เกิดใหม่เป็นไอหนุ่ม NTR ในเกมเอโรเกะ แต่ฉันไม่มีวันแย่งเธอมาเด็ดขาด – ตอนที่ 4.4 เราสองคน

เกิดใหม่เป็นไอหนุ่ม NTR ในเกมเอโรเกะ แต่ฉันไม่มีวันแย่งเธอมาเด็ดขาด

เราตัดสินใจจะแยกกันตรงนี้

 

เมื่อเห็นชูเดินไปแล้ว ฉันจึงหันไปมองอายานะและเห็นรอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้าของเธอ

 

ฉันสงสัยว่าตอนนี้อายานะกำลังจะไปทำอะไร ถึงขนาดต้องโกหกชู

 

“เธอจะทำอะไรต่อละ?”

 

“บอกตามตรงนะ ฉันยังไม่ได้คิดเกี่ยวกับมันเลย♪”

 

“….อย่าพูดด้วยรอยยิ้มแบบนั้นสิ”

 

ฉันรู้สึกผิดคาดเล็กน้อยที่เห็นอายานะเข้ามาใกล้ฉันขนาดนี้ แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าฉันรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยที่ได้เห็นชูทำเช่นนั้น

 

แปลกที่ฉันรู้สึกแย่ แต่ฉันเสนอกับอายานะว่าอยากเปลี่ยนใจแล้วไปหาที่พักกันไหม

 

“อายานะ ถ้าเธอไม่รังเกียจ ฉันอยากจะอยู่กับเธอต่ออีกสักหน่อย…”

 

“ได้สิ ฉันจะอยู่กับโทวะคุงเอง♪”

 

“…..อ่าฮาฮา เข้าใจแล้ว”

 

ด้วยเหตุนี้ฉันเลยตัดสินใจว่าจะใช้เวลาอยู่กับอายานะต่อ

 

แต่นี่มันห้าโมงกว่าแล้ว ฉันกำลังคิดที่จะฆ่าเวลาด้วยอะไรดีเพราะฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะอยู่ดึกขนาดนั้น…… แต่ฉันสงสัยว่าทำไมฉันถึงมาที่นี่

 

“อุวา …… ที่นี่ดูมีชีวิตชีวาเหมือนเคย”

 

“เหมือนเคย?”

 

แม้ว่าฉันจะเอียงศีรษะกับคำพูดของอายานะแต่สถานที่ที่เรากำลังมุ่งหน้าไปคือเกมอาร์เคด

 

ฉันรู้ว่านี่ไม่ใช่สถานที่ที่ดีที่สุดที่จะพาผู้หญิงไป แต่ก็น่าแปลกที่สถานที่แห่งนี้ดึงดูดสายตาฉันเมื่อฉันเดินผ่าน

 

“โทวะคุง มาสนุกกันเถอะ”

 

“อะ-โอ”

 

อายานะกระตือรือร้นมากกว่าที่ฉันคาดไว้และจับมือฉันไว้ เรามองหาสิ่งที่เราทั้งคู่สามารถเพลิดเพลินได้และพบเกมฮอกกี้

 

“เรามาลองเล่นกันดูไหม?”

 

“เรามาเล่นกันเถอะ”

 

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นโดยเราทั้งคู่ต่างอยู่คนฝั่งของโต๊ะ แต่……อืม มันเป็นชัยชนะของฉันอย่างท่วมท้น

 

อายานะอ่อนถึงขั้นคิดว่าถ้าฉันแพ้เธอนั่นคือฉันจงใจให้เธอชนะ แต่แทนที่จะคิดว่าเธออ่อน ฉันรู้สึกว่าเธอคงไม่เก่งเรื่องแบบนี้

 

“ฉันแพ้…..”

 

เธอดูหดหู่เล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้เสียใตแต่อย่างใด ดูเหมือนเธอจะสนุกกับการอยู่กับฉันมากและยิ้มทันที

 

เมื่อมองดูรอยยิ้มนั้น แก้มของฉันก็ผ่อนคลายลงอย่างเป็นธรรมชาติ และฉันรู้สึกว่าฉันควรจะเพลิดเพลินไปกับช่วงเวลานี้อย่างเต็มที่

 

“อา โทวะคุง แล้วอันนั้นล่ะ?”

 

“ไปเล่นกันเถอะ!”

 

อายานะชี้นิ้วไปที่เกมที่คุณต้องตีกลองเป็นจังหวะเพื่อดูว่าคุณจะได้คะแนนสูงแค่ไหน

 

ความมั่นใจของอายานะกับไม้ในมือของเธอทำให้ฉันคิดว่าฉันต้องเข้าไปเล่นด้วยแล้ว…… และฉันก็ชนะอีกครั้งด้วยอัตราคอมโบมหาศาลเหนืออายานะ

 

“อันนี้ก็แพ้เหมือนกัน”

 

“……………”

 

น่าเศร้าที่พบว่า อายานะค่อนข้างอ่อนในเกมประเภทนี้

 

แม้ว่าเธอจะกลับมาหดหู่อีกครั้ง แต่เธอก็ยังคงยิ้มทันทีและมองหาเกมต่อไป

 

(…มันเหมือนกับว่าสถานที่แห่งนี้มีความสำคัญมาก หรือค่อนข้างจะเป็นสถานที่ที่น่าจดจำ)

 

นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดเมื่อเห็นอายานะหลังจากที่เธอมาที่นี่

 

ฉันคิดว่าฉันจะมาที่นี่กับชูแต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ …… ฉันสงสัยว่ามันคืออะไร ฉันรู้สึกว่าตัวเองรู้สึกอะไรบางอย่างในที่นี้

 

“ไปเล่นอันต่อไปกันเถอะโทวะ!”

 

“เอ่อ…หืม?”

 

“มีอะไรเหรอ?”

 

“……เปล่า ไม่มีอะไร”

 

เมื่อกี้อายานะทำหน้าเป็นห่วงเราอีกแล้วไม่ใช่เหรอ?

 

ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่จะเสียศักดิ์ศรีกับเรื่องแค่นี้ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันรู้สึกคิดถึงเรื่องนี้มาก

 

ตอนนี้ฉันไม่ควรมีความทรงจำเก่าๆที่ชัดเจนเลย.…….แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกคิดถึงช่วงเวลานี้ล่ะ?

 

“โทวะคุง?”

 

[โทวะ?]

 

“?!”

 

ฉันคิดว่าฉันเห็นผู้หญิงอีกคนที่อยู่ข้างๆอายานะที่กำลังจ้องมองฉันอยู่

 

ราวกับว่าอายานะในปัจจุบันมีขนาดเล็กลงกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้……นั่นคือสิ่งที่ฉันรู้สึกเมื่อเห็นหน้าของเด็กผู้หญิงที่ดูเหมือนอายานะที่ฉันเคยเห็นในภาพ

 

“……?”

 

แต่แน่นอนว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตา

 

ในชั่วพริบตาต่อมาเด็กสาวก็หายตัวไป และทั้งหมดที่ฉันเห็นก็คืออายานะเอียงศีรษะไปด้านข้าง สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

 

“…..ไม่ ไม่มีอะไร เฮ้ อายานะ”

 

“ค่ะ?”

 

“นี่….นี่มันสนุกใช่ไหมล่ะ?”

 

“ใช่!!”

 

ไม่ใช่ทุกวันที่ฉันมาอาร์เคดกับผู้หญิง……และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมฉันไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้มาก่อนในชีวิตที่แล้ว

 

ฉันไม่คิดว่าฉันจะใช้เหตุผลนี้เป็นโอกาสที่จะกลับมาที่นี่บ่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ได้บอกว่าการมีอายานะอยู่เคียงข้างฉันจะทำให้ช่วงเวลาเหล่านี้สนุกสนานยิ่งขึ้น

 

หลังจากนั้นเราก็สนุกสนานกับเกมต่างๆด้วยกันกับอายานะ และเวลาก็ใกล้จะหกโมงเช้าแล้ว

 

ฉันเห็นตู้คีบอยู่ตรงหางตา

 

“ฉันรู้ว่าต้องมีเรื่องแบบนี้”

 

มีรางวัลมากมายแขวนอยู่บนจอ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของฉันคือพวงกุญแจกบที่มีใบหน้าน่าเกลียดจนอธิบายไม่ได้

 

“….ฮาฮา”

 

มันดูราวกับว่ากำลังขอให้ฉันช่วยเอามันออกไปจากที่นี่ ฉันก็เลยหยิบเหรียญจำนวนหนึ่งออกจากกระเป๋าเงินของฉัน

 

“รอก่อนนะ ฉันจะช่วยนายออกไปจากที่นี้ในอีกไม่กี่นาทีนี้เอง”

 

ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้รับรางวัลจากตู้คีบ แต่น่าประหลาดใจที่ฉันสามารถคว้ามันมาได้อย่างง่ายดายในการจับเพียงครั้งเดียว

 

แต่ตอนนี้ฉันควรทำอย่างไรกับมันดี? ฉันจะไม่ใส่มันไว้ที่กระเป๋าหรือสัมภาระของฉัน…….ฉันแค่คิดถึงเรื่องนี้ตอนที่อายานะกลับมา และฉันก็ยื่นพวงกุญแจให้เธอเพื่อดูว่าเธอจะตอบสนองอย่างไร

 

“เฮ้ อายานะ ฉันเพิ่งได้มันมาจากตู้คีบ เธออยากได้มันไหม?”

 

“เอ๊ะ? พวงกุญแจ?”

 

แก้มของอายานะผ่อนคลายด้วยความดีใจเมื่อเห็นพวงกุญแจ

 

“มันน่ารักมาก! จะดีเหรอ?”

 

“เอ๊ะ? ช-ใช่….”

 

มันน่ารักเหรอ? อายานะหยิบพวงกุญแจจากมือของฉัน ทั้งๆที่ยังมีคำถามอยู่ในหัว

 

“….. ฟุฟุ♪ มันทำหน้าน่าเกลียด แต่มันก็น่ารัก ขอบใจนะโทวะคุง”

 

ฉันรู้สึกประหลาดใจที่เห็นอายานะถือพวงกุญแจไว้ที่หน้าอกของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน ด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันก็รู้สึกคิดถึงหน้าตาของเธอด้วย

 

“…… อะ”

 

ในช่วงเวลาแห่งความคิดถึงนั้น ฉันคิดว่าฉันเห็นอายานะตัวน้อยอยู่ข้างๆอายานะอีกครั้ง

 

ในท้ายที่สุด ไม่นานมันก็หายไปราวกับเป็นภาพลวงตา แต่ฉันรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่พิเศษในสถานที่แห่งนี้ที่ฉันเล่นกับอายานะ ฉันไม่คิดจะพาอายานะมาด้วยบ่อยๆ แต่ถ้ามีเวลาก็คงไม่แย่ถ้ามาคนเดียวแล้วสัมผัสบรรยากาศแบบนี้อีก

 

“โอ้ นั่นมัน….”

 

สิ่งที่ฉันเห็นคือตู้ถ่ายรูป

 

โดยพื้นฐานแล้ว มันเป็นสิ่งที่มักจะวางอยู่ในอาร์เคดประเภทนี้เสมอ แต่เป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยใช้จริงๆ รวมถึงในชีวิตที่แล้วด้วย

 

“มาถ่ายรูปกันเถอะโทวะคุง”

 

ฉันแน่ใจว่าถ้าฉันมองเธอ และอายานะก็ดึงมือของฉันก่อนที่ฉันจะได้ตอบสนอง

 

อายานะสามารถใช้งานอุปกรณ์นี้ได้ราวกับว่าเธอคุ้นเคยกับมัน

 

“เธอเก่งเรื่องนี้เหรอ?”

 

“ฉันมาที่นี่กับเพื่อนบ่อยๆฉันชอบทำให้ตาของเธอโตๆ แต่สุดท้ายฉันก็โดนทำให้เป็นโยวไคตลอด”

 

“เฮอะ”

 

ดูเหมือนว่าอายานะจะสนุกเมื่อเธอนึกถึงช่วงเวลานั้น

 

เป็นเรื่องจริงที่ตู้นั้นมาพร้อมเอฟเฟคต่างๆ แต่ฉันไม่แน่ใจว่าแม้แต่สาวสวยอย่างอายานะจะดูออกมาเหมือนโยวไคหรือเปล่า …… นั่นคือสิ่งที่ฉันสงสัย

 

“แปบนะ ฉันจะเอาให้นายดู”

 

อายานะล้วงเข้าไปในกระเป๋าของเธอแล้วดึงสมุดจดเล็กๆออกมา

 

ทันทีที่พับขึ้นฉันก็พบกับรูปถ่ายนั้น ซึ่งนั่นจะเป็นใบหน้าที่ดีต่อใจฉันจริงๆ หากมันถูกเรียกว่าโยวไค

 

มันดูแปลกๆนิดหน่อย และแน่นอนว่ามันจะนำรอยยิ้มมาสู่ใบหน้าหากใครเห็นมันตอนที่รู้สึกแย่

 

“เอาล่ะ ฉันพร้อมแล้ว โทวะคุงช่วยยืนข้างฉันหน่อยสิ”

 

“อา”

 

ฉันถ่ายรูปกับอายานะโดยไม่ใส่เอฟเฟคใดๆ

 

“ตอนนี้เธอมีความทรงจำอีกหนึ่งอย่างที่จะเพิ่มในคอลเลกชันของเธอใช่ไหม?”

 

“ใช่ นี่คือภาพจากตู้ถ่ายรูป”

 

ภาพแต่ละภาพอาจมีขนาดเล็กแต่เป็นความทรงจำที่จะคงอยู่ตลอด

 

ฉันหัวเราะกับความคิดที่ว่าเธออาจจะไม่วางมันไว้ที่ไหน แต่เก็บมันไว้กับตัวตลอด

 

“……มันเริ่มจะดึกแล้ว”

 

“เอ่อ ถูกของนาย….”

 

ฉันตรวจดูเวลาก่อนหน้านี้แล้วและมันเป็นเวลาหกโมงเย็น แต่แน่นอนว่าเวลาผ่านไปเร็วยิ่งกว่านั้น ฉันกับอายานะจึงออกจากอาร์เคดทันที

 

“…… ฉันสงสัยว่าคนนั้นๆไปแล้วหรือเปล่า”

 

“มีอะไรเหรอ?”

 

“ไม่มีอะไร”

 

อายานะมองไปที่อาร์เคด แต่ไม่นานเธอก็มายืนอยู่ข้างๆ ฉัน

 

ฉันคิดว่านี่ทำให้เธอมีเวลามากพอที่จะช้อปปิ้งตามที่เธอบอกชูแต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็รู้สึกเสียใจกับชูและหัวใจของฉันก็ค่อนข้างลอยล่อง เพราะฉันรู้สึกเหมือนกำลังแบ่งปันช่วงเวลาลับๆ กับอายานะ

 

ฉันจับมือเธอราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติ แต่ฉันกำลังเดินกลับบ้านพร้อมกับจับมือเธอ……

 

โทรศัพท์ในกระเป๋าฉันสั่น และเมื่อฉันขอให้อายานะปล่อยมือแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นั่นเป็นสายจากแม่ของฉัน

 

“แม่?”

 

[อะโทวะ? แม่คิดว่างานของแม่จะต้องใช้เวลานานหน่อย แม่ขอโทษนะ แต่ลูกไปทานอาหารข้างนอกหรือทำเองได้ไหม?]

 

“เอ๊ะ? ได้ครับ โอเค”

 

[แม่ขอโทษนะ ลูกโอเคไหม? แต่แม่จะกลับบ้านภายในวันนี้แหละ ดังนั้นไม่ต้องกังวลหากแม่ไปสาย]

 

“ครับ โชคดีนะแม่”

 

[อ่า….ฟุฟุ ไม่มีแม่คนไหนที่ไม่ทำงานอย่างสุดความสามารถได้เมื่อลูกชายของเธอพูดแบบนั้น แล้วเจอกันนะ♪]

 

ฉันรู้ว่าแม่เป็นผู้หญิงที่มีอำนาจในหลายๆด้าน แต่แล้วฉันก็ต้องคิดว่าจะทำอะไรเป็นมื้อเย็น

 

“ว่าไงละ อายานะ เมื่อกี้เธอได้ยินฉันคุยโทรศัพท์หรือเปล่า”

 

“จ้ะ ฉันได้ยินมันหมดเลย”

 

“ฮาฮา”

 

เสียงมันจะไม่รั่วไปหน่อยเหรอ?

 

บางทีนั่นอาจเป็นสาเหตุที่อายานะเสนอแนะในขณะที่เธอพยักหน้าดีความยินดี

 

“โทวะคุง ฉันขอไปด้วยได้ไหม? ถ้าอาเคมิซังไม่กลับบ้าน ฉันจะทำอาหารเย็นให้นายเอง ฉันจะทำส่วนของอาเคมิซังให้ด้วย”

 

“เอ๊ะ?”

 

นั่นดูเป็นข้อเสนอที่ดีนะ

 

ฉันคิดอยู่พักหนึ่งและตัดสินใจพยักหน้าตามคำแนะนำของอายานะ

 

“นั้นไปกันเลยโทวะคุง♪”

 

“โอ-เธอ……”

 

ฉันมีประสบการณ์แปลกๆที่ถูกพาไปบ้านของตัวเองโดยอายานะที่ตื่นเต้นสุดๆ ดูแล้วน่าจะเป็นเรื่องตื่นเต้นที่สุดของวันเลยก็ได้ แต่…ฉันก็ยังประทับใจกับรอยยิ้มของเธอ

เกิดใหม่เป็นไอหนุ่ม NTR ในเกมเอโรเกะ แต่ฉันไม่มีวันแย่งเธอมาเด็ดขาด

เกิดใหม่เป็นไอหนุ่ม NTR ในเกมเอโรเกะ แต่ฉันไม่มีวันแย่งเธอมาเด็ดขาด

Status: Ongoing
พอฉันรู้ตัว ฉันก็กลับชาติมาเกิดในโลกของเกมเอโรเกะไปซะแล้ว ฉันไม่ใช่ ซาซากิ ชู ตัวละครหลักของเกม [ฉันถูกชิงไปทุกอย่าง] โอโตนาชิ อายานะ เพื่อนสมัยเด็กและนางเอกที่คอยช่วยเหลือ ชู ได้ถูกเพื่อนสนิทของเขา โทวะ ยูกิชิโระ แย่งเธอไปจากเขา นั้นละผมเอง โชคดีที่ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งปีก่อนที่เรื่องราวของเกมจะเริ่มต้นขึ้น ฉันไม่มีรสนิยมที่จะไปแย่งเมียชาวบ้านเขาด้วย และถ้าฉันเลือกที่จะไม่แย่งเธอมา พวกเราก็น่าจะมีความสุขด้วยกัน…..แต่…. “แค่เราสองคน….ใช่ไหม?” ทันทีที่ชูจากไป อายานะก็ขึ้นมานั่งบนตักผม เป็นไปได้ไหมว่าทั้งสองคนมีความสัมพันธ์กันอยู่แล้วก่อนเกมจะเริ่ม? นี่คือ NTR ใช่ไหม? เรื่องราวความรักอันบริสุทธิ์สุดเข้มข้นเริ่มต้นขึ้นแล้ว!

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน