The First Order สู่รุ่งอรุณแห่งมวลมนุษย์ / the first order สู่รุ่งอรุณเเห่งมวลมนุษย์ – ตอนที่ 47 ป่าขนหัวลุก

ตอนที่ 47 ป่าขนหัวลุก

หลิวปู้ที่ตระหนักได้ว่าตนไม่มีทางให้หันหลังกลับแล้ว เขาก็กล่าวกับเริ่นเสี่ยวซู่  นายไปนั่งคนเดียวบนหลังกระบะ ส่วนเฉิงตงหางจะนั่งในรถ  จากนั้นก็แค่นเสียง  ถ้านายบอกว่าตัวเองไม่ได้พามาทางผิด งั้นก็ไปเผชิญกับอันตรายด้วยตัวเองแล้วกัน 

เขาไม่ห่วงแล้วว่าเริ่นเสี่ยวซู่จะกินแครกเกอร์หรือเปล่า แน่นอนว่าการมีชีวิตรอดสำคัญกว่าโดนเริ่นเสี่ยวซู่กินขนมไปบ้างอยู่แล้ว อย่างไรเสียก็ไม่มีใครอยากตายข้างนอกนี่หรอก

เริ่นเสี่ยวซู่เมินเขา ก่อนจะเข้าไปตรวจสอบอาการของสูเซี่ย เขานำมือของสูเซี่ยออกจากท่าจับคอ ก่อนจะประหลาดใจที่เห็นเหล็กในยาวฝังอยู่ที่คอเขา เริ่นเสี่ยวซู่จำได้ทันทีว่ามันคือ…แตน!

เขาหันหลังใส่คนอื่น พร้อมลอบดึงเหล็กในแตนออกมา เขาไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าสูเซี่ยตายอย่างไร บรรยากาศในกลุ่มเริ่มแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ ในฐานะที่เป็น ‘คนนำทาง’ ได้นำทางให้พวกเขารู้จักกลัวความอันตรายของแดนรกร้างบ้างถือว่ามีแต่ประโยชน์ เริ่นเสี่ยวซู่ไม่ได้มองว่าตนเองเป็นคนดีอะไร จึงไม่จำเป็นต้องสาธยายทุกอย่างให้ทุกคนฟัง การมีชีวิตรอดของตัวเองสำคัญที่สุดแล้ว

แต่เริ่นเสี่ยวซู่ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตราบใดสิ่งที่โจมตีมนุษย์ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตลึกลับ นับว่าดีถมเถแล้ว ว่าตามตรง ตอนนี้เขาเองก็ยังขวัญผวากับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่หายเลย

เริ่นเสี่ยวซู่อนุมานว่าน่าจะมีแตนตัวหนึ่งบินเข้าไปหลังกระบะแล้วไม่ได้ไปไหนต่อ พอสูเซี่ยปีนขึ้นไป แตนคงตกใจเลยต่อยเขาเข้า

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าเหล็กในของแตนจะร้ายแรงถึงชีวิตแบบนี้ เพราะคอบวมเลยทำให้เกิดภาวะขาดอากาศหรือเปล่านะ ไม่สิ ไม่น่าเป็นแบบนั้นไปได้ ถ้าเขาขาดอากาศตายจริง ก็ต้องใช้เวลาอยู่บ้าง ไม่ใช่แค่สิบวิแน่นอน ดูเหมือนว่าสาเหตุการตายน่าจะเกิดจากพิษเหล็กในมากกว่า

ตอนที่เริ่นเสี่ยวซู่ยังเล็ก เขาเคยโดนแตนต่อยมาก่อน แต่ว่าแค่หน้าบวมไปหลายวัน ไม่ได้ร้ายแรงจนถึงชีวิต

แดนรกร้างนับวันยิ่งอันตราย

บางครั้งเริ่นเสี่ยวซู่ก็เกิดความคิดขัดแย้งกันเอง ด้านหนึ่งก็โดนความลึกลับของแดนรกร้างดึงดูด อยากเรียนรู้ความลับของมันให้ได้ อีกด้านหนึ่ง ก็ทราบดีว่าความอยากรู้อยากเห็นนี้สามารถฆ่าเขาได้

มนุษย์มีหลายมิติในตัวตน ความคิดซับซ้อนยุ่งเหยิง สิ่งนี้ทำให้มนุษย์เป็นมนุษย์

เงามืดของความตายปกคลุมทั่วทั้งคณะ ส่วนเริ่นเสี่ยวซู่ได้กลายเป็นผู้ที่ใจเย็นที่สุดในกลุ่มแล้ว สูเสี่ยนฉู่เข้ามาดูบาดแผล แต่ก็เห็นเพียงจุดแดงบนคอของสูเซี่ย ขณะเดียวกันเริ่นเสี่ยวซู่ก็กำลังสังเกตปฏิกิริยาของทุกคน เขาเห็นว่าหลังจากหยางเสียวจิ่นแสร้งเป็นตรวจสอบบาดแผลของสูเซี่ยแบบผ่านๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจทำ เธอก็ขมวดคิ้วมุ่น

มีแค่เริ่นเสี่ยวซู่ที่รู้ว่าสูเซี่ยตายภายใต้การต่อยของแตนที่กลายพันธุ์แล้วในแดนรกร้าง

มีคนกล่าว  พวกเราจะทำยังไงกับร่างของสูเซี่ย คงจะปล่อยเขาไว้ในแดนรกร้างไม่ได้หรอกใช่ไหม 

 พวกเราจะทำอะไรได้อีกล่ะ  หลิวปู้ขมวดคิ้ว เขาวางแผนจะทิ้งร่างของสูเซี่ยไว้ที่นี่ เพราะจะให้ฝังก็ใช้เวลาไม่น้อย เขาไม่อยากอยู่ที่สถานที่ผีสางแบบนี้ต่อแม้แต่วินาทีเดียว

ลั่วซินอวี่พูด  ขนศพของเขาขึ้นท้ายกระบะ ออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ แล้วค่อยหาจุดเหมาะๆ ฝัง 

ในฐานะหัวหน้าวง เกิดเธอทิ้งร่างของสูเซี่ยไว้ที่นี้ คนอื่นๆ จะมองเธออย่างไร ชื่อเสียงของเธอได้ด่างพร้อยแน่ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป

พอหลิวปู้ได้ยินเช่นนั้น ก็ตัดสินใจได้ทันที  เริ่นเสี่ยวซู่ ขนร่างของสูเซี่ยขึ้นท้ายกระบะ แล้วก็นั่งไปกับเขาซะ! 

เริ่นเสี่ยวซู่ก็ไม่ได้ติดอะไร นี่ก็ไม่ได้กินแครกเกอร์มาตั้งวันหนึ่งแล้ว เขาคิดถึงพวกมันอยู่บ้าง

นั่งกับศพเขายิ่งไม่ติดเลย ตอนที่หมาป่าโจมจู่โรงงานก็มีศพทับถมเป็นกอง เขายังไม่กลัวเลย

ผู้คนในป้อมปราการหวาดหวั่นต่อความตาย แต่เริ่นเสี่ยวซู่มีแต่ความเคารพในความเป็นตาย หาใช่ความกลัวไม่

ทั้งคณะเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง เริ่นเสี่ยวซู่นั่งอยู่ท้ายกระบะ กินแครกเกอร์ไปพลาง ดื่มน้ำไปพลาง แล้วก็คุยพึมพำกับสูเซี่ยไปพลาง  ทำไมจู่ๆ พวกนายต้องออกมาด้วยเนี่ยหา ดูดิ ตายเลยเห็นมะ 

 นี่ ในป้อมหน้าตาเป็นยังไงเหรอ พวกเราที่อยู่ด้านนอกจะหิวตายกันหมดแล้ว แต่พวกนายยังมีหน้ามามีอารมณ์สุนทรีย์ฟังเพลงแถมเลี้ยงดาราอีกเนอะ 

 พวกหมูก็ถูกส่งเข้าป้อมไปให้พวกนายหมดกินอย่างอิ่มหนำ ส่วนพวกเรากินไม่ได้สักกระผีก 

เริ่นเสี่ยวซู่เบื่อจัดไม่มีอะไรทำก็ว่ากันไป แต่สองหนุ่มคนขับกับเพื่อนที่นั่งข้างกันไม่ได้คิดแบบนั้น ระหว่างทางก็ได้ยินเสียงเริ่นเสี่ยวซู่รางๆ ทำเอาคนขับรถขนหัวลุกซู่ รีบถามเพื่อนที่นั่งข้างคนขับ  เขาคุยกับใครวะ 

 มะ…ไม่รู้ อาจจะพูดกับตัวเองก็ได้… 

 นายคิดว่าเขาสมองไม่ปกติจริงๆ หรือเปล่า 

เย็นนั้น ทั้งคณะก็ยังไม่สามารถหาจุดเหมาะๆ ตั้งแคมป์ สุดท้ายต้องถูกบีบให้มาอยู่ ณ ที่ว่างเล็กๆ แห่งหนึ่ง ทุกคนต่างหมดอารณ์จะพูดคุยพูดโม้ใส่กันเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้

รุ่งสางวันต่อมา เริ่นเสี่ยวซู่ยืนขึ้นบิดขี้เกียจ เมื่อคืนเขาไม่ได้ออกไปหาอาหาร เพราะสวาปามแครกเกอร์ไปชุดใหญ่

เดิมทีท้ายกระบะมีช็อกโกแลตด้วย แต่หลิวปู้เฉลียวใจรีบขนไปอยู่ในรถตัวเอง ในรถไม่มีพื้นที่ให้วางกล่อง เขาเลยต้องวางไว้บนตักทั้งบ่าย

เริ่นเสี่ยวซู่มีแผนของวันนี้แล้ว เขากะจะไม่รับประทานข้าวเช้าเพราะว่าหลังจากขบวนรถเริ่มออกเดินทาง เขาจะหาอะไรกินตอนไหนก็ได้ที่ท้ายกระบะ

ตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง เขาหันขวับไปมองทางรถกระบะ มีทหารนายหนึ่งตะโกน  ศพสูเซี่ยหายไปไหน มีใครเห็นบ้างไหม 

ทุกคนตะลึงไป  มันก็อยู่ท้ายกระบะไม่ใช่เหรอ 

 ร่างของเขาหายไปแล้ว! 

เป็นคราวของเริ่นเสี่ยวซู่ที่ขนหัวลุกซู่บ้างแล้ว!

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ศพก็วางไว้อยู่หลังกระบะดีๆ ไม่ใช่เหรอ มันหายไปได้ยังไง

ผู้ใหญ่เพศชายทั่วไป น้ำหนักระหว่างเจ็ดสิบถึงแปดสิบกิโลกรัม จะให้มีคนขนไปโดยไม่มีเสียงเลยนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

คนมากมายขนาดนี้จะไม่มีใครไม่ได้ยินเสียงเลยได้อย่างไร ใครกันที่พาศพของสูเซี่ยไป

เริ่นเสี่ยวซู่พลันนึกไปถึงเศษเนื้อและกระดูกปลาที่เขาโยนทิ้งก่อนหน้านี้ ดูเหมือนว่าพวกมันก็หายไปแบบนี้เลย ไม่มีร่องไม่มีรอย ไม่ทางรู้ได้เลยว่าเป็นฝีมือของอะไร

ตอนนั้นเขาเดาว่าน่าจะเป็นมด แต่ตอนนี้ไม่มั่นใจเสียแล้ว ไม่ว่าจะวิวัฒน์ขนาดไหน ก็ไม่น่าจะสามารถขนศพใหญ่ขนาดนี้ไปได้ในคืนเดียว

ตอนนี้เริ่นเสี่ยวซู่มีแต่ความงงงวยท่วมท้น หน้านิ่วคิ้วขมวดรำพึง เป็นฝีมือของอะไรแน่

หลิวปู้ตัวสั่นสะท้าน มองดูสูเสี่ยนฉู่  ร้อยตรีสู ทำไมพวกเราไม่กลับป้อมกันก่อนล่ะครับ นี่มันเริ่มน่าขนลุกแล้วนะ 

สูเสี่ยนฉู่ถือปืนชี้ไปยังรอบๆ อย่างเป็นกังวล  ฉันก็กลัวเหมือนพวกนายนั่นแหละ แต่ยังไงพวกเราก็กลับไปไม่ได้จนกว่าจะทำภารกิจเสร็จสิ้น ต่อแต่นี้ไป พวกเราก็ทำเหมือนดุจว่าเราเป็นผู้อพยพ ถ้าพวกเรากลับไม่ได้ พวกนายก็กลับไม่ได้เหมือนกัน 

 แต่ป่านี้มันประหลาดเกินไปแล้วนะ!  หลิวปู้แทบบ่อน้ำตาแตกแล้ว

 ทุกคนขึ้นรถ แล้วออกไปจากที่เวรๆ นี่กัน!  สูเสี่ยนฉู่คำราม

ตั้งแต่ตอนนี้ไป เริ่นเสี่ยวซู่ก็ชักมีดกระดูกขึ้นมาถือตลอดเวลา สัญชาตญาณเฉียบคม พร้อมรับมือทุกอันตรายที่เข้าใกล้

 

The First Order สู่รุ่งอรุณแห่งมวลมนุษย์ / the first order สู่รุ่งอรุณเเห่งมวลมนุษย์

The First Order สู่รุ่งอรุณแห่งมวลมนุษย์ / the first order สู่รุ่งอรุณเเห่งมวลมนุษย์

Status: Ongoing

นิยายแฟนตาซี-ระบบที่จะพาคุณไปผจญภัยและเอาชีวิตรอดในสมรภูมิโลกหลังภัยพิบัติที่เต็มไปด้วยอันตราย เมื่อตกอยู่ในอันตราย ความหวังคืออาวุธ ‘ลำดับแรก’ ของมนุษย์ หลังภัยพิบัติผ่านพ้นไป สิ่งที่เหลืออยู่คือความเสื่อมโทรมของอารยธรรมมนุษย์ ไร้ธรรมเนียม ไร้กฎเกณฑ์ ไร้ซึ่งคุณธรรม มนุษย์ไม่ได้อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารอีกต่อไป … ‘เริ่นเสี่ยวซู่’ เด็กหนุ่มวัย 17 ปีผู้อพยพแห่งป้อมปราการ 113 ความเป็นมาของเขาไม่แน่ชัด แต่ที่แน่ๆ เขาเป็นนักล่ามือฉมัง หลังจากผ่านเหตุการณ์เสี่ยงตายใน ‘แดนรกร้าง’ มาได้ก็เกิดหมอกดำประหลาดขึ้นในห้วงจิต และนั่นเป็นสาเหตุของอาการป่วยทางสมองของเขา แต่อยู่มาวันหนึ่งหมอกดำในห้วงจิตก็มลายหายไป เผยให้เห็น ‘พระราชวัง’ ปริศนา ที่น่าแปลกคือหลังจากนั้นเขาก็มักจะได้ยินเสียงลึกลับจากพระราชวังที่สั่งให้เขาทำภารกิจช่วยเหลือผู้อื่น?! หลังจากทำภารกิจสำเร็จแล้ว เขาจะยังได้รับรางวัลจากพระราชวังอีกด้วย ทว่ายังไม่ทันได้สำรวจพระราชวังนั้นให้ละเอียดดี เขาก็จับพลัดจับผลูต้องไปเป็นคนนำทางเข้าไปในแดนรกร้างที่เขาพยายามเลี่ยง และนี่คือจุดเริ่มต้นการผจญภัยในแดนรกร้างของเริ่นเสี่ยวซู่ เด็กหนุ่มที่อาจกลายเป็นผู้นำพาความหวังและแสงสว่างมาสู่มนุษยชาติ

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน