狂乱令嬢ニア・リストン คุณหนูโลลิคลั่งเนีย・ลิสตัน – ตอนที่ 208 โลลิตัดสินใจทำบางอย่างที่โลลิยังเกลียดถ้าโลลิทำกับโลลิ

狂乱令嬢ニア・リストン คุณหนูโลลิคลั่งเนีย・ลิสตัน

208 ฉันตัดสินใจทำบางอย่างที่แม้แต่ฉันยังเกลียดถ้าใครทำกับฉัน

 

เดิมทีมันก็ค่อนข้างชัดเจนอยู่แล้ว แต่ก็ยิ่งชัดเจนขึ้นหลังจากการโจมตีเชิงรุก

 

――กะแล้วว่าพวกตาเฒ่าเหล่านี้คิดกับฉันว่าเป็นชาวต่างชาติและเป็นเด็ก และกำลังพูดถึงความเห็นแก่ตัวไม่สมเหตุสมผลโดยไม่มองความเป็นจริง

 

ดูแคลนและดูถูก

พวกเขาไม่ชอบใจทุก ๆ อย่างเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ ผู้คนที่คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางของมาเวเลียต้องถูกเรียกตัวมาในตอนเช้ามาที่โต๊ะเจรจาเพียงเพื่อเด็กต่างชาติ

 

ข่มขู่เธอด้วยใบหน้าที่น่ากลัวได้

หากแยกเธอออกมาในที่ที่ไม่มีพันธมิตร ก็จะสามารถโน้มน้าวเธอได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

 

ความรู้สึกภายในปรากฎบนใบหน้าของพวกเขาทั้งหมด

แน่นอนว่าชายชราสองคนไม่ได้พยายามซ่อนไว้ด้วยซ้ำ เพราะพวกเขาคิดแค่ว่ากำลังยุ่งเกี่ยวกับแค่เด็ก เมื่อฉันลองหมัดแย็บไปหนึ่งหมัด「เพราะมองเห็นความไม่พอใจบนใบหน้าของคุณได้ ดังนั้นเพิ่มไปอีกหนึ่งหมื่นล้าน」ไปแล้ว แม้แต่คนที่ไม่แสดงอาการอะไรก็ยังมีแสดงอารมณ์อย่างเปิดเผย

 

ก็นั่นสินะ ก็น่ะสิน๊า

นั่นคงเป็นความรู้สึกที่แท้จริงของพวกเขาจริงไหม

 

ถ้าข้างบนไม่เป็นเช่นนั้น พวกคนระดับล่างก็จะไม่แปดเปื้อน

 

“ม๊า ช่วยรอก่อนเถอะ”

 

อย่างที่คาดไว้ ราชาคือคนที่อยู่หน้าฉัน

 

เขาจะต้องมีอายุประมาณหกสิบถึงเจ็ดสิบปี เขาเป็นชายชราที่ดูเหมือนสุนัขหูพับ ใบหน้ายาว มีผมสลวย และมีเครา

เขามีสีหน้าสงบ แต่ในดวงตาของเขาดูเฉียบคม……….ไม่เชิงสิ ดูเยือกเย็นมากกว่า

 

“เนีย・ลิสตัน เราคงไม่สามารถเจรจากันได้ หากคุณตั้งใจทำสงครามตั้งแต่ต้นเช่นนี้ จะช่วยใจเย็น ๆ ลงหน่อยได้หรือไม่?”

 

หืม?

 

“ราชา และทุก ๆ ท่านคงไม่ใช่ว่ากำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่ใช่ไหมคะ?”

 

ราชายังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ แต่เหล่าผู้เฒ่าที่ยืนอยู่ข้างหลังและโดยรอบเริ่มไม่พอใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนกำลังจะบอกว่า「กำลังพูดบ้าอะไรออกมา」

 

――ลองคิดดูแล้ว เจ้าชายลำดับที่หนึ่ง ลิวิเซลไม่ได้อยู่ในห้องนี้ คงเพราะรู้ว่าเขาเป็นต้นตอของความโกรธของฉัน ฉันเดาว่าเขาถูกกันออกไป เพราะคิดว่าคงจะสร้างปัญหาบนโต๊ะเจรจา

 

ม๊า สำหรับตอนนี้ไม่เป็นไร

 

“นี่ไม่ใช่การเจรจาหรอกนะคะ เป็นเพียงการพูดคุยในเรื่องที่พวกคุณทุกคนต้องขอโทษฉัน และจ่ายเงินให้ฉัน แล้วถ้าคุณมีอะไรจะถาม ก็ถามได้เลย นั่นแหละที่เป็นอยู่”

 

ในขณะที่ความไม่พอใจของผู้คนรอบตัวเริ่มรั่วไหลออกมาทั้ง「อย่ามาล้อเล่น」หรือ「ตรรกะของเด็กนี้มันไม่คุ้มค่าที่จะคุยด้วย」……คนเดียวที่ฉันจ้องมองคือราชาที่ไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ

 

อืม

ไม่เข้าใจเลย

 

ฉันไม่เก่งเรื่องการเจรจานัก ดังนั้นจึงไม่มีทางเข้าใจความหมายที่แท้จริงเบื้องหลังการไม่ตอบสนองของราชาได้

 

ดูเหมือนว่าเขากำลังรอให้เสียงโต้แย้งรอบตัวหยุดลงล่ะมั้ง เมื่อสถานการณ์คลี่คลายแล้ว เขาก็เริ่มพูด

 

“ห้าหมื่นล้านเป็นเงินจำนวนมาก มากเกินไปสำหรับคนหนึ่งคน คุณจะใช้เพื่อการใดกัน?”

 

“ไม่จำเป็นต้องกังวเรื่องการใช้งานหรอกนะคะ ตอนนี้มีมูลค่าหกหมื่นล้านแล้วด้วยค่ะ”

 

“งั้นหรือ”

 

ราชาลูบเคราเรียบลื่นของเขา

 

เป็นจังหวะ

ลูบอย่างเป็นจังหวะ

และยังคงลูบอย่างต่อเนื่อง

 

…………

 

ในห้องเงียบ ๆ มีเพียงความตึงเครียดเท่านั้นที่เพิ่มขึ้น โอ๊ยๆๆๆ ไม่สงวนท่าทีนานเกินไปหรือไง? รีบ ๆ พูดอะไรสักอย่างได้แล้ว ฉันก็เริ่มกังวลเล็กน้อยเช่นกัน

 

“เป็นเรื่องจริงหรือไม่ที่คุณสามารถทำลายล้างพวกมดได้?”

 

เห็นได้ชัดว่าฉันไม่ใช่คนเดียวที่กังวล หนึ่งในผู้เฒ่าพูดแทรกเข้ามา

 

“ก่อนหน้านั้นมีเรื่องที่ต้องพูดจริงไหมคะ”

 

“หืม? ก่อน…….?”

 

………คนพวกนี้ดูถูกที่ฉันเป็นชาวต่างชาติจริง ๆ ไม่ได้เข้าใจเรื่องที่ต้องคุยกันเลย

 

“ราชา เข้าใจใช่ไหมคะ? เรื่องที่ต้องพูดก่อนเรื่องอื่นใด”

 

“อุมุ……….”

 

ราชาลูบเคราและหลับตาลง

 

“นี่เป็นคำที่ข้าไม่อาจจะกล่าวได้เนื่องจากตำแหน่งของตนเอง แต่ ข้าคิดว่าคุณคือคนที่โกรธได้มากที่สุด ข้าคิดไม่ใช่เรื่องที่เป็นปัญหาในการจ่ายคาชดเชย หากจำนวนเงินนั้นมิใช่จำนวนเงินที่ว่ามา”

 

งั้นเหรอ

งั้นเหรอ เข้าใจแล้วน๊า

 

――ราชายังไม่เน่าสินะ หรือว่าแค่ควบคุมตัวเองได้ในตอนนี้ หรือเขามีความคิดและวิสัยทัศน์สำหรับอนาคตของเขาเอง

 

“ราชา”

 

“หืม?”

 

“หกหมื่นล้านครัม หากสามารถแก้ปัญหาได้ คิดว่าเป็นราคาที่ถูกเลยจริงไหม”

 

“……..นั่นก็ถูกต้องแล้ว หากสามารถแก้ปัฯหาที่มาเวเลียเผชิญหน้ามาหลายร้อยปีได้ ก็นับว่าเป็นราคาที่ถูกยิ่งนัก”

 

ราชากลับมองฉันอีกครั้ง

 

“สามารถทำได้สินะ?”

 

หลังจากพูดแบบนั้น ราชาก็เริ่มอธิบายว่าเหตุใดจึงเรียกฉันมา

 

“จริง ๆ แล้ว ดูเหมือนว่าผีเสื้อกลางคืนและแมลงอื่น ๆ จะออกมากินซากมดที่คุณฆ่าไป มีแมลงบางชนิดที่ไม่เคยมีบันทึกไว้ในมาเวเลียเช่นกัน

ข้าสั่งให้ละเว้นการเข้าไปแทรกแซง เพราะไม่ทราบถึงพลังการต่อสู้ของแมลงเหล่านั้น แต่มีความเป็นไปได้ที่พวกแมลงเหล่านั้นอาจจะออกมาจากที่นั่น กล่าวอีกนัยหนึ่ง แมลงอาจจะบุกมาที่หลวงของมาเวเลียแห่งนี้”

 

อ้า กะแล้ว

เพราะว่าไม่มีมดเหลืออยู่ในอาณาเขตของมดแล้ว แมลงชนิดอื่นก็เลยออกมากันสินะ

 

และเนื่องจากพวกมันเลือกที่จะกินมดที่ตายไปแล้ว สถานการณ์ปัจจุบันคือ การรุกหน้าหยุดชั่วคราว

 

“เมื่อวาน มีข้อเสนอให้กำจัดรังมดเสนอขึ้นมา แต่ทว่า ในกลางดึกก็มีรายงานด่วนเข้ามา และสถานการณ์ก็เปลี่ยนไปแล้ว”

 

อืม ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนไปมากกว่าที่ฉันคาดไว้ไม่นานหลังจากเมื่อวาน

 

“ทว่าก็ยังเป็นแค่แมลงจริงไหม? คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณสินะ”

 

แต่ ม๊า ก็ไม่มีปัญหา

 

“ฉันแข็งแกร่งกว่าทหารจักรกลค่ะ”

 

คำพูดนี้ดูเหมือนจะทำให้แม้แต่ผู้เฒ่าที่ไม่ใช่ทหารจักรกลต้องหงุดหงิด แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้จากราชา

เขาเป็นคู่ต่อสู้ที่ยากลำบาก

 

 

 

หลังจากเงียบไปนาน ในที่สุดราชาก็ถอนหายใจ

 

“ช่วยทำให้ถูกลงกว่านี้จะได้หรือไม่?”

 

โอ๊ย

หลังจากเงียบคิดไปนาน สิ่งที่เขาคิดได้คือ คำพูดขอเจรจาส่วนลด

 

“ฉันจะไม่ลดราคาหรอกนะคะ”

 

“อืม ได้ยินแล้ว แต่จำนวนเงินก็คือจำนวนเงิน แม้ว่าข้าจะต้องการจ่าย นั่นก็ไม่สามารถตอบรับได้ด้วยอำนาจของข้าคนเดียว”

 

“ผู้คนเหล่านั้นจะไม่ช่วยออกเลยเหรอคะ? ถ้าพูดออกไปแล้วก็ต้องช่วยออกเงินกันไหมคะ? ดูเหมือนทุกคนจะมีมากมายเลยไม่ใช่หรือคะ”

 

“อืม……….”

 

ราชาทอดสายตามองเหล่าผู้เฒ่าโดยรอบ――ไม่มีใครกล้าสบตา ก่อนกลับมามองที่ฉัน

 

“ดูแล้วคงไม่เต็มใจที่จะจ่ายออกมากัน ถึงจะคอยส่งเสียงดัง แต่ดูเหมือนจะมิมีผู้ใดต้องการจ่ายเงินออกมา ตอนนี้ข้าคิดว่าวิกฤตนี้ใหญ่หลวงมากจนเราจะเสียเงินไปไม่ได้”

 

…………

 

ฉันเดาว่าควรมองว่านี้เป็นเทคนิคการเจรจาต่อรอง

ฉันเข้าใจดีว่าตัวเองดื่มด่ำอยู่ในความรู้สึกผ่อนคลายไปแล้ว จิตวิญญาณการต่อสู้ของฉันอ่อนแอลงอย่างมาก

 

ราชาแห่งอาร์ตัวร์ดูเหมือนจะเป็นคนฉลาดมาก แต่ราชาแห่งมาเวเลียนั้นเป็นผู้ปกครองประเภทที่แตกต่างออกไปมาก

 

――จะไม่แพ้หากยังดำเนินไปแบบนี้

 

――ไม่สิ รังเกียจที่จะแพ้งั้นเหรอ

 

ฉันไม่ชอบคนแก่ และก็ไม่ชอบประเทศนี้ด้วย……แต่มันยากจริง ๆ ที่จะตื่นเมื่อมีคนตาย

ฉันไม่ต้องการให้พลเมืองหรือเด็กที่ไม่มีกำลังต่อสู้ต้องตาย

 

ศิลปะการต่อสู้จะขจัดความไร้เหตุผลและความทุกข์ดังกล่าวออกไป นั่นเป็นเหตุผลที่มีศิลปะการต่อสู้

หากไม่ทำตอนนี้ แล้วจะทำเมื่อไหร่กัน

 

ไม่สำคัญว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใคร นั่นเป็นปัญหาสำหรับตัวคุณเองในฐานะนักสู้ มันเป็นเรื่องของไลฟ์สไตล์ ทะเลาะกับใครสักคน มีความแค้นส่วนตัว ฯลฯ คุณสามารถคิดเกี่ยวกับมันในภายหลังได้

 

นักสู้ที่ใจแคบย่อมน่าเบื่อ

และฉันไม่ต้องการให้เหล่าลูกศิษย์เห็นความใจแคบของฉัน

 

ยังไงก็ตาม ปัญหาคือ นี่เป็นเรื่องที่ไม่สามารถประนีประนอมได้

 

ฉันต้องผ่านความยากลำบากมามากมายมาจนถึงตอนนี้ ดังนั้นจะเป็นไปได้ยังไงที่ฉันจะพูดว่า 「ได้ ฉันจะทำได้」 จากเพียงแค่ขอคำง่าย ๆ เท่านั้น

 

ฉันต้องการที่ไหนสักแห่งที่จะยึดจับ

ฉันต้องการชิปต่อรองที่จะโน้มน้าวใจตัวเอง

 

ฉันคิดว่าเงินเป็นวิธีที่เร็วที่สุด และฉันก็สามารถสร้างความเสียหายให้กับประเทศได้อีกด้วย แต่……

 

“เช่นนั้น หากจะขอแบ่งจ่ายออกเป็นหนึ่งร้อยล้านต่อปี…………”

 

“ฉันจะมีชีวิตอยู่ไม่นานพอที่พวกคุณจะชำระเงินเต็มจำนวนจริงไหม”

 

“ข้าเดาว่าข้าเองก็ด้วย”

 

เงินดูเหมือนเป็นไปไม่ได้

เขาลังเลที่จะจ่ายเงิน หรือเขาแค่ไม่มีเงินจ่ายจริง ๆ ฉันไม่สามารถตัดสินได้เลย

 

……..ฉันเข้าใจดีว่าขอบเขตไม่ชัดเจน

 

สำหรับฉัน ดูเหมือนว่าราชาจะเข้ากันได้ดีกับฉันเกินไป อาจจะแย่ในบางแง่ด้วยซ้ำ ……..จริงๆ แล้วฉันก็เหมือนคนแก่ บางทีเราอาจจะเข้ากันได้ดี หรือบางทีเราก็เป็นคนแบบเดียวกัน

 

ฉันไม่สามารถเป็นศัตรูกับคนที่มีความเกลียดชังมากเกินไปได้ มันยากที่จะควบคุม

การใช้ความรุนแรงเป็นเรื่องปกติ แต่เมื่อพูดถึงเรื่องการเจรจากลับเป็นเรื่องยากมากจริง ๆ ก่อนอื่นเลยฉันไม่ใช่คนที่คิดอะไรได้เร็วนัก

 

…………

 

ดีล่ะ เข้าใจแล้ว

 

เป้าหมายของฉันยังมีหนทางอีกยาวไกล ฉันคิดว่าควรจะเริ่มย้อนคืน แม้แต่ความแค้นส่วนตัว

 

ไม่ว่ากรณีไหน การตัดสัมพันธ์กับมาเวเลีย ณ จุดนี้ไม่ใช่อะไรนอกจากเป็นความคิดที่แย่

ฉันจะไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยถ้ามาเวเลียถูกทำลาย แล้วยังเป็นการยากมากอีกด้วยที่จะยึดคืนดินแดนหลังจากที่แมลงแพร่พันธ์แล้ว

 

ถ้าอย่างงั้น――ใช่

 

สิ่งที่ฉันวิตกกังวล และสิ่งที่ฉันเคยคิดว่าถ้าเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น ฉันจะไม่ต้องอดกลั้นอีกต่อไป

ลองทำตรงกันข้ามดีไหม

 

 

 

“――ราชา สามหมื่นล้าน โปรดมอบซิลเลนให้ฉันด้วย”

 

“”ห๊ะ……… !?””

 

ทุกคนในห้องต่างประหลาดใจ

 

แน่นอนว่าเหล่าผู้เฒ่า ซิลเลนกับอาคาชิที่นำทางฉันมาไกลขนาดนี้ รวมถึงรองผู้บัญชาการ อิลก์ ทุกคนต่างประหลาดใจ

 

ตามที่คาดไว้ แม้แต่ราชาก็ยังรู้สึกประหลาดใจกับข้อเสนอนี้

 

 

 

ทุกคนที่นี่คงจะคิดเป็นเสียงเดียวกัน

 

――ว่ายัยเด็กนี้กำลังวางแผนที่จะจับราชวงศ์เป็นตัวประกัน

 

 

 

 

 

ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー

แปลกไหมที่ ชอบเห็นเทศกาลแต่ไม่อยากเข้าร่วม ชอบเห็นความมีชีวิตชีวาแต่ไม่อยากสัมพัส ชอบเสียงของชีวิตแต่ไม่อยากได้รับเสียงนั้น

รู้สึกว่าการได้เฝ้ามอง มันมีความสุขมากกว่าการได้สัมผัส 

ーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーーー

 

คนแปลขออนุญาตเปิดโดเนทหน่อยนะงับ 

{ไทยพาณิชย์} {880-222211-5} {เสฏฐวุฒิ}

 

ขอบพระคุณทุกท่านที่สนับสนุนเป็นกำลังใจเข้ามาด้วยนะครับ

ขอบคุณงับ

 

狂乱令嬢ニア・リストン คุณหนูโลลิคลั่งเนีย・ลิสตัน

狂乱令嬢ニア・リストン คุณหนูโลลิคลั่งเนีย・ลิสตัน

Status: Ongoing
คุณหนูโลลิคลั่ง เนีย・ลิสตัน นามของวีรสตรีคนใหม่ล่าสุดที่จะถูกจารึกลงในประวัติศาสตร์นับจากนี้ ผู้สังหารสัตว์ประหลาดด้วยมือเปล่า ผู้เหยียบย่ำฝนโลหิต 《เรด เรน 》 ฮีลเลอร์ขาว ผู้เยี่ยวยาช่วยเหลือเหล่าผู้บาดเจ็บ ทุกข์ทรมาน ผู้สังหารอัศวิน แม้แต่ชุดเกราะที่แข็งแกร่งเพียงใดก็ไร้ความหมาย ผู้ปรารถนาความตาย ที่แสวงหาการต่อสู้ที่มีเพียงความตาย นอกจากนี้ยังมี คุณหนูจอมอาละวาด、 นางฟ้าคำราม、 เจ้าหญิงทรราช、 การแต่งรำแห่งการทำลายล้าง、 ฯลฯ เธอผู้ถูกเรียกด้วยฉายาต่าง ๆ แต่ที่โด่งดังที่สุดคือ ชื่อ 「คุณหนูคลั่ง」 ชื่อของเธอจะถูกจารึกไว้ในหน้าหนังสือประวัติศาสตร์ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป บันทึกการต่อสู้อันยอดเยี่ยมของคุณหนูคลั่ง ผู้คู่ควรกับนามแห่งวีรสตรี และวิถีแห่งวีรสตรี ที่ถึงแม้จะไม่ต้องการ แต่ก็จะยังขอก้าวเดินต่อไป โดยไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธ คุณหนูคลั่ง เนีย・ลิสตัน เรื่องราวของเธอเริ่มต้นในคืนหนึ่ง . . . . .

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน