** 21/02/23 บางเรื่องตอนจะสลับกันมั่ว รอการแก้ไขนะคะ **

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน – ตอนที่ 51

ตอนที่ 51

บทที่ 51 เพราะเธอคือเวินจิ้งยังไงล่ะ

เวินจิ้งที่ถูกเขาโอบรัดอยู่ในอ้อมกอดพูดเสียงเคืองๆ : “ฉันยังจะต้องตอบแทนอะไรนายอีก ทั้งๆที่นายเป็นคนที่ทำให้ฉันลำบากเองแท้ๆ”

“แล้วใครจะไปรู้ล่ะว่าจะวิ่งออกมาแบบนั้นน่ะ” มู่วี่สิงหรี่ตามอง

เวินจิ้งอึกอัก เพราะดูเหมือนว่าตอนนั้นเธอเองก็กังวลจนวิ่งไม่ลืมหูลืมตาจริงๆนั่นแหละ…

แต่ยังไงมู่วี่สิงก็ทำตามที่พูดไว้ ทุกเว็บไซต์ที่เคยมีรูปเวินจิ้งอยู่นั้นหายเกลี้ยง แต่ถึงจะอย่างนั้นก็เห่อะ ทุกคนก็รู้กันหมดแล้วปะ ว่ามู่วี่สิงมีผู้หญิงของเขาแล้ว!

วันถัดมา เวินจิ้งไม่ต้องไปทำงาน เธอเลยพักผ่อนอยู่บ้าน

เธอไม่อยากรบกวนมู่วี่สิงที่นั่งเคลียร์งานอยู่ในห้อง เลยเอาโน๊ตบุ๊คของตัวเองออกมาตรงระเบียงพร้อมกับเอนตัวกึ่งนั่งกึ่งนอนทำงานของเธอต่อ

บ้านเก่าแก่ของตระกูลมู่ตั้งอยู่บนเทือกเขา จากระเบียงมองออกไปจะเห็นวิวที่สวยงามมากๆ สวยจนเวินจิ้งที่ทอดกายอยู่ตรงระเบียงนั้นรู้สึกเพลิดเพลินไปกับมันจนค่อยๆคล้อยหลับไป

ผ่านไปสักพัก มู่วี่สิงก็ออกมาหาเวินจิ้ง แสงของพระอาทิตย์สาดเข้ามายังใบหน้าที่ไม่ได้มีความโดดเด่นอะไรของเธอ แต่ถ้าหากมองดีๆแล้วล่ะก็ จะรู้ได้เลยว่าเธอเป็นผู้หญิงคนนึงที่สวยและมีเสน่ห์มากจริงๆ

เขาหรี่ตามองแล้วเอนตัวลงไปข้างๆเธอ แต่ในขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปจับมือเล็กๆของเธอ เธอก็ขยับตัวตื่นขึ้นมาซะก่อน

ด้วยความที่เธอหันหน้ามาทางเขาโดยไม่รู้ตัว พอลืมตาตื่นขึ้นมา ก็เลยเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาอยู่ตรงหน้าของเธอในระยะประชิด

และด้วยความที่ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขามีอิทธิพลต่อเธอมากเกินไป ไหนจะยังสีหน้าที่อ่อนโยนนั่นอีก เธอเลยไม่สามารถละสายตาออกไปจากใบหน้าของเขาได้เลย

“นะ… นาย” อยู่ดีๆเธอก็รู้สึกคอแห้งผาก พูดติดๆขัดๆ

“นอนต่อเถอะ” เขาพูดพร้อมกับลูบหัวเธอ

เขาชอบทำแบบนี้ตลอด ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเธอเป็นลูกหมาของเขายังไงยังงั้น

“ไม่นอนแล้ว เดี๋ยวฉันไปทำอะไรให้ทานดีกว่า” เธอพูดพร้อมกับมองสีของท้องฟ้า นี่ก็เย็นมากแล้วสินะ

เธอที่กำลังจะลุกขึ้นยืนก็โดนมู่วี่สิงดึงไว้ เลยทำให้เธอล้มลงไปบนตัวของเขา

“อยู่กับฉันก่อน วันนี้ให้แม่บ้านทำให้ก็ได้” มู่วี่สิงพูดพร้อมกับโอบกอดเธอ บรรยากาศในช่วงเวลาพระอาทิตย์ตกดินนั้น มันช่างเงียบสงบดีจริงๆ

เวินจิ้งคิดจะปฏิเสธ แต่พอเงยหน้าขึ้นไปมองมู่วี่สิงก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ตั้งแต่เธอแต่งงานกับเขา เธอก็รู้สึกถึงความใกล้ชิดและความอ่อนโยนที่เขามีต่อเธอ แม้ว่าเขาจะแค่อยากแสดงให้คนอื่นเห็น แต่มันก็ดูจะสมจริงเกินไปหน่อย

สมจริงจนเธอเกือบจะตกหลุมพราง

และเธอต้องคอยดึงตัวเองกลับมาเพื่อไม่ให้ตกหลุมพรางนั่นอยู่เสมอ

เวลาแห่งความเงียบสงบผ่านไปได้ไม่นาน ก็มีสายเรียกเข้ามาจากตระกูลเย่โทรมาหามู่วี่สิง เหมือนกับว่าเย่กวนกวนจะไม่สบาย เย่ถิงเลยจะให้เขาเข้าไปดูหน่อย

มู่วี่สิงไม่รอช้า สำหรับเขาชีวิตคนถือว่าสำคัญที่สุด แต่ก่อนเขาออกไป เขาก็ได้หันมาบอกเวินจิ้งว่า : “นอนก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอ”

“โอเค”

เวินจิ้งมองมู่วี่สิงที่กำลังขับรถออกไป พร้อมกับความรู้สึกที่เหมือนกำลังโดนทอดทิ้ง

ณ บ้านตระกูลเย่

ที่จริงเย่กวนกวนต้องไปที่โรงพยาบาลแล้ว แต่เธอไม่ยอม เธอจะรอให้มู่วี่สิงมาก่อน

“ขอโทษนะคะหมอมู่ ที่ต้องเรียกให้มาดึกดื่นป่านนี้ แต่ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆ” เย่ถิงถอนหายใจ

มู่วี่สิงมอง แล้วเดินไปที่ห้องนอนของเย่กวนกวน เย่กวนกวนที่ตอนนี้ปวดหัวจนตาพร่ามัวไปหมด

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังมองออกอยู่ดีว่าคนที่เข้ามา คือมู่วี่สิง

“คุณมาแล้ว”

“เย่กวนกวน ผมโทรเรียกรถฉุกเฉินให้แล้วนะ เดี๋ยวอีกสักพักก็คงจะมาถึงแล้ว”

“ไม่จำเป็น พอคุณมาฉันก็ดีขึ้นมากแล้วล่ะ” เย่กวนกวนมองมู่วี่สิงพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมา

“นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะมา” มู่วี่สิงพูดเสียงเย็น

“คุณ! คุณพูดแบบนี้ได้ไง! ตอนนั้นที่ประเทศC ฉันเป็นคนช่วยคุณเอาไว้นะ!” เย่กวนกวนเอาเรื่องเก่าขึ้นมาพูด เพื่อให้มู่วี่สิงรู้สึกสำนึกบุญคุณเธอ

“เพราะงั้นผมเลยดูแลเรื่องอาการป่วยของคุณไง” มู่วี่สิงพูด แล้วรีบเอายาที่อยู่ข้างๆให้เย่กวนกวน

เธอส่ายหน้า ไม่ยอมทานยา

“ฉันไม่เข้าใจว่าเวินจิ้งมีดีกว่าฉันตรง…” เย่กวนกวนคร่ำครวญ

ก็แค่ผู้หญิงน่าเบื่อคนนึง ทำไมเขาจะต้องสนใจอะไรเธอขนาดนั้น

อย่างน้อยถ้าจะเป็นผู้หญิงของมู่วี่สิง ก็ต้องเป็นคนที่โดดเด่น มีหน้ามีตาไม่ใช่เหรอ ถึงจะเหมาะสมกัน

“เพราะเธอคือเวินจิ้งยังไงล่ะ”

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

อ่านนิยาย เรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน ฟรี ได้ที่ novel-fast 


โดยเรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน บางส่วนของนิยาย

บทนำ

เดิมทีคิดว่ามู่วี่สิงเป็นคนธรรมดา หลังแต่งงานจึงรู้ได้ว่า เมื่อก่อนเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้อย่างรอบคอบสามีของตัวเองไม่เพียงแต่เป็นหมอ ยังมีฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ และทายาทของตระกูลใหญ่

เรื่องย่อ

“คุณเวิน คุณ25ปีแล้ว?”

“อีกเดือนนึงค่ะ”

“ก่อนหน้านี้คบกับผู้ชายมาแล้วกี่คน?”

“คนเดียวค่ะ”

“พัฒนากันไปถึงไหน?”

“พบครอบครัวกันแล้วค่ะ”

“เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือยัง?”

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีมารยาทในที่สุดก็หายไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ!”

“คุณ……เราไม่ได้มานัดดูตัวกันเหรอครับ?ก็แค่รู้จักกันและกันมากขึ้น คุณจะโมโหอะไรเนี่ย!”ผู้ชายตรงข้ามขมวดคิ้วพร้อมตำหนิเวินจิ้ง

“ฉันขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณ ลาก่อน!”เวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป

เธอหยุดลงแล้ววางเงิน500หยวนไปอย่างเท่ๆ

ชายคนนั้นรีบดึงเวินจิ้งไว้“หมายความว่าไงอ่ะ?คุณอายใช่ไหม คุณไม่ใช่สาวพรหมจรรย์เหรอ?”

เสียงที่เขาพูดไม่ดังเท่าไหร่แต่เพราะว่าในร้านกาแฟค่อนข้างเงียบ ลูกค้าที่นั่งโต๊ะใกล้ๆกันต่างได้ยินหมด

เวินจิ้งหรี่ตามองแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนเท้าเขาแรงๆ จากนั้นยกกาแฟขึ้นมาสาดใส่หน้าเขาอย่างไม่ลังเล

พอถูกเธอเหยียบใส่ ชายคนนั้นก็ล้มลงไป ดังนั้นกาแฟในมือของเวินจิ้งก็สาดเป็นรูปโค้งใส่ผู้ชายชุดสูทที่กำลังจะออกจากร้าน

เวินจิ้งอึ้งไปแปปนึงกับฉากตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ”เธอหยิบทิชชู่จากในกระเป๋าอย่างอึนๆ มองเสื้อเชิ้ตขาวที่โดนสาดใส่ของผู้ชายตรงหน้า พระเจ้า แค่มองก็รู้ว่าชุดราคาแพง

สีหน้าของมู่วี่สิงเย็นชา มองไปที่เวินจิ้งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกและไม่รับทิชช่าจากเธอ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา ตอนที่เช็ดกาแฟก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมา

เวินจิ้งรู้สึกผิดสักพัก ตอนนี้เอง เท้าของหนุ่มนัดดูตัวที่อยู่ข้างล่างก็รีบคว้าเท้าเธอไว้“ยัยผู้หญิงคนนี้ เหยียบเท้าผม!”

“น่ารำคาญจะตายชัก”เวินจิ้งดึงเท้าออกมา จะวิ่งออกจากร้านกาแฟ

ตอนที่ผลักประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายชุดสูทนั่น รูปร่างหน้าตาเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ กรอบหน้าชัดเจน ใบหน้าตรงนั่นเหมือนพระเจ้าค่อยๆวาดลงเพื่อทำให้คนที่เห็นแล้วตกตะลึง

พอเข้าไปในรถ เวินจิ้งที่ยังไม่ทันสตาร์ทรถก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา“ลูกรัก ดูตัวเป็นยังไงบ้าง?ผู้ชายคนนั้นโอเคใช่ไหม?”

“จบแล้ว”เวินจิ้งตอบไปสองคำ

ตอนนี้เองรถของเธอก็ออกไปไมได้ เวินจิ่งยิ่งรำคาญมากขึ้น

“อะไรกัน?นี่แม่สื่อแนะนำคนที่ปีนึงมีรายได้เป็นล้านๆให้ฉัน ลูกต้องไปมาหาสู่กับเขาดีๆ……จะหยุดไม่ได้นะ!”

เวินจิ้งไม่อยากฟัง เธอวางโทรศัพท์ลงทั้งที่แม่เธอกำลังบ่น

รถขยับออกไปไม่ได้ เวินจิ้งเลยดึงกุญแจออกมาแล้วลงจากรถ“วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินแน่ๆ!ถึงได้โชคร้ายสุดๆแบบนี้!”

พอพูดจบแปปนึง ฝนก็ตกหนักลงมา

เวินจิ้งหลับจาลง เปียกไปทั้งตัว

พอได้สติเธอก็ว่าจะวิ่งไปหลบฝนในร้านกาแฟ แต่พอนึกถึงผู้ชายที่นัดดูตัวท่าทางน่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ก็มีรถปอร์เช่สีดำก็มาจอดข้างๆเธอ หน้าต่างเปิดลงมาก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยนั้นเข้ามา

คือผู้ชายที่โดนเธอสาดกาแฟใส่อย่างไม่ตั้งใจเมื่อกี้

“ขึ้นมา”น้ำเสียงและใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเดิม

เวินจิ้งยิ้มไปอย่างเขินๆพร้อมส่ายหัว“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากคุณเปล่าๆ”

“ไม่ลำบาก”มู่วี่สิงยังคงเย็นชาใส่

เวินจิ้งยิ่งละอายเข้าไปใหญ่ จากนั้นเห็นว่าด้านหลังมีแท็กซี่อยู่ก็เลยคิดว่าจะไปเรียกรถ

แต่บังเอิญจริงๆ เธอดันเหยียบแอ่งน้ำที่ขังไว้ จนรองเท้าส้นสูงพัง

มู่วี่สิงมองเห็นหญิงสาวล้มลงไปจากกระจกมองหลัง เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้แล้วเปิดรถลงมาอุ้มเวินจิ้งขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

 

เวินจิ้งอึ้งไป พอนั่งข้างคนขับปุ๊ปก็เริ่มได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”เธอหันไปมองผู้ชายข้างๆ

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่วี่สิงกลับยื่นผ้ามา

เวินจิ้งก้มลงเช็ดผมและใบหน้าที่เปียกถึงเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกไปหมด

ดีที่เธอสวมชุดคลุมอยู่ ไม่งั้นคงจะน่าอาย

“ที่อยู่”มู่วี่สิงถาม

“ถนนอันหนิง10”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถปอร์เช่สีดำนั่นก็หยุดลงที่ใต้ตึกเก่าๆที่พักแถวนั้น

เดิมทีเวินจิ้งไม่อยากให้เขาเข้ามาที่ข้างใน แต่ว่าเขาไม่ฟังเธอเลย

“ขอบคุณที่มาส่งฉันค่ะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษมากจริงๆ”เวินจิ้งขอโทษเขาอีกรอบ

“เชิ้ตอขงคุณราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ค่ะ”เวินจิ้งพูดด้วยเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย

สายจาของมู่วี่สิงมองไปข้างหน้า พอได้ยินก็ขมวดคิ้ว แล้วก็เห็นเวินจิ้งเปิดกระเป๋าเงิน

เธอทายในใจน่าจะหลักสี่ แต่ว่าราคาจริงๆไม่รู้

“คุณชดใช้ไหวเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของมู่วี่สิงก็ดังขึ้น เชิ้ตของเขาตัดอย่างดี ทั้งโลกนี้มีแค่ตัวเดียว

“ฉันชดใช้ราคาไม่ไหวเหรอคะ?”ใบหน้าของเวินจิ้งดูหดไป

ตอนนี้เองก็มีเสียงของเจี่ยนอีดังๆจากด้านนอกเข้ามา“เวินจิ้ง กลับมาไวขนาดนี้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกว่าให้อยู่กับเขานานๆหน่อยเหรอ……”

เวินจิ้งลำบากใจเล็กน้อย ชุมชนเล็กๆแบบนี้ ทุกตึกเกือบจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เจี่ยนอีตะโกนแบบนี้จนเกือบจะได้ยินไปทั้งชุมชน

“ขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว นี่เบอร์ของฉัน ถ้าให้ฉันชดใช้อะไรติดต่อมานะคะ!”เวินจิ้งรีบเขียนเบอร์โทรตัวเองจากนั้นก็ลงรถ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ที่ปลายนิ้วยังมีกระดาษที่มีไออุ่นของเวินจิ้งอยู่ ด้านบนมีเบอร์โทรอยู่ เขากำกระดาษแน่น

เจี่ยนอีเห็นลูกสาวลงมาจากรถก็ตะลึง แต่ก็ได้สติกลับมา“เวินจิ้ง ทำไมถึงบอกว่านัดดูตัวจบแล้วล่ะ?นี่ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เขา”เวินจิ้งดึงแม่เข้าบ้าน แต่ว่าดึงไม่ได้

เจี่ยนอีจ้องรถนั่น ในใจก็นับว่ารถนี่น่าจะมีศูนย์กี่ตัว

ที่แท้ก็เป็นคนที่ที่มีรายได้ปีละล้าน รถนี่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเกินล้าน!

“ลูกพูดอะไร?อย่าหลอกแม่สิ รีบไปให้เขาลงมาให้แม่ดูหน่อย”

เวินจิ้งนิ่งไป มองมู่วี่สิงแล้วรีบปิดประตูรถ จากนั้นก็ดึงแม่ออกมา

ในรถนั่น มู่วี่สิงมองแม่ลูกที่เดินออกไปไกล สายตาหม่นลงเล็กน้อย

ในแสงสว่างนั่น โทรศัพท์สีขาวก็ตกลงที่เบาะข้างคนขับ

เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์สั่นเล็กน้อยแล้วก็มีแจ้งเตือนเข้ามาว่า:วันที่1000ที่คุณจากไป

เวินจิ้งกับแม่ที่เพิ่งเข้าบ้าน ออดประตูก็ดัง

เป็นเขา?

เวินจิ้งเปิดประตู ร่างสูงๆของมู่วี่สิงยืนอยู่หน้าประตู

“โทรศัพท์คุณ”น้ำเสียงของมู่วี่สิงมีความไม่พอใจแฝงอยู่

“อ้อ ขอบคุณค่ะ!”เวินจิ้งยิ้ม“เดี๋ยวฉันลงไปส่งคุณ”

พอพูดจบเสียงของเจี่ยนอีก็เข้ามา“เวินจิ้ง ทำไมให้เขายืนอยู่ข้างนอกล่ะ รีบเข้ามานั่งสิ!”

เวินจิ้ง:……

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ขายังไม่ขยับก็พูดอย่างเรียบๆว่า“ผมมีธุระ ไปก่อนนะ”

เวินจิ้งโล่งอกไป วันนี้เธอก็รบกวนชายคนนี้พอแล้วจะให้มีเรื่องอะไรอีกไม่ได้

แต่เจี่ยนอีก็ยังมองมา เวินจิ้งปิดประตูดัง“ปัง”

“แม่ หนูไม่รู้จักเขา”

“ไม่รู้จักเขาแล้วมาส่งลูกได้ไง?”

“เขาใจดี หนูเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”

“แม่ว่าลูกสองคนได้อยู่ ฮิฮิ ผู้ชายคนนี้ไม่เลว เวินจิ้ง ครั้งนี้ลูกสายตาไม่เลวจริงๆ!”

เวินจิ้งกลับเข้าห้อง ปิดประตู


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท