หนุ่มเศรษฐีลึกลับ – ตอนที่ 553

ตอนที่ 553

บทที่ 553 กำลังจะเกิดเรื่องใหญ่

เมื่อเห็นชิวรั่วหานแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา ลู่เสี้ยงหยางยกมือขึ้น ลูปศีรษะของเธอ กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ผมกลับมาแล้วนี่ไง?”

แม้ว่าจะเป็นอย่างนั้น แต่ชิวรั่วหานกลับปล่อยโฮด้วยความเสียใจหนักกว่าเก่า จนบริเวณอกของลู่เสี้ยงหยางเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาของชิวรั่วหาน

“พี่เขย ไอ้คนใจร้าย หายตัวไปแบบไม่บอกไม่กล่าวตั้งหลายวัน พี่รู้ไหม? ว่าฉันเป็นห่วงพี่มากขนาดไหน”

เธอกล่าว ทั้งๆ ที่ยังโมโห พลันทุบกำปั้นลงบนอกของลู่เสี้ยงหยาง

ลู่เสี้ยงหยางรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก ปล่อยให้ชิวรั่วหานทุบตนเองอยู่อย่างนั้น ยังไงซะก็ไม่ได้เจ็บสักหน่อย ถือซะว่าเป็นการง้องอนเท่านั้น

เวลาผ่านไปสักพัก ชิวรั่วหานถึงได้ผละออกจากร่างของลู่เสี้ยงหยาง พลันแหงนหน้าขึ้นมองลู่เสี้ยงหยาง ด้วยสายตาที่เป็นกังวลและทุกข์ทรมานปะปนอยู่

ลู่เสี้ยงหยางเอื้อมมือปาดน้ำตาที่รอบดวงตาของชิวรั่วหาน พลันกล่าวด้วยรอยยิ้ม “หลายวันมานี้ต้องขอบคุณเธอมากที่คอยดูแลเย่สวน”

ชิวรั่วหานถอนหายใจยาว ดึงตัวเองกลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง ไม่ว่าอย่างไร ลู่เสี้ยงหยางก็เป็นพี่เขยของเธอ ต่อให้เธอชอบเขามากแค่ไหน ก็ไม่สามารถข้ามเส้นได้

“ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น การที่ฉันดูแลพี่สาวของฉัน เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว ไม่ต้องเกรงใจหรอก” ชิวรั่วหานกล่าวกับลู่เสี้ยงหยาง

ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้ารับ ทันใดนั้นเขาคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงกล่าวกับชิวรั่วหาน “หลายวันมานี้พี่สาวของเธอไม่ตื่นขึ้นมาเลยหรือ?”

ชิวรั่วหานพยักหน้า “ใช่ หลายวันมานี้เธอเป็นแบบนี้ตลอดเลย หลายวันก่อนผู้เชี่ยวชาญเข้ามาตรวจแล้ว พวกเขาเองก็ไร้หนทาง ตามที่พวกเขาบอก สถานการณ์ของพี่สาวฉัน เป็นเคสเดียวในโลก ทางผู้เชี่ยวชาญได้ทำการแจ้งบุคคลที่มีชื่อเสียงทั่วโลก เพื่อหารือเรื่องนี้แล้ว หวังว่าวิชาแพทย์จากทั่วทุกมุมโลกจะร่วมมือกันเอาชนะปัญหานี้ไปได้”

ลู่เสี้ยงหยางฝืนยิ้มออกมา แต่ในใจกลับไร้ความมั่นใจ ยังไงซะแม้แต่วิชาแพทย์ของเขายังตรวจหาสาเหตุไม่ได้ ว่าเย่สวนเป็นอะไรกันแน่

แต่ลู่เสี้ยงหยางยังคงไม่ตายใจ เขาเดินมายังข้างเตียงของเย่สวน ทำการตรวจเช็กร่างกายของเธออีกครั้ง

แต่ก็ไม่พบอะไรทั้งสิ้น เพิ่มความสงสัยให้กับลู่เสี้ยงหยางเข้าไปมากกว่าเก่า ว่าเรื่องนี้เต็มไปได้ความประหลาด

ชิวชั่วหานค่อนข้างเข้าใจในความรู้สึกของคน เมื่อเห็นอาการของลู่เสี้ยงหยาง เธอจึงรีบเข้าไปปลอบ เย่สวนเพียงแค่ตื่นขึ้นมาไม่ได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น แต่ร่างกายของเธอในด้านอื่นๆ ปกติดี ไม่มีอันตรายถึงชีวิตหรอก

ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้า คงต้องปลอบใจตนเองแบบนี้แล้ว

เวลาผ่านไป เพียงแค่ชั่วพริบตาก็ฟ้ามืดเสียแล้ว

หลายวันมานี้ ชิวรั่วหานรับหน้าที่ดูแลเย่สวนที่โรงพยาบาลตลอด เธออ่อนเพลียมาก

ลู่เสี้ยงหยางเห็นว่าเวลาดึกมากแล้ว จึงส่งชิวรั่วหานกลับบ้าน หลังจากนั้นจึงกลับไปที่โรงพยาบาลเพื่ออยู่เฝ้าเย่สวน

ไม่นาน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

เมื่อลู่เสี้ยงหยางหยิบขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นสายจากกงหยู่หนิง

ลู่เสี้ยงหยางจึงกดรับสาย กงหยู่หนิงกล่าว “ให้ตาย ในที่สุดนายก็รับสายฉันสักที หลายวันมานี้นายไปอยู่ที่ไหนมา? เราหานายไม่เจอเลย”

ลู่เสี้ยงหยางหัวเราะแห้ง ก่อนกล่าว “เรื่องนี้ยาวน่ะ เธอโทรหาฉันมีธุระอะไร?”

กงหยู่หนิงตอบกลับ “เรื่องใหญ่ เราออกมาเจอกันหน่อย”

“ได้” ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้า “ผมยังอยู่ที่โรงพยาบาล เธอมาที่นี่แล้วกัน”

หลังวางสาย รออยู่ได้ครึ่งชั่วโมงกงหยู่หนิงก็สาวฝีเท้า เดินเข้ามาในห้องพักฟื้นของเย่สวน

เมื่อเห็นเย่สวนยังคงหลับใหลไม่ได้สติ นอนอยู่บนเตียง เธอจึงถอนหายใจออกมาอย่างไร้หนทาง ช่วงอายุที่งดงามของเย่สวนกลับต้องมาเผชิญกับโรคประหลาดเสียแล้ว อนาคตเธอคงจะไม่เป็นแบบนี้ไปทั้งชีวิตหรอกใช่ไหม

เธอส่ายหน้า สลัดเอาความคิดที่ไม่ควรมีออกไป กงหยู่หนิงนั่งลงที่ข้างลู่เสี้ยงหยาง สายตาของกงหยู่หนิงตกอยู่ที่ลู่เสี้ยงหยาง ก่อนกล่าวขึ้น “หลายวันมานี้นายมันยังไงกันแน่?”

ลู่เสี้ยงหยางอธิบาย “ถูกศัตรูไล่ฆ่า แล้วก็เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย จึงเสียเวลาไป”

เมื่อได้ยินประโยคของลู่เสี้ยงหยาง กงหยู่หนิงเป็นกังวลขึ้นมา มือทั้งสองข้างกำเอาไว้แน่น ดีที่ลู่เสี้ยงหยางกลับมาได้อย่างปลอดภัย

ในเวลานี้ สายตาของลู่เสี้ยงหยางเองก็ตกไปอยู่ที่กงหยู่หนิงเช่นเดียวกัน พร้อมกล่าวถาม “เธอบอกว่ามีเรื่องใหญ่อะไรนี่? ไหนลองบอกฉันมาสิ”

กงหยู่หนิงพยักหน้า “สำนักใหญ่ทั้งห้า นายคงไม่แปลกตาแน่ ก่อนหน้านี้ คนที่สำนักใหญ่ทั้งห้าซ่อนตัวอยู่ตามเขา คนของพวกเขาโดยปกติไม่ค่อยออกมาให้เห็น”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้า นี่เป็นเรื่อง

ไม่ว่าจะเป็นสำนักใหญ่ทั้งห้า หรือสำนักกวางหมิง คนของจิ่วโยว พวกเขาน้อยนักที่จะออกมาให้เห็น

ก่อนหน้านี้เพราะเรื่องการก่อตั้งสถาบันหลงเสิน คนของสำนักใหญ่ทั้งห้าจะปรากฏตัวขึ้น

นอกจากนี้ น้อยนักที่จะได้เห็นเงาร่างของพวกเขา

แต่ตอนนี้ คนของสำนักใหญ่ทั้งห้าเข้าๆ ออกๆ ก่อตั้งที่พำนักขึ้นยังสังคม

กงหยู่หนิงกล่าวเสริม “ฉันเดาว่า ช่วงนี้ในโลกของนักบู๊อาจจะเกิดเรื่องใหญ่ที่เราไม่คาดคิดขึ้น”

ลู่เสี้ยงหยางขมวดคิ้วแน่น กระทั่งตอนนี้ เขาถึงได้มีความเข้าใจต่อสำนักใหญ่ทั้งห้าขึ้นมาบ้าง

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่า คนของสำนักใหญ่ทั้งห้าต่างก็เป็นคนบริสุทธิ์ คู่ควรแก่การเคารพนับถือ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นพวกขี้โกง พวกเขาประกาศตนว่าเป็นสำนักแห่งความยุติธรรม สูงส่ง แต่กลับมองชีวิตคนเหมือนกับผักปลา สิ่งนี้ทำให้ลู่เสี้ยงหยางไม่ชอบใจนัก

บัดนี้สำนักใหญ่ทั้งห้าร่วมมือกันมาการเคลื่อนไหวที่โจ่งแจ้งขนาดนี้ ไม่รู้ว่าพวกเขาคิดจะทำอะไรกันแน่? คิดที่จะวางแผนการชั่วร้ายอะไรหรือไม่?

เมื่อเห็นลู่เสี้ยงหยางที่นิ่งเงียบไม่พูดจา กงหยู่หนิงจึงกล่าวถาม “นายกำลังคิดอะไรอยู่?”

ลู่เสี้ยงหยางส่ายหน้า “เปล่านี่”

หลังจากนั้น ทั้งคู่คุยกันเรื่องสำนักใหญ่ทั้งห้า

ไม่นาน กงหยู่หนิงก็มีสายเรียกเข้า จึงออกไปโรงพยาบาลไปอย่างเร่งรีบ

ในโรงพยาบาล เหลือเพียงแค่ลู่เสี้ยงหยางที่นั่งเฝ้าเย่สวนเพียงผู้เดียวอีกครั้ง

คืนนี้ ลู่เสี้ยงหยางจิตใจว้าวุ่น ระหว่างนี้เขาคิดอยู่หลายเรื่องในหัว

สำนักใหญ่ทั้งห้าเดินทางลงจากเขาพร้อมกัน พวกเขาคิดจะทำอะไรกันแน่?

ก่อนหน้านี้ จ้าวหรูเย็นถูกคนของเทียนเหมินพาตัวไป ลู่เสี้ยงหยางเห็นรองเจ้าสำนักเทียนเหมินเข้าสู่วิชามารกับตา ตอนนี้เขายากที่จะเชื่อ ว่าสำนักเทียนเหมินเป็นสำนักแบบไหนกันแน่ คนของสำนักเทียนเหมินทั้งน้อยใหญ่ เป็นพวกมารร้ายอะไรกันแน่?

หญิงสาวอย่างที่ใสซื่ออย่างจ้าวหรูเย็นถูกคนของเทียนเหมินพาตัวไป ไม่รู้ว่าจะถูกพวกเขาจะฝึกฝนเธอให้กลายเป็นยังไงกันแน่

เฮ้อ

ลู่เสี้ยงหยางรู้สึกสลด คงต้องโทษตัวเขาเองที่แข็งแกร่งไม่มากพอ หากเขาแข็งแกร่งมากพอ เขาก็จะบุกไปที่สำนักเทียนเหมิน ปล่อยจ้าวหรูเย็นออกมาจาก

เช้าวันที่สอง

กงหยู่หนิงทาที่โรงพยาบาลด้วยความเร่งรีบอีกครั้ง พลันนำข่าวใหญ่มาบอกลู่เสี้ยงหยาง

สำนักมารอย่างสำนักกวางหมิงและสำนักจิ่วโยวได้เป็นพันธมิตรต่อกันแล้ว ไม่นานจะมีการกลับมาอีกครั้ง เพื่อพิชิตวงการนักบู๊

การที่สำนักใหญ่ทั้งห้ารีบลงจากเขา ก็เกี่ยวพันกับความลับนี้เช่นเดียวกัน

เมื่อได้ยินข่าวนี้ ลู่เสี้ยงหยางตกใจอย่างมาก พูดไม่ออกอยู่นาน สำนักมารอย่างสำนักกวางหมิงและสำนักจิ่วโยว ร่วมมือกัน เพื่อพิชิตวงการนักบู๊อย่างนั้นหรือ

หนุ่มเศรษฐีลึกลับ

หนุ่มเศรษฐีลึกลับ

Status: Ongoing

อ่านนิยาย เรื่อง หนุ่มเศรษฐีลึกลับ ฟรี ได้ที่ novel-fast 


เรื่องย่อ

โดย เรื่อง หนุ่มเศรษฐีลึกลับ บ้างส่วนของนิยาย

บทนำ ช็อค!ลูกเขยแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงที่ได้รับได้รับความอัปยศ อดสู่การเหยียดหยาม หลังจากที่เปิดเผยฐานะตัวเองแล้ว แม่ ภรรยาตั้งเงื่อนไข่ที่น่าอับอาย

บทที่ 1 ทรัพย์สินหลายล้านล้าน

เมืองปินเหอ ภายในคฤหาสน์หรูหรา

ลู่เสี้ยงหยางกำลังล้างมือ ชโลมน้ำมันนวดไปทั่วมือ

บนโซฟามีสาวงามรุ่นใหญ่คนหนึ่งกับสาวน้อยสองคนนอนอยู่

สาวงามรุ่นใหญ่คือหลิวจิ้งแม่ยายของลู่เสี้ยงหยาง ถึงแม้จะอายุได้ 30กว่าปีแล้ว แต่กลับดูผ่อนคลาย ราวกลับได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ทรวดทรงก็ผอมเพรียว

สาวน้อยผู้งดงามอีกสองคนคือเย่สวนภรรยาของลู่เสี้ยงหยางและไป๋สู้สู้เพื่อนสนิทของเธอ

“ไอ้ขยะ นานขนาดนี้แล้ว ยังเตรียมไม่เสร็จอีกหรอ?” ในเวลานี้เย่สวนพูดเร่งลู่เสี้ยงหยางอย่างไม่อดทน

ลู่เสี้ยงหยางตอบด้วยน้ำเสียงร้อนรนแผ่วเบา “เสร็จแล้วเสร็จแล้ว”

วิ่งถือผ้าขนหนูมายืนข้างเย่สวน

เย่สวนสวมชุดอยู่บ้าน นอนอยู่บนโซฟา สัดส่วนเว้าโค้งงามชดช้อย

ลู่เสี้ยงหยางเริ่มลงมือนวดให้เย่สวนอย่างชำนาญ

ปฏิเสธไม่ได้ว่า หุ่นของเย่สวนเซ็กซี่มากเหลือเกิน

อึก!

เสียงลู่เสี้ยงหยางกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่

ไป๋สู้สู้เห็นลู่เสี้ยงหยางว่านอนสอนง่ายแบบนี้ ก็หัวเราะขึ้นมา “สวนจื่อ ผู้ชายของเธอชำนาญน่าดูเลยนะ แต่สายตาของเขาดูไม่จริงใจเท่าไหร่ แอบมองฉันหลายครั้งแล้ว!”

เย่สวนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คางคกอยากกินเนื้อหงส์ ขยะอย่างเขามานวดให้ฉัน ฉันยังรังเกียจมือสกปรกของเขาเลย”

ลู่เสี้ยงหยางก้มหัวลง ไม่กล้าพูดอะไร

เขาเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลเย่ แต่งเข้าบ้านนี้มาสามปี ไม่มีใครในตระกูลเย่มองเขาเป็นคน ใช้ชีวิตอยู่ไม่ต่างกับสุนัขตัวหนึ่ง

แต่โชคชะตาก็ยังเล่นตลกกับเขา ยามเขาถูกคนในตระกูลเย่รังแก คนเหล่านั้นล้วนเป็นสาวงามทั้งสิ้น

“ผลั่ก!” คิ้วของเย่สวนก็ขมวดขึ้นเล็กน้อยทันที ดูเหมือนว่าลู่เสี้ยงหยางจะใช้แรงเยอะเกินไป ไม่พูดไม่จา คำพูดทั้งหมดถูกใส่ลงบนหน้าของลู่เสี้ยงหยาง

ใบหน้าครึ่งหนึ่งของลู่เสี้ยงหยางถูกทิ้งรอยฝ่ามือแดงก่ำไว้

“ไอ้ขยะไร้ประโยชน์ ถ้ากล้าทำให้ฉันเจ็บอีกครั้งเดียว ฉันทุบหน้านายเละแน่” เย่สวนจ้องตาเขม็งอย่างคุกคาม

ลู่เสี้ยงหยาง รีบร้อนขอโทษขอโพย เบาน้ำหนักมือลง

ไม่นาน หลังนวดให้เย่สวนเสร็จ เขาก็เริ่มนวดให้แม่ยายหลิวจิ้ง

ปัก!

หลิวจิ้งง้างมือขึ้นฝากรอยไว้บนหน้าอีกข้างของลู่เสี้ยงหยาง

“ไอ้เศษสวะ ไม่รู้จักการใช้ใจหน่อยรึไง?” หลิวจิ้งโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ ชี้หน้าถามลู่เสี้ยงหยาง

ลู่เสี้ยงหยางไม่กล้าตอบกลับ ถัดจากนั้น เมื่อนวดให้หลิวจิ้งเสร็จ ลู่เสี้ยงหยางก็เข้าไปซักเสื้อผ้าในห้องน้ำ

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น หยิบขึ้นมาดูจึงเห็นว่าเป็นแม่ของเขาโทรมาหา

ตั้งแต่เขาแต่งงานเข้ามา แม่ก็โทรหาเขาน้อยมาก เพราะกลัวจะถูกปฏิเสธและเป็นตัวถ่วง ทำให้ฝ่ายหญิงไม่พอใจ ในตอนนี้อยู่ๆกลับติดต่อมา

เขาเครียดนิดหน่อย คงไม่ใช่เกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ?

ลู่เสี้ยงหยางรีบกดรับสาย ไม่รอเขาพูดก่อน น้ำเสียงตื่นเต้นของแม่ก็เอ่ยขึ้น “ลูกแม่ ลุงของลูกเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ พ่อของลูกออกมาจากคุกแล้ว ตอนนี้ได้สานต่อกิจการทั้งหมดของตระกูลลู่ อีกหน่อยลูกไม่ต้องใช้ชีวิตลำบากแล้ว พ่อให้เงินลูกหนึ่งพันล้านเป็นค่าชดเชย จากนี้อยากใช้เงินยังไงก็ใช้ได้เลย”

พอได้ฟัง ภายในหัวของลู่เสี้ยงหยางก็ส่งเสียงพึมพำ

ต่อจากนั้นเสียงของแม่ก็ไม่อาจฟังได้ชัดเจน ในสมองมีเพียงคำว่า “หนึ่งพันล้าน” ลอยไปลอยมา

น้ำตาเขาเริ่มคลอ หลังจากนั้นพักใหญ่ ถึงเช็ดน้ำออกจากตา

วันนี้ นานเกินไปแล้ว นานจนเมื่อมันมาถึงจริงๆ เขากลับรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

เดิมทีเขาเป็นนายน้อยแห่งตระกูลลู่ที่ร่ำรวยเป็นอันดับต้นๆในเมืองหลวง พ่อของเขาพ่ายแพ้ให้กับลุงในการแย่งชิงตำแหน่งทายาทในตระกูล สุดท้ายถูกคุมขัง แม่ของเขาก็ถูกขับไล่ออกจากบ้าน

ลิ้มลองสีหน้าของคนอื่น เนื่องจากอำนาจของลุง ทำให้เขาหางานที่มั่นคงทำไม่ได้สักงาน

แม้กระทั่งตอนนี้ แม่ของเขาก็ยังอยู่ในห้องใต้ดินเล็กๆ เพียงเพื่อให้เขาได้แต่งเข้าสำเร็จ ให้เขาได้มีที่ซุกหัวนอนหลบลมฝน

ในวันนี้พ่อของเขาได้รับการปล่อยตัว กลายเป็นผู้สืบทอดตระกูลลู่ ในที่สุดเขาก็ได้รับในสิ่งที่ต้องการ ยืดเส้นยืดสายได้

“ฮ่าฮ่าฮ่า สองสามปีมานี้ ฉันต้องได้รับความยุติธรรม!” ลู่เสี้ยงหยางสาบานในใจเงียบๆ ในขณะเดียวกัน สามคนในห้องรับแขกกำลังพูดคุยกัน ไม่มีใครสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของลู่เสี้ยงหยาง

ไป๋สู้สู้ขมวดคิ้วพร้อมเอ่ยขึ้น “สวนจื่อ บริษัทของเธอเกิดเรื่อง สายเงินทุนถูกทำลาย เรื่องนี้อาจมีทางหนีทีไล่ที่วนเวียนอยู่นะ”

“เอ๋ จริงหรอ?” เย่สวนตาเป็นประกาย เติมเต็มการรอคอยเธอได้ สายเงินทุนในบริษัทของเธอแย่ลงมาเดือนกว่าแล้ว เงินเดือนของพนักงานไม่สามารถออกให้ได้ ทุกวันนี้แทบจะล้มละลาย

“คืออย่างนี้ แฟนของฉันไม่ใช่ทำงานอยู่ที่หย่งหยวนกรุ๊ปหรอ? เขากับประธานจางเจ้าของหย่งหยวนกรุ๊ปมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน พูดคุยสถานการณ์บริษัทของเธอให้เขาฟัง ประธานจางตกลงที่จะเพิ่มเงินทุนให้กับบริษัทของเธอ” ไป๋สู้สู้กล่าว

“อะไรนะ? นี่…นี่เป็นเรื่องจริงหรอ?” เย่สวนร้องออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

หย่งหยวนกรุ๊ปเป็นหนึ่งในบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในเมืองปินเหอ ว่ากันว่าเจ้าของจางติ่งเทียนมีมูลค่าเกือบหนึ่งพันล้าน หากเขาสัญญาว่าจะสนับสนุนเงินทุนให้บริษัทของเย่สวน งั้นบริษัทของเย่สวนก็กลับมามีชีวิตได้อีกครั้งอย่างแน่นอน

“เป็นเรื่องจริงแน่นอนสิ พวกเราเป็นเพื่อนที่สนิทกันที่สุด ฉันจะโกหกเธอได้ยังไงล่ะ” ไป๋สู้สู้พูดพร้อมยิ้มให้ แต่ในใจกลับรู้สึกทำอะไรไม่ถูก ประธานจางจะช่วยเย่สวนฟรีๆได้ยังไง เงื่อนไขของประธานจางคือให้เย่สวนไปนอนกับเขาหนึ่งคืน

แต่เงื่อนไขนี้ไป๋สู้สู้ไม่ได้พูดออกไป

ช่วงนี้แฟนของเธอก็มีปัญหากวนใจที่บริษัท จำเป็นต้องใช้ผู้หญิงแบบเย่สวนเข้าหากับประธานจาง ถึงได้ให้ไป๋สู้สู้มาหลอกล่อเย่สวน

“งั้นตกลง ฉันจะไปเจอประธานจาง” เย่สวนตอบตกลงทันที

“อืม งั้นฉันให้แฟนฉันเอาคำพูดของเธอไปบอกประธานจาง ถ้าไม่ผิดพลาดอะไร พรุ่งนี้ประธานจางก็จะมาเจอเธอ อย่างช้าสุดมะรืนนี้เงินทุนสนับสนุนก็จะไปถึงบริษัทของเธอ” ไป๋สู้สู้บอก

ในเวลานี้ ลู่เสี้ยงหยางที่เดินเข้ามาในห้องรับแขกพอดีก็ได้ยินบทสนทนาของพวกเธอ เดินไปสองสามก้าว ก็ถึงข้างกายเย่สวน พูดกับเธออย่างจริงจังว่า “ที่รัก คุณต้องการความช่วยเหลือไม่จำเป็นต้องไปขอร้องคนอื่น ตอนนี้คุณขาดเงินไม่ใช่หรอ ผมสามารถหาวิธีช่วยคุณได้…”

“คิกคิกคิก…”เขายังไม่ทันพูดจบ ไป๋สู้สู้ก็หัวเราะขึ้นมา มองไปที่ลู่เสี้ยงหยางด้วยความดูถูกเหยียดหยามแล้วพูดขึ้น “ให้พึ่งนาย? ทั้งเนื้อทั้งตัวนายตอนนี้มีเงินถึง100ไหม? เหมือนตัวตลกเสียจริง ไปเอาความกล้าจากไหนมาคุยโม้ขนาดนี้?”

ใบหน้าสวยงามของเย่สวนก้มลงต่ำ พูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความดูหมิ่น “นายกล้าดียังไงจะมาช่วยฉัน? ไสหัวไป เห็นหน้านายแล้วจะอ้วก”

คิ้วของหลิวจิ้งขมวดเป็นเส้นตรง ง้างมือขึ้นเตรียมจะฝากรอยไว้ที่หน้าของลู่เสี้ยงหยางอีกครั้ง

แต่ลู่เสี้ยงหยางไม่ขยับหนี พูดอย่างสงบว่า “ผมช่วยคุณได้จริงๆ”

ไป๋สู้สู้หัวเราะจนน้ำตาไหล มองลู่เสี้ยงหยางเหมือนกับมองคนโง่เง่า เอื้อมมือชี้ไปที่หน้าอกเขา แล้วพูดทีล่ะคำ “บริษัทของสวนจื่อต้องใช้เงินทุนอย่างน้อย10ล้านหยวนถึงรอดตาย 10ล้านหยวน! ขยะอย่างนายชั่วชีวิตนี้สามารถทำเงินได้มากขนาดนี้ไหม? ใครให้นายมาเสนอหน้าพูดวางท่าที่นี่”

ลู่เสี้ยงหยางยิ้มตอบ “ก็แค่10ล้านไม่ใช่หรอ?”

“โอ้โห น้ำเสียงโอหัง ก็แค่10ล้าน? ขยะอย่างนายหามาได้สักแสนนึง ฉันไป๋สู้สู้ยอมให้นายออกคำสั่งเลย!” ไป๋สู้สู้หัวเราะขึ้นมาอย่างดูถูก


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน