สตรีแกร่งตระกูลไป๋ – ตอนที่ 1206 เนื้อชิ้นงาม

สตรีแกร่งตระกูลไป๋

ตอนที่ 1206 เนื้อชิ้นงาม

องครักษ์ลับไป๋เหล่านั้นไม่กล้ารอช้า พวกเขารีบกลับไปรายงานเรื่องนี้ให้ไป๋ชิงเหยียนซึ่งอยู่ในเมืองเจียงจือทราบทันที

ไป๋ชิงเหยียนฟังจบจึงวางม้วนไม้ไผ่ในมือลง แม่ทัพชราชุยซานคงแพร่กระจายข่าวเรื่องที่นางถูกล้อมไว้ในเมืองเจียงจือให้คนที่ด่านเย่เฉิงรับรู้แล้ว ตอนนี้…หากหยางอู่เช่อไม่ได้กำลังส่งกองทัพมาช่วยเหลือ เขาก็คงทำเพียงส่งคนมาสืบสถานการณ์ที่เมืองเจียงจือทุกวันเพราะไม่ได้รับสัญญาณควันขอความช่วยเหลือจากนางจึงรู้ว่านางมีแผนอื่นในใจแล้ว ดังนั้นแม่ทัพชราชุยซานต้องบุกโจมตีเมืองเจียงจือเพื่อบีบให้หยางอู่เช่อยกทัพเสริมมาช่วยเหลือนางให้ได้

ไป๋ชิงเหยียนคำนวณเวลาที่สั่งให้ตู้ซานเป่าทำงาน หลายวันมานี้นางเพิ่มกำลังคนให้ตู้ซานเป่า เขาคงทำเรื่องที่นางสั่งเกือบเสร็จแล้ว

ไป๋ชิงเหยียนลุกขึ้นยืน หญิงสาวหาจดหมายลับที่เขียนเสร็จนานแล้วจากนั้นยื่นให้องครักษ์ไป๋ “ให้คนนำจดหมายลับนี้ไปหาตู้ซานเป่า สั่งให้ตู้ซานเป่าขุดหลุมทางออกให้เสร็จภายในวันนี้ให้ได้ เมื่อคนที่ถือจดหมายลับออกไปจากหลุมได้ให้เขารีบตามหาสายลับที่หยางอู่เช่อส่งมาให้เจอ หากไม่เจอจงอย่ารอช้ารีบมุ่งหน้าไปยังด่านเย่เฉิงและมอบจดหมายลับให้หยางอู่เช่อทันที ตอนนี้ซีเหลียงอยากให้สายลับของเรากลับไปรายงานความเคลื่อนไหวทางนี้จนใจแทบขาด พวกเขาไม่มีทางขวางสายลับส่งสารของพวกเราแน่”

“ส่งองครักษ์ไป๋อีกคนออกจากหลุมมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ ต้องไปถึงเมืองไป๋หลงก่อนฟ้ามืดให้ได้ บอกแม่ทัพคุ้มกันเมืองเป่ยหลงว่าเมื่อได้รับจดหมายแล้วเริ่มเคลื่อนไหวอย่างครึกโครมที่สุด ต้องทำให้สายลับของซีเหลียงคิดว่าพวกเขาจะนำเสบียงอาหารไปส่งที่เมืองเจียงจือในวันมะรืนให้ได้ ระวังกับดักของซีเหลียงให้ดี ข้าไม่สนว่าพวกเขาจะทำสงครามเช่นไร ทว่า ต้องเอาชนะให้ได้! ไม่เพียงเอาชนะให้ได้อย่างเดียวเท่านั้นต้องทำให้ทหารซีเหลียงที่ไปดักซุ่มปล้นเสบียงอาหารจากพวกเขาไม่สามารถมีชีวิตรอดกลับไปได้อีกด้วย!”

“ขอรับ” องครักษ์ไป๋รับคำ เขารับจดหมายลับมาจากไป๋ชิงเหยียนจากนั้นจากไปทำตามคำสั่งทันที

ไป๋ชิงเหยียนเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย จากนั้นเดินไปสำรวจความเรียบร้อยบนกำแพงเมืองทั้งสี่ด้านพร้อมกับองครักษ์ลับไป๋

หญิงสาวคำนวณเวลา วันนี้ซีเหลียงจุดควันทำอาหารนานกว่าทุกวัน

หรือว่าพวกเขาทำเช่นนี้เพราะไม่ต้องการจุดไฟทำอาหารสองครั้งให้ต้าโจวหวาดระแวง พวกเขาตั้งใจเตรียมอาหารแห้งสำหรับคืนนี้และพรุ่งนี้เช้าทีเดียวเลย ทหารซีเหลียงจะได้บุกโจมตีต้าโจวพรุ่งนี้เช้าได้อย่างเต็มที่

หลิ่วผิงเกาเดินตามหลังไป๋ชิงเหยียน เขาไม่เห็นสิ่งผิดปกติของกองทัพซีเหลียง พวกเขาปฏิบัติเหมือนกับทุกวันที่ผ่านมา

ไป๋ชิงเหยียนหันกลับไปคำนวณระยะเวลาตั้งที่นางปฏิเสธทำสัญญาสงบศึกกับแม่ทัพชราชุยซานจง หากหยางอู่เช่อจะยกทัพมาช่วยเหลือเขาคงมาถึงนานแล้ว

หลิ่วผิงเกายืนฟังเสียงธงโบกสะบัดครู่หนึ่ง จากนั้นก้าวเข้าไปหาไป๋ชิงเหยียน “ฝ่าบาทไม่ต้องกังวลพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะปกป้องเมืองเจียงจือด้วยชีวิตพ่ะย่ะค่ะ”

หลายวันมานี้ไป๋ชิงเหยียนวางแผนป้องกันเมืองอย่างรอบคอบที่สุด ทุกครั้งที่ซีเหลียงทำอาหารหญิงสาวจะเดินขึ้นมาสำรวจสถานการณ์บนกำแพงเมืองเองทุกครั้ง เขาได้ยินเว่ยกงกงกล่าวว่าเมื่อฝ่าบาทเสด็จกลับไป ฝ่าบาทจะยืนอยู่หน้าแผนที่หลายชั่วยาม ฝ่าบาทกำลังตั้งครรภ์อยู่ นางไม่ควรหักโหมถึงเพียงนี้

“แม่ทัพหยางอู่เช่อผู้คุ้มกันด่านเย่เฉิงคงรู้ข่าวเรื่องที่เมืองเจียงจือถูกล้อมไว้แล้ว เขาคงส่งสายลับมาสืบสถานการณ์หลายครั้ง ทว่า เขากลัวว่าข้าจะมีแผนอื่นในใจจึงไม่กล้าบุ่มบ่ามยกทัพมาช่วยเหลือพวกเรา ดังนั้นตอนนี้เขาจึงยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ”

ไป๋ชิงเหยียนหันกลับไปมองค่ายทหารของซีเหลียง

“พรุ่งนี้แม่ทัพชราชุยคงเริ่มบุกโจมตีเมืองเจียงจือเพื่อบีบให้แม่ทัพหยางอู่เช่อนำทัพเสริมมาช่วยเหลือพวกเรา เขาจะได้ดักซุ่มโจมตีกองทัพเสริมจากด่านเย่เฉิงจนสิ้นซากแน่นอน”

กองทัพซีเหลียงต้องการยึดด่านเย่เฉิงคืนเพื่อตัดแหล่งเสบียงอาหารของกองทัพหลักของต้าโจว

หลิ่วผิงเกามองไปทางค่ายทหารซีเหลียงอย่างไม่อยากเชื่อ “โจมตีเมืองหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“จากการคาดเดาของข้าที่มีต่อแม่ทัพชราชุยซานจงที่เอาแต่ล้อมเมืองโดยไม่โจมตีเสียที แม่ทัพชราชุยน่าจะกำลังรอให้เมืองไป๋หลงส่งเสบียงอาหารมาให้เจียงจือ เดิมทีแม่ทัพชราชุยคงอยากรอให้ยึดเสบียงอาหารของต้าโจวได้ก่อน จากนั้นค่อยบีบให้กองทัพเสริมจากด่านเย่เฉิงยกทัพมาช่วยเหลือพวกเรา จากนั้นดักซุ่มโจมตีพวกเขา” ไป๋ชิงเหยียนกล่าวอย่างไม่รีบร้อน

หลิ่วผิงเกาพยักหน้า การทำสงครามเช่นนี้จะทำให้ซีเหลียงมีทางรอด

“คนรอบคอบอย่างแม่ทัพชราชุยซานจงสั่งให้โจมตีเมืองเจียงจือในวันพรุ่งนี้ เขาไม่กลัวว่าความเคลื่อนไหวของกองทัพจะรู้ไปถึงหูคนเมืองไป๋หลงแล้วเมืองไป๋หลงจะไม่ส่งเสบียงมาหรือพ่ะย่ะค่ะ ไม่ว่าอย่างไรเมืองไป๋หลงก็อยู่ไม่ห่างจากเจียงจือสักเท่าใดนัก…”

ไป๋ชิงเหยียนเม้มปาก นางครุ่นคิดอย่างละเอียด

“พวกเราได้เปรียบกว่าแม่ทัพชราชุยเพราะพวกเรารู้ว่าเมืองไป๋หลงจะส่งเสบียงมาให้พวกเราประมาณวันที่สิบเอ็ดหรือสิบสองเดือนนี้ ทว่า แม่ทัพชราชุยทำได้เพียงคาดเดาจากระยะเวลาที่เมืองไป๋หลงส่งเสบียงมาครั้งที่แล้วเท่านั้น”

หลิ่วผิงเกานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นกล่าวขึ้น

“ทว่า ก่อนหน้านี้พวกเราส่งเสบียงมาค่อนข้างถี่เพราะต้องนำไปเลี้ยงดูชาวบ้านในด่านเย่เฉิง บัดนี้ด่านเย่เฉิงมีเสบียงอาหารมากเพียงพอแล้ว ระยะเวลาการส่งเสบียงของเราจึงไม่บ่อยเท่าก่อนหน้านี้อีกแล้ว”

“แม่ทัพชราชุยซานอาจปล้นเสบียงอาหารไปได้แล้ว…”

ไป๋ชิงเหยียนจ้องไปทางค่ายทหารซีเหลียงพลางขมวดคิ้วแน่น

“กระหม่อมคิดว่าไม่น่าเป็นไปได้พ่ะย่ะค่ะ แม่ทัพคุ้มกันเมืองไป๋หลงเป็นคนรอบคอบมาก หากฝ่าบาทไม่ได้สั่งให้พวกเขาส่งเสบียงมายังเมืองเจียงจือ เขาไม่มีทางส่งเสบียงมาที่นี่โดยพลการแน่พ่ะย่ะค่ะ”

หลิ่วผิงเกาค่อนข้างสนิทกับแม่ทัพคุ้มกันเมืองไป๋หลง

“ที่สำคัญแม่ทัพคุ้มกันเมืองไป๋หลงรังเกียจคนซีเหลียงมาก ตอนแรกเขาอยากถวายฎีกาเสนอให้ฝ่าบาทไม่ต้องมอบเสบียงอาหารของต้าโจวให้ชาวบ้านซีเหลียง ทว่า กระหม่อมห้ามเขาไว้พ่ะย่ะค่ะ”

คนเช่นนี้จะรีบร้อนส่งเสบียงอาหารมาช่วยเหลือคนซีเหลียงได้อย่างไรกัน เขาไม่ถ่วงเวลาไว้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

“เช่นนั้น…” ไป๋ชิงเหยียนเงยหน้าพลางถอนหายใจเบาๆ ออกมาอย่างโล่งอก

“แสดงว่าแม่ทัพชราชุยซานจงเชิญขอทัพเสริมมา เขาต้องส่งทัพเสริมเหล่านั้นไปปล้นชิงเสบียงแน่นอน”

“ซีเหลียงยังมีทัพเสริมจากที่ใดอีกพ่ะย่ะค่ะ” หลิ่วผิงเกามีสีหน้าไม่อยากเชื่อ

“ยังมีเมืองซีเหลียงอีกหลายเมืองที่ต้าโจวยังยึดมาครอบครองไม่ได้ กองทัพเสริมคงมาจากเมืองเหล่านี้ ทัพเสริมจากเมืองเดียวคงไม่มากพอ ทว่า หากมีเมืองที่สอง สาม สี่ ห้าล่ะ หากเมืองเหล่านั้นรวมตัวกันคงมีจำนวนไม่น้อยทีเดียว”

คำกล่าวของไป๋ชิงเหยียนทำให้ร่างของหลิ่วผิงเกาชาวาบไปทันที

“ฝ่าบาท หากพวกนั้นขโมยเสบียงอาหารของพวกเราไปได้ เกรงว่า…”

ไป๋ชิงเหยียนกลัวหลิ่วผิงเกาจะกดดันจึงหันไปกล่าวกับเขา

“ข้าอาจคิดมากเกินไปเอง! บางทีแม่ทัพชราชุยซานอาจแสร้งทำเป็นบุกโจมตีเมืองให้หยางอู่เช่อเห็นเท่านั้น ตอนนี้ซีเหลียงมีกองกำลังเหลือเพียงเท่านี้แล้ว!”

น้ำเสียงของไป๋ชิงเหยียนไม่ดัง ทว่า ได้ยินชัดเจน

“แม่ทัพชราชุยซานคงไม่อยากให้ทหารซีเหลียงสละชีพบุกโจมตีเมืองจริงๆ แน่”

“ฝ่าบาท ไม่ว่าซีเหลียงจะแสร้งทำเป็นบุกโจมตีเมืองหรือบุกโจมตีเมืองจริงๆ พวกเราก็ควรเตรียมป้องกันไว้ก่อนพ่ะย่ะค่ะ พวกเราต้องทำลายกองทัพซีเหลียงให้ได้มากที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”

หลิ่วผิงเกายืนอยู่ข้างกายไป๋ชิงเหยียน

“ถึงแม้พรุ่งนี้พวกเขาจะไม่บุกโจมตีเมืองพวกเราก็ควรเตรียมตั้งรับไว้ก่อน เมื่อพวกเขาบุกมาจริงๆ พวกเราจะได้สอนบทเรียนให้พวกนั้น กัดเนื้อชิ้นงามของพวกเราสักสองสามทีพ่ะย่ะค่ะ!”

สตรีแกร่งตระกูลไป๋

สตรีแกร่งตระกูลไป๋

Status: Ongoing
นิยายจีนโบราณเข้มข้น ปะทะคารม ทดสอบไหวพริบ สนุกถึงใจ! เพราะถูกคนชั่วหลอกใช้ชาติก่อนคนทั้งตระกูลของนางจึงต้องตายอย่างน่าอนาถ ไร้ซึ่งคนทวงถามความเป็นธรรม ชาตินี้นางหวนกลับมาก่อนเรื่องราวเกิดขึ้น แม้เพียงเล็กน้อยแต่หากสามารถช่วยเหลือคนในครอบครัวได้แม้สักคนนางก็ยินดีทุ่มเทกำลังให้ถึงที่สุด สตรีตระกูลไปแต่ไรมาแกร่งกล้ำเพียบพร้อมบุ๋นบู๊ แม้ไร้ซึ่งที่พึ่งพิงแล้วจริงแต่ก็จะไม่ยอมให้ผู้ใดมากดขี่ได้! และเพราะเรื่องราวที่เปลี่ยนแปลงไปนางจึงได้พบกับ ‘เขา’ ไวกว่าชาติก่อน เขาผู้นี้แม้ภายนอกดูป็นมิตรและสง่งามกว่าใคร แต่นงแจ่มแจ้งดีว่าเขาเจ้าเล่ห์และอำหิตมากเพียงไหน ชาติก่อนแม้ยืนกันคนละฝั่งแต่บุรุษผู้นี้กลับเป็นผู้มอบทางรอดให้แก่นาง อย่างนั้นชาตินี้นางก็ย่อมตอบแทนเขาเป็นอย่างดีเช่นกัน “แม่นางไปช่วยเหลือข้าหลายครั้งหลายครา ใช่ว่าชื่นชอบข้าหรือไม่?” “คุณชายเข้าใจผิดแล้วล่ะ” “ข้าช่วยเหลือแม่นางไปมาหลายครั้งหลายครา แม่นางไปมีใจชื่นชอบข้าบ้างหรือไม่?” “…”

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน