ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์ – บทที่ 787

ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์

ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์ บทที่ 787

ซุนกงกงพยักหน้า “ใชพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง หม่อมฉันมองดูพระองค์และองค์หญิงเติบโตขึ้น หม่อมฉันยังจำได้ว่าเมื่อตอนที่ท่านอ๋องอายุได้ห้าขวบ ในวังของไท่โฮ่ว พระองค์มักจะแข่งว่าใครยิงฉี่ได้ไกลกว่ากันกับหม่อมฉัน”

มู่หรงเจี๋ยปล่อยกระแอมไอและปรับสีหน้าของเขา “มันนานมาแล้ว และข้าคิดว่าท่านคงจำผิดคนแล้วกระมัง ท่านน่าจะหมายถึงพี่สาม เขาดื้อรั้นมาก อย่างไรก็ตาม อย่ามัวแต่พูดถึงเรื่องอื่นเลย ข้าแค่อยากจะถามท่านว่า ท่านยินดีจะทำอะไรเพื่อองค์หญิงหรือไม่?”

ซุนกงกงพยักหน้า “ไม่ว่าเรื่องอะไร หม่อมฉันก็เต็มใจทำพ่ะย่ะค่ะ”

มู่หรงเจี๋ยกล่าว “เช่นนั้นก็ดี” เขาเอนตัวไปใกล้กับซุนกงกงและพูดบางอย่างใส่หูของเขา ซุนกงกงถึงกับตกใจ “ท่านอ๋องตั้งใจจะทำเช่นนี้จริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ใช่” มู่หรงเจี๋ยตอบ “ท่านอย่าได้อย่ากังวลไป หากเสด็จแม่สืบสวนเรื่องราว ข้าจะออกหน้ารับแทนท่านเอง”

“หม่อมฉันไม่ได้กลัวพ่ะย่ะค่ะ” ซุนกงกงยิ้ม “หม่อมฉันแก่แล้ว หาได้สนใจอะไรทั้งนั้น”

มู่หรงเจี๋ยกล่าว “เช่นนั้นข้าต้องขอบคุณกงกงแทนองค์หญิงแล้ว”

มู่หรงเจี๋ยเดินไปสองก้าว เสียงของซุนกงกงก็ดังขึ้นมา “ท่านอ๋อง หม่อมฉันจำได้ว่าเป็นท่าน หาใช่ท่านอ๋องหลี่นะพ่ะย่ะค่ะ”

มู่หรงเจี๋ยเดินเซและจากไปอย่างรวดเร็ว หลังจากออกจากวัง มู่หรงเจี๋ยก็สั่งหนี่หรงว่า “เจ้าสั่งให้คนคอยตามเหลียงซู่หลินไป ดูว่าเขาไปที่ไหน”

“ขอรับ!” หนี่หรงรับคำสั่งและจากไป

วันนี้จื่ออันนั้นอารมณ์ดี นางจึงออกไปพบหูฮวนสี่ แต่ทว่ามู่หรงเจี๋ยนั้นหารู้ไม่ เขาจึงไปจวนของอ๋องเหลียงและจวนองค์หญิงเพื่อตามหานางแต่ก็ไม่พบ ต่อมาองครักษ์จินเห็นเขาน่าสงสารจึงได้พูดขึ้นว่า “ท่านอ๋อง ท่านกำลังตามหาพระชายาใช่หรือไม่? นางไปที่บ้านตระกูลหูพ่ะย่ะค่ะ”

มู่หรงเจี๋ยพูดด้วยความโกรธ “ทำไมไม่บอกให้มันเร็ว ๆ?”

“ท่านอ๋องไม่ได้ถามนี่ขอรับ” องครักษ์จินพูดอย่างไร้เดียงสา

“นางไปที่บ้านของตระกูลหูทำไมกัน?” มู่หรงเจี๋ยไม่สนใจเขา

“หม่อมฉันไม่ทราบเช่นกันรับ” มู่หรงเจี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็ตรงไปที่บ้านของตระกูลหู

ทันทีที่เขาไปถึงประตูบ้านของตระกูลหู เมื่อเขาเห็นจื่ออันเดินออกมา เขาจึงบ่นขึ้นมาทันที “ต่อไปนี้ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ใด ช่วยบอกข้าก่อนสักคำได้หรือไม่ ข้ามีเรื่องสำคัญจะถามเจ้า แต่ก็หาเจ้าไม่พบ ทำเอาข้าวิตกกังวลไปหมด”

“เกิดอะไรขึ้น?” จื่ออันถามเมื่อเห็นว่าเขารีบร้อนและเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องสำคัญ มาคุยกันบนรถม้าดีกว่า” มู่หรงเจี๋ยดึงนางเข้ามาในรถม้าโดยไม่มีคำอธิบายใด ๆ

หลังจากเข้ามาในรถม้าแล้ว เขาก็บอกนางเกี่ยวกับการตัดสินใจของหวงไท่โฮ่ว หลังจากที่ได้ยินเรื่องนี้ จื่ออันก็กล่าวว่า “ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี นี่คือเรื่องด่วนที่ท่านพูดงั้นหรือ?”

“อืม เรื่องนี้มันเร่งด่วนมาก” มู่หรงเจี๋ยตำหนิขึ้นในใจ เขาไม่สามารถพูดได้ว่าเขาคิดถึงนางมากแค่ไหน คำนี้พูดไม่ได้เด็ดขาด เพราะหากพูดไปสุนัขจิ้งจอกตนนี้จะได้ใจเอา

“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนอะไร ค่อยคุยกันเมื่อกลับไปก็ได้นี่” จื่ออันกล่าว

“เจ้ามาหาหูฮวนสี่ทำไมกัน?” มู่หรงเจี๋ยถาม

จื่ออันมองไปที่เขา “เพื่อถามอะไรบางอย่างเพคะ”

“ถามอะไร?”

“เรื่องนี้ควรจะถามเมื่อนานมาแล้ว แต่มันก็ล่าช้ามาโดยตลอด ตอนนี้สิ่งต่าง ๆ ดำเนินไปในทิศทางที่ดี แต่ทว่าจู่ ๆ ข้าก็จำเรื่องนี้ขึ้นมาได้” จื่ออันยังคงจ้องไปที่เขา

มู่หรงเจี๋ยที่ถูกนางจ้องมอง จู่ ๆ ก็รู้สึกขนลุก “เรื่องอะไร?”

“ท่านจำได้ไหมว่าตอนที่เราแต่งงานกัน ข้าถูกลักพาตัวไป”

ใบหน้าของมู่หรงเจี๋ยเปลี่ยนไปในทันที แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว “เรื่องนี้? จำได้สิ แน่นอนว่าข้าจำได้ ตอนนั้นข้ากระวนกระวายแทบตาย”

“อืม” จื่ออันเย้ยหยันในใจ แต่ใบหน้าของนางยังคงอ่อนโยน “ข้าปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้เลย จำได้ว่าข้าถูกโยนลงไปในหล่มเหม็นในวันที่แต่งงาน ท่านว่าบังเอิญหรือไม่ วันนั้นเมื่อท่านอ๋องอันหรานกลับมา ข้าได้พบกับคนที่จับข้าไป”

มู่หรงเจี๋ยร้องออกมา “จริงหรือ? เจ้าเห็นเขาหรือ? ใช่แล้ว พูดถึงอ๋องอันหรานแล้วนั้น ไม่รู้ว่าตอนนี้เซียวเซียวเป็นอย่างไรบ้าง?”

ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์

ยอดหมอหญิงมหัศจรรย์

Status: Ongoing
แพทย์ทหารสายลับกลับกลายเป็นลูกสาวคนแรกของเสนาบดีที่ต้องทนรับการถูกข่มเหงรังแกจากพ่อและแม่เลี้ยง และต้องแต่งงานกับผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เผชิญกับหลุมพรางและแผนการร้ายมากมาย ด้วยทักษะการแพทย์ของเธอทำให้เธอสามารถต่อสู้ผ่านศึกสังหารระหว่างวัง แก้ปัญหาระหว่างรัฐได้ด้วยดี ลงโทษองค์รัชทายาทที่กระทำความผิด ช่วยชีวิตองค์จักรพรรดิเหลียง และกำจัดโรคระบาดที่รุนแรง จากบุตรสาวเสนาบดีที่ขี้ขลาดแปรเปลี่ยนเป็นผู้หญิงที่จิตใจแน่วแน่สามารถต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับองค์จักรพรรดิได้ “ถ้าเจ้าแอบหนีออกมาอีก ข้าจะตามไปขัดขวางเจ้า มีที่ไหนพระชายาที่กำลังตั้งครรภ์แล้วยังวิ่งไปทั่ว?” “เจียงตงเกิดโรคระบาด ข้าในฐานะหมอหลวงต้องรีบไปช่วยเป็นธรรมดา ถ้าท่านขัดขวางข้าโรคจะระบาดจะไปถึงเมืองหลวง” อ้อมแขนอันแข็งแกร่งโอบกอดพระชายาที่พูดไม่หยุด ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์สเด็จกลับมาและกราบทูลว่า “ฮึ่ม หมอหลวงมีจำนวนมากพอแล้ว” ถ้าคุณตั้งครรภ์อยู่จะออกไปไหม? จิตใจดั่งพระโพธิสัตว์หรือไม่? หรือยืนหยัดต่อสู้กับโรคระบาดที่ร้ายแรงตอนนั้น

นิยายแนะนำ

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน