ข้าจับปีศาจสาวได้ตัวหนึ่ง – ตอนที่ 113 ฉัน ยั่ว ยวน นาย

ข้าจับปีศาจสาวได้ตัวหนึ่ง

“ฉัน ยั่ว ยวน นาย?” นี่มันปรักปรำกันชัดๆ “ไม่ใช่นายหรือที่เป็นฝ่ายมองฉันจนน้ำลายไหลยืด ทำให้ฉันคิดว่านายเป็นพวกลามกเสียอีก?”

“เจ้าเป็นฝ่ายกอดคอข้าไม่ปล่อยชัดๆ”

“นายต่างหากที่เป็นฝ่ายกอดฉันไม่ปล่อย ฉันยังกลัวนายจะเขมือบฉันจนไม่เหลือแม้แต่ซากเสียด้วยซ้ำ!”

ทั้งสองพูดเรื่องในอดีตคนละประโยคสองประโยค ยิ่งพูดก็ยิ่งอดตกตะลึงไม่ได้

ที่แท้พวกเขาแสดงละครคนละเรื่องมาตลอด คนหนึ่งแสดงเรื่องสาวชาวเมืองกับนักค้ามนุษย์ ส่วนอีกคนแสดงเรื่องหนุ่มชาวป่ากับปีศาจสาว ประเด็นสำคัญคือ พวกเขาทั้งสองต่างไม่เคยสังเกตเห็นความผิดปกติสักนิด แถมยังร่วมแรงร่วมใจกันแสดงละครต่อไปเรื่อยๆ อีกด้วย

สุดท้ายพวกเขาก็ถึงกับพูดไม่ออก

“พวกเราสองคน เดินมาถึงขั้นนี้ได้ นับว่าไม่ง่ายเลยจริงๆ” เซียวเถี่ยเฟิงทอดถอนใจ

“นี่เป็นบุพเพสันนิวาสที่ข้ามกาลเวลาเป็นพันปี ดูท่าสวรรค์จะลิขิตให้เราต้องอยู่ด้วยกันจริงๆ” กู้จิ้งพูดตามความรู้สึก

“ข้าไม่สน ไม่ว่าต้องลำบากแค่ไหน ข้าจะอยู่กับเจ้า หากวันไหนเจ้าจะเข้าไปในกระเป๋านั่น เจ้าก็ต้องพาข้าไปด้วย”

เซียวเถี่ยเฟิงตัดสินใจแล้วว่าต่อให้ต้องลำบากแค่ไหน เขาก็จะอยู่กับกู้จิ้ง

ดวงตาของกู้จิ้งเปล่งประกายวาบ “พี่ล่ำ นายกำลังจะกลายเป็นแม่ทัพผู้บุกเบิกแผ่นดินอย่างนั้นหรือ?”

แต่เซียวเถี่ยเฟิงกลับไม่ใส่ใจสักนิด “เปล่า ข้าแค่อยากหาเจ้าให้พบเร็วๆ และอยากหาสิ่งที่เจ้าชอบมาเก็บไว้ให้เจ้าเท่านั้น”

ทรัพย์สินเงินทอง อาภรณ์เนื้อดี บ้านหลังใหญ่ ข้าทาสบริวาร นี่คือสิ่งที่นางอยากได้

ส่วนเรื่องตับห่านหูฉลามอะไรนั่น เซียวเถี่ยเฟิงคิดๆ แล้วก็ตัดสินใจตัดออก

มันไม่อร่อยสักนิด

กู้จิ้งกุมมือเซียวเถี่ยเฟิงเอาไว้พลางเสนอความเห็นว่า “ถ้าอย่างนั้นเราเข้าไปดูในกระเป๋ากันตอนนี้ดีไหม บางทีเราอาจจะได้กลับไปยุคปัจจุบันด้วยกัน แล้วก็อาจได้เจอกับคุณยายของฉันด้วย”

เซียวเถี่ยเฟิงขมวดคิ้ว “แต่ถ้าข้าไม่ได้รับเด็กมาเป็นลูกบุญธรรมในยุคสมัยนี้ ยายของเจ้าจะหายไปหรือเปล่า?”

กู้จิ้งเลื่อมใสมันสมองของเซียวเถี่ยเฟิงเหลือเกิน “เมื่อก่อนฉันก็เคยกังวลเรื่องนี้ แต่ตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว ถ้าฉันแค่ทำอะไรนิดๆ หน่อยๆ แล้วทำให้ประวัติศาสตร์เปลี่ยนแปลงได้ โลกใบนี้ก็คงไม่อนุญาตให้ฉันทำอะไรเหลวไหลแน่”

พูดตรงๆ ก็คือ การที่ประวัติศาสตร์สามารถดำเนินต่อมาเรื่อยๆ ได้อย่างมั่นคงจนป่านนี้ ย่อมต้องมีระบบป้องกันตัวที่แสนแข็งแกร่งซ่อนอยู่

แต่เซียวเถี่ยเฟิงยังคงสงสัย “ถ้าเราเข้าไปในกระเป๋าแล้วมีคนมาเจอกระเป๋าใบนี้เข้า เกิดเขาเอาเราไปโยนทิ้งน้ำ จะทำยังไงกัน?”

กู้จิ้งได้ยินเขาพูดเช่นนี้ก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างได้ใจ “เมื่อก่อนฉันก็สงสัยแบบนี้เหมือนกัน แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว ถ้ากระเป๋าใบนี้เข้าสู่ภาวะข้ามเวลาเมื่อไหร่ เวลาของมันจะเร็วกว่าเวลาปกติ สิ่งที่อยู่ในห้วงเวลาที่เร็วกว่าปกติจะถูกคนทั่วไปพบเห็นได้อย่างไร ในเมื่อเวลาของมันกับสภาพแวดล้อมรอบด้านเร็วไม่เท่ากัน”

พูดตรงๆ ก็คือ คนที่นั่งรถม้าย่อมไม่สามารถพูดคุยกับคนที่นั่งเครื่องบิน มีแต่คนที่นั่งอยู่ในเครื่องบินด้วยกันเท่านั้นถึงจะพูดคุยกันได้

นี่คือเหตุผลว่าทำไมกระเป๋าใบนี้ถูกแขวนทิ้งไว้บนเขาเว่ยอวิ๋นสามปี แต่กลับไม่มีใครสังเกตเห็น

“ตกลง ถ้าอย่างนั้นเราก็เข้าไปดูกัน”

ในที่สุดเซียวเถี่ยเฟิงก็ตัดสินใจจะเข้าไปสำรวจสิ่งที่มหัศจรรย์เหนือจินตนาการของเขาชิ้นนี้พร้อมกับกู้จิ้ง

เพื่อเป็นการป้องกันในกรณีที่อาจเกิดเหตุการณ์ข้ามเวลาขึ้นมาอีก กู้จิ้งให้เซียวเถี่ยเฟิงขนเอาทรัพย์สินเงินทองเพชรนิลจินดารวมทั้งโฉนดที่ดินที่นามาใส่ไว้ในกระเป๋าก่อน เช่นนี้ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหนในช่วงเวลาไหน พวกเขาก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายต่อไปได้

นอกจากนี้ กู้จิ้งยังเอาขวดยากระปุกยาของเธอติดตัวไปด้วย

กู้จิ้งมุดเข้าไปก่อน เซียวเถี่ยเฟิงก็ตามหลังเข้าไปติดๆ

ด้านในกระเป๋ายังคงเป็นพื้นที่กว้างเหมือนครั้งก่อนๆ ที่กู้จิ้งเคยเข้ามา

กู้จิ้งซึ่งมีฐานะเป็นเจ้าของบ้านจูงมือเซียวเถี่ยเฟิงเอาไว้พลางแนะนำให้เขารู้จักกับสิ่งต่างๆ ที่อยู่ในกระเป๋า

“ของพวกนี้ล้วนเป็นของที่ฉันเอาติดตัวมาจากอนาคตหนึ่งพันปีข้างหน้า ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพวกมันถึงได้ลอยอยู่แบบนี้ แต่ถ้าฉันใช้อะไรหมดไป มันก็จะงอกขึ้นมาใหม่เอง”

พูดจบเธอก็ชี้ไปยังบริเวณที่อยู่ห่างออกไป “บริเวณที่เต็มไปด้วยหมอกนั่นคือส่วนที่ฉันเดินไปสำรวจดูเมื่อครั้งก่อน”

เซียวเถี่ยเฟิงขมวดคิ้วพลางมองสำรวจดูรอบหนึ่ง

สุดท้ายเขาก็ชี้ไปยังบริเวณที่ถูกปกคลุมด้วยกลุ่มหมอกพลางกล่าวว่า “เจ้าสังเกตไหม ถ้ามองจากมุมที่เรายืนอยู่ดูเหมือนจะมีลำแสงส่องไปทางด้านนั้นด้วย?”

กู้จิ้งได้ยินเช่นนี้ก็รีบเพ่งมองดูบ้าง ดูเหมือนจะเป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ

ถึงตอนนี้เซียวเถี่ยเฟิงก็พอจะคาดเดาได้แล้ว “สุดปลายแสงคือเงามืด เงามืดคือกาลเวลา บริเวณที่ลำแสงนี้ส่องไปก็คือบริเวณที่อยู่เหนือกาลเวลา”

ทำไมยิ่งฟังก็ยิ่งแปลกประหลาดนะ?

เซียวเถี่ยเฟิงพูดต่อ “เจ้าดู ลำแสงมีจุดเริ่มต้นจากตรงนี้ หมายความว่าเวลาที่นี่กับเวลาข้างนอกยังเหมือนกัน แต่ยิ่งห่างออกไปเท่าไหร่ เวลาก็ยิ่งแตกต่างจากข้างนอกมากเท่านั้น”

กู้จิ้งคิดๆ แล้วก็พยักหน้า “ที่นายพูดเหมือนจะมีเหตุผล เป็นไปได้ว่าถ้าเราก้าวออกจากบริเวณนี้เมื่อไหร่ เราก็จะอาศัยลำแสงนั่นข้ามเวลาไปได้โดยไม่รู้ตัว”

เซียวเถี่ยเฟิงมองลำแสงที่พุ่งตรงไปยังกลุ่มหมอกพลางกล่าวเสียงหนัก “มา เราเดินไปดูกัน ดูซิว่ามันจะพาเราไปที่ไหนในช่วงเวลาไหน”

กู้จิ้งลังเล “นายไม่กลัวว่าจะไปโผล่ในยุคปัจจุบันหรอกหรือ?”

เซียวเถี่ยเฟิงเลิกคิ้ว “นั่นเป็นสถานที่ที่ลูกหลานของข้าอาศัยอยู่ไม่ใช่หรือ เจ้าเติบโตอยู่ที่นั่นมาตั้งแต่เด็ก หากได้กลับไป เจ้าน่าจะดีใจถึงจะถูก”

หากได้กลับไปจริง กู้จิ้งย่อมดีใจ แต่เซียวเถี่ยเฟิงเล่า?

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็คิดได้

เขามองออกว่าเธอยังอาลัยอาวรณ์ยุคสมัยที่ทุกคนเสมอภาคกัน ดังนั้นก็เลยอยากให้เธอกลับไป?

“ไปกันเถอะ” เซียวเถี่ยเฟิงจูงมือกู้จิ้งเอาไว้ “เราสองคนเดินไปด้วยกัน ขอเพียงไม่แยกจากกัน ไปที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น”

กู้จิ้งพยักหน้า จากนั้นก็เดินตามเซียวเถี่ยเฟิงไปยังสุดปลายลำแสงนั้น

พวกเขาไม่รู้ว่าต้องเดินไปนานแค่ไหนถึงจะไปถึงโลกอนาคตในอีกหนึ่งพันปีข้างหน้า ยิ่งไม่รู้ว่าบริเวณไหนมีโอกาสข้ามเวลามาก บริเวณไหนมีโอกาสข้ามเวลาน้อย พวกเขาเพียงแค่จูงมือกันเดินต่อไปข้างหน้าเรื่อยๆ เท่านั้น

เหมือนอย่างที่เซียวเถี่ยเฟิงพูด ขอเพียงพวกเขายังอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะไปอยู่ในช่วงเวลาไหนก็ไม่มีอะไรต้องกังวลทั้งนั้น

ไม่รู้ว่าเดินไปนานแค่ไหน เซียวเถี่ยเฟิงเห็นกู้จิ้งเริ่มเหนื่อยก็คิดว่าสมควรแก่เวลาแล้ว

“เราออกไปดูกันเถอะ ดูซิว่าตอนนี้เป็นยุคสมัยไหน”

กู้จิ้งตื่นเต้นอยู่บ้าง มือที่ถูกเซียวเถี่ยเฟิงกุมเอาไว้ชื้นไปด้วยเหงื่อ

เซียวเถี่ยเฟิงเองก็เต็มไปด้วยความคาดหวัง

เขาอยากเห็นยุคสมัยที่กู้จิ้งพูดถึง ยุคสมัยที่ผู้คนสามารถเหินฟ้าดำดินได้

ทั้งสองปีนออกไปจากกระเป๋า

พอเห็นสภาพแวดล้อมรอบด้าน พวกเขาก็อดผิดหวังไม่ได้

พวกเขายังคงอยู่ในบ้านหลังเดิม ยังคงอยู่ในห้องห้องเดิม เพียงแต่ยามนี้ห้องนี้ดูทรุดโทรมมาก แถมยังเต็มไปด้วยหยากไย่

พูดอีกอย่างก็คือ พวกเขาข้ามเวลามาแล้ว เพียงแต่ดูเหมือนยังไม่มากพอ

บางทีอาจจะแค่ไม่กี่ปีสินะ?

ตอนที่มุดออกมาจากกระเป๋า พวกเขาคิดว่ามาถึงโลกยุคปัจจุบันแล้ว หรือต่อให้ไม่ใช่ยุคปัจจุบัน อย่างน้อยก็ต้องข้ามเวลามาหลายร้อยปี

คิดไม่ถึงว่าบ้านที่พวกเขาเคยอาศัยยังอยู่ เตียงและเครื่องเรือนอื่นๆ ต่างก็ยังอยู่ในสภาพดี เพียงแต่มีฝุ่นเกาะหนาและมีหยากไย่อยู่ตามมุมกำแพงเท่านั้น

นี่หมายความว่าเวลาเพิ่งผ่านไปไม่นาน บางทีอาจจะแค่สี่ห้าปีเท่านั้น?

ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง จากนั้นก็ตัดสินใจออกไปสำรวจดู

พอเดินออกไปที่สวนด้านนอก พวกเขาก็พบว่าจวนทั้งจวนเหลือเพียงความรกร้าง ไม่มีสาวใช้หรือองครักษ์แม้แต่คนเดียว พื้นหินถูกปกคลุมด้วยใบไม้แห้งกองท่วมสูง ดอกไม้ใบหญ้าริมทางเดินล้วนเหี่ยวเฉา

เดินต่อไปก็ยังไม่เห็นเงาคน แต่พอเดินไปถึงประตูที่สองกลับพบว่ามีเสื้อผ้าถูกทิ้งกระจัดกระจาย ดูท่าจะมีใครบางคนรีบร้อนจากไปก็เลยทิ้งเอาไว้

พวกเขาไม่มีทางเลือกจึงจำต้องเดินออกไปข้างนอก อย่างน้อยก็จะได้หาใครสักคนมาสอบถาม

คิดไม่ถึงว่าบนถนนด้านนอกกลับไม่มีใครอยู่เลย ร้านค้าต่างปิดเงียบ แม้กระทั่งร้านสุราที่สมควรคึกคักมากที่สุดก็ยังมีเพียงแค่ธงสีซีดจางปลิวสะบัดไปตามสายลม

ทั้งสองหันไปมองหน้ากัน ใจนึกรู้ว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นที่เมืองปิ้งโจวแห่งนี้แน่

“ข้าจะไปดูซิว่าจะหาม้ามาสักตัวได้หรือไม่ เราจะได้ขี่ออกไปดูที่นอกเมืองกัน”

คิดไม่ถึงว่าเพิ่งพูดจบก็เห็นคนคนหนึ่งเดินมาตามริมกำแพงอย่างเร่งร้อน เขาสวมเสื้อสีเทาหม่น ร่างงองุ้ม สีหน้าดูเร่งร้อนมาก

เซียวเถี่ยเฟิงรีบตรงไปขวางเอาไว้ “เรียนถามพี่ท่าน ที่นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมบนถนนไม่มีคนเลยสักคน?”

คนคนนั้นกำลังรีบร้อนเดินทาง จู่ๆ มีคนโผล่มาขวางเอาไว้ก็ตกใจมาก ยิ่งเห็นเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายและสง่าราศีของเซียวเถี่ยเฟิงก็ยิ่งตกใจจนเข่าอ่อน ปากพร่ำพูดว่า “ใต้เท้าไว้ชีวิตด้วย ใต้เท้าไว้ชีวิตด้วย ปล่อยผู้น้อยกลับบ้านไปเถิด!”

เซียวเถี่ยเฟิงกล่าวเสียงหนัก “ที่นี่ไม่ใช่เมืองปิ้งโจวหรือ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้? อู่อ๋องเล่า?”

คนคนนั้นเห็นเซียวเถี่ยเฟิงถามถึงอู่อ๋องก็ทั้งประหลาดใจทั้งหวาดกลัว “อู่อ๋องหนีไปตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ?”

“หนีไปแล้ว?”

ข้าจับปีศาจสาวได้ตัวหนึ่ง

ข้าจับปีศาจสาวได้ตัวหนึ่ง

Status: Ongoing
ในถุงหนังนั่นมีอะไร? เขาคิดจะเปิด แต่จู่ ๆ ปากถุงก็คลี่ออกเองเสียอย่างนั้น จากนั้นศีรษะของใครบางคนก็โผล่ขึ้นมา ถึงตอนนี้ เซียวเถี่ยเฟิงถึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วบนโลกนี้มีปีศาจอยู่จริง ที่แท้ปีศาจก็ไม่จำเป็นต้องงามหยาดเยิ้มเหมือนชุนเถาเอ๋อผู้งามล้ำในหมู่บ้าน ไม่จำเป็นต้องมากรักเหมือนแม่ม่ายซิ่วเฟิน นางเพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้น แล้วมองมาด้วยสายตาเรียบเฉยก็สามารถทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงได้แล้ว เขารู้ว่าตัวเองกำลังจะสูญเสียการควบคุม ตรงหน้าคือหุบเหวลึก หากยังคงก้าวเดินต่อคงไม่เหลือแม้แต่ซาก ดังนั้นเขาจะต้องควบคุมตัวเองให้ได้ ทว่าจู่ ๆ นางก็เลียริมฝีปาก…

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน