รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว [原來我是世外高人] – บทที่ 799 เฝยอี๋เอ๋ย แม้จะโอบรับความพิศวงก็ไม่ได้หมายความว่าจะไร้เทียม

บทที่ 799 เฝยอี๋เอ๋ย แม้จะโอบรับความพิศวงก็ไม่ได้หมายความว่าจะไร้เทียม

บท​ที่​ 799 เฝย​อี๋​เอ๋ย​ แม้จะโอบ​รับ​ความ​พิศวง​ก็​ไม่ได้​หมายความว่า​จะไร้​เทียมทาน​!

ใคร​ที่​ยัง​แข็งแกร่ง​กว่า​มัน​?

แน่นอน​ว่า​ต้อง​เป็น​คุณชาย​อย่าง​ไม่ต้องสงสัย​!

“คุณชาย​ถึงกับ​ลงมือ​เอง​ เบื้องหลัง​ของ​ความ​พิศวง​มีสิ่งใด​อยู่​กัน​แน่​?”

ต้น​หลิว​รำพึง​ น้ำเสียง​เจือ​ด้วย​ความสงสัย​อยู่​บ้าง​

เพียงแค่​ความ​พิศวง​เหล่านั้น​ ย่อม​ไม่คู่ควร​กับ​การ​ที่​คุณชาย​ลงมือ​ด้วย​ตนเอง​ เกรง​ว่า​เบื้องหลัง​ความ​พิศวง​จะมีบางสิ่ง​ล้ำลึก​เป็น​อย่างยิ่ง​…

ภายใน​เมือง​ชิงซาน​

ลาน​เล็ก​ ๆ ของ​ห​ลี่​จิ่ว​เต้า​

จักรวาล​เต็มไปด้วย​ดวง​ดารา​ กว้างใหญ่​ไพศาล​ไร้​ที่​สิ้นสุด​ เต็มไปด้วย​ความลึกลับ​ ห​ลี่​จิ่ว​เต้า​ที่นอน​อยู่​บน​เก้าอี้โยก​พร้อม​ ‘แท็บเล็ต​’ ใน​มือ​ส่งหนึ่ง​ความคิด​เดิน​ท่อง​ไป​ใน​จักรวาล​

“คุณชาย​ดื่ม​ชาเย็น​หน่อย​เถิด​”

ลั่วสุ่ย​เดิน​เข้ามา​ด้วย​ท่วงท่า​งดงาม​ ผิวขาว​ราว​หิมะ​ รูปร่าง​สมบูรณ์แบบ​ ดู​บริสุทธิ์​อย่างยิ่ง​

“ข้า​เป็น​เพียง​เด็กน้อย​ยัง​ไม่เติบโต​ดี​…”

ที่​ขอบ​สระน้ำ​ ชางเหยา​มุ่ย​ปาก​ มอง​ลั่วสุ่ย​ จากนั้น​ก็​หัน​กลับมา​มอง​ตัวเอง​ อย่าง​น้อย​รูปร่าง​ก็​ไม่ได้​ห่าง​ชั้น​เกินไป​…

“เจ้าจะสามารถ​เทียบ​กับ​พี่​ลั่วสุ่ย​ได้​อย่างไร​?”

มัจฉาสัต​มายา​ใน​สระน้ำ​ส่งเสียง​ ‘บุ๋งบุ๋ง’​ ออกมา​

ชางเหยา​ย่อม​สามารถ​ฟังคำพูด​ของ​มัจฉาสัต​มายา​ออก​ นาง​โกรธ​จน​จับ​มัจฉาสัต​มายา​ขึ้น​มาทันที​ ก่อน​จะช่วย​ ‘นวด​’ ให้​มัจฉาสัต​มายา​สัก​ชุด​!

“อืม​ ดี​”

ห​ลี่​จิ่ว​เต้า​ยก​ชาเย็น​ขึ้น​มาจิบ​

ลั่วสุ่ย​เดิน​ไป​ด้านหลัง​ห​ลี่​จิ่ว​เต้า​ แล้ว​นวด​ไหล่​ให้​คุณชาย​ด้วย​ความ​คุ้นชิน​

ช่างสบาย​เสีย​จริง​…

ห​ลี่​จิ่ว​เต้า​สุขสบาย​เกิน​กว่า​จะบรรยาย​ออกมา​ได้​ มือ​เล็ก​ ๆ ของ​ลั่วสุ่ยกดลงบน​ไหล่​ บีบ​นวด​ได้​สบาย​ยิ่งนัก​ ภายในใจ​ถึงกับ​รำพึง​ว่า​ไม่มีชีวิต​ที่​สมบูรณ์แบบ​ไป​มากกว่า​นี้​อีกแล้ว​ ต่อให้​นำ​ความ​เป็น​เซียน​มาแลก​ เขา​ก็​จะไม่แลก​

ชาเย็น​ก็​สดชื่น​และ​หอม​หวาน​ เป็น​ชีวิต​ที่​น่าพึงพอใจ​ที่สุด​แล้ว​!

เขา​ไม่ได้​ไปดู​โลก​ใน​แท็บเล็ต​มานาน​ ครั้งนี้​เขา​ตั้งใจ​จะเดินเล่น​บน​จักรวาล​อัน​เต็มไปด้วย​ดวง​ดารา​ เพื่อ​บันทึก​ทิวทัศน์​ของ​จักรวาล​อัน​กว้างใหญ่​แห่ง​นี้​

แม้จะไม่ใช่โลก​แห่ง​ความเป็นจริง​ แต่​ก็​ไม่ได้​มีอัน​ใด​ต่างกัน​ โลก​ใน​แท็บเล็ต​ถูก​สร้าง​ขึ้น​มาโดย​อิง​จาก​ความเป็นจริง​

เขา​พบ​เรื่อง​นี้​หลังจาก​เดินทาง​ไป​ท่อง​ทั่ว​อาณาจักร​

เขา​พบ​ว่า​ทุก​ดินแดน​ที่​ได้​ชมล้วน​เคย​ปรากฏ​ให้​เห็น​ใน​แท็บเล็ต​ คาด​ว่า​ผู้สร้าง​ ‘แท็บเล็ต​‘ ต้องการ​จะสร้าง​โลก​ขึ้น​มา โดย​อ้างอิง​จาก​ความเป็นจริง​

คิดดู​แล้ว​ การ​จะสร้าง​โลก​ขึ้น​มาจาก​ความว่างเปล่า​นั้น​ไม่ใช่เรื่อง​ง่าย​เลย​ อีก​ทั้ง​ยัง​ต้อง​มีรายละเอียด​มากมาย​จึงจะสมบูรณ์แบบ​ ทำให้​ยาก​ยิ่งขึ้นไป​อีก​

การ​สร้าง​โลก​ขึ้น​มาโดย​อิง​จาก​ความเป็นจริง​นั้น​ง่าย​กว่า​มาก​

“เดินเที่ยว​ชม ก่อน​จะวาด​ทิวทัศน์​จักรวาล​อัน​เต็มไปด้วย​ดวง​ดารา​ลง​ไป​…”

ความคิด​ของ​ห​ลี่​จิ่ว​เต้า​เดิน​ท่อง​ไป​ใน​จักรวาล​หมื่น​ดารา​ ชื่นชม​ความงดงาม​ตระการตา​ของ​จักรวาล​อัน​กว้างใหญ่​

“น่าตื่นเต้น​เหลือเกิน​ น่ายินดี​ยิ่งนัก​!”

แท็บเล็ต​ใน​มือ​ห​ลี่​จิ่ว​เต้า​กำลัง​ร้องไห้​ มัน​คิด​ว่า​ตนเอง​ถูก​ลืม​ไป​เสียแล้ว​!

ทว่า​เหมือน​จะไม่ได้​เป็น​เช่นนั้น​!

สนามรบ​ เมือง​บรรพกาล​

ใน​ตอนนี้​สิ่งมีชีวิต​จาก​แดน​บรรพ​โกลาหล​ทั้งหมด​ได้​ถอยกลับ​เข้าไป​ใน​เมือง​บรรพกาล​ บน​กำแพงเมือง​ต่าง​เต็มไปด้วย​สิ่งมีชีวิต​หนาแน่น​จับจ้อง​มองออก​ไป​ด้านนอก​ด้วย​ใบหน้า​จริงจัง​

กระทั่ง​ผู้​ไร้​เทียม​หา​นอ​ย่าง​ราชัน​สุนัข​ยัง​ตะโกน​ให้​ถอย​ สิ่งมีชีวิต​พิศวง​ที่มา​ใน​ครั้งนี้​จะต้อง​น่า​หวาดหวั่น​สะท้าน​ฟ้าเป็นแน่​!

“พวกเรา​ยัง​ต้อง​ถอย​ไป​อีก​หรือไม่​?”

“อยู่​ที่นี่​น่าจะ​ป​ลอย​ภัย​แล้ว​กระมัง​?”

สิ่งมีชีวิต​จำนวน​ไม่น้อย​เอ่ย​ถามสุนัข​สีดำ​ พวกเขา​รู้สึก​ว่า​หาก​รั้ง​อยู่​ใน​เมือง​บรรพกาล​ต่อ​อาจ​ไม่เป็นการ​ดี​นัก​

อย่างไร​เสีย​กระทั่ง​สุนัข​สีดำ​ยัง​เกิด​ความเกรงกลัว​ใน​สิ่งมีชีวิต​พิศวง​ครั้งนี้​ เช่นนั้น​แล้ว​การป้องกัน​ที่​เตรียม​ไว้​ใน​เมือง​บรรพกาล​จะต้อง​ไม่อาจ​ทำ​สิ่งใด​ได้​อย่าง​แน่นอน​

หาก​รั้ง​อยู่​ต่อ​ใน​เมือง​บรรพกาล​อาจ​ไม่ปลอดภัย​จริง ๆ​…

“ไม่จำเป็นต้อง​ถอย​อีกแล้ว​”

สุนัข​ดำ​เอ่ย​ “อยู่​ที่นี่​ต่อไป​ จะไม่มีเรื่อง​อัน​ใด​เกิดขึ้น​”

พี่​หลิว​เอง​ก็​ให้ความสนใจ​กับ​สถานการณ์​ทาง​นี้​ เช่นนั้น​จะสามารถ​เกิดเรื่อง​ได้​อย่างไร​? ไม่มีทาง​!

มัน​บอก​ให้​สิ่งมีชีวิต​แดน​บรรพ​โกลาหล​ถอนตัว​ออกจาก​สนามรบ​เข้าไป​ยัง​เมือง​บรรพกาล​ เนื่องจาก​เกรง​ว่า​สิ่งมีชีวิต​แดน​บรรพ​โกลาหล​เหล่านี้​จะถูก​ลูกหลง​หาก​ยังอยู่​ใน​สนามรบ​

ไม่มีเรื่อง​เกิดขึ้น​อัน​ใด​ไร้สาระ​!

บรรพ​จารย์เฝย​อี๋​เหยียด​ยิ้ม​เย้ย​ภายในใจ​ ไม่เชื่อ​ใน​คำพูด​ของ​สุนัข​ดำ​

ไม่มีเรื่อง​เกิดขึ้น​แล้​วจะ​วิ่ง​เพื่อ​สิ่งใด​?

หาก​ไม่มีเรื่อง​เกิดขึ้น​จริง​ สุนัข​ดำ​จะต้อง​มุ่งตรง​ไป​สังหาร​สิ่งมีชีวิต​พิศวง​อย่าง​แน่นอน​

สิ่งมีชีวิต​พิศวง​ที่มา​ใน​ครั้งนี้​ จะต้อง​น่าสะพรึงกลัว​อย่าง​ถึงที่สุด​แบบ​ไม่ต้องสงสัย​ ไม่ใช่สิ่งที่​สุนัข​ดำ​จะรับมือ​ได้​

“เมื่อ​มาถึงแล้ว​ ข้า​จะขอ​บากหน้า​ไม่อาศัย​!”

มัน​ลอบ​ยิ้ม​เย็นชา​ ตัดสินใจ​ว่า​มัน​ไม่อาจ​อยู่​ฝั่งนี้​ได้​อีกต่อไป​ ไม่เช่นนั้น​สุนัข​ดำ​จะต้อง​มาชำระบัญชี​กับ​มัน​แน่​ ตัว​มัน​เอง​นั้น​ไม่มีพลัง​จะต้านทาน​แต่อย่างใด​

อีก​ทั้ง​มัน​ยัง​ไม่เต็มใจ​จะปล่อยวาง​การแก้แค้น​ มัน​ยัง​ต้อง​การสังหาร​สุนัข​ดำ​

หาก​มัน​ยัง​คงอยู่​ฝั่งนี้​ ก็​ไม่มีทาง​ที่​มัน​จะสามารถ​แก้แค้น​ได้​

โฮก​!

พลัน​มีเสียงคำราม​อัน​น่าสะพรึงกลัว​ดัง​ขึ้น​มาจาก​ภายใน​เส้นทาง​ ก่อน​จะปรากฏ​ร่าง​สิ่งมีชีวิต​ รวม​ทั้งสิ้น​หก​ตน​ แต่ละ​ตน​ล้วน​มีร่างกาย​ใหญ่โตมโหฬาร​ ลมหายใจ​ที่​แผ่​เล็ดลอด​ออกมา​ช่างชวน​ให้​ประหวั่นพรั่นพรึง​!

ทั่ว​ทั้ง​สนามรบ​สั่นสะเทือน​อย่าง​หนัก​ กฎเกณฑ์​และ​ความว่างเปล่า​ถูก​ทำลาย​ เพียง​พวก​มัน​กู่​ร้อง​อีกครั้ง​ ลมหายใจ​ที่​พลุ่งพล่าน​ออกมา​ก็​ทำให้​สิ่งมีชีวิต​แดน​บรรพ​โกลาหล​ทั้งหมด​ศีรษะ​ชาหนึบ​

ช่างน่ากลัว​เหลือเกิน​ นี่​มัน​ขอบเขต​ขั้น​ใด​กัน​แน่​? พวกเขา​ไม่อาจ​จินตนาการ​ได้​โดยสิ้นเชิง​ เพียงแค่​พลัง​ที่​แผ่ออก​มาจาก​ลมหายใจ​ของ​สิ่งมีชีวิต​พิศวง​เหล่านี้​ก็​เพียง​พอที่จะ​สังหาร​พวกเขา​ได้​นับ​พัน​ครั้ง​!

“ไม่ต้อง​กังวล​ จะต้อง​ไม่เป็นอัน​ใด​”

สุนัช​ดำ​เอ่ย​หวัง​ให้​สิ่งมีชีวิต​ภายใน​เมือง​บรรพกาล​ผ่อนคลาย​ลง​ บอก​กับ​สิ่งมีชีวิต​เหล่านี้​ว่า​ถึงแม้สิ่งมีชีวิต​พิศวง​เหล่านี้​จะทรงพลัง​เพียงใด​ สุดท้าย​พวก​มัน​ก็​จะต้อง​ถูก​กำจัด​สิ้น​!

“เชื่อ​เจ้าก็​บ้า​แล้ว​!”

บรรพ​จารย์เฝย​อี๋​ไม่ลังเล​อีกต่อไป​ ทะยาน​ออกจาก​ภายใน​เมือง​บรรพกาล​ พร้อมกับ​ตะโกน​ออก​ไป​เสียงดัง​ “อย่า​ได้​ลงมือ​ ข้า​เต็มใจ​ยอมแพ้​ โอบกอด​ความ​พิศวง​เอาไว้​!”

“สมควร​ตาย​! ถึงกับ​กล้า​ยอมแพ้​!”

“น่ารังเกียจ​ยิ่งนัก​!”

บรรพ​จารย์​จาก​ทุก​ดินแดน​เอ่ย​สบถ​สาปแช่ง​ครั้งแล้วครั้งเล่า​ ตัว​พวก​มัน​นั้น​แม้จะต้อง​ตาย​ก็​ไม่มีทาง​ยอมจำนน​

เมื่อ​พวก​มัน​โอบกอด​ความ​พิศวง​แล้ว​ จะกลายเป็น​สัตว์ประหลาด​โดย​สมบูรณ์​ ถึงเวลา​นั้น​จะไม่ใช่ตัวเอง​อีกต่อไป​ กลายเป็น​เพียง​สิ่งมีชีวิต​กระหายเลือด​

“ดีมาก​ เจ้าส่งตัวเอง​เข้าสู่​ความตาย​เอง​ เช่นนั้น​ก็​ไม่อาจ​กล่าวโทษ​ผู้อื่น​ได้​…”

สีหน้า​ของ​สุนัข​ดำ​ไม่แยแส​ สิ่งมีชีวิต​พิศวง​เหล่านั้น​ถูก​กำหนดให้​สูญสิ้น​ การ​ที่​บรรพ​จารย์เฝย​อี๋​แปรพักตร์​ นับ​เป็นการ​ส่งตนเอง​เข้าสู่​หนทาง​ตาย​อย่าง​ไม่ต้องสงสัย​

“ไม่เลว​ นับว่า​เจ้ารู้จัก​ดู​สถานการณ์​และ​ตัดสินใจ​เลือก​หนทาง​ที่​ถูกต้อง​”

สิ่งมีชีวิต​พิศวง​ทั้ง​หก​ตน​ไม่ได้​โจมตี​บรรพ​จารย์เฝย​อี๋​ ขอ​เพียงแค่​ตัดสินใจ​จะเข้าร่วม​ความ​พิศวง​ พวกเขา​ก็​ล้วน​ยินดีต้อนรับ​ ไม่ปฏิเสธ​แต่อย่างใด​

สิ่งมีชีวิต​พิศวง​ตน​หนึ่ง​ใน​หมู่​พวก​มัน​ยื่นมือ​ออกมา​ พริบตาเดียว​พลัง​พิศวง​อัน​แข็งแกร่ง​ก็​หลั่งไหล​เข้าสู่​ร่าง​ของ​บรรพ​จารย์เฝย​อี๋​ บรรพ​จารย์เฝย​อี๋​ไม่ได้​ต่อต้าน​แต่อย่างใด​ โอบกอด​เอาไว้​ด้วย​ความเต็มใจ​ เพียง​ไม่นาน​มัน​ก็​กลายเป็น​สิ่งมีชีวิต​พิศวง​ ทั่ว​ทั้ง​ร่าง​เต็มไปด้วย​ขน​ปกคลุม​!

มัน​กู่​ร้อง​คำราม​ ดวงตา​แดงก่ำ​เต็มไปด้วย​จิต​สังหาร​ ตอนนี้​มัน​คิด​เพียง​อยาก​จะฆ่าและ​ฆ่าให้​มากขึ้น​!

ใน​ตอนนั้น​เอง​พลัน​มีร่าง​หนึ่ง​ปรากฏตัว​ขึ้น​มาใน​ระยะไกล​ บรรพ​จารย์เฝย​อี๋​ตื่นเต้น​อย่าง​มาก​ราวกับ​ได้​พบพาน​เหยื่อ​ รีบ​พุ่งตรง​ไป​ยัง​ร่าง​นั้น​ด้วย​จิต​สังหาร​อัน​แรงกล้า​

“!!!”

มุมปาก​ของ​สิ่งมีชีวิต​พิศวง​ทั้ง​หก​ตน​กระตุก​หลังจาก​เห็น​บรรพ​จารย์เฝย​อี๋​พุ่ง​เข้าใส่​ร่าง​นั้น​

พวก​มัน​อยาก​จะพูด​ออกมา​เหลือเกิน​ เฝย​อี๋​เอ๋ย​ เจ้าเข้า​ร่วมกับ​พวกเรา​ก็​จริง​ ทั้ง​ยัง​ได้รับ​พลัง​พิศวง​ไป​ ทว่า​เจ้าเอง​ก็​ไม่ได้​ไร้​เทียมทาน​ ไม่สามารถ​พุ่ง​ไป​สังหาร​ใครก็ตาม​ที่​มองเห็น​ได้​!

ร่าง​นั้น​คือ​ผู้ใด​น่ะ​หรือ​? นั่น​ก็​คือ​ตัวตน​ที่​กระทั่ง​พวก​ตน​ยัง​กริ่งเกรง​ อีก​ทั้ง​ยัง​เป็น​เป้าหมาย​การ​เดิน​ทางใน​ครั้งนี้​ด้วย​ เช่นนั้น​แล้ว​บรรพ​จารย์เฝย​อี๋​จะสามารถ​ต่อกร​ด้วย​ได้​อย่างไร​ ทำได้​เพียงแค่​พุ่ง​ไป​ถูก​สังหาร​!

ทว่า​เป็น​เช่นนี้​ก็​ไม่เลว​ พวก​มัน​กำลัง​ต้องการ​จะทดสอบ​ความ​แข็งแกร่ง​ของ​ห​ลี่​จิ่ว​เต้า​

ใช่แล้ว​ ร่าง​นั้น​ไม่ใช่ใคร​อื่น​นอก​จากห​ลี่​จิ่ว​เต้า​!

รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว [原來我是世外高人]

รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว [原來我是世外高人]

Status: Ongoing

‘หลี่จิ่วเต้า’ ชายหนุ่มผู้ถูกส่งตรงจากดาวเคราะห์สีฟ้ามายังโลกแห่งการฝึกตน ทว่ากลับไร้ซึ่งคุณสมบัติใด ๆ ในการเข้าสู่วิถีผู้ฝึกตน เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหันมาตกปลา วาดภาพและเขียนกลอนขาย

อันที่จริงหลี่จิ่วเต้ารู้เพียงเล็กน้อยว่า เจ้าแมวน้อยที่มาหาตนเป็นครั้งเป็นคราวเพื่อขอปลากินนั้น แท้จริงแล้วคือพยัคฆ์ขาว ส่วนชายผมขาวที่แข่งเขียนพู่กันกับเขาเป็นตัวตนระดับบรรพกาล และที่จะลืมไปไม่ได้ สตรีผู้งดงามที่มาร้องขอให้เขาช่วยวาดรูปอยู่ทุกวัน นางถึงกับเป็นเซียนในตำนาน!

ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง “เอาล่ะ…เช่นนั้น ข้าเป็นใครกัน?”

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads แทงบอลออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน