เกิดใหม่เป็นไอหนุ่ม NTR ในเกมเอโรเกะ แต่ฉันไม่มีวันแย่งเธอมาเด็ดขาด – ตอนที่ 4.1 เปลี่ยนไป

เกิดใหม่เป็นไอหนุ่ม NTR ในเกมเอโรเกะ แต่ฉันไม่มีวันแย่งเธอมาเด็ดขาด

“……ทำไมฉันเห็นความฝันแปลกๆได้นะ?”

 

นั่นคือสิ่งแรกที่ฉันพูดเมื่อตื่นขึ้น

 

ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนฉันเข้านอนหลังจากคุยกับอายานะหลังจากจัดการบางอย่างเกี่ยวกับโลกนี้เสร็จ

 

หลังจากนั้น ฉันคิดว่าฉันฝันแปลกๆระหว่างตอนที่ฉันหลับไปและตอนที่ฉันตื่นตอนนี้ แต่ฉันจำมันไม่ได้เลย

 

“ตอนนี้ ฉันว่าลุกไปอาบน้ำก่อนดีกว่า ฉันคิดว่าแม่กำลังทำอาหารเช้าอยู่”

 

ฉันออกจากห้องและมุ่งหน้าไปยังห้องนั่งเล่น พยายามทำให้ร่างกายของฉันตื่นตัวขึ้น ซึ่งมันยังคงบ่นว่าอยากนอนต่ออีกสักหน่อย

 

“อรุณสวัสดิ์โทวะ”

 

“อรุณสวัสดิ์ครับแม่”

 

ฉันเปิดประตูเดินเข้าไปพบกลิ่นหอมอันน่ารับประทานโชยมาตามอากาศ

 

เมนูอาหารเช้าของฉันเหมือนกับครอบครัวอื่นๆ แต่ฉันบอกได้เลยว่าเธอใส่ความรักของแม่ลงไปทำให้อาหารอร่อยขึ้น

 

(เธอยังทำข้าวกล่องเบนโตะแสนอร่อยเช่นเดียวกับอาหารปกติของเธออีกด้วย)

 

ฉันเดาว่าเป็นเพราะเธอเป็นแม่และรู้ว่าลูกชายชอบกินอะไร

 

ฉันจ้องมองแผ่นหลังของแม่ขณะที่เธอกำลังตักซุปมิโซะใส่ชามด้วยทัพพีและเทมันลงในชาม

 

“มีอะไรเหรอ?”

 

“….ไม่มีอะไรครับ”

 

มันคงแปลกที่ฉันจ้องมองเธอแบบนี้

 

แม่จ้องมาที่ฉันและฉันไม่แน่ใจว่าจะพูดอะไร แต่คำพูดที่ออกจากปากฉันคือคำขอบคุณเธอ

 

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างครับแม่ อาหารกลางวันและมื้ออาหารของแม่ดีที่สุดที่ผมเคยลิ้มลองเลยครับ”

 

เมื่อฉันบอกเธอเรื่องนี้ เธองงงวยมากขึ้น

 

ฉันไม่ได้โกหกเมื่อฉันพูดคำขอบคุณเหล่านี้ออกไป แต่ฉันแค่รู้สึกท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกที่อยากจะบอกแม่ของฉันในเรื่องนี้

 

(นี่คืออารมณ์ของโทวะด้วยเหรอ ครอบครัว…… บางอย่างเกี่ยวกับการต้องการสร้างความมั่นใจหรือทำให้แม่ที่เหลืออยู่คนเดียวของเขาพอใจ)

 

อย่างน้อยฉันก็ได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะมันเป็นครอบครัวของฉันเองสำหรับฉันในตอนนี้

 

ก่อนอื่นฉันต้องอธิบายก่อนว่าเธอคือแม่คนเดียวที่ฉันเหลืออยู่ แต่ไม่ใช่ว่าพ่อของฉันทิ้งเราไปเพราะเขานอกใจเธอ หย่าร้าง หรืออะไร แต่เพียงว่าเกิดอุบัติเหตุที่โชคร้ายขึ้นและพ่อ …… ถึงแก่กรรม

 

ฉันเข้าใจความรู้สึกที่ต้องโศกเศร้ากับการสูญเสียคนรักของคุณ ถึงกระนั้น ฉันคิดว่าแม่ของฉันเป็นคนที่น่าทึ่งมากสำหรับการเอาชนะอดีตและดูแลลูกชายคนเดียวของเธอ

 

(มีหลายอย่างที่ฉันไม่รู้เกี่ยวกับเธอ ฉันหวังว่าต่อจากนี้ไปฉันจะได้รู้จักเธอมากขึ้น)

 

ฉันมัวแต่คิดเรื่องนี้จนไม่ทันสังเกตว่าแม่มายืนอยู่ข้างๆ ก่อนที่ฉันจะรู้ตัวเสียอีก

 

“โทวะ!”

 

“อะ!?”

 

ฉันรู้สึกประหลาดใจกับการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน แต่ฉันรู้ว่าเป็นเธอ

 

จู่ๆแม่ก็กอดฉัน ฉันรู้สึกประหลาดใจ แต่ฉันรู้สึกสบายใจและอุ่นใจมาก เพราะเธอคือคนที่กอดฉัน

 

“ลูกพูดสิ่งที่ทำให้แม่มีความสุขมาก! ในฐานะแม่ แม่มีความสุขมากที่ได้ยินลูกชายพูดแบบนั้น!”

 

“….ค ครับ”

 

“อา ดีแล้วละ!!”

 

จากนั้นฉันกินข้าวเช้ากับแม่

 

ฉันคิดว่าเป็นเพราะการพูดคุยที่เราพึ่งคุยกันก่อนหน้านี้ ทำให้แม่อารมณ์ดีตลอดเวลา และแม่ก็ยิ้มให้ฉันจนฉันอายแทบแย่

(เธอสวยมาก)

 

นี่คือสิ่งที่ฉันคิดเมื่อเห็นเธอยิ้มแบบนั้น

 

เธอมีผมสีน้ำตาลและใส่ตุ้มหู และสำหรับคนที่มีลูกชายที่อายุเท่าฉัน เธอจะถูกมองว่าดูสาวเมื่อเทียบกับคนทั่วไป

 

แต่นั่นไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกแย่กับเธอ และถ้ามีอะไรเธอก็ถูกมองว่าเป็นผู้หญิงที่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นพี่สาวคนโต

 

“โทวะ ลูกดูสบายใจตอนกินข้าวเช้ามันเป็นเรื่องที่ดีนะ แต่ลูกแน่ใจเรื่องเวลาใช่ไหม?”

 

“……เอ๊ะ?”

 

ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มาก ฉันต้องรีบออกจากบ้านเมื่อเห็นนาฬิกา

 

ฉันรีบแปรงฟันให้เสร็จ เตรียมตัวออกไปข้างนอกแล้ววิ่งออกจากบ้าน

 

“ผมว่าวันนี้ผมจะกลับช้าหน่อยนะ”

 

คำพูดนั้นไม่ได้โกหก และเมื่อฉันไปยังสถานที่นัดพบตามปกติ ฉันพบว่าชูและ

อายานะกำลังรอฉันอยู่ พวกเขากำลังคุยกันอย่างเป็นกันเอง

 

“…พูดตามตรงนะ พวกนายสองคนเข้ากันได้ดีจริงๆ”

 

ฉันหวังว่าฉากนั้นจะคงอยู่ตลอดไป และยิ่งฉันคิดถึงบทบาทของฉันในนั้น ฉันก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจของฉัน

 

ในเวลาเดียวกัน ฉันคิดถึงความสุขและความสนุกที่ฉันได้รับเมื่อวานเมื่อฉันได้คุยกับอายานะ …… และฉันก็อยากจะเก็บมันไว้คนเดียวตลอดไป

 

“…..ความรู้สึกนี้ ฉันสงสัยว่า มันเป็นความรู้สึกของใคร”

 

ฉันมีความทรงจำเกี่ยวกับชาติที่แล้ว หรือมากกว่านั้นคือความทรงจำเกี่ยวกับโลกภายนอกของเกม

 

นั่นหมายถึงว่าฉันเคยมีชีวิตอยู่ภายนอกมาก่อน และนั่นเป็นข้อพิสูจน์ว่าฉันเป็นคนที่แตกต่างออกไป ไม่ใช่โทวะ

 

แต่ทุกครั้งที่ฉันรู้สึกถึงแรงดึงของร่างกายหลังจากกลายเป็นโทวะด้วยวิธีนี้ ฉันไม่แน่ใจว่าฉันเป็นฉันหรือโทวะ

 

“อ๊าาา~ อ๊าาา ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน”

 

ฉันเป็นทุกข์เช่นนี้ แต่ไม่นานอารมณ์ของฉันก็สงบลง

 

ท้ายที่สุด ไม่ว่าฉันจะเป็นใคร ฉันก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงหรือหยุดตัวเองจากการเป็นโทวะได้แล้ว

 

“อะ โอ~ โทวะ! ทำอะไรน่ะ~!”

 

“โทวะคุง! มานี่เร็วเข้า!”

 

“อา! ขอโทษที!”

 

ฉันถูกเรียกโดยสองคนนั้น ฉันจึงมุ่งหน้าไปทางนั้นทันที

 

ฉันเดินไปสมทบกับพวกเขาและพวกเขาก็เริ่มเดิน แต่ก็เหมือนกับเมื่อวาน พวกเขาเดินนำหน้าฉันและฉันก็เดินตามหลังพวกเขาเล็กน้อย

 

“อีกอย่าง แม่ฉันสงสัยว่าวันนี้เธอจะมาได้ไหม”

 

“วันนี้เหรอ? อืม….”

 

อายานะรู้สึกหนักใจกับคำถามของชู

 

ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ชูและอายานะจะกลับไปกลับมาที่บ้านของกันและกันเนื่องจากพวกเขาอยู่ใกล้กัน เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะทานอาหารเย็นที่บ้านของกันและกัน

 

ในท้ายที่สุดอายานะปฏิเสธคำเชิญ โดยบอกว่าเธอต้องการไปช้อปปิ้งอีกครั้งในวันนี้ แต่ชูไม่พอใจกับเรื่องนี้

 

“นั่นสำคัญกว่าการมาบ้านฉันเหรอ?”

 

“อืม….”

 

อายานะรู้สึกหนักใจกับคำพูดของชู

 

ฉันกำลังฟังจากด้านหลัง แต่ฉันคิดว่ามันไม่ใช่วิธีที่ดีที่จะถาม ดังนั้นฉันจึงวางมือบนไหล่ของชูและขัดจังหวะเขา

 

“อายานะมีธุระส่วนตัวที่ต้องไปใช่ไหมละ? มีคำกล่าวที่ว่า “แม้จะสนิทกับใคร จงสุภาพกับคนๆนั้น” ดังนั้นอย่าถามคำถามที่เซ้าซี้มากเกินไป”

 

“….อา ฉันขอโทษ”

 

ชูขอโทษอย่างเชื่อฟังเมื่อฉันพูดแบบนั้น แต่เขาก็ยังไม่ชอบมันมากนัก และการสนทนาของเราก็จำกัดลงอย่างมากตั้งแต่นั้นมาจนกระทั่งเราไปโรงเรียน

 

“……ฉันขอโทษ โทวะคุง”

 

“อย่ากังวลไปเลย”

 

อายานะขอโทษฉันที่ทำให้บรรยากาศแย่ลง แต่ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล

 

ชูคงจะลืมมันในไม่ช้าอยู่ดี และเขาไม่ต้องกังวลเรื่องของอายานะด้วย

 

พูดจบชูก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

 

เราเดินตามหลังเขาและยิ้มให้กัน

 

“ฉันโกหกเรื่องช้อปปิ้งนะ”

 

“เอ๊ะ?”

 

ฉันรู้สึกประหลาดใจที่ได้ยินอายานะพูดแบบนั้นและแลบลิ้นออกมา

 

กล่าวอีกนัยหนึ่งคืออายานะพูดโกหก …… ฉันไม่เชื่อว่าอายานะจะเป็นคนที่ไม่เคยโกหก และมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เธอจะทำแบบนั้นในเมื่อเธอเป็นมนุษย์

 

ถึงกระนั้นฉันก็คิดว่ามันค่อนข้างน่าแปลกใจที่เธอจะโกหกชู

 

“มีหลายวันที่ฉันอยากใช้เวลาอยู่คนเดียวเหมือนกัน แน่นอน ฉันจะมีความสุขมากกว่าสิ่งอื่น ถ้าโทวะคุงอยู่กับฉันด้วย”

 

“….”

 

อีกแล้ว……เธอพูดแบบนี้อีกแล้ว

 

ดังนั้น เมื่ออายานะพ่นคำพูดที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งใส่ฉัน ฉันนึกย้อนกลับไปถึงเสียงโทรศัพท์ของเมื่อวาน

 

[ฉันรักนายไม่ว่านายจะเป็นคนแบบไหน มันไม่ใช่เพราะสงสารหรือเห็นใจที่ฉันมอบความรักให้โทวะคุงในตอนนั้น ฉันเสนอให้นายเพราะฉันอยากอยู่เคียงข้างนายและอยากสนับสนุนนาย]

 

ฉันกำลังจะถามเธอว่าเธอหมายถึงอะไรในคำเหล่านั้น แต่อายานะจับมือฉันไว้ก่อนที่ฉันจะได้ถาม

 

“มันคงจะดีนะถ้าเขาไปโรงเรียนคนเดียวแบบนี้ ฉันไม่อยากฟังคำบ่นจากชูคุงอีกแล้ว ไปกันเถอะ โอเคไหม?”

 

“…… ฉันก็คิดว่าอย่างนั้น”

 

ฉันหัวเราะเบาๆและจับมือกับอายานะ เมื่อคิดว่าท้ายที่สุดแล้วอายานะไม่เพียงทำให้ชูเสียใจ

 

ขณะที่ฉันกำลังเดินไป ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือของอายานะบนฝ่ามือของฉัน ทันใดนั้นเธอก็หันกลับมาสนใจฉันและเปิดปากของเธอ

 

“โทวะคุง…… มีอะไรหรือเปล่า?”

 

“เธอหมายความว่าไง?”

 

“ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างแตกต่างไปจากปกตินะ”

 

คำพูดนั้นทำให้ฉันแข็งทื่อโดยไม่ได้ตั้งใจ

 

ไม่เพียงแค่การเคลื่อนไหวของร่างกายเท่านั้น แต่หัวใจของฉันก็ดูเหมือนจะหยุดเต้นไปด้วย……. ฉันหมายถึงว่าฉันมีภาพลวงตาว่าเวลาได้หยุดลง

 

ฉันเปลี่ยนไปแล้ว และนั่นคือคำที่อธิบายว่าฉันเป็นใครในตอนนี้

 

“ฉันแค่รู้สึกถึงบางอย่าง ดังนั้นอย่ากังวลไปเลย”

 

“….ฉ ฉันรู้”

 

แม้ว่าเธอจะบอกฉันว่าไม่ต้องกังวล แต่ฉันก็รู้สึกประหลาดใจและประหม่าเช่นกันที่เธอจะรู้และปฏิเสธฉัน

 

อายานะยิ้มบนใบหน้าของเธอ และฉันสามารถฟื้นความรู้สึกของร่างกายได้บางส่วน แต่ก็ยังหมายความว่ายังมีคนที่จะสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับฉัน

 

ฉันอารมณ์เสียเพราะการสังเกตของอายานะ…… นี่อาจเป็นข้อพิสูจน์ว่าอายานะนั้นพิเศษ

 

“……………”

 

“……อืม…..ฉันทำให้เธอสนใจเรื่องนั้นเหรอ……?”

 

“……อ้า~”

 

ดูเหมือนว่าฉันจะคิดมากไป และอายานะก็มองหน้าฉันด้วยความกังวล

 

อายานะพูดต่ออีกครั้งก่อนที่ฉันจะบอกกับเธอว่าไม่เป็นไร ฉันไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ

 

“เมื่อฉันพูดว่านายเปลี่ยนไป ฉันไม่ได้หมายความตามที่ฉันพูดทุกประการหรอก เป็นความจริงที่ฉันคิดว่าโทวะคุงเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเร็วๆนี้ …… แต่ฉันจะว่ายังไงดี ฉันก็ยังคิดว่าโทวะคุงก็คือโทวะคุง”

 

“เธอหมายความว่าไง?”

 

“ฮ่าฮ่า…… ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ไม่ว่าผู้คนจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน ฉันรู้ว่าเป็นนายที่อยู่ที่นี่ หัวใจของฉันจะไม่มีวันเข้าใจผิดว่านี้คือโทวะคุง และนั่นคือเหตุผลที่ฉันสามารถพูดได้ว่านายคือโทวะคุงเมื่อฉันจับมือนาย”

 

ฉันไม่เข้าใจตัวเองเลย อายานะพูด หัวเราะและเดินจากไปอีกครั้ง

เกิดใหม่เป็นไอหนุ่ม NTR ในเกมเอโรเกะ แต่ฉันไม่มีวันแย่งเธอมาเด็ดขาด

เกิดใหม่เป็นไอหนุ่ม NTR ในเกมเอโรเกะ แต่ฉันไม่มีวันแย่งเธอมาเด็ดขาด

Status: Ongoing
พอฉันรู้ตัว ฉันก็กลับชาติมาเกิดในโลกของเกมเอโรเกะไปซะแล้ว ฉันไม่ใช่ ซาซากิ ชู ตัวละครหลักของเกม [ฉันถูกชิงไปทุกอย่าง] โอโตนาชิ อายานะ เพื่อนสมัยเด็กและนางเอกที่คอยช่วยเหลือ ชู ได้ถูกเพื่อนสนิทของเขา โทวะ ยูกิชิโระ แย่งเธอไปจากเขา นั้นละผมเอง โชคดีที่ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งปีก่อนที่เรื่องราวของเกมจะเริ่มต้นขึ้น ฉันไม่มีรสนิยมที่จะไปแย่งเมียชาวบ้านเขาด้วย และถ้าฉันเลือกที่จะไม่แย่งเธอมา พวกเราก็น่าจะมีความสุขด้วยกัน…..แต่…. “แค่เราสองคน….ใช่ไหม?” ทันทีที่ชูจากไป อายานะก็ขึ้นมานั่งบนตักผม เป็นไปได้ไหมว่าทั้งสองคนมีความสัมพันธ์กันอยู่แล้วก่อนเกมจะเริ่ม? นี่คือ NTR ใช่ไหม? เรื่องราวความรักอันบริสุทธิ์สุดเข้มข้นเริ่มต้นขึ้นแล้ว!

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads แทงบอลออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน