๆ เฉินเกอก็ตะโกนสั่งเล๋ยเล่

จากนั้นแสงหนึ่งได้ส่องไปทางราชาผี เฉินเกอได้ปลูกป้ายเส่ส้าอีกครั้ง เขาไม่ได้โจมตีไปทางราชาผี แต่ได้รวบรวมพลังเพื่อดูดวิญญาณจากหมอกดำในตัวของราชาผี

ถึงแม้ป้ายเส่ส้าจะไม่ทำให้ราชาผีบาดเจ็บ แต่ได้ควบคุมการเคลื่อนไหวของราชาผีเอาไว้ ต่อจากนี้เสียง “บู๊ม” ได้ดังขึ้น หมัดเหล็กของเล๋ยเล่ก็ได้ไปชกที่เข้าที่หน้าผากของราชาผี มุกสีดำได้ถูกชกออกมา

“แปรเทพ!” เฉินเกอคำรามอย่างโมโห เส้นเอ็นปุดขึ้นทั่วร่างของเขา พลังงานที่ยิ่งใหญ่ได้พุ่งออกมาจากภายใน แม้กระทั่งคิ้วของเขายังกลายเป็นสีบรอนซ์ แสงสีบรอนซ์ของกระบี่ซิงหยวนได้ส่องไปทั่วสี่ทิศ ตามมาด้วยแสงของกระบี่ซิงหยวนกะพริบเหมือนสายฟ้าบนท้องฟ้าเหลือไว้เพียงเงาแสงเงาหนึ่ง วินาทีต่อไป แสงสีบรอนซ์ของกระบี่ซิงหยวนก็ไปพุ่งไปแทงร่างของราชาผี “ทำไมถึงเป็น………” ราชาผีที่หวาดกลัวมองดูร่างของตัวเองถูกแทงเป็นรูขนาดใหญ่ ร่างกายค่อยๆ แหลกสลายไป และคำพูดในปากของเขาก็ได้กลายเป็นขี้เถ้าไปโดยทันที

“พี่เฉิน ผมชกโดนมันแล้ว! ผมชนะเขาแล้ว ฮ่าๆๆ” เล๋ยเล่ออกหมัดด้วยพลังและสมาธิทั้งหมด ไม่ทันได้เห็นเฉินเกอใช้กระบี่ปลิดชีวิต ยังนึกว่าตัวเองเป็นคนชกราชาผีจนเสียชีวิต รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นผู้กอบกู้โลก ก็ได้หัวเราะอย่างมีความสุข “พี่เฉิน พี่เห็นจุดอ่อนของเขาได้อย่างไรกัน? หากรู้ว่าโจมตีง่ายขนาดนี้ ผมฆ่ามันไปนานแล้ว”

เฉินเกอกลับสู่สภาพเดิมล้มลงบนพื้น ถึงแม้จะกำจัดราชาผีไปแล้ว เฉินเกอก็ยังคงกลัวอยู่ เขาไม่สามารถที่จะหัวเราะอย่างไร้หัวใจเหมือนเล๋ยเล่ มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อยแล้วตอบ: “ฉันก็ลองเสี่ยงดูสักตั้ง ขณะที่มันกำลังพูดพร่ำ วิญญาณของฉันออกไปจากร่างเพื่อสังเกตร่างวิญญาณของมัน พบว่าร่างกายที่ขาดรุ่งริ่งของมันมีเพียงหน้าผากที่สมบูรณ์ ฉันก็เดาออกว่ามุกทิพย์ผีซ่อนอยู่ตรงนั้น กระบี่ของฉันทำร้ายเขาไม่ได้ แต่นายไม่เหมือนกัน ถึงแม้นายจะเพิ่งฝึกตน แต่ร่างกายภายในของนายคือขอบเขตเจินเสินที่รวมร่างของคนและผีไว้ด้วยกัน เพียงพอที่จะชกโดนราชาผีที่อ่อนแอได้ เป็นเพราะเขาชะล่าใจเอง ถ้าหากเริ่มแรกมันก็หนีไป พรุ่งนี้อาศัยการดูดพลังชีวิต พลังก็จะเพิ่มเป็นร้อยเท่า มะรืนก็จะเป็นพันเท่า วันสิ้นโลกก็จะใกล้เข้ามา

ฟังมาถึงตรงนี้เล๋ยล่ก็หัวเราะไม่ออก ที่แท้เมื่อกี้เสี่ยงขนาดนี้!

ที่แท้….ฉันเป็นลูกเศรษฐี!

ที่แท้….ฉันเป็นลูกเศรษฐี!

Status: Ongoing

เรื่องย่อ ณวันนั้น พี่สาวกับพ่อแม่ที่ทํางานอยู่ต่างประเทศบอกกับตัวเองอย่างกะทันหันว่า ตัวเองเป็นทายาทเศรษฐี ครอบครองสมบัติหลายล้าน เฉินเกอคิดในใจว่า ฉันเป็น ทายาทเศรษฐีจริงๆหรอ

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน