Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน – ตอนที่ 49

ตอนที่ 49

บทที่ 49: ให้ผมกอดที

จากนั้นเธอเริ่มแกะกล่องของขวัญต่อไปอย่างบ้าคลั่ง มีแต่ขนมที่แปะรูปผู้หญิงคนหนึ่งเอาไว้ไปเต็มไปหมด การ์ดบนของขวัญเขียนด้วยคำพูดสยิว: คุณหมอมู่ กินฉันได้เลยค่ะ

เวินจิ้ง: ??

เธอหันหลังโยนของพวกนี้ให้มู่วี่สิง แต่ครั้งนี้มือโดนเขาจับเอาไว้แน่น

“พวกนี้ผมจะให้คนส่งกลับไปให้หมด”

“จริงเหรอ?” เวินจิ้งกระพริบตา

เธอไม่รู้ท่าทางตัวเองเมื่อกี้ดูหึงแค่ไหน

“อื้ม ผมรับแค่ของขวัญของคุณผู้หญิงมูเท่านั้น” มู่วี่สิงมองเธอด้วยสายตาเร่าร้อน

เวินจิ้งรู้สึกเบลอ เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองมาอย่างเร่งรีบ ไม่ได้ซื้ออะไรติดมือมาเลย

เมื่อกี้ก็ไปซื้อแค่ของกิน

“ฉันไม่ได้ซื้อของขวัญให้คุณ” เวินจิ้งสารภาพ

“ไม่รีบ กินข้าวเป็นเพื่อนผมที”

ดังนั้น เวินจิ้งนั่งอยู่ในกองของขวัญ ใช้ช้อนป้อนโจ๊กให้มู่วี่สิงกินทีละคำ ประตูห้องผู้ป่วยปิดอยู่ ตรงถูกคนจำนวนไม่น้อยแอบถ่ายเอาไว้ผ่านกระจกโปร่งแสง

ตอนบ่ายเวินจิ้งจะไปทำงาน ส่วนมู่วี่สิงไม่เป็นอะไรมากก็ออกจากโรงพยาบาลได้ แต่วันนี้ก็คงไม่เข้าเวรตรวจแล้ว

เมื่อกลับมาที่ออฟฟิศ อั้ยเถียนดึงเวินจิ้งไปที่มุมอับ ยื่นมือถือให้เธอ

ข้างบนเป็นข่าวใหม่ล่าสุดที่แฟนคลับเผยแพร่ เป็นภาพที่มู่วี่สิงป้อนโจ๊ก

เหมือนจะเป็นแฟนสาวของคุณหมอมู่ออนไลน์แล้ว

ในภาพมีแต่แผ่นหลังของเวินจิ้ง แต่มีแฟนคลับกำลังล่าตัวอย่างบ้าคลั่งแล้ว แค่ตอนนี้ยังไม่มีข่าว

“จิ้งจิ้ง แกจะโดนล้อมทำร้ายแล้ว” อั้ยเถียนถอนหายใจ

มู่วี่สิงสละโสด ถือว่าเป็นการกระทบต่อพวกแฟนคลับของเขาอย่างมหาศาล

“งั้นหลังจากนี้ฉันต้องใส่หน้ากากไปหามู่วี่สิงหรือไง” เวินจิ้งทำไรไม่ถูก

เธออ่านคอมเม้นต์ไปเรื่อยๆ แฟนคลับใจดำหลายคนเริ่มทำการบูลลี่เธอแล้ว

น่ากลัว…

เวินจิ้งเลิกอ่าน

ณ ตอนนี้ มือถือดังขึ้น สายโทรมาจากมู่วี่สิง

แต่เพราะว่าเธอรีบไปประชุม เวินจิ้งไม่ทันได้ฟัง

ในที่ประชุม เสี้ยวหงเปิดเผยว่าตอนนี้เทียนอีจะไม่พิจารณาร่วมมือกับบริษัทฉินซื่อกรุ๊ปแล้ว ส่วนเวินจิ้งก็ไม่ได้เสียหายใดๆ ทำให้เธอรู้สึกเหนือการคาดหมายไปมาก

เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ แบบนี้?

เธอคิดว่าอย่างน้อยเสี้ยวหงจะฟังคำพูดของฉินเฟย จะไปสืบประวัติในอดีตของเธอ แล้วไล่เธอออก

“จิ้งจิ้ง แกแสดงเก่งเหมือนกันนะ” อั้ยเถียนเคาะหัวเธอเบาๆ

เวินจิ้งยิ้มๆ โล่งใจไป เพราะไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว

ตอนเลิกงาน เธอวางแผนว่าจะไปรับมู่วี่สิงที่โรงพยาบาล เพราะเขาเข้าโรงพยาบาลเพราะเธอ

แต่โดนแจ้งว่ามู่วี่สิงออกจากโรงพยาบาลก่อนแล้ว

เธอกลับไปที่บ้านอีกครั้ง และหาเธอเจอห้องสมุด

“มู่วี่สิง คุณ….”

ผลักประตูออกไปเพิ่งเห็นเสี้ยวหงก็อยู่เหมือนกัน เธอชะงักไปชั่วขณะ แล้วถอยออกมา “ขอโทษนะ พวกคุณคุยต่อเลย”

เสี้ยวหงลุกยืนขึ้นมา “ผมมาเยี่ยมเหมือนกันแหละ ถึงแม้ตอนนี้เขาจะหน้าตาทุเรศไปหน่อย แต่ดูท่าทางคล่องแคล่วแบบนี้ เหมือนจะมีชีวิตดีเหมือนกันแฮะ”

เวินจิ้งกลั้นขำไม่ได้ กล้าบอกว่ามู่วี่สิงทุเรศ เสี้ยวหงช่างกล้าจริงๆ

แต่มู่วี่สิงไม่ได้โกรธ เห็นได้ว่าทั้งสองสนิทสนมกันมาก

“ไม่ส่งนะ” มู่วี่สิงโยนให้เขาสามคำ

“มานี่” เห็นเวินจิ้งยังยืนอยู่ตรงหน้าประตู ลงมู่วี่สิงคำสั่ง

เวินจิ้งเดินเข้ามา มือวางอยู่ด้านหลัง แลดูไม่ค่อยธรรมชาติเท่าไหร่

“เมื่อกี้ฉันไปหาคุณที่โรงพยาบาลหนะ” เวินจิ้งเอ่ยปาก

“พักช่วงบ่ายก็เลยกลับมา” มู่วี่สิงอธิบาย

หลายปีที่ผ่าน เขาไม่เคยได้พักผ่อนเลย แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองควรให้ความสำคัญกับการดูแลครอบครัวมากขึ้น

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

อ่านนิยาย เรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน ฟรี ได้ที่ novel-fast 


โดยเรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน บางส่วนของนิยาย

บทนำ

เดิมทีคิดว่ามู่วี่สิงเป็นคนธรรมดา หลังแต่งงานจึงรู้ได้ว่า เมื่อก่อนเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้อย่างรอบคอบสามีของตัวเองไม่เพียงแต่เป็นหมอ ยังมีฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ และทายาทของตระกูลใหญ่

เรื่องย่อ

“คุณเวิน คุณ25ปีแล้ว?”

“อีกเดือนนึงค่ะ”

“ก่อนหน้านี้คบกับผู้ชายมาแล้วกี่คน?”

“คนเดียวค่ะ”

“พัฒนากันไปถึงไหน?”

“พบครอบครัวกันแล้วค่ะ”

“เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือยัง?”

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีมารยาทในที่สุดก็หายไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ!”

“คุณ……เราไม่ได้มานัดดูตัวกันเหรอครับ?ก็แค่รู้จักกันและกันมากขึ้น คุณจะโมโหอะไรเนี่ย!”ผู้ชายตรงข้ามขมวดคิ้วพร้อมตำหนิเวินจิ้ง

“ฉันขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณ ลาก่อน!”เวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป

เธอหยุดลงแล้ววางเงิน500หยวนไปอย่างเท่ๆ

ชายคนนั้นรีบดึงเวินจิ้งไว้“หมายความว่าไงอ่ะ?คุณอายใช่ไหม คุณไม่ใช่สาวพรหมจรรย์เหรอ?”

เสียงที่เขาพูดไม่ดังเท่าไหร่แต่เพราะว่าในร้านกาแฟค่อนข้างเงียบ ลูกค้าที่นั่งโต๊ะใกล้ๆกันต่างได้ยินหมด

เวินจิ้งหรี่ตามองแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนเท้าเขาแรงๆ จากนั้นยกกาแฟขึ้นมาสาดใส่หน้าเขาอย่างไม่ลังเล

พอถูกเธอเหยียบใส่ ชายคนนั้นก็ล้มลงไป ดังนั้นกาแฟในมือของเวินจิ้งก็สาดเป็นรูปโค้งใส่ผู้ชายชุดสูทที่กำลังจะออกจากร้าน

เวินจิ้งอึ้งไปแปปนึงกับฉากตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ”เธอหยิบทิชชู่จากในกระเป๋าอย่างอึนๆ มองเสื้อเชิ้ตขาวที่โดนสาดใส่ของผู้ชายตรงหน้า พระเจ้า แค่มองก็รู้ว่าชุดราคาแพง

สีหน้าของมู่วี่สิงเย็นชา มองไปที่เวินจิ้งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกและไม่รับทิชช่าจากเธอ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา ตอนที่เช็ดกาแฟก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมา

เวินจิ้งรู้สึกผิดสักพัก ตอนนี้เอง เท้าของหนุ่มนัดดูตัวที่อยู่ข้างล่างก็รีบคว้าเท้าเธอไว้“ยัยผู้หญิงคนนี้ เหยียบเท้าผม!”

“น่ารำคาญจะตายชัก”เวินจิ้งดึงเท้าออกมา จะวิ่งออกจากร้านกาแฟ

ตอนที่ผลักประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายชุดสูทนั่น รูปร่างหน้าตาเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ กรอบหน้าชัดเจน ใบหน้าตรงนั่นเหมือนพระเจ้าค่อยๆวาดลงเพื่อทำให้คนที่เห็นแล้วตกตะลึง

พอเข้าไปในรถ เวินจิ้งที่ยังไม่ทันสตาร์ทรถก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา“ลูกรัก ดูตัวเป็นยังไงบ้าง?ผู้ชายคนนั้นโอเคใช่ไหม?”

“จบแล้ว”เวินจิ้งตอบไปสองคำ

ตอนนี้เองรถของเธอก็ออกไปไมได้ เวินจิ่งยิ่งรำคาญมากขึ้น

“อะไรกัน?นี่แม่สื่อแนะนำคนที่ปีนึงมีรายได้เป็นล้านๆให้ฉัน ลูกต้องไปมาหาสู่กับเขาดีๆ……จะหยุดไม่ได้นะ!”

เวินจิ้งไม่อยากฟัง เธอวางโทรศัพท์ลงทั้งที่แม่เธอกำลังบ่น

รถขยับออกไปไม่ได้ เวินจิ้งเลยดึงกุญแจออกมาแล้วลงจากรถ“วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินแน่ๆ!ถึงได้โชคร้ายสุดๆแบบนี้!”

พอพูดจบแปปนึง ฝนก็ตกหนักลงมา

เวินจิ้งหลับจาลง เปียกไปทั้งตัว

พอได้สติเธอก็ว่าจะวิ่งไปหลบฝนในร้านกาแฟ แต่พอนึกถึงผู้ชายที่นัดดูตัวท่าทางน่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ก็มีรถปอร์เช่สีดำก็มาจอดข้างๆเธอ หน้าต่างเปิดลงมาก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยนั้นเข้ามา

คือผู้ชายที่โดนเธอสาดกาแฟใส่อย่างไม่ตั้งใจเมื่อกี้

“ขึ้นมา”น้ำเสียงและใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเดิม

เวินจิ้งยิ้มไปอย่างเขินๆพร้อมส่ายหัว“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากคุณเปล่าๆ”

“ไม่ลำบาก”มู่วี่สิงยังคงเย็นชาใส่

เวินจิ้งยิ่งละอายเข้าไปใหญ่ จากนั้นเห็นว่าด้านหลังมีแท็กซี่อยู่ก็เลยคิดว่าจะไปเรียกรถ

แต่บังเอิญจริงๆ เธอดันเหยียบแอ่งน้ำที่ขังไว้ จนรองเท้าส้นสูงพัง

มู่วี่สิงมองเห็นหญิงสาวล้มลงไปจากกระจกมองหลัง เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้แล้วเปิดรถลงมาอุ้มเวินจิ้งขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

 

เวินจิ้งอึ้งไป พอนั่งข้างคนขับปุ๊ปก็เริ่มได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”เธอหันไปมองผู้ชายข้างๆ

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่วี่สิงกลับยื่นผ้ามา

เวินจิ้งก้มลงเช็ดผมและใบหน้าที่เปียกถึงเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกไปหมด

ดีที่เธอสวมชุดคลุมอยู่ ไม่งั้นคงจะน่าอาย

“ที่อยู่”มู่วี่สิงถาม

“ถนนอันหนิง10”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถปอร์เช่สีดำนั่นก็หยุดลงที่ใต้ตึกเก่าๆที่พักแถวนั้น

เดิมทีเวินจิ้งไม่อยากให้เขาเข้ามาที่ข้างใน แต่ว่าเขาไม่ฟังเธอเลย

“ขอบคุณที่มาส่งฉันค่ะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษมากจริงๆ”เวินจิ้งขอโทษเขาอีกรอบ

“เชิ้ตอขงคุณราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ค่ะ”เวินจิ้งพูดด้วยเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย

สายจาของมู่วี่สิงมองไปข้างหน้า พอได้ยินก็ขมวดคิ้ว แล้วก็เห็นเวินจิ้งเปิดกระเป๋าเงิน

เธอทายในใจน่าจะหลักสี่ แต่ว่าราคาจริงๆไม่รู้

“คุณชดใช้ไหวเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของมู่วี่สิงก็ดังขึ้น เชิ้ตของเขาตัดอย่างดี ทั้งโลกนี้มีแค่ตัวเดียว

“ฉันชดใช้ราคาไม่ไหวเหรอคะ?”ใบหน้าของเวินจิ้งดูหดไป

ตอนนี้เองก็มีเสียงของเจี่ยนอีดังๆจากด้านนอกเข้ามา“เวินจิ้ง กลับมาไวขนาดนี้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกว่าให้อยู่กับเขานานๆหน่อยเหรอ……”

เวินจิ้งลำบากใจเล็กน้อย ชุมชนเล็กๆแบบนี้ ทุกตึกเกือบจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เจี่ยนอีตะโกนแบบนี้จนเกือบจะได้ยินไปทั้งชุมชน

“ขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว นี่เบอร์ของฉัน ถ้าให้ฉันชดใช้อะไรติดต่อมานะคะ!”เวินจิ้งรีบเขียนเบอร์โทรตัวเองจากนั้นก็ลงรถ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ที่ปลายนิ้วยังมีกระดาษที่มีไออุ่นของเวินจิ้งอยู่ ด้านบนมีเบอร์โทรอยู่ เขากำกระดาษแน่น

เจี่ยนอีเห็นลูกสาวลงมาจากรถก็ตะลึง แต่ก็ได้สติกลับมา“เวินจิ้ง ทำไมถึงบอกว่านัดดูตัวจบแล้วล่ะ?นี่ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เขา”เวินจิ้งดึงแม่เข้าบ้าน แต่ว่าดึงไม่ได้

เจี่ยนอีจ้องรถนั่น ในใจก็นับว่ารถนี่น่าจะมีศูนย์กี่ตัว

ที่แท้ก็เป็นคนที่ที่มีรายได้ปีละล้าน รถนี่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเกินล้าน!

“ลูกพูดอะไร?อย่าหลอกแม่สิ รีบไปให้เขาลงมาให้แม่ดูหน่อย”

เวินจิ้งนิ่งไป มองมู่วี่สิงแล้วรีบปิดประตูรถ จากนั้นก็ดึงแม่ออกมา

ในรถนั่น มู่วี่สิงมองแม่ลูกที่เดินออกไปไกล สายตาหม่นลงเล็กน้อย

ในแสงสว่างนั่น โทรศัพท์สีขาวก็ตกลงที่เบาะข้างคนขับ

เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์สั่นเล็กน้อยแล้วก็มีแจ้งเตือนเข้ามาว่า:วันที่1000ที่คุณจากไป

เวินจิ้งกับแม่ที่เพิ่งเข้าบ้าน ออดประตูก็ดัง

เป็นเขา?

เวินจิ้งเปิดประตู ร่างสูงๆของมู่วี่สิงยืนอยู่หน้าประตู

“โทรศัพท์คุณ”น้ำเสียงของมู่วี่สิงมีความไม่พอใจแฝงอยู่

“อ้อ ขอบคุณค่ะ!”เวินจิ้งยิ้ม“เดี๋ยวฉันลงไปส่งคุณ”

พอพูดจบเสียงของเจี่ยนอีก็เข้ามา“เวินจิ้ง ทำไมให้เขายืนอยู่ข้างนอกล่ะ รีบเข้ามานั่งสิ!”

เวินจิ้ง:……

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ขายังไม่ขยับก็พูดอย่างเรียบๆว่า“ผมมีธุระ ไปก่อนนะ”

เวินจิ้งโล่งอกไป วันนี้เธอก็รบกวนชายคนนี้พอแล้วจะให้มีเรื่องอะไรอีกไม่ได้

แต่เจี่ยนอีก็ยังมองมา เวินจิ้งปิดประตูดัง“ปัง”

“แม่ หนูไม่รู้จักเขา”

“ไม่รู้จักเขาแล้วมาส่งลูกได้ไง?”

“เขาใจดี หนูเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”

“แม่ว่าลูกสองคนได้อยู่ ฮิฮิ ผู้ชายคนนี้ไม่เลว เวินจิ้ง ครั้งนี้ลูกสายตาไม่เลวจริงๆ!”

เวินจิ้งกลับเข้าห้อง ปิดประตู


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads แทงบอลออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน