CHESS:พลิกกระดานเทพ – ตอนที่ 14.2 ทาสสวามิภักดิ์และเทพ

CHESS:พลิกกระดานเทพ

    อากิลืมตาตื่นขึ้นมาจากการสลบ ก็พบว่าตัวเองกำลังนอนหนุนตักของเมิ่งซินอยู่อีกครั้ว เมิ่งซินที่เห็นอากิตื่นก็รีบพูดขึ้นมาว่า

    “เมิ่งซิน:นี้ยังเป็นอะไรหรือป่าว ยังปวดหัวอยู่ไหม รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงนายมากแค่ไหนตอนที่นายล้มลงไปนะ นี้ยังฟังอยู่ไหม”

    อากิฟังเมิ่งซินบ่นจนจบและพูดขึ้นมาว่า

    “อากิ:ฉันขอโทษ”

    “เมิ่งซิน:… รู้ตัวก็ดีแล้ว”

    “อากิ:☺️”

    “เมิ่งซิน:จะว่าไปแล้ว ทำไมนายถึงสลบละ”

    “อากิ:ก่อนจะพูดฉันขอลุกขึ้นก่อนได้ไหม”

    “เมิ่งซิน:ไม่! นอนพูดอยู่ตรงนี้แหละ”

    ‘อากิ:เออ~ จะบอกเธอว่ายังไงดีละ’

    [อลิส:คงมีแต่ต้องโกหกเท่านั้นแหละคะ ท่านอากิ]

    ‘อากิ:แล้วจะโกหกว่าไงดีละ’

    <ราเฟล:… งั้นพูดตามฉันนะ>

    “อากิ:ก็ได้ ก็ได้ฉันจะนอนพูด คือฉันใช้มานาจนหมดแล้วมันก็ทำให้ฉันติดค่าสถานะ ขาดมานาอย่างรุงแรง และมันทำให้ฉันเกิดอาการปวดอย่างมาก ฉันเลยล้มลงไปและร้องแบบนั้นนะ”

    “เมิ่งซิน:แล้วเจ็บมากไหม”

    “อากิ:ก็นิดหน่อย”

    “เมิ่งซิน:ไม่เชื่อหรอก ถ้านิดหน่อยจริงคงไม่ร้องขนาดนั้นหรอก”

    “อากิ:ไม่นิดก็ได้ เพราะมันก็เจ็บมากๆอยู่”

    “เมิ่งซิน:5555 พูดมาแต่แรกก็ได้”

    “อากิ:ก็มันไม่เท่นิ”

    “เมิ่งซิน:ร้องขนาดนั้นยังห่วงเท่อีกนะ 5555”

    “อากิ:ร้องนิดหน่อยเอง ล้ออยู่ได้”

    “เมิ่งซิน:ก็ได้ ก็ได้ฉันจะเลิกล้อนายแล้ว แต่ฉันยังมีอะไรที่จะให้นายอยู่ด้วยนะ”

    “อากิ:ให้อะไรหรอ”

    “เมิ่งซิน:ก็นี้ไง ทาด่า🎉”

    สิ่งที่เมิ่งซินเอาออกมาจากช่องเก็บของเธอ มันคือหน้าไม้ของเจ้าโคลโบล

    “อากิ:หน้าไม้ของเจ้าโคลโบลหรอ”

    “เมิ่งซิน:ใช้แล้ว พอดีว่าฉันไปเก็บมาตอนที่นายสลบไปอยู่นะ  และก็เหมือนว่ามันจะมีความสามารถพิเศษติดมาด้วยนะ”

    “อากิ:ความสามารถพิเศษ?”

    “เมิ่งซิน:ใช่ นายเอาไปสิ”

    อากิลุกออกจากตักของเมิ่งซินและรับหน้าไม้มาจากเธอ

    [อลิส:ได้รับหน้าไม้ระดับ แรร์ ความสามารถเพิ่มเติม เพิ่มสกิลยิงทะลุให้อาวุธ⁽ᶜ⁾ เพิ่มโอกาสในการทะลุเกราะและโล่ได้มากขึ้น]

    “อากิ:ไม่น่าล่ะ มันถึงยิงทะลุโล่ของฉันได้”

    “เมิ่งซิน:เพราะมันมีสกิลทะลุ มันเลยยิงทะลุโล่นายได้ และตอนนี้มันก็เป็นของนายแล้ว”

    “อากิ:ใช่ มันเป็นของฉันแล้ว… ฉันว่าเราต้องเปลี่ยนวิธีล่าแล้วละ”

    “เมิ่งซิน:ฉันก็คิดมานิดหน่อยแล้วเหมือนกัน”

    “อากิ:งั้นบอกของเธอก่อนเลย”

    “เมิ่งซิน:ก็ทำเหมือนตอนธนูเลย แต่รอบนี้ให้นายใช้หน้าไม้แทนและเราก็ไม่ต้องสนตัวโล่ด้วย เพราะเรามีหน้าไม้อันนี้แล้ว”

    [อลิส:ดิฉันก็เห็นด้วยนะคะท่านอากิ]

    ‘อากิ:… ราเฟลละว่าไง’

    <ราเฟล:มันก็ดีทำเลยก็ได้>

    “อากิ:อืม~🤔 เอาแบบนั้นก็ได้”

    หลังจากทั้งคู่ตกลงแผนกันเสร็จ พวกเขาทั้ง 2 ก็ออกล่าอีกครั้ง พวกออกเดินหาพวกมอนสเตอร์ไปเรื่อยๆ จนในที่สุดพวกเขาก็เจอเหยื่อมันคือก็อบลิน 3 ตัว

    “เมิ่งซิน:ฉันเจอแล้วอากิ”

    “อากิ:มันคือตัวอะไร”

    “เมิ่งซิน:ก็อบลิน 3 ตัว”

    “อากิ:มันใช่อะไรบ้าง”

    “เมิ่งซิน:โล่ 2 อีกตัวไม่แน่ใจ”

    “อากิ:หางไปกี่เมตร”

    “เมิ่งซิน:15 กว่าเมตรได้”

    “อากิ:โอเค งั้นเธอตามหลังฉันมาในระยะ 5 เมตรนะ”

    “เมิ่งซิน:ได้”

    [อลิส:เปิดใช้งานสกิลล่องหน]

    อากิล่องหนและก็เดินถือหน้าเข้าไปหาพวกก็อบลินในระยะ 10 กว่าเมตร เขาซูดลมเข้าปอดและกลั้นหายใจและเล็งยิงพวกมัน

    “อากิ:ซูด~~~ อึบ”

    [อลิส:เปิดใช้งานสกิลสมาธิ เปิดใช้งานสกิลโฟกัส เปิดใช้งานสกิลเล็งเป้า ใช้งานสกิลของหน้าไม้ยิงทะลุ]

    “ฟิว!”

    นัดแรกลอยไปอย่างรวดเร็ว แต่มันพลาดเป้าไม่โดนเจ้าก็อบลิน และไปตกใกล้ๆขาเจ้าก็อบลิน

    ‘อากิ:ฮือ ไม่โดนเหรองั้นเอาใหม่’

    นัดแรกที่พลาดเป้าทำให้พวกก็อบลินรู้ตัวและหันมายกโล่มากันทางอากิ อากิที่ยิงพลาดก็รีโหลดลูกและกลั้นหายใจและเล็งยิงอีกครั้ง

    “อากิ:ซูด~~~ อึบ”

    “ฟิว!”

    “ปัก!!!”

    “ก็อบลิน:กรีซ~~~”

    ลูกศรลูกที่ 2 ที่อากิได้ยิงไปได้โดนเข้าไปที่โล่ของเจ้าก็อยลิน แต่ลูกศรนั้นก็ทะลุโล่และโดนแขนของก็อบลินจนทำให้มันร้องขึ้นมา อากิที่เห็นอย่างนั้นก็รีบรีโหลดและยิงลูกศรลูกที่ 3 ทันที

    “ก็อบลิน:กี้ กี่”

    “ก็อบลิน:กี๊ กี๋!”

    “ฟิว!”

    “ทรวก!”

    [อลิส:ท่านสังหารก็อบลินอาเชอร์เลเวล 21 ได้รับEXP 73.5]

    “ก็อบลิน:กะ กี๊~~~!”

    ลูกศรลูกที่ 3 ที่อากิได้ยิงไป ได้เข้าที่หัวของเจ้าก็อบลินอย่างจังจนทำให้หัวมันเละ และก็อบลินอีก 2 ตัวที่อยู่ใกล้ๆและเห็นว่าหัวของเพื่อนมันกระจุยต่อหน้าต่อตาก็เกิดอาการกลัวแล้วจะหนี อากิที่เห็นอย่างนั้นก็บอกเมิ่งซินให้เก็บงาน

    [อลิส:ปิดการใช้งานสกิลล่องหน ปิดการใช้งานสกิลสมาธิ ปิดการใช้งานสกิลโฟกัส ปิดการใช้งานสกิลเล็งเป้า]

    !”อากิ:เมิ่งซิน ตาเธอแล้ว”!

    เมิ่งซินที่อยู่ข้างหลังพอได้ยินแบบนั้นเธอก็กระพือปีกและบินเข้าไปหาพวกก็อบลินทันที และพอเข้าไปใกล้พอเธอก็ใช้สกิลคำวาปใส่พวกมัน

    “เมิ่งซิน:คำสาปเชื่องช้า”

    หลังจากโดนสกิลคำสาปไปพวกมันก็เกิดอาการทันที และเมิ่งซินที่กำลังบินเข้าไปด้วยความเร็วก็เลือกที่จะตัดหัวตัวที่ยังวิ่งได้ก่อนอย่างรวดเร็ว

    “ฉัวะ!”

    หลังจากตัดหัวตัวที่วิ่งไปก่อนแล้ว เมิ่งซินเธอก็หันกลับจัดการอีกตัวที่อากิได้ยิงหน้าอัดโล่มันไปก่อนหน้านี้

    “ซึบ”

    [อลิส:ท่านช่วยสังหารก็อบลินก็อบลินวอริเออร์เลเวล 23 ได้รับXP 20.7]

    หลังจากเมิ่งซินจัดการเสร็จหมดแล้ว อากิก็เดินเข้ามาแล้วพูดว่า

     “อากิ:โทษทีนะเมิ่งซิน พอดีว่าฉันยังไม่ค่อยชินกับการใช้หน้าไม้เท่าไร”

    “เมิ่งซิน:ไม่เป็นไรเพราะยังไงเราก็ล่ามันต่อเรื่อยๆนี่แหละ งั้นรูดของแล้วไปต่อเถอะ”

    อากิและเมิ่งซินทั้งคู่ได้แยกกันรูด อากิได้ไปรูดก็อบลินอาเชอร์ที่เขาได้ฆ่า ส่วนเมิ่งซินได้ไปรูดก็อบลินเวอริเออร์ 2 ตัวที่เธอฆ่า ทั้งคู่ใช้เวลาไปประมาณ 5 นาที่ก็รูดเสร็จและก็เดินกลับมารวมตัวกัน 

    “เมิ่งซิน:เป็นไงมั้งอากิ”

    “อากิ:ก็มีธนูสั้น 1 คันแล้วก็ลูกศรหัวสัมฤทธิ์อีก 12 ลูก”

    “เมิ่งซิน:โอเค งั้นเอานี้ไปโดนด้วย ฮึบ!”

    เมิ่งซินได้โยนโล่เสริมสัมฤทธิ์และก็ดาบสัมฤทธิ์ให้อากิแล้วพูดว่า

    “เมิ่งซิน:ฉันเก็บสำรองไว้แค่ 1 พอที่เหลือนายไปใช้เถอะ”

    “อากิ:โอเค”

    “เมิ่งซิน:โอเค งั้นเราไปล่าต่อกันเถอะ”

     “อากิ:ได้ครับคุณผู้หญิง เชิญเดินนำเลยครับ”

    เมิ่งซินได้เดินนำไปก่อนและอากิก็เดินตามหลังไป ทั้งคู่ได้ออกเดินหาพวกมอนสเตอร์อีกครั้ง พวกเขาทั้งเดินมาทางไปเรื่อยๆ จนในที่สุดเมิ่งซินก็เริ่มได้ยินเสียงบ้างอย่าง

    “เคร้ง! เปง!”

    “???:***** **”

    “???:กี้ กี๋~!”

    “เมิ่งซิน:อากิหยุดก่อน เหมือนฉันจะได้ยินเสียงอะไรบ้างอย่าง”

    “อากิ:เสี”

    “เมิ่งซิน:ชู~~”

    ในตอนที่อากิกำลังจะถามเมิ่งซินว่าได้ยินอะไร เมิ่งซินก็บอกให้อากิเงียบก่อน อากิที่ได้ยินอย่างนั้นก็เงียบและรอ ส่วนเมิ่งซินก็เงียบและตั้งใจฟังเสียงอีกครั้ง

    “เคร้ง ทุบ ซึบ”

    “???:***!!!”

    “???:ฮ่า!!”

    “อากิ:เป็นยังไงบ้าง”

    “เมิ่งซิน:เหมือนจะเป็นเสียงของก็อบลินที่กำลังสู้โคลโบล จะเอาไงดี”

    “อากิ:…”

    [อลิส:ดิฉันว่าแอบเข้าไปดูและสังเกตสถานการณ์ค่อยตัดสินใจค่ะ]

    ‘อากิ:มันจะดีเหรอล่องหนของฉันใช้กับพวกโคลโบลไม่ได้นะ’

    <ราเฟล:ถ้ามันสู้กันอยู่มันคงไม่มีเวลามาสังเกตดูนายหรอก ไปดูสักหน่อยเผื่อไปเป็นมือที่ 3 ได้>

    ‘อากิ:… ไงเอากันวะไปดูก็ไปดู’

    “อากิ:เราจะเข้าไปแอบดูกันเผื่อเราจะเป็นมือที่ 3 ได้”

    “เมิ่งซิน:โอเคงั้นนายนำเลยเดี๋ยวฉันรักษาระยะห่าง 5 เมตรเหมือนเดิม”

    อากิพยักหน้าและเดินนำไปข้างหน้าและใช้สกิลล่องหน

    [อลิส:เปิดใช้งานสกิลล่องหน]

    อากิได้เดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆเรื่อยๆ จนในที่สุดเขาก็ได้กินเสียงอาวุธปะทะกัน

    “เคร้ง! เปง!”

    อากิที่เดิมตามเสียงไปเรื่อยๆจนเสียงใกล้ขึ้น แต่ยิ่งอากิเริ่มเข้าไปใกล้เสียงเท่าไร โถงทางเดินก็เริ่มเปลี่ยนจากก้อนดินเหนียวอัด และเริ่มกลายเป็นหินที่เหมือนอยู่ในถ้ำ และทางเดินก็กว้างขึ้น แต่มันก็ไม่ใช่เวลาที่อากิจะมาสนใจเขาตามเสียงไปเรื่อยๆ จนในที่สุดเสียงมันก็พาอากิออกจากทางเดิน พอออกมาจากทางเดินอากิก็มองสำรวจรอบๆทันที และสิ่งที่เห็นคร่าวๆคือถ้ำทรงโดมใหญ่ๆ เหมือนห้องบอสไททันสไลม์ แต่ไม่สูงขนาดนั้น และในตอนที่อากิกำลังมองสำรวจอยู่เขาก็กลับมาสนใจที่เสี่ยงต่อสู้อีกครั้ง ตอนนี้เขาก็เห็นถึงสนามต่อสู้ได้แล้ว และตอนนี้ก็กำลังมีโคลโบล 5 ตัวที่กำลังต้อนก็อบลิน 3 ตัวให้ไปติดมุมถ้ำ ส่วนเรื่องคลาสของทั้งสองฝั่งก็มีดังนี้ ทางโคลโบล 5 ตัวมีเวอริเออร์ 3 อาเชอร์ 2 ส่วนทางก็อบลินเป็นก็อบลินวอริเออร์ทั้ง 3 ตัว อากิที่เห็นอย่างในก็ถอยกลับไปหาเมิ่งซินและเริ่มว่างแผน

    “เมิ่งซิน:ฉันเข้าใจแล้ว… แล้วเราจะเอาไงต่อ”

    “อากิ:ฉันว่าเราจะเข้าไปเป็นมือที่ 3”

    “เมิ่งซิน:ฟังดูน่าสนใจ แต่นายมีแผนหรือยัง”

    “อากิ:ขอคิดแป๊บ”

    ‘อากิ:ทั้งคู่มีแผนจะเสนอไหม’

    [อลิส:มะ]

    <ราเฟล:มะ>

    อลิสและราเฟลเหมือนทั้งคู่จะพูดขึ้นมาพร้อมกัน พอเสียงทั้งคู่มันชนกันพวกเขาก็หยุดทั้งคู่ทันที อลิสที่เห็นอย่างนั้นก็พูดขึ้นมาว่า

    [อลิส:ให้ท่านพี่ราเฟลก่อนเลยค่ะ]

    <ราเฟล:ก็ไม่มีอะไรมาก ฉันแค่ให้อยากนายใช้ธนู ธนูนะในการเปิดก่อนโดยการยิงขาพวกถือโล่ก่อนให้พวกมันขยับไม่ได้และเก็บไว้ให้เมิ่งซินจัดการ ส่วนพวกธนูให้เมิ่งซินไปจัดก่อนพอเธอจัดการเสร็จ เก็บงานพวกถือโล่ที่เหลือ>

    ‘อากิ:โอเค เดี๋ยวฉันเล่าแผนฟังให้เมิ่งซินก่อนนะ’

    หลังจากอากิประชุมกับอลิสและราเฟลเสร็จ เขาก็เอาแผนที่ราเฟลบอกไปเล่าให้เมิ่งซินฟัง

    “เมิ่งซิน:โอเค เข้าใจแล้วทำตามนั้นเลย”

    “อากิ:เดี๋ยวก่อนไป เธอสนใจเอานี้ไปใช้ไหม”

    อากิได้หยิบดาบใหญ่ของเขาออกมาจากช่องเก็บของและยืนให้เมิ่งซิน

    “เมิ่งซิน:อืม~ เอามาลองก็ได้ปกติฉันก็ไม่ได้ใช้โล่อยู่แล้ว”

    อากิได้ยกดาบไปให้เมิ่งซิน และเมิ่งซินก็รับไว้ แต่หลังจากได้ดาบไป เมิ่งซินเธอก็ได้ลองยกดาบด้วยมือข้างเดียวดู พอเธอเห็นว่ายกได้เธอก็ได้แกว่งดาบไปมา

    “เมิ่งซิน:เบากว่าที่คิดไว้แฮะ”

    ‘อากิ:ดาบนั่นมัน 15 กิโลเลยนะเธอเหวี่ยงมันด้วยมือข้างเดียวเลยเหรอ’

    [อลิส:😯👏]

    <ราเฟล:ระวังตัวไว้ด้วยล่ะอากิ เพราะฉันเชื่อว่าในสักวันนายได้หลับเพราะมือข้างนั้นแน่ๆ>

    ‘อากิ:เอ้ย อย่าพูดเป็นลางสิ’

    [อลิส:😆]

    หลังจากเมิ่งซินได้ดาบไป เมิ่งซินเธอก็เวียงมันไปสักพัก อากิที่เห็นนั้นก็ล่องหนและเข้าไปเปิดก่อนตามแผน พอเข้ามาในระยะอากิก็เอาธนูออกมาจากช่องเก็บของและง้างยิง

    [อลิส:เปิดใช้งานสกิลยิงธนู เปิดใช้งานสกิลสมาธิ ใช้งานสกิลโฟกัส เปิดใช้งานสกิลเล็งเป้า]

    “ฟิว!    ฟิว!    ฟิว!”

    “โคลโบล:**!”

    “โคลโบล:อ็าก~~~”

    “โคลโบล:**~~~”

    อากิได้ยิงลูกธนู 3 ลูกไปอย่างรวดเร็วโดยเล็งไปที่ขา แต่มันเข้าเป้าแค่ 2 อากิที่เห็นอย่างนั้นก็รีบแก้งานทันทีโดยการยิงไปอีก 2 ลูกลูกแรกยิงไปที่โล่เพื่อเป็นการล่อความสนใจ ส่วนลูกที่ 2 ก็เล็งไว้ที่ขาเหมือนเดิมซึ่งมันได้ผล เจ้าโคลโบลได้ยกโล่ขึ้นมากันซึ่งนั้นทำให้ไม่เห็นลูกศรลูกที่ 2 ที่ลอยตามมานั้นจึงทำให้ลูกศรลูกที่ 2 เข้าไปที่ขาของมันเต็มๆ

    “โคลโบล:อูล~~!”

    หลังจากโดนลูกศรปักเข้าไปที่ขามันก็หอนขึ้นมาทันที และโคลโบล 2 ตัวที่เหลือกพากันดมกลิ่นและเริ่มมองรอบๆเพื่อหาตัวอากิ 

    ส่วนทางด้านเมิ่งซินเธอก็สุ้มรออยู่ไกลๆ พอหลังจากได้ยินเสียงหอนเธอก็บินไปพร้อมดาบใหญ่ทันที เธอบินเจ้ามาอย่างรวดเร็วจนพวกโคลโบลตั้งรับไม่ทัน เมิ่งซินที่เห็นอย่างนั้นเธอก็ได้พุ่งเข้าไปแล้วใช้ดาบใหญ่ฟันเข้าไปที่เจ้าโบลโบลอาเชอร์ ตัวที่ใกล้ที่สุดก่อน เจ้าโคลโบลอาเชอร์ที่โดนเมิ่งซินฟัน มันได้โดนผ่าครึ่งในทันทีและหลังจากจัดการตัวแรกเสร็จแล้ว เมิ่งซินเธอก็ร่ายคำสาปใส่พวกที่เหลือทันที

    “เมิ่งซิน:คำสาปเชื่องช้า”

    แต่ถึงเธอจะได้ร่ายคำสาปแล้วก็ตาม มันก็ยังมีโคลโบลอาเชอร์อีกตัว ซึงมันได้ยิงธนูใส่เมิ่งซินแต่อากิก็โล่มารับไว้ให้ได้ หลังจากอากิเอาโล่มารับให้แล้วเมิ่งซินเธอก็พุ่งเข้าไปจัดการมันทันที ตอนพุ่งเข้าไปเธอ และได้ยกดาบขึ้นมาและฟันมันแนวเฉียงทำให้มันขาดครึ่งทันที เนื่องจากมันโดนฟันขาดครึ่งเลยทำให้เลือดพุ่งขึ้นมาและกระจายไปทั่วมันเลยทำให้เมิ่งซินเปื้อนนิดหน่อย ส่วนเจ้าโคลโบลอีก 3 ตัวที่เห็นอย่างนั้นก็มีปฏิกิริยาต่างกัน ตัวหนึ่งนั้นเกิดอาการช็อคและสลบไป ส่วนอีกตัวก็พยายามจะคลานหนี ส่วนตัวสุดท้ายก็พยายามจะฆ่าตัวตาย อากิที่เห็นอย่างนั้นก็เข้าไปจับแขนทั้งสองข้างของมันไว้ เจ้าโคลโบลที่โดนจับก็พยายามดิ้นและร้อง

    “โคลโบล:***** **** ***!”

    “อากิ:นี่เมิ่งซิน! รีบมาจัดการตัวนี้ก่อน เพราะไอ้ตัวนี้มันพยายามจะฆ่าตัวตาย”

    “เมิ่งซิน:ได้อากิ! ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

    เจ้าโคลโบลที่เห็นว่าเมิ่งซินกำลังเดินเข้ามาหา มันก็ดิ้นแรงมากขึ้นพร้อมส่งเสียงแปลก

    “โคลโบล:อูล~ ฮูล~~~”

    “อากิ:อยู่นิ่งๆไม่ได้หรือไง”

    หลังจากเมิ่งซินเดินเข้ามาใกล้เจ้าโคลโบล มันก็มองหน้าเธอส่วนทางด้านเมิ่งซินเธอก็ได้ยกดาบขึ้นและจะฟันมัน ส่วนทางด้านเจ้าโคลโบลที่เห็นอย่างนั้นก็เลิกดิ้นและนิ่งไป อากิที่เห็นว่ามันเลิกดิ้นแล้วก็เลยปล่อยมัน เมิ่งซินยกดาบค้างไว้รอให้อากิถอยออกไปพออากิถอยออกไปเธอก็เหวี่ยงดาบลงมา แต่ตอนที่เวียงดาบลงมาได้ครึ่งนึงแล้วเมิ่งซินเธอก็หยุด

    “อากิ:ฮือ ทำไมถึงหยุดละ”

    “เมิ่งซิน:เหมือนว่าฉันจะจับมันเป็นทาสได้ แถมเป็นทาสแบบเอาสวามิภักดิ์ด้วยฉันไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อนเลย”

    “อากิ:🤔… แล้วแบบสวามิภักดิ์กับที่จับแบบธรรมดาต่างนี้กันยังไง มันมีบอกไหม”

    “เมิ่งซิน:ขอดูแปปหนึ่งนะ…”

     <ราเฟล:แบบสวามิภักดิ์หรอ น่าสนใจดีนิ>

    ‘อากิ:เธอรู้หรอ’

    <ราเฟล:รู้สิ แถมมันยังดีๆสุดด้วย>

     ‘อากิ:บอกหน่อยได้ไหม’

    <ราเฟล:ไม่ละ เดี๋ยวเมิ่งซินก็บอกเอง แค่รอหน่อย>

    ‘อากิ:เอาแบบนั้นก็ได้’

    และในตอนที่อากิคุยกับราเฟลเสร็จพอดีเมิ่งซินก็พูดขึ้นมาว่า

    “เมิ่งซิน:ฉันจะสรุปให้ฟังนะ ทาสแบบสวามิภักดิ์คือทาสที่ยอมจำนนทั้งกายและวิญญาณ ให้กับผู้ที่เป็นนายและจะไม่มีวันทรยศหักหลังผู้เป็นนาย และจะอยู่กับผู้นายตลอดไป ถ้าทาสสวามิภักดิ์ตายเรายังสามารถชุปชีวิตพวกเขาได้โดยใช้วิญญาณของพวกเขาที่ผูกติดกับผู้เป็นนาย”

    <ราเฟล:ฉันขอเพิ่มเติมอะไรนิดหน่อยนะ การที่นายจะมีทาสแบบสวามิภักดิ์ได้มันมีเงื่อนไข 1 เงื่อนไขลับซ่อนอยู่ นั้นก็คือนายต้องมีสกิลตราทาสและเผด็จการ>

    “อากิ:😯 มันฟังดูดีไปเลยนะ”

    “เมิ่งซิน:ใช่ดูดีสุดๆเลย”

    “อากิ:แปลว่าเธอจะจับไอ้เจ้าตัวนี้สินะ”

    “เมิ่งซิน:คงจะต้องเป็นแบบนั้น”

    พูดจบแล้วเมิ่งซินก็เดินเข้าไปหาเจ้าโคลโบลและใช้สกิลตราทาสใส่มัน เจ้าโคลโบลที่โดนสกิลตราทาสก็ลอยขึ้นมาจากพื้น มันลอยอยู่กลางอากาศแปปหนึ่งก่อนที่จะเริ่มมีบ้างอย่างเกิดขึ้น สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ เจ้าโคลโบลเริ่มที่มีละอองสีแดงและสีฟ้าลอยออกมาจากตัวของมัน และละอองพวกนั้นก็ลอยมาอยู่ตรงหน้าของเมิ่งซิน พอมันเริ่มเยอะขึ้น พวกละอองมันก็พากันเริ่มรวมตัวกันเป็นก้อนและเริ่มรวมกันจนเป็นสีม่วงอ่อน มันลอยต่อหน้าของเมิ่งซินมันเริ่มที่จะใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้นจนมันใหญ่เท่ากับลูกฟูตบอล 3 ลูก พอมันใหญ่ได้เท่านี้ละอองที่ออกมาจากเจ้าโคลโบลก็เริ่มน้อยลง น้อยลง…จนมันไม่มีละอองออกมาจากตัวโคลโบลอีก พอถึงจุดๆนี้เจ้าก้อนสีม่วงที่อยู่ตรงหน้าของเมิ่งซินก็เกิดอาการสั้น มันสั้นและเริ่มที่หดเล็กและมันก็หดจนเหลือเท่ากับลูกแก้ว  

    [อลิส:ท่านมีส่วนช่วยในการจับทาสสวามิภักดิ์จะได้รับ EXP และฉายา 2 ฉายา

ได้รับEXP 360

ได้รับฉายาผู้จับทาส(F-⁽ᴬ⁺)เมื่อสวมใส่ฉายานี้จะทำให้ผู้สวมใส่เพิ่มโอกาสในการจับทาศได้มากขึ้นเพิ่ม 1% 

ฉายาผู้ค้าทาส(F-⁽ᴮ⁺⁾)ทำให้ผู้ที่มีฉายานี้เพิ่มมูลค่าของทาสที่ตนถือครองได้มากขึ้นและทำการค้าขายได้ราคาดีขึันเพิ่มมูลค่าทาส 4%]

    ‘อากิ:เดี่ยวๆนี้แค่ช่วยนะ ทำไมรางวัลมันดีขนาดนี้เนี่ย’

    <ราเฟล:ได้เท่านี้ถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ เพราะทาสสวามิภักดิ์ไม่ใช่อะไรที่จะทำก็ทำได้>

    ‘อากิ:ก็พอเดาได้อยู่ว่ามันทำได้ยาก แต่รางวัลที่มันให้มานี้น้อยหรอ’

    <ราเฟล:ใช่มันน้อย แต่ก็ชังมันเถอะเพราะมันก็เป็นแค่โคลโบลเอง>

    ในตอนที่อากิกำลังคุยกับราเฟล เมิ่งซินที่ถือลูกแก้วอันนั้นอยู่ก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับมันดี

    ‘เมิ่งซิน:แล้วฉันจะทำยังกับลูกแก้วนี้ดี🤔’

    §???:กลืนมันสิ§

    ในตอนที่เมิ่งซินกำลังนึกว่าจะทำยังไงกับลูกแก้วนี้ดีก็ มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังเข้ามาในหัวของเมิ่ง มันเป็นผู้หญิงที่พูดช้าๆฟังดูนุ่มนวด แถมมันยังให้ความรู้สึกใกล้ชิด แต่ก็ให้ความรู้สึกห้างไกลในเวลาเดี่ยวกันจนทำให้เมิ่งซินพูดออกมา

    “เมิ่งซิน:เสียงใครนะ”

    “อากิ:อะไรหรอเมิ่งซิน”

    “เมิ่งซิน:เมื่อกี้นายพูดอะไรหรือป่าว อากิ”

    อากิสายหน้าไปมา

    ‘เมิ่งซิน:เมื่อกี้ฉันหูฟาดหรอ?’

    §???:กลืนมันลงไป§

    “เมิ่งซิน:ใครนะ! เสียงใคร!”

    <ราเฟล:…>

    “อากิ:เมิ่”

    <ราเฟล:อากิ! ไม่ต้องเรียกเธอ>

    ‘อากิ:แต่’

    <ราเฟล:ไม่! ปล่อยเธอไปนายดูเฉยๆก็พอ>

    ‘อากิ:จะปล่อยไปจริงๆหรอ’

    <ราเฟล:นายเชื่อใจฉันหรือป่าว ถ้านายเชื่อก็ทำตามที่ฉันบอกซะ!!>

    ‘อากิ:… ได้ฉันเชื่อฉันเธอ’

    อากิทำตามที่ราเฟลบอกและยืนดูเฉยๆ

    §???:ฉันเป็นใครไม่สำคัญ แต่ตอนเธอต้องกลืนสิ่งนั้นลง§

    “เมิ่งซิน:กลืน? กลืนไอ้ลูกแก้วนี้หรอ”

    §???:ใช่§

    “เมิ่งซิน:มันจะปลอดภัยจริงๆหรอที่จะกลืนมันนะ”

    §???:มันปลอดภัยเชื่อฉันสิ§

    ‘เมิ่งซิน:ไม่รู้ทำไม ฉันถึงรู้สึกว่าการที่กลืนลูกแก้วนี้แล้วมันจะปลอดภัย เป็นเพราะเสียงนี้มันให้ความรู้สึกปลอดภัย และมันก็ยังให้ความรู้สึกใกล้ชิดมากๆด้วย…’

    เมิ่งซินยืนนิ่งและคิดทบทวนในใจตัวเอง ยิ่งเธอคิดมากเท่าไรเธอก็ยิ่งก็กำลูกแก้วนั้นแน่นมากขึ้น จนในที่สุดเธอก็ตัดสินใจได้

    “เมิ่งซิน:ถึงไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แต่ฉันเชื่อใจคุณ”

    หลังจากที่เมิ่งซินพูดจบเธอก็กลืนลูกแก้วนั้นลงไป และในตอนที่เธอกลืนมันลงไป มันก็เริ่มมีออร่าสีม่วงอ่อนออกมาจากตัวของเมิ่งซินและลอยรอบตัวของเมิ่งซิน มันลอยไปสักพักหนึ่งและก็ลอยไหลเข้าไปรวมที่หน้าอกของเมิ่งซิน และมันก็ไหลเข้าไปจนหมด

    [ระบบ:ท่านยอมรับทาสสวามิภักดิ์แล้วได้รับ EXP 2457 ท่านเลเวลอัพ ท่านเลเวลอัพ ท่านมาถึงเลเวล 35 แล้วจะปลดสกิลประตัวของเวล 35 ได้รับสกิลใหม่ 4 สกิลดังนี้

1.เปลี่ยนร่าง(U⁽ᵁ⁾)ทำให้ท่านสามารถแปลงเป็นร่างมนุษย์ของท่านก่อนหน้านี้ได้

2.ห้องพักทาส(f-⁽ᴬᴬ⁺⁾) สามารถให้ทาสที่เป็นทาสสวามิภักดิ์ไปอยู่ได้(สามารถอัพเกรดได้)

3.พันธสัญญา(f-⁽ᵁ⁾) สามารถสร้างสัญญาระผู้ถือครองและสิ่งมีชีวิตอื่นได้ แต่ผู้ถือสกิลต้องได้ผลประโยชน์มากกว่าเสมอ(สามารถทำได้เกือบทุกอย่าง)

4.เก็บเกี่ยวพันธสัญญา(F-⁽ᵁ⁾) ผู้ใช้สามารถเรียกเก็บค่าสัญญาก่อนเวลาที่ตกกันไว้ได้ และสามารถเรียกร้องมูลค่ามากกว่าที่สัญญาได้ตกลงกันไว้

สุดท้ายท่านได้รับคำอวยจากเทพ ??????????????? เธอได้อวยพรให้คุณพบเจอแต่ความอุดมสมบูรณ์เหมือนฤดูใบไม้ผลิ

ได้รับฉายาใหม่ คำอวยพรจากใต้พิภพ(F-⁽ᴬᴬᴬ⁺)เอฟเฟ็คเมื่อสวมใส่ทำให้ผู้ที่สวมใส่ฉายานี้ได้รับการต้อนรับอย่างดีเมื่อไปโลกใต้พิภพ และทำให้ผู้สวมใส่เพาะปลูกพืชผลได้ดีมากขึ้น 50%]

    “เมิ่งซิน:เดี๋ยวท่านเป็นเทพหรอ ท่านต้องการอะไรจากฉัน”

    §???:ฉันไม่ได้ต้องการอะไร ฉันแค่อยากช่วยลูกแพะอย่างเธอเท่านั้น…§

    “เมิ่งซิน:ลูกแพะ? หมายความว่ายัง”

    §???:… มันหมดเวลาของฉันแล้ว ดูแลตัวเองด้วยละลูกแพะผู้น่ารัก§

    “เมิ่งซิน:เดียว! ก่อนไปท่านช่วยบอกชื่อของท่านหน่อยได่ไหม”

    §???:… ข้าคือราชินีของโลกใต้พิภพผู้ที่นำมาซึ่งฤดูใบไม้ผลิ ข้าจะบอกเจ้าแค่นี้เพราะมันยังไม่ถึงเวลา§

    หลังจากสิ้นสุดการพูดคุยทุกอย่างก็เงียบ เมิ่งซินพยามพูดคุยต่อ แต่ก็ไรการตอบกลับ เมิ่งซินเลยพูดสิ่งที่ได้ยินตอนสุดท้ายออกมา

    “เมิ่งซิน:ราชินีของโลกใต้พิภพผู้ที่นำมาซึ่งฤดูใบไม้ผลิ…”

    ‘อากิ:นี้ที่เมิ่งซินพูดมาเมื่อกี้คืออะไรหรอ’

    <ราเฟล:เป็นสมญานามของเทพธิดาองหนึ่งนะ เธอเป็นเทพธิดาที่ใจดีมากๆและก็อ่อนโยนอย่างกับฤดูใบไม้ผลิด้วย ขนาดโดนจับตัวไปใต้พิภพเธอก็ยังไม่เคยแสดงท่าที่จะโกรธแต่อย่างใด… ชังมันเถอะเอาเป็นว่าตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลานายรู้ไปแค่นี้ละ>

    ‘อากิ:ยังไม่ถึงเวลาหรอ…’

                 จากผู้แต่ง

    ที่ช้านี้ไม่ได้อู้นะคัฟ พอดีคิดเรื่องทาสสวามิภักดิ์และก็เรื่องสกิลนานไปหน่อย เกือบทำหัวผมระเบิดแนะ (ปล.ไม่ได้นอนดีๆมา 2 วันละคัฟข้างบ้านแม่งกินเหล้าเปิดเพลงเสียงดังซิบหาย)

CHESS:พลิกกระดานเทพ

CHESS:พลิกกระดานเทพ

Status: Ongoing
ถ้าเกิดอยู่ๆ วันหนึ่งโลกที่พวกเราอาศัยอยู่มีมอนสเตอร์มาบุกพร้อมกับมีสิ่งประหลาดมากมายเกิดขึ้นมา เป็นคุณจะทำอย่างไร นี้คือบันทึกการเอาชีวิตรอด ของ ทาคุมะ อากิ ตัวละครหลักในเรื่องทีต้องเอาชีวิตรอดให้ได้

นิยายแนะนำ

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน