รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว [原來我是世外高人] – บทที่ 796 ก็จะเอาจำนวนเข้าข่ม ไม่พอใจก็ต้องกลั้นไว้!

บทที่ 796 ก็จะเอาจำนวนเข้าข่ม ไม่พอใจก็ต้องกลั้นไว้!

บท​ที่​ 796 ก็​จะเอา​จำนวน​เข้า​ข่ม​ ไม่พอใจ​ก็​ต้อง​กลั้น​ไว้​!

“ตี​กลอง​ศึก​ให้​ดัง​ แล้ว​ลุย​เข้าไป​เลย​!”

“กระทืบ​จักรวาล​โกลาหล​ผืน​นี้​ให้​ราบคาบ​!”

บรรพ​จารย์​พิศวง​ลางร้าย​ทั้ง​หก​ยิ้ม​เย็น​ขณะ​ออกคำสั่ง​ลง​ไป​ ฉับพลัน​นั้น​ เสียง​ตี​กลอง​ ‘ตึงตัง​’ ดัง​ขึ้น​ สมาชิก​ฝ่าย​พิศวง​ลางร้าย​ทั้งหมด​ใน​สถานที่​นี้​ถาโถมออก​ไป​

ทั้งหมด​ยืน​ยั้วเยี้ย​เรียงราย​ มีจำนวน​ร่วม​แสน​ เนื้อตัว​เต็มไปด้วย​ขน​ยาว​พิศวง​ อย่า​ให้​เอ่ย​เลย​ว่า​ดู​ขนลุก​เพียงใด​!

“ฆ่า!”

เสียง​ตะโกน​ร้อง​บุก​ดั่ง​กึกก้อง​ บรรพ​จารย์​พิศวง​ลางร้าย​ทั้ง​หก​นำ​ทัพ​รุดหน้า​ไป​ยัง​สนามรบ​

ห่าง​ออก​ไป​ไกลโพ้น​ ใน​อีก​จักรวาล​โกลาหล​

ร่าง​สยดสยอง​สูงเทียมฟ้า​มากมาย​เพ่ง​สายตา​มอง​สมรภูมิ​นั้น​ด้วย​ความสนใจ​

“วันนี้​ไม่เหมือน​ใน​อดีต​ พวกเรา​ผ่าน​พิธี​บรรพชา​มาอีกครั้ง​จน​เปลี่ยนแปลง​ไป​ถึงแก่น​ เสวี่ย​เทียน​จะไม่ตาย​เปล่า​ คน​ผู้​นั้น​ต้อง​ชดใช้​!”

“คน​ผู้​นั้น​จัก​กลายเป็น​ขุนศึก​ใต้​บัญชา​เรา​ ออกรบ​เพื่อ​เรา​!”

พวก​มัน​สื่อสาร​กัน​

ที่นี่​คือ​แดน​กำเนิด​พิศวง​ลางร้าย​อย่าง​แท้จริง​ ร่าง​สยดสยอง​เหล่านั้น​คือ​ต้น​บรรพ​จารย์​พิศวง​ลางร้าย​ เสวี่ย​เทียน​ที่​พวก​มัน​กล่าวถึง​คือ​ต้น​บรรพ​จารย์​พิศวง​ลางร้าย​ผู้​ถูกร่าง​ระเบียบ​ของ​ห​ลี่​จิ่ว​เต้า​บดขยี้​แหลกลาญ​

พวก​มัน​หมายตา​ห​ลี่​จิ่ว​เต้า​ ทว่า​ไม่ได้คิด​ฆ่าคน​ผู้​นั้น​ หาก​แต่​ต้องการ​ปราบปราม​ให้​มาอยู่​ใต้​บัญชา​ฝ่าย​พวก​ตน​ มีหน้าที่​ออกศึก​แทน​พวก​มัน​

เพียงแค่​ร่าง​ระเบียบ​ยัง​สามารถ​บดขยี้​ต้น​บรรพ​จารย์เสวี่ย​เทียน​จน​แหลกลาญ​ ความสามารถ​ของ​ห​ลี่​จิ่ว​เต้า​ย่อม​ไม่ธรรมดา​ ขืน​ฆ่าง่าย ๆ​ เช่นนี้​ดูจะ​น่าเสียดาย​ไป​หน่อย​ มิสู้เก็บ​ไว้​เป็น​ทาส​ของ​พวก​มัน​ เช่นนี้​ย่อม​ดีกว่า​มาก​อย่าง​ไม่ต้องสงสัย​

พวก​มัน​คอย​จับตาดู​สมรภูมิ​ด้าน​นั้น​อยู่​ รอคอย​การ​ปรากฏตัว​ของ​ห​ลี่​จิ่ว​เต้า​เงียบ ๆ​

…..

ตึง​! ตึง​! ตึง​!

กลอง​ศึก​ดังสนั่น​สะเทือน​ฟ้าดิน​ สิ่งมีชีวิต​พิศวง​ลางร้าย​พา​กัน​บุกเข้าไป​ใน​สนามรบ​ สิ่งมีชีวิต​ใน​เมือง​เก่าแก่​ของ​แดน​บรรพ​โกลาหล​เป่าแตร​ทันที​ สิ่งมีชีวิต​ใน​เมือง​มาอยู่​บน​กำแพงเมือง​กัน​มากมาย​

“ออกมา​กัน​ยก​รัง​เชียว​หรือ​?”

“มารนหาที่​ตาย​หรือ​ไร​!”

บน​กำแพงเมือง​ สิ่งมีชีวิต​แดน​บรรพ​โกลาหล​หัวเราะ​ร่วน​

หาก​เป็น​เมื่อก่อน​ หลัง​ได้​เห็นภาพ​การณ์​เช่นนี้​ย่อม​หัวเราะ​ไม่ออก​ มีแต่​จะหนักอึ้ง​เป็น​หนักหนา​ เพราะ​ทุก ๆ​ ครั้ง​ที่เกิด​การต่อสู้​ขึ้น​ ฝ่าย​พวก​ตน​จะบาดเจ็บ​ล้มตาย​กัน​ระนาว​

โดยเฉพาะ​ใน​สถานการณ์​ที่​สิ่งมีชีวิต​พิศวง​ลางร้าย​ออกโรง​กัน​พร้อมหน้า​เยี่ยง​นี้​ พวกเขา​ยิ่ง​หัวเราะ​ไม่ออก​ เช่นนี้​หมายความว่า​ อัตรา​บาดเจ็บ​ล้มตาย​ของ​ฝ่าย​พวก​ตน​จะยิ่ง​ทบ​ทวี​และ​ไม่อาจ​ต้าน​ไหว​ ถูก​สิ่งมีชีวิต​พิศวง​ลางร้าย​สังหาร​จน​สิ้น​!

แต่​บัดนี้​ พวกเขา​ไม่เพียงแต่​ไม่รู้สึก​กลัว​ แต่กลับ​ยิ่ง​หัวเราะ​ด้วย​ความ​แช่มชื่น​มากขึ้น​

สสาร​ระดับสูง​หลั่งไหล​เข้ามา​ใน​แดน​บรรพ​โกลาหล​ แม้จะเพิ่ง​เกิด​ไม่นาน​ ทว่า​พวกเขา​ก็ได้​รับประโยชน์​มหาศาล​ ขอบเขต​พลัง​ของ​แต่ละ​ตน​ล้วน​ยกระดับ​ขึ้น​อย่าง​มาก​

ใน​สถานการณ์​เช่นนี้​ พวกเขา​ไม่รู้สึก​กลัว​แม้แต่น้อย​!

“เดิม​อยาก​ให้​ขอบเขต​พลัง​มั่นคง​กว่า​นี้​หน่อย​ ให้​สิ่งมีชีวิต​พิศวง​ลางร้าย​เหล่านี้​ได้​หายใจ​ต่อ​อีก​พัก​หนึ่ง​ ทว่า​สิ่งมีชีวิต​พิศวง​ลางร้าย​เหล่านี้​กลับ​รีบร้อน​รนหาที่​ เช่นนั้น​เรา​จัก​ช่วย​ให้​พวก​มัน​สมปรารถนา​เอง​!”

“กำจัด​พวก​มัน​ให้​สิ้น​ใน​ครา​เดียว​!”

บน​กำแพงเมือง​ สิ่งมีชีวิต​จาก​แดน​บรรพ​โกลาหล​ฮึกเหิม​พร้อม​สู้ ปราศจาก​ความเกรงกลัว​ พวกเขา​รวมพล​เตรียม​ออก​รับศึก​!

บรรพ​จารย์​แต่ละ​ดินแดน​ทยอย​ตื่นขึ้น​จาก​การฝึกฝน​ ใน​สถานการณ์​เช่นนี้​ พวกเขา​ไม่อาจ​นิ่งเฉย​ได้​

พวกเขา​พา​กัน​มาอยู่​บน​กำแพงเมือง​พลาง​ชะเง้อ​มอง​ด้านนอก​ และ​ได้​เห็นภาพ​การณ์​ของ​ฝ่าย​พิศวง​ลางร้าย​

“ใน​เมื่อ​พวก​มัน​อยาก​สู้ เรา​ก็​จะสู้!”

“ทุกคน​จงฟังคำสั่ง​ เตรียม​รับศึก​!”

พวกเขา​ออกคำสั่ง​ ไม่รู้สึก​หวั่นเกรง​แต่อย่างใด​ เดิม​พวกเขา​เป็นกำลัง​รบ​ระดับ​โกลาหล​ขั้น​เก้า​อยู่แล้ว​ บัดนี้​ได้​ก้าว​สู่ขอบเขต​ลอยชาย​กัน​หมด​ ได้เปรียบ​มหันต์​

ธงศึก​โบกสะบัด​ ประตูเมือง​เก่าแก่​เปิดกว้าง​ บรรพ​จารย์​แห่ง​ดินแดน​ต่าง ๆ​ บุก​อยู่​ด้านหน้า​สุด​ นำ​ทัพ​สิ่งมีชีวิต​ด้านใน​เมือง​เก่าแก่​มายัง​สนามรบ​

ภายใน​สนามรบ​นั้น​มืดมน​ไร้​ร่องรอย​พืช​สัก​ต้น​ แผ่นดิน​แข็งกระด้าง​กว่า​ที่ใด​เพราะ​มีสงคราม​ปะทุ​บ่อยครั้ง​ จึงถูก​ทำลาย​ได้​ยาก​ยิ่ง​

“ใช้ได้​นี่​!”

“นึก​ว่า​พวก​เจ้าจะกลัว​จน​หัวหด​ไม่กล้า​โผล่​หน้าเสีย​อีก​!”

บรรพ​จารย์​พิศวง​ลางร้าย​ทั้ง​หก​เดิน​อยู่​ข้างหน้า​สุด​ด้วย​สีหน้า​เรียบ​เฉย​ ท่าทาง​ผ่อนคลาย​

“กลัว​พวก​เจ้าน่ะ​หรือ​ คิด​อัน​ใด​อยู่​! นับแต่​ครา​แรก​ พวกเรา​หา​ได้​เกรงกลัว​พวก​เจ้าไม่!”

บรรพ​จารย์ตง​ชิว​หัวเราะ​ ดูหมิ่น​วาจา​ของ​บรรพ​จารย์​พิศวง​ลางร้าย​ทั้ง​หก​เป็น​ที่สุด​

ดั่ง​เช่น​ที่​เขา​ว่า​ นับแต่​ความ​พิศวง​ลางร้าย​ปรากฏ​ออกมา​ครั้งแรก​ พวกเขา​ก็​ไม่เคย​กลัว​ ต่อสู้​อยู่​แนวหน้า​สุด​ ป้องกัน​ความ​พิศวง​ลางร้าย​รุกราน​เรื่อย​มา!

“จากนี้ไป​จัก​ไม่เป็น​เช่นนั้น​แล้ว​…”

บรรพ​จารย์​พิศวง​ลางร้าย​ตน​หนึ่ง​ก้าว​ออก​ไป​ เอ่ย​ด้วย​ท่าทาง​ผ่อนคลาย​ “เพราะ​พวก​เจ้าต้อง​ตาย​กัน​หมด​ใน​วันนี้​!”

สิ้น​เสียง​ มัน​บุก​ตรง​ไป​ข้างหน้า​ ระเบิด​พลัง​ปราณ​ขอบเขต​ลอยชาย​เต็ม​พิกัด​ ไม่มีการยับยั้ง​แม้แต่น้อย​

“วันนี้​ ข้า​คนเดียว​จัก​กำจัด​พวก​เจ้าทั้งหมด​!”

มัน​แหงนหน้า​ด้วย​ความทะนง​ บัดนี้​ มัน​มีกำลัง​รบ​ระดับ​ลอยชาย​แล้ว​ มัน​ลุย​ตามลำพัง​ได้​ และ​สามารถ​ปลิด​ชีพ​กำลัง​พล​ทุก​ตน​ของ​ฝ่าย​แดน​บรรพ​โกลาหล​ได้​ด้วย​!

“เจ้าห้า​ เจ้านี่​เจ้าเล่ห์​นัก​!”

“เอาเถิด​ ใน​เมื่อ​เจ้าต้องการ​ออกโรง​ ก็​ยก​ให้​เป็น​ความดี​ความชอบ​ของ​เจ้าแล้วกัน​ จงฆ่าพวก​มัน​เสีย​”

บรรพ​จารย์​พิศวง​ลางร้าย​ตน​อื่น​เอ่ย​ด้วย​รอยยิ้ม​เบาบาง​

“ข้า​คิด​เช่น​นั้นแหละ​!”

บรรพ​จารย์​พิศวง​ลางร้าย​ผู้​ถูก​เรียก​ว่า​เจ้าห้า​คลี่​ยิ้ม​กว้าง​ “ขอบคุณ​สหาย​ทั้งหลาย​!”

มัน​บุก​ไป​ถึงตรงหน้า​บรรพ​จารย์​แห่ง​ดินแดน​ต่าง ๆ​ ได้​ใน​พริบตา​ ขณะที่​บรรพ​จารย์​แห่ง​ดินแดน​ต่าง ๆ​ ยังคง​ ‘นิ่งงัน​’ อยู่​ที่​เดิม​ ไม่มีปฏิกิริยา​อื่น​ใด​

“นี่​คือ​ความเร็ว​ของ​ขอบเขต​ลอยชาย​!”

มัน​เอ่ย​ด้วย​ความภาคภูมิ​ เข้าใจ​ว่า​บรรพ​จารย์​แห่ง​ดินแดน​ต่าง ๆ​ ตั้งตัว​ไม่ทัน​ ถึงอย่างไร​มัน​ก็​ก้าว​สู่ขอบเขต​ลอยชาย​แล้ว​ เหนือชั้นกว่า​บรรพ​จารย์​แห่ง​ดินแดน​ต่าง ๆ​ มาก​นัก​!

“เจ้าพวก​ทึ่ม​!”

มัน​เอ่ย​เสียง​ดูถูก​ นี่​หรือ​คือ​พลัง​ระดับ​ลอยชาย​ ครั้น​จะจัดการ​บรรพ​จารย์​แห่ง​ดินแดน​ต่าง ๆ​ ช่างเป็นเรื่อง​ง่ายดาย​เหลือเกิน​!

มัน​ฟาด​ฝ่ามือ​ออก​ไป​ บรรพ​จารย์​แห่ง​ดินแดน​ต่าง ๆ​ ก็​ยัง​ไม่มีปฏิกิริยา​อัน​ใด​ แววตา​ของ​มัน​ยิ่ง​ทอ​ประกาย​ดูแคลน​

เจ้าพวก​คู่ปรับ​เก่าแก่​ทั้งหลาย​ ช่างไร้​น้ำยา​เสีย​จริง​ บัดนี้​ มัน​สามารถ​ตบ​คู่ปรับ​เก่าแก่​เหล่านี้​ตาย​ได้​ง่าย ๆ​ ไม่ต่าง​จาก​ตบยุง​

ทว่า​ ฝ่ามือ​ของ​มัน​ไม่ทัน​ได้​เหวี่ยง​ลงมา​ ฝ่าเท้า​ข้าง​หนึ่ง​ก็​ปรากฏ​ตรงหน้า​มัน​!

มัน​ตั้งตัว​ไม่ทัน​ยาม​ฝ่าเท้า​นั้น​ประทับ​บน​ใบหน้า​ เสียงดัง​ตึง​ พร้อมกับ​ร่าง​ของ​มัน​กระเด็น​ออก​ไป​ ใบหน้า​เกือบ​โดน​เตะ​จน​เละ​ เลือดสาด​กระเซ็น​!

“หืม?!”​

“เกิด​อัน​ใด​ขึ้น​!”

บรรพ​จารย์​พิศวง​ลางร้าย​อีก​ห้า​ตน​ต่าง​มีสีหน้า​เปลี่ยนไป​ คิดไม่ถึง​เลย​ว่า​จะเกิดเรื่อง​เช่นนี้​!

“เจ้าบรรลุ​ขอบเขต​ลอยชาย​แล้ว​หรือ​?!”

บรรพ​จารย์​พิศวง​ลางร้าย​ผู้​ถูก​เตะ​กระเด็น​เงยหน้า​ฉับพลัน​ จ้อง​บรรพ​จารย์ตง​ชิว​เขม็ง​

เมื่อ​ครู่​มัน​ถูก​บรรพ​จารย์ตง​ชิว​เตะ​กระเด็น​!

จาก​ลูก​เตะ​นี้​ มัน​สัมผัส​ถึงพลัง​ระดับ​ลอยชาย​ บรรพ​จารย์ตง​ชิวท​ลาย​ขีดจำกัด​ขอบเขต​โกลาหล​ บรรลุ​สู่ขอบเขต​ลอยชาย​แล้ว​!

“เจ้าคิด​ว่า​อย่างไรเล่า​”

บรรพ​จารย์ตง​ชิว​มอง​บรรพ​จารย์​พิศวง​ด้วย​ความขบขัน​ “เสนอหน้า​มาให้​ข้า​เตะ​ เจ้านี่​เหลือเกิน​!”

“เจ้า!”

บรรพ​จารย์​พิศวง​ลางร้าย​ผู้​นั้น​โกรธเกรี้ยว​ โมโห​จน​อก​แทบ​ระเบิด​ มัน​คิดไม่ถึง​จริง ๆ​ ว่า​บรรพ​จารย์ตง​ชิวจะ​ก้าว​สู่ขอบเขต​ลอยชาย​แล้ว​ มิฉะนั้น​ ไหน​เลย​จะถูก​เตะ​กระเด็น​เยี่ยง​นี้​!

“เจ้าห้า​ไม่ต้อง​โมโห​ ประเดี๋ยว​ข้า​จัก​หักคอ​มัน​ลงมา​ให้​เจ้าเตะ​เล่น​!”

“ใช่แล้ว​!”

บรรพ​จารย์​พิศวง​ลางร้าย​อีก​ห้า​ตน​ที่​เหลือ​พา​กัน​เอ่ย​ด้วย​รอยยิ้ม​เย็น​

“ฝ่าย​พวกเรา​คือ​กำลัง​รบ​ระดับ​ลอยชาย​ เจ้าจะหยุดยั้ง​ด้วย​สิ่งใด​กัน​!”

“แค่​เจ้าผู้เดียว​จะทำ​อะไร​ได้​!”

พวก​มัน​มอง​บรรพ​จารย์ตง​ชิว​ เอ่ย​น้ำเสียง​เหี้ยมเกรียม​

มีกำลัง​รบ​ระดับ​ลอยชาย​มาหนึ่ง​คน​นับว่า​น่าทึ่ง​มาก​แล้ว​ พวก​มัน​ไม่เชื่อ​ว่า​ใน​แดน​บรรพ​โกลาหล​ยังมี​กำลัง​รบ​ระดับ​ลอยชาย​อื่น​ ๆ อยู่​อีก​

“พวก​เจ้าคิด​จะข่ม​กัน​ด้วย​จำนวน​หรือ​”

บรรพ​จารย์ตง​ชิว​แสร้ง​ทำที​เป็น​ขุ่นเคือง​

“ก็​จะเอา​จำนวน​เข้า​ข่ม​ เจ้ามีปัญหา​หรือ​!”

“ไม่พอใจ​ก็​ต้อง​กลั้น​ไว้​!”

“พวกเรา​หก​คน​จัก​ออกโรง​กัน​พร้อมหน้า​!”

บรรพ​จารย์​พิศวง​ลางร้าย​ทั้ง​หก​ตน​เอ่ย​

รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว [原來我是世外高人]

รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว [原來我是世外高人]

Status: Ongoing

‘หลี่จิ่วเต้า’ ชายหนุ่มผู้ถูกส่งตรงจากดาวเคราะห์สีฟ้ามายังโลกแห่งการฝึกตน ทว่ากลับไร้ซึ่งคุณสมบัติใด ๆ ในการเข้าสู่วิถีผู้ฝึกตน เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหันมาตกปลา วาดภาพและเขียนกลอนขาย

อันที่จริงหลี่จิ่วเต้ารู้เพียงเล็กน้อยว่า เจ้าแมวน้อยที่มาหาตนเป็นครั้งเป็นคราวเพื่อขอปลากินนั้น แท้จริงแล้วคือพยัคฆ์ขาว ส่วนชายผมขาวที่แข่งเขียนพู่กันกับเขาเป็นตัวตนระดับบรรพกาล และที่จะลืมไปไม่ได้ สตรีผู้งดงามที่มาร้องขอให้เขาช่วยวาดรูปอยู่ทุกวัน นางถึงกับเป็นเซียนในตำนาน!

ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง “เอาล่ะ…เช่นนั้น ข้าเป็นใครกัน?”

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads แทงบอลออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน