สตรีแกร่งตระกูลไป๋ – ตอนที่ 1218 ยอมถอย

สตรีแกร่งตระกูลไป๋

ตอนที่ 1218 ยอมถอย

เมื่อส่งหมอทหารจากไปเว่ยจงจึงกล่าวขึ้นยิ้มๆ

“ฝ่าบาท เมื่อแม่ทัพต้าเยี่ยนกลับเข้ามาในเมืองเขาอยากมาพบท่านอ๋องเก้า ทว่า ถูกเยว่สือห้ามไว้ก่อนพ่ะย่ะค่ะ แต่เยว่สือคงห้ามไม่ได้ทุกครั้ง เราควรย้ายท่านอ๋องเก้าไปยังเรือนติดกันดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ตอนนี้อย่าเพิ่งย้าย รอเขาฟื้นขึ้นมาก่อนค่อยว่ากัน”

ไป๋ชิงเหยียนนั่งลงข้างเตียงพลางกุมมือเซียวหรงเหยี่ยนไว้หลวมๆ

“พ่ะย่ะค่ะ” เว่ยจงรับคำ

เซียวหรงเหยี่ยนลืมตาตื่นขึ้นในช่วงบ่ายของวันนั้น

ความเจ็บปวดที่บาดแผลทำให้ชายหนุ่มต้องสูดหายใจลึก เขานึกถึงเมืองเจียงจือขึ้นมาได้จึงผุดลุกขึ้นนั่งทันที เขาเปิดมุ้งที่เตียงออกอย่างแรง

ผ้าม่านหนาถูกม้วนไปเกี่ยวบนตะขอทองแดงทั้งสองด้านแล้ว เซียวหรงเหยี่ยนมองเห็นร่างของไป๋ชิงเหยียนกำลังเอ่ยสั่งงานองครักษ์อยู่ด้านนอกฉากกั้น ไป๋ชิงเหยียนเหมือนจะรู้ว่าเซียวหรงเหยี่ยนตื่นแล้วจึงมองมาทางฉากกั้นแวบหนึ่ง จากนั้นกล่าวกับองครักษ์

“ไปได้”

“ขอรับ”

องครักษ์ไป๋รับคำแล้วจากไปทันที

“เว่ยจงนำยาเข้ามาได้” ไป๋ชิงเหยียนเดินอ้อมฉากกั้นเข้าไปด้านใน

ไป๋ชิงเหยียนเห็นเซียวหรงเหยี่ยนนั่งตัวงอกุมบาดแผลอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าซีดเผือด

ไป๋ชิงเหยียนหยุดยืนอยู่ตรงฉากกั้น ในสมองเต็มไปด้วยคำถามที่เซียวหรงเหยี่ยนถามนางก่อนหน้านี้ หญิงสาวจับชายกระโปรงของตัวเองแน่นโดยไม่รู้ตัว นางส่งยิ้มฝืดให้ชายหนุ่ม จากนั้นเดินตรงเข้าไปหา

“ยังเจ็บบาดแผลอยู่หรือไม่”

เซียวหรงเหยี่ยนเห็นไป๋ชิงเหยียนปลอดภัยดีจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขานึกขึ้นมาได้ว่าสั่งให้เยว่สือไล่ตามกองทัพซีเหลียงไป

“พอไหว” เสียงของเซียวหรงเหยี่ยนแหบพร่า เขาขยับเสื้อที่เปิดออกให้เข้าที่พลางผูกเสื้อให้เรียบร้อย จากนั้นเอื้อมหยิบเสื้อตัวนอกสีขาวหิมะลายเมฆมงคนลซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้กลมข้างเตียงมาสวมด้วยตัวเอง

ไป๋ชิงเหยียนยืนมองเซียวหรงเหยี่ยนนิ่ง แม้เขาจะไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา ทว่า นางรู้ดีว่าเซียวหรงเหยี่ยนกำลังโมโห

เซียวหรงเหยี่ยนกล่าวขึ้นโดยไม่สนใจบาดแผลของตัวเองแม้แต่น้อย

“เยว่สือกลับมาแล้วหรือไม่ เขากำจัดกองทัพหลักของซีเหลียงได้หมดหรือไม่”

“จับเชลยซีเหลียงกลับมาได้ส่วนหนึ่ง ทว่า จับแม่ทัพชราชุยไม่ได้ แม่ทัพชราชุยคงกำลังคิดหาวิธีต่อสู้กับกองทัพหลักของต้าโจวและต้าเยี่ยนอยู่”

ไป๋ชิงเหยียนเห็นเซียวหรงเหยี่ยนผูกเชือกเครื่องแต่งกายด้วยมือข้างเดียว จากนั้นเตรียมเอื้อมมือไปหยิบหน้ากากไป๋ชิงเหยียนจึงรีบเข้าไปหยิบมาให้

“ขอบคุณ” เซียวหรงเหยี่ยนรับหน้ากากพลางกล่าวขอบคุณไป๋ชิงเหยียน

“ครั้งนี้กองทัพซีเหลียงเสียหายค่อนข้างมาก แม่ทัพชราชุยคงต้องใช้เวลาจัดทัพใหม่เพื่อมุ่งหน้าไปปกป้องเมืองอวิ๋นจิง เมืองเจียงจือคงปลอดภัยแล้ว”

ดวงตาล้ำลึกของเซียวหรงเหยี่ยนมองไปทางไป๋ชิงเหยียนนิ่ง เขาจัดเครื่องแต่งกายของตัวเองพลางกล่าวขึ้น “ชาวบ้านเร่ร่อนของซีเหลียงรู้ว่าต้าโจวจะรับพวกเขาเป็นชาวเมือง พวกเขาต้องทยอยกันมาหาต้าโจวแน่นอน ตอนนี้ต้าโจวมีวิธีรับมือกับชาวบ้านอพยพแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง เจ้าคือจักรพรรดินีแห่งต้าโจว เจ้าควรรีบเดินทางกลับเมืองหลวงจะดีกว่า”

กล่าวจบเซียวหรงเหยี่ยนเตรียมสวมหน้ากากบนใบหน้า

ไป๋ชิงเหยียนกุมมือข้างที่ถือหน้ากากของเซียวหรงเหยี่ยนไว้หลวมๆ รั้งไม่ให้เขาสวมหน้ากาก จากนั้นเอ่ยถามเสียงเบา “ท่านจะไปที่ใด”

“กู่เฟิง…” เซียวหรงเหยี่ยนจ้องตาไป๋ชิงเหยียนนิ่ง

“ก่อนหน้านี้ตกลงแผนการโจมตีเมืองอวิ๋นจิงกับต้าโจวไว้แล้ว ตอนนี้กองทัพต้าโจวโจมตีอีกสองสามเมืองก็คงถึงอวิ๋นจิงแล้ว ข้าต้องรีบนำทัพไปที่นั่น บางทีอาจบุกไปถึงอวิ๋นจิงเร็วกว่า…”

“ท่านได้รับบาดเจ็บหนัก ไข้ก็เพิ่งลด ท่านเร่งเดินทางไกลตอนนี้ไม่ห่วงร่างกายของตัวเองบ้างหรือ!”

ไป๋ชิงเหยียนจับข้อมือของเซียวหรงเหยี่ยนแน่นกว่าเดิม

เซียวหรงเหยี่ยนได้ยินประโยคนี้จึงจ้องเข้าไปในดวงตาของไป๋ชิงเหยียนนิ่งราวกับต้องการมองทะลุใจหญิงสาว

สองสายตาประสานกันนิ่ง ไป๋ชิงเหยียนกระชับมือแน่นอย่างทำตัวไม่ถูก

เสียงทุ้มของเซียวหรงเหยี่ยนหัวเราะออกมาราวกับกำลังเย้ยหยันตัวเอง ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ไป๋ชิงเหยียนจนบังร่างของหญิงสาวเอาไว้มิด เขาเอื้อมมือประคองใบหน้าของไป๋ชิงเหยียน แนบหน้าผากเข้ากับหน้าผากของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงนุ่มกล่าวออกมาเบาๆ

“กล่าวราวกับว่าเจ้าเป็นห่วงข้ามาก”

น้ำเสียงอ่อนโยนของเซียวหรงเหยี่ยนทำให้ใจของไป๋ชิงเหยียนสั่นสะท้านเล็กน้อย

นางกำมือของเซียวหรงเหยี่ยนแน่น ทว่า ไม่ได้รีบร้อนเอ่ยแก้ต่าง ทำเพียงกล่าว

“อาเหยี่ยน ข้าเป็นห่วงท่าน”

เซียวหรงเหยี่ยนรับคำอย่างลวกๆ ชายหนุ่มก้มหน้าประทับจูบลงบนริมฝีปากของไป๋ชิงเหยียนเบาๆ แล้วผละออก จากนั้นไล้นิ้วโป้งไปตามริมฝีปากของหญิงสาว มองหญิงสาวนิ่งอีกครั้งแล้วประทับจูบลงอีกรอบ

ปลายจมูกของคนทั้งสองสัมผัสกัน ไป๋ชิงเหยียนมองเห็นขนตายาวเป็นแพของเซียวหรงเหยี่ยนชัดเจน ครั้งนี้นางไม่ได้ใจสั่นเหมือนทุกครั้ง ทว่า รู้สึกเจ็บแน่นที่หน้าอกแทน

เว่ยจงที่เดินถือยาเข้ามาด้านในมองเห็นร่างที่อยู่แนบชิดกันของคนทั้งสองผ่านฉากกั้นจึงรีบเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว จากนั้นสั่งให้คนนำยาของเซียวหรงเหยี่ยนกลับไปอุ่นที่โรงครัวตามเดิมก่อน

ไป๋ชิงเหยียนเงยหน้ารับจูบของเซียวหรงเหยี่ยนอย่างเต็มใจ ปล่อยมือที่กุมอยู่ที่ข้อมือของชายหนุ่มออก นางอยากเอื้อมมือไปโอบกอดเซียวหรงเหยี่ยน ทว่า กลัวโดนแผลของชายหนุ่มจึงได้แต่จับบ่าทั้งสองข้างของเขาไว้แน่นพลางเขย่งปลายเท้ารับจุมพิตของเซียวหรงเหยี่ยน

การตอบรับของไป๋ชิงเหยียนทำให้จุมพิตของเซียวหรงเหยี่ยนยิ่งทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ฟันของหญิงสาวถูกดันออก ชายหนุ่มจุมพิตอย่างดูดดื่มราวกับจะกลืนกินหญิงสาวเข้าไปทั้งร่างจนนางเซถอยหลังไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้ตัว

นางให้ความสำคัญกับเซียวหรงเหยี่ยนมาก หากเขาไม่สำคัญ…นางจะยอมกลายเป็นภรรยาของเขาได้อย่างไร

ไป๋ชิงเหยียนต้องการพิสูจน์ให้เซียวหรงเหยี่ยนเห็นด้วยจุมพิตครั้งนี้

ฝีเท้าของคนทั้งสองเซเล็กน้อย เท้าของไป๋ชิงเหยียนสะดุดที่วางเท้าจนร่างของนางเซไปทางด้านหลัง ทว่า เซียวหรงเหยี่ยนรีบโอวเอวหญิงสาวไว้ มืออีกข้างจับเสาข้างเตียงเพื่อทรงตัว มิเช่นนั้นทั้งสองคนต้องล้มลงบนเตียงอย่างแน่นอน

ไป๋ชิงเหยียนยังไม่ได้สติ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นเซียวหรงเหยี่ยนกำลังจ้องมาทางนาง

เมื่อยืนทรงตัวได้จึงเตรียมเอ่ยถามว่าบาดแผลของเซียวหรงเหยี่ยนเป็นเช่นไรบ้าง ทว่า เซียวหรงเหยี่ยนกลับจับใบหน้าของนางเข้าไปใกล้และประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง

ชายหนุ่มไล้นิ้วโป้งไปตามใบหน้าของหญิงสาว จากนั้นกล่าวเสียงแผ่วเบา

“ข้าจะไปแล้ว เจ้ารีบเดินทางกลับเมืองหลวงเถิด”

“อาเหยี่ยน ท่านกำลังโกรธ…”

เซียวหรงเหยี่ยนพยักหน้าให้ไป๋ชิงเหยียนน้อยๆ อย่างปลอบโยน ริมฝีปากซีดเผือดคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ข้าเข้าใจ เจ้าไม่ต้องอธิบายสิ่งใดกับข้าหรอก พวกเราทำสัญญากันไว้ก่อนหน้านี้แล้ว หากข้าโกรธเจ้าข้าจะกลายเป็นคนไร้เหตุผลขึ้นมาทันที! เจ้าเป็นคนมีปณิธานยิ่งใหญ่ เจ้ามีทั้งสติปัญญาและความสามารถ เจ้าเข้มแข็งและโหดร้ายบ้างในบางครั้ง ทว่า เจ้าเป็นห่วงชาวบ้านและตระกูลไป๋ของเจ้ามาก เจ้าสามารถเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อน้องๆ ของเจ้าได้ ข้าเข้าใจสิ่งเหล่านี้ดีตั้งแต่เริ่มตกหลุมรักเจ้าแล้ว”

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเซียวหรงเหยี่ยนคิดว่าเขาเป็นคนประเภทเดียวกับไป๋ชิงเหยียนมาโดยตลอด

จนเมื่อเขาได้รับรายงานว่ากองทัพซีเหลียงบุกล้อมเมืองเจียงจือ เมื่อเขานำทัพบุกมาช่วยเหลือหญิงสาวและได้รับรายงานว่านางไม่เคยจุดควันส่งสัญญาณเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาจึงตระหนักได้ว่าเขาไม่ใช่คนประเภทเดียวกับไป๋ชิงเหยียน

หากไป๋ชิงเหยียนมีเป้าหมาย นางจะทำทุกอย่างเพื่อไปถึงเป้าหมายนั้น นางมีความมุ่งมั่นและยืนหยัด นางไม่มีทางยอมถอยเพียงเพราะเขาหรือลูกในท้องของพวกเขาแม้แต่ก้าวเดียว

สตรีแกร่งตระกูลไป๋

สตรีแกร่งตระกูลไป๋

Status: Ongoing
นิยายจีนโบราณเข้มข้น ปะทะคารม ทดสอบไหวพริบ สนุกถึงใจ! เพราะถูกคนชั่วหลอกใช้ชาติก่อนคนทั้งตระกูลของนางจึงต้องตายอย่างน่าอนาถ ไร้ซึ่งคนทวงถามความเป็นธรรม ชาตินี้นางหวนกลับมาก่อนเรื่องราวเกิดขึ้น แม้เพียงเล็กน้อยแต่หากสามารถช่วยเหลือคนในครอบครัวได้แม้สักคนนางก็ยินดีทุ่มเทกำลังให้ถึงที่สุด สตรีตระกูลไปแต่ไรมาแกร่งกล้ำเพียบพร้อมบุ๋นบู๊ แม้ไร้ซึ่งที่พึ่งพิงแล้วจริงแต่ก็จะไม่ยอมให้ผู้ใดมากดขี่ได้! และเพราะเรื่องราวที่เปลี่ยนแปลงไปนางจึงได้พบกับ ‘เขา’ ไวกว่าชาติก่อน เขาผู้นี้แม้ภายนอกดูป็นมิตรและสง่งามกว่าใคร แต่นงแจ่มแจ้งดีว่าเขาเจ้าเล่ห์และอำหิตมากเพียงไหน ชาติก่อนแม้ยืนกันคนละฝั่งแต่บุรุษผู้นี้กลับเป็นผู้มอบทางรอดให้แก่นาง อย่างนั้นชาตินี้นางก็ย่อมตอบแทนเขาเป็นอย่างดีเช่นกัน “แม่นางไปช่วยเหลือข้าหลายครั้งหลายครา ใช่ว่าชื่นชอบข้าหรือไม่?” “คุณชายเข้าใจผิดแล้วล่ะ” “ข้าช่วยเหลือแม่นางไปมาหลายครั้งหลายครา แม่นางไปมีใจชื่นชอบข้าบ้างหรือไม่?” “…”

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน