ยมทูตแห่งความมืด ผู้รับใช้สตรีศักดิ์สิทธิ์แสนขี้เกียจจอมโลภมาก – ตอนที่ 5

ยมทูตแห่งความมืด ผู้รับใช้สตรีศักดิ์สิทธิ์แสนขี้เกียจจอมโลภมาก

“แฮ่ก… แฮ่ก…”

“บ้าเอ๊ย! แม่งไปไหนแล้ววะ!”

“ไอ้ผมของปีศาจตัวเสนียดนั่น!”

 

ฉันวิ่งตัดทะลุป่ามืดสนิทในตอนกลางคืนแบบสุดชีวิต ก่อนจะใช้ประโยชน์จากร่างกายเล็กๆ ของตัวเองเพื่อซ่อนตัว

อาทิตย์เพิ่งจะตกไปเอง ฉันก็เลยกำลังจะหลับเอาแรง ตอนนั้นแหละที่จู่ๆ ก็มีผู้ชายเป็นสิบๆ คนโผล่มาจากไหนไม่รู้ พยายามกรูกันเข้ามาจับตัวฉัน แถมเพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันก็เลยต้องรีบวิ่งหนี

 

“คิย้า!”

“นั่นไง! มันอยู่นั่น!”

“ลำบากชะมัดยาด…”

 

แต่ว่า คงเพราะความทรงจำนิดๆ ที่ยังเหลือจากชาติก่อนล่ะมั้ง ร่างกายฉันมันถึงขยับไม่ได้แบบที่คิดเลย

ตอนสุดท้าย ฉันวิ่งสะดุดแล้วก็หกล้ม เสียงนั่นก็เลยทำให้พวกผู้ชายพวกนั้นที่มีไฟสว่างมาด้วยไล่ตามฉันมาเลย

 

“อึก”

“อย่าปล่อยให้หลุดมือ! ต้องจับมันมาให้ได้!”

 

แสงจากทั้งคบเพลิงทั้งตะเกียงเข้ามารวมกันเป็นก้อนเดียวทันทีเลย พอเห็นแบบนั้นฉันก็รีบมุดเข้าไปซ่อนที่โพรงตรงลำต้นของต้นไม้แถวนั้นก่อน

กลั้นหายใจ แล้วก็กอดเข่าเข้าหาตัว พยายามทำให้เสียงของหัวใจที่เต้นระรัวนี่สงบลง

 

“ตรงนั้น!”

“ไม่อยู่! คลาดสายตาไปแล้ว… เวรเอ๊ย!”

“ไปไหนได้ไม่ไกลหรอกน่า หามันให้ทั่ว ไม่ว่ายังไงก็ต้องจับมันมาให้ได้”

“““โอ้!”””

 

ในความมืดขนาดนี้ ด้วยแสงแค่จากตะเกียงน่ะไม่มีทางเห็นโพรงนี่ได้หรอก คนพวกนั้นก็เริ่มกระจายกันออกไปตามหาตัวฉันกันแล้ว

บางทีอาจจะเพราะตาฉันคุ้นเคยกับที่มืดแบบนี้แล้วก็ได้ แต่ถึงจะไม่ชัดขนาดเวลากลางวัน แต่ต้องขอบคุณเรื่องที่ฉันเห็นป่าตอนกลางคืนแบบนี้ได้ค่อนข้างจะชัดอยู่บ้าง ดูเหมือนฉันจะยังพอมีโชคเหลืออยู่สินะ

 

“……ฟิ่ว”

 

อยู่ตรงนี้อีกซักพักดีกว่ามั้ยนะ

อย่างน้อยก็ อยู่เงียบๆ ตรงนี้ไปก่อนจนกว่าคนพวกนั้นจะหายไปก็แล้วกัน

แต่ว่า ทำไมฉันถึงถูกไล่ล่าแบบนี้ล่ะ?

ไม่สิ ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าทำไม

ฉันกำผมสีดำที่แห้งเสียไปหมดที่พาดอยู่ตรงไหล่ของฉันเอง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

พวกนั้นบอกว่า ฉันมีผมของปีศาจสินะ

แทบไม่ต้องคิดเลย นี่ต้องเป็นเพราะผมสีนี้แน่ๆ ที่ว่ากันว่านำความโชคร้ายมาให้น่ะ

ดูเหมือนผมสีดำนี่จะโดนเกลียดมากกว่าที่ฉันคิดเอาไว้เยอะเลยแฮะ

แต่ว่า ทำไมฉันถึงโดนไล่ตอนใกล้มืดแบบนี้ล่ะ? ทั้งๆ ที่เมื่อตอนกลางวัน ฉันยังแค่โดนไล่ตะเพิดออกมาเท่านั้นเอง

ไม่สิ นั่นไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องคิดตอนนี้นี่นา ตอนนี้ฉันต้องให้ความสำคัญกับการหนีให้พ้นก่อน

โชคดีจังที่สายตาของฉันมองเห็นในความมืดได้ดีแบบแปลกๆ แต่ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็ ฉันรีบหนีจากตรงนี้ไปตั้งแต่กลางคืนเลยดีกว่า

อาจจะมีพวกสัตว์นักล่าที่ออกหากินกลางคืนด้วยก็ได้ แต่สัญชาตญาณมันร้องบอกฉันว่าโดนพวกสัตว์กินเนื้อพวกนั้นจับกินไป ยังไงก็ดีกว่าโดนคนพวกนั้นเจอตัวแล้วจับไปแน่นอน

 

(แสงไฟพวกนั้นเล็กลงเรื่อยๆ แล้ว แสดงว่าไปไกลแล้วสินะ ตอนนี้แหละ ต้องขยับแล้ว)

 

พอตัดสินใจได้ ฉันก็โดดออกมาจากโพรง หมอบให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ ย่อตัวเล็กๆ ของฉันลงไปอีก แล้วก็ออกวิ่ง

ฉันใช้ตาที่มองเห็นดีเป็นพิเศษคอยมอง แล้วทำเสียงให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ หันหน้าออกมาในทิศตรงข้ามกับเมืองนั่น

ถ้าอยากจะไล่กันขนาดนี้ล่ะก็―――

 

“เฮ้ย! มีอะไรขยับอยู่ตรงนั้นด้วย! อาจจะเป็นเจ้านั่นก็ได้!”

“เฮะ!?”

 

ฉันหันขวับไปทางต้นเสียงนั่นทันที แล้วก็เห็นลุงวัยกลางคนผมสีเขียวคนนึงชี้นิ้วมาทางที่ฉันอยู่เฉยเลย

นี่อะไรกันเนี่ย พวกนั้นยังไม่น่าจะเห็นฉันสิ

ไม่สิ เดี๋ยวก่อน ผมสีเขียวแสดงว่าคนคนนั้นมีเวทมนตร์สายวายุนี่นา

หรือก็คือ―――

 

(อ่านกระแสของอากาศ แล้วตรวจจับการเคลื่อนไหวของวัตถุได้งั้นเหรอ!)

 

ในบรรดากลุ่มพ่อค้าทาส มันก็มีคนที่ใช้เวทมนตร์คล้ายๆ กันนี่ในการติดตามพวกเราเหมือนกัน

ถ้าเจ้านั่นเป็นเหมือนกันล่ะก็ ความยากในการหนีมันการเพิ่มขึ้นพรวดขึ้นมาเลยน่ะสิ

ระยะในการตรวจจับจะขึ้นอยู่กับทักษะของผู้ร่าย แต่ถ้าการเคลื่อนไหวของฉันมันยังถูกเจอได้จากระยะเท่านี้ล่ะก็ การที่กำลังของเด็กคนนึงจะหนีให้พ้นจากระยะมันก็ยากแล้วล่ะ

นี่ฉันมาได้แค่นี้เองเหรอ

 

แล้ว ตอนที่ฉันคิดแบบนั้น

 

“หนู! ทางนี้!”

 

มีเสียงกระซิบจากที่นึงเรียกฉันให้มาหา

 

“โอ้ย! ไปไหนของมันแล้วเนี่ย!”

“นี่ไง มันต้องอยู่ในถ้ำนี่แน่-… เอ๊ะ?”

 

ฉันกลั้นหายใจอีกรอบ แล้วก็พยายามซ่อนตัว

 

“เฮ้ยๆ มีอะไรกันเนี่ย มีคนเยอะแยะขนาดนี้วิ่งหน้าตั้งกันมาเลย”

“มีเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?”

 

“อ- โอ้ พวกทหารรับจ้างเรอะ? เห็นไอ้เด็กผมปีศาจมันวิ่งเข้ามาแถวนี้มั้ย?”

“ผมปีศาจที่ว่านี่ หมายถึงผมสีดำสินะ? มาตลกอะไรของพวกนายเนี่ย ของหายากแบบนั้นมันไม่มีทางจะมาเจออยู่ในที่แบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เรอะ”

“นั่นสิ พวกนายเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่ใช่! นี่เรื่องจริงนะ! ข้าสัมผัสได้ว่ามันวิ่งเข้ามาในถ้ำนี้น่ะ”

“สัมผัสเอาจาก {แอโรเซนเซอร์ (ตรวจจับบรรยากาศ)} งั้นสินะ? เวทนั่นมันเข้าใจขนาดกับรูปร่างได้แค่แบบคร่าวๆ เท่านั้นเองนี่ แถมยิ่งห่างจากตัวผู้ร่าย ความแม่นยำก็ยิ่งต่ำลงไปอีกต่างหาก คงไม่ได้เข้าใจผิดกับสัตว์ตัวเล็กๆ ใช่มั้ย? เมื่อกี้นี้ก็เพิ่งจะมีกระต่ายป่าตัวนึงวิ่งผ่านไปทางข้างหลังนั่นเองด้วยนะ”

“พวกเราเพิ่งจะคุยกันเรื่องมื้อเย็นที่จะกินกันคืนนี้เอง ถ้าไม่รังเกียจ จะมากินด้วยกันมั้ย?”

“ม- ไม่ล่ะ ขอผ่านแล้วกัน ยังไงก็เถอะ พวกข้ายังอยู่แถวๆ นี้แหละ ถ้าเจอเจ้าผมปีศาจเข้าก็ช่วยบอกทีนะ”

 

คนพวกนั้นพูดทิ้งท้ายเอาไว้แบบนั้น แล้วก็เดินออกจากถ้ำไป

หลังจากนั้นซักพักนึง ฉันก็ได้ยินเสียงพูดด้วย

 

“เอ้า แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ”

 

ฉันคลานออกมาจากกล่องใบเดียวที่วางอยู่ในถ้ำนี้ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ เพราะเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองกลั้นหายใจเอาไว้นานขนาดไหน

 

“ฟุฮ่า ช- ช่วยไว้ได้พอดีเลยค่ะ ไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นใคร แต่ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ”

“อ- โอ้ เป็นเด็กที่สุภาพจังเลยนะ”

 

ฉันได้คน 3 คนที่อยู่ตรงนี้ช่วยเอาไว้จากคนพวกนั้นพอดีเลย

ถ้าพวกเขาไม่ได้กวักมือเรียกจากข้างนอกถ้ำ แล้วซ่อนฉันเอาไว้ในกล่องล่ะก็ ตอนนี้ฉันคงจะโดนจับตัวไปแล้วล่ะมั้ง

 

“ให้ตายสิ ผมดำจริงๆ ด้วยแฮะ ไม่เคยคิดเลยนะเนี่ยว่าชีวิตนี้จะมีโอกาสได้เห็นด้วยน่ะ”

“อ่า น่าตกใจจริงๆ เลย”

 

ชายผมแดงที่มีดาบเล่มนึงเหน็บอยู่ที่เอว กับคนตัวโตผมสีเขียวที่มีขวานเล่มใหญ่เหน็บอยู่ที่หลัง

แล้วก็ ผู้หญิงผมสีน้ำตาลที่มีไม้เท้าวางอยู่ข้างๆ

จากที่ได้ยินที่เขาคุยกันเมื่อกี้นี้ แสดงว่าพวกเขาเป็นทหารรับจ้างสินะ

 

“วางใจเถอะ พวกผมไม่คิดจะทำร้ายหนูหรอก กลัวแย่เลยสินะ กินก่อนสิ”

 

พี่ชายผมแดงพูด ก่อนจะส่งขนมปังชิ้นเล็กๆ มาให้ฉัน

ฉันไม่ค่อยได้กินอะไรดีๆ เลยเพราะต้องเก็บเงินเอาไว้ ฉันก็เลยตอบไปแบบลังเลอยู่บ้าง

 

“ข- ขอโทษค่ะ ช่วยชีวิตเอาไว้ แล้วไหนจะยังแบ่งอาหารให้อีก”

“ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ แต่ว่า ไหงเด็กสาวตัวน้อยอย่างเธอถึงได้มาอยู่ในที่แบบนี้ในเวลาแบบนี้ได้ล่ะเนี่ย? คุณพ่อคุณแม่ของหนูล่ะ?”

“…พ่อกับแม่ เอาฉันไปขายแล้วค่ะ ฉันเกือบจะ ถูกขายไปเป็นทาสอยู่แล้ว”

 

ฉันอธิบายเรื่องที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ให้พวกเขาฟังแบบคร่าวๆ

 

“แล้วเพราะอะไรไม่รู้ สุดท้ายฉันก็เลยโดนไล่ตามแบบนี้นี่แหละค่ะ”

“ยังงี้เอง ลำบากน่าดูเลยนะหนูเนี่ย”

“ความเกลียดชังในผมสีดำนี่มันฝังรากลึกมากจริงๆ เลยนะ ไม่เคยคิดเลยว่าเด็กจะโดนพ่อแม่แท้ๆ เอามาขายแบบนี้ได้…”

“เลวชะมัด ยังเด็กอยู่เลยแท้ๆ ข้าคงจะไม่เข้าใจความรู้สึกของหนูหรอก แต่ก็ กินนี่ซะนะ จากนั้นก็เติมกำลังใจตัวเองซักหน่อย”

 

ฉันขอบคุณคุณลุงตัวยักษ์ ก่อนจะยกชามซุปขึ้นจิบ พอดื่มเสร็จแล้ว ฉันก็เริ่มพูด

 

“คือ ฉันไม่ค่อยคุ้นเคยกับเรื่องเรื่องในโลกเท่าไหร่ ถ้าไม่รบกวน ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้มั้ยคะ? เรื่องผมสีดำ หรือที่จริง เอาเรื่องที่ว่าทำไมพวกเส้นผมชั้นต่ำถึงโดนกดขี่จังเลยก็ได้ค่ะ”

“อ่า ฉันเล่าให้หนูฟังได้นะ แต่ว่า จะเล่ากันพรุ่งนี้ดีมั้ย? หนูดูมึนๆ แล้วด้วย แถมพรุ่งนี้เราก็ยังมีงานต้องทำกันอีก”

 

หลังจากที่ได้ยินแบบนั้น ฉันก็รู้ตัวซักทีว่าร่างกายของฉันมันไม่มีแรงเหลือแล้ว

ดูเหมือนพอความตึงเครียดผ่อนคลาย แรงที่มีก็หายตามไปด้วยเลย

 

“งั้น เอาตามนั้นก็แล้วกันค่ะ”

“อ้า จะใช้ผ้าห่มก็ได้นะ ไม่มีปัญหา”

 

ฉันเอามือหนุนหัวตัวเอง ที่เริ่มจะแล่นช้าลงไปเรื่อยๆ แล้วก็เอาผ้าห่มที่เขาชี้ไปมาห่มกับตัว ทั้งๆ ที่ยังมึนๆ อยู่

พอฉันปิดตาลง ความเหนื่อยล้าทั้งหมดมันก็ถาโถมมาใส่แบบรวดเดียวเลย จนฉันหลับสนิททันที

 

ยมทูตแห่งความมืด ผู้รับใช้สตรีศักดิ์สิทธิ์แสนขี้เกียจจอมโลภมาก

ยมทูตแห่งความมืด ผู้รับใช้สตรีศักดิ์สิทธิ์แสนขี้เกียจจอมโลภมาก

Status: Ongoing
ฉันถูกพ่อแม่ทำร้ายทารุณ แล้วกำลังจะเอาฉันไปขายอยู่แล้ว ฉันก็เลยชิงฆ่าตัวตายก่อนซะเลย ตื่นขึ้นมาอีกที ฉันก็มาอยู่ที่ต่างโลกแล้ว ที่นี่ เวทมนตร์ที่ใช้ได้จะถูกตัดสินด้วยสีผม นอกจากสีที่มีแล้วก็จะไม่สามารถใช้เวทมนตร์อื่นได้เลย แล้วฉันดันเกิดใหม่มามีผมสีดำ สีผมชั้นต่ำที่เลวร้ายที่สุด แถมยังโดนดูถูกเหยียดหยามอยู่ตลอดอีกต่างหาก ฉันเหนื่อยกับความอับโชคจากชาติก่อนเต็มทนแล้ว ฉันยอมแพ้กับทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ตอนนี้ ฉันก็ต้องมามีชีวิตแบบนี้อีกเนี่ยนะ “ถ้าหากไม่ว่ายังไง เธอก็จะทิ้งขว้างชีวิตของตัวเองอยู่แล้ว แบบนั้นมันเสียของออก เพราะฉะนั้น ใช้มันเพื่อฉันซะสิ” ฉันได้พบกับเจ้านายของฉันที่พูดเอาไว้แบบนั้น แล้วชีวิตของฉันก็เปลี่ยนไป ฉันกล่าวคำสาบาน จะขออุทิศทั้งชีวิตให้บุคคลคนนี้ ท่านโนอะ แม้จะเป็นเส้นทางสู่ความเป็นใหญ่สูงสุดที่ท่านเดินมุ่งไปนั่นก็ตาม ฉันหวังแต่ขอให้ท่านอยู่กับฉันจนถึงที่สุดก็พอ เพราะงั้นนะคะ ท่านโนอะ ได้โปรดยับยั้งเรื่องความเอาแต่ใจนั่นของท่านด้วยเถอะนะคะ! ※ตัวละครเอกเรื่องนี้ไม่ได้เป็นคนดี ใครต้องการเรื่องแนวแฟนตาซีโลกสวยล่ะก็ ขอเชิญเรื่องอื่นนะ

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads แทงบอลออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน