** 21/02/23 บางเรื่องตอนจะสลับกันมั่ว รอการแก้ไขนะคะ **

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน – ตอนที่ 14

ตอนที่ 14

บทที่ 14 ในใจของคุณยังคิดถึงเขา

คางโดนมู่วี่สิงเสยขึ้นมา ดวงตาคมดำของเขาช่างบาดลึก“ผมให้เวลาคุณหนึ่งอาทิตย์ไปแล้ว”

“ไม่พอ”เวินจิ้งดันมือของเขา

“ผมไม่เห็นด้วย”หน้าของมู่วี่สิงเย็นชา

เวินจิ้งปากจู๋ใส่ ด่าออกมาว่า:เผด็จการ

แม้ว่าจะพูดเบาๆแต่ว่ามู่วี่สิงได้ยิน“คุณนายมู่ ผมจะเผด็จการกับคุณเรื่อยๆ”

หัวใจของเวินจิ้งเต้นกระสับกระส่าย รู้สึกกลัวหน่อยๆ

“คุณอย่ามามากเกินไป!เราแค่แต่งงานปลอมๆ!คุยกันดีแล้ว!”เวินจิ้งพูดอย่างโกรธๆ ทันใดนั้นก็มีความรู้สึกว่าลงเรือลำเดียวกันแล้วยากที่จะถอนออก

มู่วี่สิงยกปากบางๆขึ้น“ทะเบียนสมรสของเราคือจริง จะแต่งงานปลอมๆได้ไง?คุณนายมู่”

“คุณ……คุณหมายความว่าไง?”เวินจิ้งจ้องเขา

แขนยาวๆของมู่วี่สิงโอบเวินจิ้งเข้าไปในอ้อมกอด“มาทำให้สมจริง คุณปู่จะได้ไม่สงสัย เข้าใจไหม?”

“แต่ว่า……”

“ไม่มีแต่ว่า คุณนายมู่ ผมจะให้เกียรติคุณ แต่คุณอย่ามากวนผม ผมไม่มีเวลาและความอดทนที่จมาเอาใจคุณ”ตอนนี้มู่วี่สิงมีโทนเสียงเหมือนเดิมแล้ว

เวินจิ้งเงียบไปแล้วจึงถามว่า“พวกเราจะเอางี้จริงเหรอ?”

มู่วี่สิงจ้องเธอ แปปนึงก็ดันเธอไปชิดกำแพง แล้วจูบอย่างร้อนแรงเข้ามา

เสียงทุ้มๆของเขาอยู่ที่ข้างหู“ก็เหมือนตอนนี้”

……

กลับไปที่บ้านของตระกูลมู่ มู่เฉิงกับมู่วี่สิงคุยอยู่ที่ห้องทำงาน

“ฉันได้ยินว่าแกจะใช้เงินกองทุนของบริษัทมู่ซื่อกรุ๊ป?”มู่เฉิงถาม เขามักจะไม่รบกวนเรื่องของมู่วี่สิง แต่ครั้งนี้เรื่องไม่ใช่เล็กๆ

“อือ ซื้อบริษัทการผลิตยาเทียนอี”

“แก……แกคิดดีแล้วใช่ไหม?นั่งมันยุ่งเหยิงมาก”มู่เฉิงขมวดคิ้ว

สีหน้าของยังปกติ“ควบซื้อภายใต้บริษัทมู่ซื่อกรุ๊ป ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้”

บริษัทมู่ซื่อกรุ๊ปคือบริษัทชั้นนำในประเทศ หลายปีมานี้แม้ว่าจะไม่โด่งดังอะไรมาก แต่มีการเติบโตอยู่เสมอ ความแข็งแกร่งตอนนี้ไม่ง่ายเลยที่จะประเมิน

“แต่ไหนแต่ไรมาแกไม่ทำเรื่องไร้ค่าให้เปลืองแรง”มู่เฉิงไม่พอใจ

มู่วี่สิงกลับยกปากบางๆขึ้นมา“ไร้ค่ายังไง?ปู่ครับ ผมคิดมาดีแล้ว”

เวินจิ้งนั่งอยู่ที่ห้องรับแขก

กลุ่มในวีแชทที่นานแล้วไม่มีการเคลื่อนไหวก็ดังไม่หยุด เวินจิ้งอ่านข้อความที่ยังไม่อ่านพวกนั้น สีหน้าก็ซีด

ฉืออี้เหิงกลับมาแล้วจริงๆ แล้วยังกลับมากับฉินเฟยด้วย

ตอนนั้นไม่ได้บอกว่าจะอยู่ที่ประเทศBเหรอ?ทำไมตอนนี้ถึงกลับมาล่ะ

เธออ่านข้อความพวกั้นต่อไป ในใจเย็นชามากขึ้นเรื่อยๆ

ที่แท้ก็กลับมาแต่งงาน แพลนว่าจะเชิญเพื่อนในห้องทุกคนแต่ว่าคงไม่รวมเธอด้วยมั้ง?

เวินจิ้งวางโทรศัพท์ลง แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น กลุ่มนั้นแอดหาทุกคน คืนพรุ่งนี้จะมีการนัดรวมตัวกัน จะเข้าร่วมต้องลงชื่อ

เวินจิ้งสติล่องลอยจนกระทั่งอั้ยเถียนโทรเข้ามา

“จิ้งจิ้ง พรุ่งนี้งานเลี้ยงห้องไปไหม?”

“ไม่ไป”เวินจิ้งพูดไปอย่างไม่คิดสักนิด

“เอแน่ใจ?ฉันว่าเธอไม่ควรทิ้วงโอกาสดีๆที่จะจัดการผู้ชายเลวๆ”อั้ยเถียนพูดอย่างขุ่นเคือง

ตอนนั้นฉืออี้เหิงยังคบกับเวินจิ้งก็ไปหาฉินเฟย แค่เพราะว่าตระกูลของฉินเฟยให้อนาคตที่สวยงามแก่เขาตอนนั้นเวินจิ้งรักเขาสุดหัวใจ แต่เขากลับทำร้ายเธอแบบนี้

“เถียนเถียน ฉันไม่อยากเจอเขา”

“โอเค งั้นฉันไปแทนเอง วางใจได้ ฉันไม่ปล่อยเขาแน่”

เวินจิ้งยิ้ม วางสายลง เงยหน้าไปก็เห็นว่ามู่วี่สิงลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

“ไม่อยากเจอใคร?”มู่วี่สิงถามอย่างลวกๆ

“เพื่อนเก่าสมัยเรียนน่ะ”เวินจิ้งปอกเปลือกส้ม ปกปิดอารมณ์สูญเสียของตัวเอง

“ฉืออี้เหิง?”

ในใจของเวินจิ้งนิ่งไป ส้มในมือเธอลงไปที่พื้น

“คุณรู้จักเขาได้ไง?”เวินจิ้งถาม

แต่ว่าแปปนึงก็ตอบสนองเข้ามา มู่วี่สิงตรวจสอบเธออย่างละเอียดแล้ว ยังมีอะไรอีกที่ไม่รู้?

“ในใจของคุณยังคิดถึงเขา”น้ำเสียงของมู่วี่สิงดูมั่นใจ

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

อ่านนิยาย เรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน ฟรี ได้ที่ novel-fast 


โดยเรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน บางส่วนของนิยาย

บทนำ

เดิมทีคิดว่ามู่วี่สิงเป็นคนธรรมดา หลังแต่งงานจึงรู้ได้ว่า เมื่อก่อนเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้อย่างรอบคอบสามีของตัวเองไม่เพียงแต่เป็นหมอ ยังมีฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ และทายาทของตระกูลใหญ่

เรื่องย่อ

“คุณเวิน คุณ25ปีแล้ว?”

“อีกเดือนนึงค่ะ”

“ก่อนหน้านี้คบกับผู้ชายมาแล้วกี่คน?”

“คนเดียวค่ะ”

“พัฒนากันไปถึงไหน?”

“พบครอบครัวกันแล้วค่ะ”

“เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือยัง?”

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีมารยาทในที่สุดก็หายไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ!”

“คุณ……เราไม่ได้มานัดดูตัวกันเหรอครับ?ก็แค่รู้จักกันและกันมากขึ้น คุณจะโมโหอะไรเนี่ย!”ผู้ชายตรงข้ามขมวดคิ้วพร้อมตำหนิเวินจิ้ง

“ฉันขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณ ลาก่อน!”เวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป

เธอหยุดลงแล้ววางเงิน500หยวนไปอย่างเท่ๆ

ชายคนนั้นรีบดึงเวินจิ้งไว้“หมายความว่าไงอ่ะ?คุณอายใช่ไหม คุณไม่ใช่สาวพรหมจรรย์เหรอ?”

เสียงที่เขาพูดไม่ดังเท่าไหร่แต่เพราะว่าในร้านกาแฟค่อนข้างเงียบ ลูกค้าที่นั่งโต๊ะใกล้ๆกันต่างได้ยินหมด

เวินจิ้งหรี่ตามองแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนเท้าเขาแรงๆ จากนั้นยกกาแฟขึ้นมาสาดใส่หน้าเขาอย่างไม่ลังเล

พอถูกเธอเหยียบใส่ ชายคนนั้นก็ล้มลงไป ดังนั้นกาแฟในมือของเวินจิ้งก็สาดเป็นรูปโค้งใส่ผู้ชายชุดสูทที่กำลังจะออกจากร้าน

เวินจิ้งอึ้งไปแปปนึงกับฉากตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ”เธอหยิบทิชชู่จากในกระเป๋าอย่างอึนๆ มองเสื้อเชิ้ตขาวที่โดนสาดใส่ของผู้ชายตรงหน้า พระเจ้า แค่มองก็รู้ว่าชุดราคาแพง

สีหน้าของมู่วี่สิงเย็นชา มองไปที่เวินจิ้งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกและไม่รับทิชช่าจากเธอ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา ตอนที่เช็ดกาแฟก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมา

เวินจิ้งรู้สึกผิดสักพัก ตอนนี้เอง เท้าของหนุ่มนัดดูตัวที่อยู่ข้างล่างก็รีบคว้าเท้าเธอไว้“ยัยผู้หญิงคนนี้ เหยียบเท้าผม!”

“น่ารำคาญจะตายชัก”เวินจิ้งดึงเท้าออกมา จะวิ่งออกจากร้านกาแฟ

ตอนที่ผลักประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายชุดสูทนั่น รูปร่างหน้าตาเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ กรอบหน้าชัดเจน ใบหน้าตรงนั่นเหมือนพระเจ้าค่อยๆวาดลงเพื่อทำให้คนที่เห็นแล้วตกตะลึง

พอเข้าไปในรถ เวินจิ้งที่ยังไม่ทันสตาร์ทรถก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา“ลูกรัก ดูตัวเป็นยังไงบ้าง?ผู้ชายคนนั้นโอเคใช่ไหม?”

“จบแล้ว”เวินจิ้งตอบไปสองคำ

ตอนนี้เองรถของเธอก็ออกไปไมได้ เวินจิ่งยิ่งรำคาญมากขึ้น

“อะไรกัน?นี่แม่สื่อแนะนำคนที่ปีนึงมีรายได้เป็นล้านๆให้ฉัน ลูกต้องไปมาหาสู่กับเขาดีๆ……จะหยุดไม่ได้นะ!”

เวินจิ้งไม่อยากฟัง เธอวางโทรศัพท์ลงทั้งที่แม่เธอกำลังบ่น

รถขยับออกไปไม่ได้ เวินจิ้งเลยดึงกุญแจออกมาแล้วลงจากรถ“วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินแน่ๆ!ถึงได้โชคร้ายสุดๆแบบนี้!”

พอพูดจบแปปนึง ฝนก็ตกหนักลงมา

เวินจิ้งหลับจาลง เปียกไปทั้งตัว

พอได้สติเธอก็ว่าจะวิ่งไปหลบฝนในร้านกาแฟ แต่พอนึกถึงผู้ชายที่นัดดูตัวท่าทางน่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ก็มีรถปอร์เช่สีดำก็มาจอดข้างๆเธอ หน้าต่างเปิดลงมาก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยนั้นเข้ามา

คือผู้ชายที่โดนเธอสาดกาแฟใส่อย่างไม่ตั้งใจเมื่อกี้

“ขึ้นมา”น้ำเสียงและใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเดิม

เวินจิ้งยิ้มไปอย่างเขินๆพร้อมส่ายหัว“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากคุณเปล่าๆ”

“ไม่ลำบาก”มู่วี่สิงยังคงเย็นชาใส่

เวินจิ้งยิ่งละอายเข้าไปใหญ่ จากนั้นเห็นว่าด้านหลังมีแท็กซี่อยู่ก็เลยคิดว่าจะไปเรียกรถ

แต่บังเอิญจริงๆ เธอดันเหยียบแอ่งน้ำที่ขังไว้ จนรองเท้าส้นสูงพัง

มู่วี่สิงมองเห็นหญิงสาวล้มลงไปจากกระจกมองหลัง เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้แล้วเปิดรถลงมาอุ้มเวินจิ้งขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

 

เวินจิ้งอึ้งไป พอนั่งข้างคนขับปุ๊ปก็เริ่มได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”เธอหันไปมองผู้ชายข้างๆ

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่วี่สิงกลับยื่นผ้ามา

เวินจิ้งก้มลงเช็ดผมและใบหน้าที่เปียกถึงเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกไปหมด

ดีที่เธอสวมชุดคลุมอยู่ ไม่งั้นคงจะน่าอาย

“ที่อยู่”มู่วี่สิงถาม

“ถนนอันหนิง10”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถปอร์เช่สีดำนั่นก็หยุดลงที่ใต้ตึกเก่าๆที่พักแถวนั้น

เดิมทีเวินจิ้งไม่อยากให้เขาเข้ามาที่ข้างใน แต่ว่าเขาไม่ฟังเธอเลย

“ขอบคุณที่มาส่งฉันค่ะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษมากจริงๆ”เวินจิ้งขอโทษเขาอีกรอบ

“เชิ้ตอขงคุณราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ค่ะ”เวินจิ้งพูดด้วยเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย

สายจาของมู่วี่สิงมองไปข้างหน้า พอได้ยินก็ขมวดคิ้ว แล้วก็เห็นเวินจิ้งเปิดกระเป๋าเงิน

เธอทายในใจน่าจะหลักสี่ แต่ว่าราคาจริงๆไม่รู้

“คุณชดใช้ไหวเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของมู่วี่สิงก็ดังขึ้น เชิ้ตของเขาตัดอย่างดี ทั้งโลกนี้มีแค่ตัวเดียว

“ฉันชดใช้ราคาไม่ไหวเหรอคะ?”ใบหน้าของเวินจิ้งดูหดไป

ตอนนี้เองก็มีเสียงของเจี่ยนอีดังๆจากด้านนอกเข้ามา“เวินจิ้ง กลับมาไวขนาดนี้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกว่าให้อยู่กับเขานานๆหน่อยเหรอ……”

เวินจิ้งลำบากใจเล็กน้อย ชุมชนเล็กๆแบบนี้ ทุกตึกเกือบจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เจี่ยนอีตะโกนแบบนี้จนเกือบจะได้ยินไปทั้งชุมชน

“ขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว นี่เบอร์ของฉัน ถ้าให้ฉันชดใช้อะไรติดต่อมานะคะ!”เวินจิ้งรีบเขียนเบอร์โทรตัวเองจากนั้นก็ลงรถ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ที่ปลายนิ้วยังมีกระดาษที่มีไออุ่นของเวินจิ้งอยู่ ด้านบนมีเบอร์โทรอยู่ เขากำกระดาษแน่น

เจี่ยนอีเห็นลูกสาวลงมาจากรถก็ตะลึง แต่ก็ได้สติกลับมา“เวินจิ้ง ทำไมถึงบอกว่านัดดูตัวจบแล้วล่ะ?นี่ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เขา”เวินจิ้งดึงแม่เข้าบ้าน แต่ว่าดึงไม่ได้

เจี่ยนอีจ้องรถนั่น ในใจก็นับว่ารถนี่น่าจะมีศูนย์กี่ตัว

ที่แท้ก็เป็นคนที่ที่มีรายได้ปีละล้าน รถนี่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเกินล้าน!

“ลูกพูดอะไร?อย่าหลอกแม่สิ รีบไปให้เขาลงมาให้แม่ดูหน่อย”

เวินจิ้งนิ่งไป มองมู่วี่สิงแล้วรีบปิดประตูรถ จากนั้นก็ดึงแม่ออกมา

ในรถนั่น มู่วี่สิงมองแม่ลูกที่เดินออกไปไกล สายตาหม่นลงเล็กน้อย

ในแสงสว่างนั่น โทรศัพท์สีขาวก็ตกลงที่เบาะข้างคนขับ

เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์สั่นเล็กน้อยแล้วก็มีแจ้งเตือนเข้ามาว่า:วันที่1000ที่คุณจากไป

เวินจิ้งกับแม่ที่เพิ่งเข้าบ้าน ออดประตูก็ดัง

เป็นเขา?

เวินจิ้งเปิดประตู ร่างสูงๆของมู่วี่สิงยืนอยู่หน้าประตู

“โทรศัพท์คุณ”น้ำเสียงของมู่วี่สิงมีความไม่พอใจแฝงอยู่

“อ้อ ขอบคุณค่ะ!”เวินจิ้งยิ้ม“เดี๋ยวฉันลงไปส่งคุณ”

พอพูดจบเสียงของเจี่ยนอีก็เข้ามา“เวินจิ้ง ทำไมให้เขายืนอยู่ข้างนอกล่ะ รีบเข้ามานั่งสิ!”

เวินจิ้ง:……

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ขายังไม่ขยับก็พูดอย่างเรียบๆว่า“ผมมีธุระ ไปก่อนนะ”

เวินจิ้งโล่งอกไป วันนี้เธอก็รบกวนชายคนนี้พอแล้วจะให้มีเรื่องอะไรอีกไม่ได้

แต่เจี่ยนอีก็ยังมองมา เวินจิ้งปิดประตูดัง“ปัง”

“แม่ หนูไม่รู้จักเขา”

“ไม่รู้จักเขาแล้วมาส่งลูกได้ไง?”

“เขาใจดี หนูเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”

“แม่ว่าลูกสองคนได้อยู่ ฮิฮิ ผู้ชายคนนี้ไม่เลว เวินจิ้ง ครั้งนี้ลูกสายตาไม่เลวจริงๆ!”

เวินจิ้งกลับเข้าห้อง ปิดประตู


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท