The First Order สู่รุ่งอรุณแห่งมวลมนุษย์ / the first order สู่รุ่งอรุณเเห่งมวลมนุษย์ – ตอนที่ 71 ทักษะระดับไร้ที่ติของเริ่นเสี่ยวซู่

ตอนที่ 71 ทักษะระดับไร้ที่ติของเริ่นเสี่ยวซู่

ตอนที่เริ่นเสี่ยวซู่ฟังบทเรียนของจางจิ่งหลินจากยอดกำแพงโรงเรียน เขาเคยได้ยินจางจิ่งหลินเล่าเรื่องลึกลับหลายเรื่อง ซึ่งรวมไปถึง ‘เมืองที่สูญหาย’ ด้วย

เริ่นเสี่ยวซู่จำได้ว่าจางจิ่งหลินก็ไม่ได้จริงจังกับทุกอย่างทุกเรื่องไปเสียหมด บางครั้งยามใดเขาเหนื่อยล้าจากการสอน ก็จะนำเก้าอี้มานั่งที่แท่นสอน จากนั้นก็เล่าเรื่องน่าสนใจต่างๆ จนหมดคาบ

สำหรับเริ่นเสี่ยวซู่แล้ว เรื่องนี้ถือว่าปกติมาก อย่างไรเสียทั้งเมืองก็มีจางจิ่งหลินรับหน้าที่เป็นอาจารย์อยู่คนเดียว จะให้เขาสอนอยู่ทั้งวันคงยากเกินไปหน่อย

คุณจางเคยเล่าถึงตำนานเมืองโบราณแห่งหนึ่งในแดนรกร้าง เมืองโบราณนี้รุ่งโรจน์รุ่งเรืองอยู่ชั่วเวลาหนึ่ง ทว่าจู่ๆ ก็เริ่มถดถอยลงด้วยเหตุผลบางประการ จางจิ่งหลินเล่าว่าหลังจากเมืองโบราณนั้นเสื่อมโทรมลง ก็มีพวกปีศาจปรากฏกายขึ้นในเมือง

ตอนนั้นเริ่นเสี่ยวซู่อยากโพล่งออกไปมากว่า เชื่อกะผีสิ! ถ้าไม่อยากสอนก็ไม่ต้องสอน จะมาเล่าเรื่องภูตผีปีศาจทำไม โลกนี้มีภูติผีปีศาจที่ไหนกัน

แต่ตอนนี้เริ่นเสี่ยวซู่เริ่มเชื่อเรื่องนั้นอยู่หน่อยๆ แล้ว

จริงๆ จางจิ่งหลินไม่น่าอายุมากนัก อายุคงอยู่ในวัยสามสิบ เริ่นเสี่ยวซู่เคยได้ยินจากหวังฟู่กุ้ยมาก่อนว่า จางจิ่งหลินเดินทางมาจากที่อื่นเมื่อนานมาแล้ว ส่วนนานขนาดไหนนั้น เขาเองก็จำไม่ได้

บางครั้งเริ่นเสี่ยวซู่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าก่อนจางจิ่งหลินมาเป็นผู้อพยพนั้น เขาน่าจะเคยเป็นผู้อาศัยในป้อมปราการมาก่อน ไม่อย่างนั้นเขาจะรู้เรื่องราวมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร ถึงบางเรื่องดูเหมือนเขาจะโมเมมาเองก็เถอะ…

ตอนนี้พอสูเสี่ยนฉู่บอกว่ามีเมืองลับแลแห่งหนึ่งซ่อนอยู่ในเขาจิ้งซาน เริ่นเสี่ยวซู่ก็ย้อนนึกคำของจางจิ่งหลินได้ทันที หรือว่าในเขาจิ้งซานมีปีศาจอยู่จริงๆ…

เริ่นเสี่ยวซู่กล่าวกับสูเสี่ยนฉู่  พวกเขาได้พูดเรื่องอื่นอีกไหม 

สูเสี่ยนฉู่ค่อยๆ นึกย้อนไป ก่อนจะกล่าว  มีอยู่ ก่อนที่พวกเราจะออกเดินทาง หวังฉงหยางได้ข้อมูลมาจากแหล่งข่าวของเขาว่า ข้อมูลเกี่ยวกับเขาจิ้งซานไม่ได้มีแค่พวกเราที่รู้ กลุ่มจากป้อมอื่นๆ เองก็กำลังเดินทางมาที่นี่เหมือนกัน 

เริ่นเสี่ยวซู่นึกว่าสูเสี่ยนฉู่จะเผยความลับอะไรออกมาเสียอีก กลับเป็นเรื่องนี้เสียได้

 ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มผู้ปกครองป้อมหรือกลุ่มสมาคม พวกเขาเองก็สนใจเรื่องวิวัฒนาการของเหล่าผู้มีพลังพิเศษมากกันทั้งนั้น  สูเสี่ยนฉู่เอ่ย  นายน่าจะได้ยินเรื่องโรงพยาบาลจิตเวชที่เพิ่งสร้างใหม่ในป้อมแล้วใช่ไหม พวกผู้มีพลังพิเศษถูกวิจัยศึกษาไม่ใช่เพราะแค่ว่าผู้ปกครองอยากรู้วิธีป้องกันพวกเขาอย่างเดียวหรอกนะ แต่คิดจะใช้พวกเขาหาประโยชน์ด้วยต่างหาก 

 เล่าเรื่องผู้มีพลังพิเศษพวกนั้นให้ฟังหน่อยได้ไหม  เริ่นเสี่ยวซู่พูด  นายเองก็เป็นผู้มีพลังพิเศษ คงจับตาเรื่องนี้อยู่ตลอดล่ะสิ 

 ผู้มีพลังพิเศษ…  สูเสี่ยนฉู่คิดไตร่ตรอง ก่อนจะว่า  จริงแล้วๆ ผู้มีพลังพิเศษอยู่มานานตั้งแต่อดีตกาล แค่ทุกคนมองเรื่องพวกเขาเป็นเพียงตำนานบทหนึ่ง ที่เดี๋ยวนี้ทุกคนหันมาสนใจกันมากขึ้นก็เพราะว่ามีผู้มีพลังพิเศษปรากฏกายมามากขึ้นนี่แหละ สถานที่บางแห่งถึงกับมีองค์กรลับสุดยอดของเหล่าผู้มีพลังพิเศษด้วยซ้ำไป 

เริ่นเสี่ยวซู่นิ่งไป  มีองค์กรผู้มีพลังพิเศษด้วย? 

มีองค์กรผู้มีพลังพิเศษเป็นตัวเป็นตนแบบนี้ แสดงว่าจำนวนมีผู้พลังพิเศษต้องไม่น้อยแน่

 พวกนายน่าจะเคยได้ยินเรื่องที่ผู้มีพลังพิเศษคิดลอบสังหารผู้ปกครองป้อมใช่ไหม  สูเสี่ยนฉู่ว่า  หวังฉงหยางบอกว่าผู้ลงมือมาจากองค์กรที่เรียกว่า ‘ผู้ก่อจลาจล’  อย่างน้อยผู้มีพลังพิเศษคนนั้นก็เรียกตัวเองอย่างนั้นน่ะนะ

 แล้วเขาถูกจับได้หรือเปล่า  เริ่นเสี่ยวซู่สงสัย

 จับไม่ได้  สูเสี่ยนฉู่ส่ายหน้า  เขาแข็งแกร่งเกินว่าที่นายคิด ตอนนี้ป้อมปราการใหญ่ๆ ต่างไล่ล่าผู้มีพลังพิเศษกันทั้งนั้น ดูเหมือนว่ามันจะมีเกณฑ์วัดระดับความอันตรายพวกเขาอยู่ด้วย แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าประเมินกันยังไง 

ที่เขาถามออกไปเพราะเผื่อสถานการณ์เกิดกับตัวเอง เริ่นเสี่ยวซู่เองก็เป็นผู้มีพลังพิเศษคนหนึ่ง ต้องไปเผชิญหน้าเข้ากับองค์กรใหญ่เช่นนั้น ก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอยู่บ้าง หยางเสียวจิ่นเหลียวมามองเขา ทว่าไม่ได้พูดอะไรออกมา

สูเสี่ยนฉู่ถอนหายใจกล่าว  ฉันไม่กลับป้อมแล้วแหละ ถ้าคนในป้อมรู้ว่าฉันเป็นผู้มีพลังพิเศษ ฉันจบสิ้นแน่ 

หลิวปู้ที่อยู่ข้างๆ เขารีบโพล่ง  พวกเราไม่เล่าให้ใครฟังแน่นอน ไม่ต้องห่วงเลย!

ว่าตามตรง หลิวปู้กำลังกลัวอยู่ไม่น้อยว่าตนจะโดนสูเสี่ยนฉู่ฆ่าปิดปาก จึงรีบพูดออกไปบอกจุดยืนตัวเอง

สูเสี่ยนฉู่กวาดสายตาใส่เขาวูบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร ดูเหมือนว่าเขายังมีหลักการของตนอยู่ จึงยังไม่คิดลงมือสังหารเพื่อปิดปากใคร

ใครจะไปเชื่อคำสัญญาของหลิวปู้ เชื่อก็โง่แล้ว

สูเสี่ยนฉู่บ่นใส่หลิวปู้อย่างหาได้ยาก  ทุกคนที่นี่ นายทำให้ฉันเป็นห่วงสุดแล้ว! 

เริ่นเสี่ยวซู่ถาม  งั้นคือถ้าเกิดหลิวปู้เกิดอุบัติเหตุตายไป นายก็กลับป้อมได้สินะ 

หลิวปู้  ??? 

เอ็งแช่งอั๊วแบบนั้นได้ไงวะ หลิวปู้อยากพ่นคำด่าใส่เริ่นเสี่ยวซู่มาก แต่ตาขาวเกินกว่าจะทำได้!

สูเสี่ยนฉู่ที่ยืนอยู่อีกฝั่ง พูดแกมทอดถอนใจ  นายเองก็เป็นผู้มีพลังพิเศษใช่ไหม 

เริ่นเสี่ยวซู่  หืม? 

เริ่นเสี่ยวซู่อดสงสัยไม่ได้ว่าตนเองเผลอเปิดเผยพลังอะไรไปหรือเปล่า และหยางเสียวจิ่นเองก็เกิดสงสัยอะไรบางอย่างขึ้นมาหรือเปล่า

จากนั้นสูเสี่ยนฉู่ก็พูดต่อ  พลังที่ถูกปลุกขึ้นมาของนายคงเป็นพลังกวนโอ๊ยคนแหง 

เริ่นเสี่ยวซู่  … 

ทว่าพริบตานั้นเริ่นเสี่ยวซู่ก็เกิดความคิดบรรเจิด รีบกล่าวกับพระราชวังในห้วงจิต  พระราชวัง ฉันมีทักษะกวนโอ๊ยคนหรือเปล่าน่ะ แล้วอยู่ระดับไหน 

เสียงเรียบนิ่งจากพระราชวังดังมา [ไร้ที่ติ]

ตอนที่รู้ว่าหยางเสียวจิ่นมีทักษะระดับไร้ที่ติ เขาก็ตะลึงค้างไปเลย ใครจะไปรู้ล่ะว่าเขาเองก็มีเหมือนทักษะระดับไร้ที่ติเหมือนกัน! แต่ถ้าเทียบกับทักษะระดับไร้ที่ติของเธอแล้ว ของเขานี่โคตรโหลยโท่ย ถามจริงเถอะคุณพระราชวัง!

พอเริ่นเสี่ยวซู่เห็นว่าตัวเองมีทักษะไร้ที่ติด้วยไข่ก็ปวดหนึบ เอาเหอะ ทักษะไร้สาระไม่เป็นไร ขอแค่ให้มีก็พอใจแล้ว

บางคนกล่าวว่าในชีวิตหนึ่งจะฝึกฝนจนมีทักษะระดับไร้ที่ติได้นั้นไม่ง่ายเลย…ใครจะไปรู้ว่าเขายังไม่อายุไม่มากก็มีอยู่ทักษะหนึ่งแล้วน่ะ

สูเสี่ยนฉู่หันไปมองศพสามร่างนอกโพรงถ้ำวูบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวออกมาในที่สุดว่า  ไปกันเถอะ ไม่ว่าในเขาจิ้งซานจะมีตัวอะไร ฉันต้องไปดูด้วยตาตัวเอง 

นี่เป็นสิ่งที่เหล่ามีผู้พลังพิเศษต่างปรารถนา ทุกคนเคยเชื่อว่าตำนานปรัมปราเป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้น แต่พอได้สัมผัสถึงตำนานนั้นด้วยตนเอง ก็พลันทะยานอยากในโลกที่กว้างใหญ่กว่านั้น

สูเสี่ยนฉู่และเริ่นเสี่ยวซู่เองก็ไม่ต่างกัน

สูเสี่ยนฉู่ว่า  ฉันไม่แน่ใจนะว่าพวกนายเคยอ่านตำนานไซอิ๋วหรือเปล่า ฉันเคยเจอที่ห้องสมุดป้อมปราการน่ะ ตอนฉันอ่านไปถึงประโยคที่ว่ามีผู้สามารถยกพลองหนักหนึ่งหมื่นสามพันห้าร้อยชั่งได้ ก็รู้สึกเหลือเชื่อมาก แต่เดี๋ยวนี้ฉันเริ่มเชื่อแล้วแหละว่าน่าจะมีคนสามารถอย่างในหนังสือจริง ในหนังสือยังบอกอีกด้วยนะว่า พลองนั้นสามารถทำลายขุนเขาได้ด้วย 

เริ่นเสี่ยวซู่คิดตาม  ฉันไม่เคยอ่านหนังสือเล่มนั้นนะ โรงเรียนที่ตัวเมืองไม่มีน่ะ แต่ฉันมีคำถามอยู่ พลองหนักหมื่นสามพันห้าร้อยกว่าชั่งนั่นสามารถทลายขุนเขาได้จริงเหรอ น้ำหนักนั่นก็น่าจะประมาณหกตัน[1]เองนะ รถแทรกเตอร์ที่โรงงานนอกเมืองก็ยกของได้เป็นสิบตันแล้ว ถึงถ้าให้แบกพลองนั้นสองเล่มออกจะหนักไปหน่อย แต่ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร 

สูเสี่ยนฉู่สูดหายใจเข้าสุดปอด หันหน้าหนีขวับ เดินมุ่งไปทางป่า เขากำลังนำหน้าไปสู่ความลึกลับในเขาจิ้งซานแล้ว

……………

 

The First Order สู่รุ่งอรุณแห่งมวลมนุษย์ / the first order สู่รุ่งอรุณเเห่งมวลมนุษย์

The First Order สู่รุ่งอรุณแห่งมวลมนุษย์ / the first order สู่รุ่งอรุณเเห่งมวลมนุษย์

Status: Ongoing

นิยายแฟนตาซี-ระบบที่จะพาคุณไปผจญภัยและเอาชีวิตรอดในสมรภูมิโลกหลังภัยพิบัติที่เต็มไปด้วยอันตราย เมื่อตกอยู่ในอันตราย ความหวังคืออาวุธ ‘ลำดับแรก’ ของมนุษย์ หลังภัยพิบัติผ่านพ้นไป สิ่งที่เหลืออยู่คือความเสื่อมโทรมของอารยธรรมมนุษย์ ไร้ธรรมเนียม ไร้กฎเกณฑ์ ไร้ซึ่งคุณธรรม มนุษย์ไม่ได้อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารอีกต่อไป … ‘เริ่นเสี่ยวซู่’ เด็กหนุ่มวัย 17 ปีผู้อพยพแห่งป้อมปราการ 113 ความเป็นมาของเขาไม่แน่ชัด แต่ที่แน่ๆ เขาเป็นนักล่ามือฉมัง หลังจากผ่านเหตุการณ์เสี่ยงตายใน ‘แดนรกร้าง’ มาได้ก็เกิดหมอกดำประหลาดขึ้นในห้วงจิต และนั่นเป็นสาเหตุของอาการป่วยทางสมองของเขา แต่อยู่มาวันหนึ่งหมอกดำในห้วงจิตก็มลายหายไป เผยให้เห็น ‘พระราชวัง’ ปริศนา ที่น่าแปลกคือหลังจากนั้นเขาก็มักจะได้ยินเสียงลึกลับจากพระราชวังที่สั่งให้เขาทำภารกิจช่วยเหลือผู้อื่น?! หลังจากทำภารกิจสำเร็จแล้ว เขาจะยังได้รับรางวัลจากพระราชวังอีกด้วย ทว่ายังไม่ทันได้สำรวจพระราชวังนั้นให้ละเอียดดี เขาก็จับพลัดจับผลูต้องไปเป็นคนนำทางเข้าไปในแดนรกร้างที่เขาพยายามเลี่ยง และนี่คือจุดเริ่มต้นการผจญภัยในแดนรกร้างของเริ่นเสี่ยวซู่ เด็กหนุ่มที่อาจกลายเป็นผู้นำพาความหวังและแสงสว่างมาสู่มนุษยชาติ

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน