** 21/02/23 บางเรื่องตอนจะสลับกันมั่ว รอการแก้ไขนะคะ **

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน – ตอนที่ 66

ตอนที่ 66

บทที่ 66 แอบรักหลายปี

บริษัทฉินซื่อกรุ๊ปตกอยู่ในความวุ่นวายชุลมุน ในที่ประชุมใหญ่เหล่าผู้หุ้นที่อยากกำจัดฉืออี้เหิงมาโดยตลอด แต่ท้ายแล้วผลลัพธ์คือฉืออี้เหิงก็ได้อยู่ต่อ

มีนักข่าวเผยว่าฉินเฟยยอมประนีประนอมเพื่อลูก สุดท้ายก็เลือกที่จะเชื่อใจฉืออี้เหิง

และฉืออี้เหิงก็จัดการแถลงข่าวในที่สุด เพื่อชี้แจงตัวเองก่อนหน้าที่เมาเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด แต่ว่า เขากลับจงใจเอ่ยถึงเวินจิ้งขึ้น

“สำหรับมือที่สามที่พวกคุณเห็นนั้น เป็นผู้หญิงที่แอบรักผมมานานครับ”

เวินจิ้งหน้าสลดลงทันที มองดูใบหน้าคมคายของฉืออี่เหิง เขาในเวลานี้ เป็นราวคนแปลกหน้าที่น่าเกรงกลัวไปแล้ว

แอบรักงั้นเหรอ?

ตอนที่ฉืออี้เหิงไล่ตามจีบเธอเป็นเรื่องที่รู้กันทั่วโรงเรียน

“แล้วตอนนี้พวกคุณยังเกี่ยวข้องกันอยู่มั้ยคะ?” นักข่าวรายหนึ่งเอ่ยถาม

“ผมไม่อนุญาตให้เธอมารังควานผมอีกแล้วครับ” ฉืออี้เหิงเอ่ยโยนความ

เวินจิ้งกรุ่นโกรธจนทนดูไม่ไหวต่อไป “พลุบ” ปิดทีวี

มองดูเวลาแล้ว ก็ได้เวลาที่ควรไปซุปเปอร์มาเก็ตเพื่อซื้อผักแล้ว

ช่วงนี้เธอไม่ต้องไปทำงานแล้ว จึงเป็นคนรับหน้าที่จัดเตรียมอาหารมื้อเย็นแทน เลยไม่น่าเบื่อเกินไป

ยามเย็น ผู้คนในซุปเปอร์มาเก็ตไม่ค่อยมากนัก คิดไม่ถึงว่าบนหน้าจอนั้นจะฉายการแถลงข่าวของฉืออี้เหิงไว้ เวินจิ้งคือผู้แกร่งเผชิญสู้ฟ้า แต่ว่าบนหน้าจอขยายภาพเธอใหญ่เหมือนจานดาวเทียมไปหน่อย เมื่อเธอย่านเข้ามายังซุปเปอร์มาเก็ตนั้น เวินจิ้งจึงถูกจับตามองด้วยสายตาหลากหลายจากคนรอบข้าง ที่กำลังเอ่ยซุบซิบกันอยู่

จึงรีบซื้อข้าวของแล้วชำระเงินให้เรียบร้อย ยังไม่ทันพ้นออกจาซุปเปอร์มาเก็ตก็มีเหล่านักข่าวแห่รุมกันมา

เวินจิ้งจึงจำต้องชะงักฝีเท้าหยุด เพราะโดนรายล้อมรุมหมดหนทางหนีแล้ว

“คุณเวินจิ้งคะ คุณฉือบอกว่าคุณแอบรักเขามานาน คุณแทรกเป็นมือที่สามระหว่างเขากับคุณฉินใช่มั้ยคะ?”

“คุณจ้องจับคิดทำลายงานแต่งของฉืออี้เหิงมาโดยตลอดใช่มั้ยคะ?”

“เราสืบทราบมาว่าคุณกับคุณฉือนั้นล้วนเป็นเฟิร์สเลิฟของกันและกัน หรือว่าพวกคุณจะรื้อฟื้นถ่านไฟเก่าคะ?”

จ้องมองแสงแฟรชระยิบระยับของกล้องตรงหน้า เวินจิ้งขมวดคิ้วมุ่นชนกัน รู้สึกน่ารำคาญวุ่นวาย

แต่มู่วี่สิงสั่งย้ำให้บอดี้การ์ดค่อยคุ้มครองเธออยู่โดยตลอด จึงมาจัดการดันเหล่านักข่าวให้ถอยห่างอย่างรวดเร็ว

เพียงแต่เธอในวันนี้ เมื่อต้องขึ้นกล้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เลยหายใจเข้าลึก ๆ เฮือกหนึ่ง เวินจิ้งก็ขัดขวางหยุดบอดี้การ์ดไว้ แล้วสู้เผชิญหน้ากับเหล่านักข่าวอย่างตาต่อตาฟันต่อฟัน

“ฉันแต่งงานแล้วค่ะ และงานแต่งงานก็ราบรื่นมีความสุขมากค่ะ ฉันหวังว่าทุกคนจะช่วยส่งข่าวไปบอกคุณฉือด้วยนะคะ ว่าไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับชีวติสมรสฉันอีก และอย่ามารังควานฉันไม่ปล่อยอีกนะคะ”

สิ้นสุดประโยค เหล่านักข่าวถึงกับเงิบตะลึง ซ้ำหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ฉืออี้เหิงเพิ่งบอกไปว่าเวินจิ้งเป็นคนตอแยเขา แต่ตอนนี้เวินจิ้งกลับบอกว่าฉืออี้เหิงเป็นคนตอแยเธอเอง

มีนักข่าวคนหนึ่งสายตาดีเลิศเป็นพิเศษแลเห็นแหวนแต่งงานบนมือของเธอ และแล้วมุมกล้องก็ถูกซูมใหญ่ขึ้น ไม่นาน เวินจิ้งก็ถูกพาดขึ้นข่าวหน้าหนึ่งอีกครั้ง

บริษัทฉินซื่อกรุ๊ป

ฉินเฟยผู้ที่กำลังดูข่าวอยู่นั้น ใบหน้าบูดบึ้งเย็นชา

เวินจิ้งอธิบายตอบข้อสงสัยต่อหน้านักข่าวอย่างเปิดเผยพูดตบหน้าฉืออี้เหิงต่อสาธารณะชน ว่าเธอแต่งงานแล้ว และมีนักข่าวเผยแหวนแต่งงานในมือเธอออกมา มูลค่าสามร้อยล้าน

และสถานที่ที่ถ่ายภาพของเวินจิ้งได้อยู่ในระแวกการ์เด้นการ์เด้นจินไห่ การ์เด้นการ์เด้นจินไห่ส่วนตัว มีเงินก็ไม่ใช่ว่าจะเข้าไปได้

เธอแต่งงานกับครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวยยักษ์ใหญ่อันดับต้น ๆ ไปแล้ว และชีวิตคู่ราบรื่นเป็นสุข แล้วจะเป็นมือที่สามได้อย่างไร

ทว่าบทสัมภาษณ์ทั้งหมดล้วนถูกตีกลับไปยังฉืออี้เหิงในทันที ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นคนไม่ยอมตัดขาดกับเวินจิ้งเอง

“ฉืออี้เหิง ทำไมคุณถึงเลวระยำขนาดนี้” ฉินเฟยกรุ่นโกรธเอ่ย เดิมทีที่ยกโทษอภัยผู้ชายคนนี้ไปแล้ว พอมาตอนนี้ เธอจะกลืนน้ำลายก้อนนี้ลงได้อย่างไร

หลายปีมานี้ เธอคิดมาโดยตลอดว่าเธอมีความสุขมากกว่าเวินจิ้ง แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้……

เธอรู้ว่ามู่วี่สิงเป็นแค่หมอคนหนึ่ง แล้วทำไมเธอถึงพักอยู่ที่การ์เด้นการ์เด้นจินไห่ยักษ์ใหญ่อลังการระดับแถวหน้าได้

“ผมขอโทษครับ เฟยเฟย คุณอย่าไปหลงเชื่อคำพูดข่าวมั่วทั้งเพบนโซเชียลพวกนั้นเลยนะครับ ผมจะจัดการเองไกล่เลี้ยเอง” ฉืออี้เหิงโอบกอดเธอ ก้มหน้าอย่างรับประกัน

“ทางที่ดีมันต้องแบบนี้อยู่แล้ว” ฉินเฟยเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด

เธอไม่มีทางให้เวินจิ้งได้เปรียบได้ดีไปกว่าเธอแน่

……

………

เมื่อออกมาจากซุปเปอร์มาเก็ต ก็มีเหล่าบอดี้การ์ดค่อยพาเวินจิ้งเดินมุ่งไปยังรถอีกคัน

ที่เวินจิ้งไม่เคยเห็นมาก่อนหน้านี้ รถยนต์หรูหรารุ่นเมอร์เซเดสไมบัค

ทำเอานักข่าวนิ่งอึ้งตะลึงตะลานแต่ต้นแล้ว แล้วมุ่งเป้าหมายรุมถ่ายรถคันนนั้นอย่างไม่หยุดหย่อน

แต่ก็ทำได้เพียงแอบถ่ายอยู่ไกล ๆ ไม่สามารถเข้าใกล้ชิดได้ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่อยู่นั้นบนรถคือใครกันแน่

“คุณมาได้ไงคะ?” เวินจิ้งมองเขาอย่างประหลาดใจ

วันนี้เขาคงไม่ได้ไปโรงพยาบาลแน่ สวมใส่ชุดสูทขาวทั้งชุด ดูดีสง่างามไปทั้งตัว

เป็นดั่งไม้แขวนเสื้อ ที่สวมใส่อะไรก็ดูมีออร์ล่าหล่อเหล่าไม่มีที่ติ

เวินจิ้งเบิกตาโตวาววับ

“ต้องการให้ผมออกไปมั้ย?” มู่วี่สิงไม่ตอบที่เธอถาม แต่กลับแทรกถามเธอกลับ

เวินจิ้งรีบส่ายหน้าไปมา “ไม่ค่ะ คุณไม่ชอบให้นักข่าวถ่ายรูปเหมือนกันไม่ใช่เหรอะคะ?”

“แต่ได้ขึ้นข่าวหน้าหนึ่งกับคุณ ก็ไม่แย่นะ” มู่วี่สิงเม้มริมฝีปาก

“คุณมู่วี่สิง คุณอย่ามาเล่นตลกนะคะ!” เวินจิ้งหน้าเปลี่ยน วันนี้เธอหมดหนทางแล้วจริง ๆ ถึงได้ออกมากล่าวต่อหน้านักข่าวให้ชัดเจนสักที

จะให้ฉืออี้เหิงมาทำลายชื่อเสียงเธออีกไม่ได้แล้ว

“ฉันเล่นตลกอะไรเหรอ? คุณหญิงมู่?” เขาเขยิบประชิดใกล้เข้ามา ปลายนิ้วเรียวเชยคางเธอขึ้นมา นัยน์ตาทอประกายวาววับ

เวินจิ้งหัวใจโยกย้ายเต้นตึกตักกระเจิดกระเจิง แล้วก้มหน้าลง

“คุณอย่ามาใกล้ฉันนะค่ะ” เธอขยับเคลื่อนร่างบางระหงเธอ พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่ามีนักข่าวแห่กันมาเต็ม

แม้จะรู้ว่านักข่าวไม่อาจมองเห็นถึงคนในรถได้ แต่เวินจิ้งก็ยังตกตระหนกกลัวขึ้นมา

โชคดีที่คนขับรถเคลื่อนรถออกได้เร็วกว่า พอเวินจิ้งเห็นว่านักข่าวไล่ตามไม่ทันแล้ว ถึงพรูหายใจโล่งอกออกมาเฮือกหนึ่ง

เมื่อหันหน้าไป มู่วี่สิงก็ประชิดใกล้เข้ามาอีกแล้ว รัดเธอไว้ข้างกายเขา จนเวินจิ้งหมดหนทางหนี

“คุณผู้หญิงมู่ คุณกลัวผมเหรอ?” มู่วี่สิงพลางเอ่ยถาม

หลายครั้ง เวินจิ้งมักจากหลบผลักไสความใกล้ชิดของเขา ซึ่งเขาไม่ชอบเป็นอย่างมากมาย

“ไม่ใช่นะค่ะ” เวินจิ้งเอ่ยอย่างปากแข็งทื่อ

“งั้นคุณก็เขยิบเข้ามาสิ” ริมฝีปากบางเบาและรอยยิ้มที่ชวนหลงใหลของมู่วี่สิง

“ไม่เอาค่ะ” เวินจิ้งเบือนหน้าหนี

มู่วี่สิงมองดูท่าทางปากแข็งใจแข็งของเธอ มือยาวเชยคางเรียวเวินจิ้งไว้ เธอยังไม่ทันได้ตั้งสตาตางค์ริมฝีปากบางอวบอิ่มก็ถูกเขาบล็อกเอาไว้เสียแล้ว กับลมหายใจอุ่นที่คุ้นเคยแผ่ซ่าเข้ามา จนเวินจิ้งนิ่งตะลึงตะลาน

“ยังฝึกจังหวะหายใจไม่คล่องอีกเหรอ?” มู่วี่สิงเอ่ยเสียงแหบเหี่ยวอยู่ในลำคอ

เวินจิ้งหายใจหอบ ๆ ในขนาดที่เขาจะจุมพิตเธออีกนั้น เลยกัดเขาเสียก่อน

“โอ้ย”มู่วี่สิงหรี่ตาแผลงฤทธ์อย่างอันตราย “คุณหญิงมู่ คุณจะย้อนใช่มั้ย?”

“คุณบังคับฉันเองนะคะ!” เวินจิ้งเบือนหันหน้าอย่างภาคภูมิใจมากโข

ใครใช้ให้เขามักมาไม้จูบกับฉันหละ!

“ผมบังคับคุณที่ไหนกัน ผมกำลังสอนคุณอยู่ต่างหาก”

“ฉันไม่ต้องการค่ะ! มู่วี่สิง เราต้องทำข้อตกกันสามหน้าค่ะ คุณห้ามมาแอบจูบฉันไปเรื่อย” เวินจิ้งจ้องมองเขาอย่างแผลงรังสีเตือนภัย

ตอนนี้ไม่ว่าจะด้วยสถานการณ์ไหนมู่วี่สิงก็จะจูบเธอไม่ได้อีกแล้ว ทั้งที่ทั้งสองนั้นเป็นสามีภรรยากันถูกต้องตามกฎหมาย ในขนาดที่ไม่มีใครนั้นก็ไม่จำเป็นต้องแสดงอีกหนิ

ชายหนุ่มหน้าสลดเปลี่ยนในทันที ข้อตกลงสามหน้า?

ตกลงกันแล้วเขาก็มีวิธีทำลายมันอยู่ดี

“ผมจริงจังนะที่จูบคุณอะ” มู่วี่สิงเอ่ยอย่างเป็นเหตุเป็นผล

เวินจิ้ง…….

ผู้ชายคนนี้มักได้เปรียบตลอดเลยนะ

“นอกจากสถานการณ์ที่เลี่ยงไม่ได้ หรือไม่เมื่อตตอนอยู่กันแค่เราสองคน ก็ควรรักษาระยะห่างไว้จะดีกว่าค่ะ!” เวินจิ้งเอ่ยอย่างจริงจัง

ช่วงนี้เธอและมู่วี่สิงนั้นช่างใกล้ชิดสนิทสนมเกินไปแล้ว เช่นนี้ต่อไป……เธอเกรงกลัวว่าตัวเองจะติดงอมแงมเข้าไป

“อืม ก็ดีเหมือนกันที่เว้นระยะห่าง” มู่วี่สืงหรี่ตา

เวินจิ้งมึนงง ตั้งนานกว่าเธอจะเข้าใจความหมายของมู่วี่สิงสักที…..

ผู้ชายคนนี้ขบคิดอะไรของเขาอยู่!

เมื่อกลับมาถึงบ้าน มู่เฉิงกลับมาถึงบ้านแล้ว กำลังดูข่าวของเวินจิ้งที่เอ่ยตอบนักข่าวบนโทรทัศน์อยู่

“หลานสะใภ้ฉัน ช่างแกร่งจริง ผู้ชายมันเลวก็สมควรจัดการแบบนี้แหละ!” มู่เฉิงเอ่ยอย่างเป็นสุข

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

อ่านนิยาย เรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน ฟรี ได้ที่ novel-fast 


โดยเรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน บางส่วนของนิยาย

บทนำ

เดิมทีคิดว่ามู่วี่สิงเป็นคนธรรมดา หลังแต่งงานจึงรู้ได้ว่า เมื่อก่อนเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้อย่างรอบคอบสามีของตัวเองไม่เพียงแต่เป็นหมอ ยังมีฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ และทายาทของตระกูลใหญ่

เรื่องย่อ

“คุณเวิน คุณ25ปีแล้ว?”

“อีกเดือนนึงค่ะ”

“ก่อนหน้านี้คบกับผู้ชายมาแล้วกี่คน?”

“คนเดียวค่ะ”

“พัฒนากันไปถึงไหน?”

“พบครอบครัวกันแล้วค่ะ”

“เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือยัง?”

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีมารยาทในที่สุดก็หายไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ!”

“คุณ……เราไม่ได้มานัดดูตัวกันเหรอครับ?ก็แค่รู้จักกันและกันมากขึ้น คุณจะโมโหอะไรเนี่ย!”ผู้ชายตรงข้ามขมวดคิ้วพร้อมตำหนิเวินจิ้ง

“ฉันขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณ ลาก่อน!”เวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป

เธอหยุดลงแล้ววางเงิน500หยวนไปอย่างเท่ๆ

ชายคนนั้นรีบดึงเวินจิ้งไว้“หมายความว่าไงอ่ะ?คุณอายใช่ไหม คุณไม่ใช่สาวพรหมจรรย์เหรอ?”

เสียงที่เขาพูดไม่ดังเท่าไหร่แต่เพราะว่าในร้านกาแฟค่อนข้างเงียบ ลูกค้าที่นั่งโต๊ะใกล้ๆกันต่างได้ยินหมด

เวินจิ้งหรี่ตามองแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนเท้าเขาแรงๆ จากนั้นยกกาแฟขึ้นมาสาดใส่หน้าเขาอย่างไม่ลังเล

พอถูกเธอเหยียบใส่ ชายคนนั้นก็ล้มลงไป ดังนั้นกาแฟในมือของเวินจิ้งก็สาดเป็นรูปโค้งใส่ผู้ชายชุดสูทที่กำลังจะออกจากร้าน

เวินจิ้งอึ้งไปแปปนึงกับฉากตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ”เธอหยิบทิชชู่จากในกระเป๋าอย่างอึนๆ มองเสื้อเชิ้ตขาวที่โดนสาดใส่ของผู้ชายตรงหน้า พระเจ้า แค่มองก็รู้ว่าชุดราคาแพง

สีหน้าของมู่วี่สิงเย็นชา มองไปที่เวินจิ้งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกและไม่รับทิชช่าจากเธอ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา ตอนที่เช็ดกาแฟก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมา

เวินจิ้งรู้สึกผิดสักพัก ตอนนี้เอง เท้าของหนุ่มนัดดูตัวที่อยู่ข้างล่างก็รีบคว้าเท้าเธอไว้“ยัยผู้หญิงคนนี้ เหยียบเท้าผม!”

“น่ารำคาญจะตายชัก”เวินจิ้งดึงเท้าออกมา จะวิ่งออกจากร้านกาแฟ

ตอนที่ผลักประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายชุดสูทนั่น รูปร่างหน้าตาเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ กรอบหน้าชัดเจน ใบหน้าตรงนั่นเหมือนพระเจ้าค่อยๆวาดลงเพื่อทำให้คนที่เห็นแล้วตกตะลึง

พอเข้าไปในรถ เวินจิ้งที่ยังไม่ทันสตาร์ทรถก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา“ลูกรัก ดูตัวเป็นยังไงบ้าง?ผู้ชายคนนั้นโอเคใช่ไหม?”

“จบแล้ว”เวินจิ้งตอบไปสองคำ

ตอนนี้เองรถของเธอก็ออกไปไมได้ เวินจิ่งยิ่งรำคาญมากขึ้น

“อะไรกัน?นี่แม่สื่อแนะนำคนที่ปีนึงมีรายได้เป็นล้านๆให้ฉัน ลูกต้องไปมาหาสู่กับเขาดีๆ……จะหยุดไม่ได้นะ!”

เวินจิ้งไม่อยากฟัง เธอวางโทรศัพท์ลงทั้งที่แม่เธอกำลังบ่น

รถขยับออกไปไม่ได้ เวินจิ้งเลยดึงกุญแจออกมาแล้วลงจากรถ“วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินแน่ๆ!ถึงได้โชคร้ายสุดๆแบบนี้!”

พอพูดจบแปปนึง ฝนก็ตกหนักลงมา

เวินจิ้งหลับจาลง เปียกไปทั้งตัว

พอได้สติเธอก็ว่าจะวิ่งไปหลบฝนในร้านกาแฟ แต่พอนึกถึงผู้ชายที่นัดดูตัวท่าทางน่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ก็มีรถปอร์เช่สีดำก็มาจอดข้างๆเธอ หน้าต่างเปิดลงมาก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยนั้นเข้ามา

คือผู้ชายที่โดนเธอสาดกาแฟใส่อย่างไม่ตั้งใจเมื่อกี้

“ขึ้นมา”น้ำเสียงและใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเดิม

เวินจิ้งยิ้มไปอย่างเขินๆพร้อมส่ายหัว“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากคุณเปล่าๆ”

“ไม่ลำบาก”มู่วี่สิงยังคงเย็นชาใส่

เวินจิ้งยิ่งละอายเข้าไปใหญ่ จากนั้นเห็นว่าด้านหลังมีแท็กซี่อยู่ก็เลยคิดว่าจะไปเรียกรถ

แต่บังเอิญจริงๆ เธอดันเหยียบแอ่งน้ำที่ขังไว้ จนรองเท้าส้นสูงพัง

มู่วี่สิงมองเห็นหญิงสาวล้มลงไปจากกระจกมองหลัง เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้แล้วเปิดรถลงมาอุ้มเวินจิ้งขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

 

เวินจิ้งอึ้งไป พอนั่งข้างคนขับปุ๊ปก็เริ่มได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”เธอหันไปมองผู้ชายข้างๆ

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่วี่สิงกลับยื่นผ้ามา

เวินจิ้งก้มลงเช็ดผมและใบหน้าที่เปียกถึงเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกไปหมด

ดีที่เธอสวมชุดคลุมอยู่ ไม่งั้นคงจะน่าอาย

“ที่อยู่”มู่วี่สิงถาม

“ถนนอันหนิง10”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถปอร์เช่สีดำนั่นก็หยุดลงที่ใต้ตึกเก่าๆที่พักแถวนั้น

เดิมทีเวินจิ้งไม่อยากให้เขาเข้ามาที่ข้างใน แต่ว่าเขาไม่ฟังเธอเลย

“ขอบคุณที่มาส่งฉันค่ะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษมากจริงๆ”เวินจิ้งขอโทษเขาอีกรอบ

“เชิ้ตอขงคุณราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ค่ะ”เวินจิ้งพูดด้วยเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย

สายจาของมู่วี่สิงมองไปข้างหน้า พอได้ยินก็ขมวดคิ้ว แล้วก็เห็นเวินจิ้งเปิดกระเป๋าเงิน

เธอทายในใจน่าจะหลักสี่ แต่ว่าราคาจริงๆไม่รู้

“คุณชดใช้ไหวเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของมู่วี่สิงก็ดังขึ้น เชิ้ตของเขาตัดอย่างดี ทั้งโลกนี้มีแค่ตัวเดียว

“ฉันชดใช้ราคาไม่ไหวเหรอคะ?”ใบหน้าของเวินจิ้งดูหดไป

ตอนนี้เองก็มีเสียงของเจี่ยนอีดังๆจากด้านนอกเข้ามา“เวินจิ้ง กลับมาไวขนาดนี้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกว่าให้อยู่กับเขานานๆหน่อยเหรอ……”

เวินจิ้งลำบากใจเล็กน้อย ชุมชนเล็กๆแบบนี้ ทุกตึกเกือบจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เจี่ยนอีตะโกนแบบนี้จนเกือบจะได้ยินไปทั้งชุมชน

“ขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว นี่เบอร์ของฉัน ถ้าให้ฉันชดใช้อะไรติดต่อมานะคะ!”เวินจิ้งรีบเขียนเบอร์โทรตัวเองจากนั้นก็ลงรถ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ที่ปลายนิ้วยังมีกระดาษที่มีไออุ่นของเวินจิ้งอยู่ ด้านบนมีเบอร์โทรอยู่ เขากำกระดาษแน่น

เจี่ยนอีเห็นลูกสาวลงมาจากรถก็ตะลึง แต่ก็ได้สติกลับมา“เวินจิ้ง ทำไมถึงบอกว่านัดดูตัวจบแล้วล่ะ?นี่ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เขา”เวินจิ้งดึงแม่เข้าบ้าน แต่ว่าดึงไม่ได้

เจี่ยนอีจ้องรถนั่น ในใจก็นับว่ารถนี่น่าจะมีศูนย์กี่ตัว

ที่แท้ก็เป็นคนที่ที่มีรายได้ปีละล้าน รถนี่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเกินล้าน!

“ลูกพูดอะไร?อย่าหลอกแม่สิ รีบไปให้เขาลงมาให้แม่ดูหน่อย”

เวินจิ้งนิ่งไป มองมู่วี่สิงแล้วรีบปิดประตูรถ จากนั้นก็ดึงแม่ออกมา

ในรถนั่น มู่วี่สิงมองแม่ลูกที่เดินออกไปไกล สายตาหม่นลงเล็กน้อย

ในแสงสว่างนั่น โทรศัพท์สีขาวก็ตกลงที่เบาะข้างคนขับ

เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์สั่นเล็กน้อยแล้วก็มีแจ้งเตือนเข้ามาว่า:วันที่1000ที่คุณจากไป

เวินจิ้งกับแม่ที่เพิ่งเข้าบ้าน ออดประตูก็ดัง

เป็นเขา?

เวินจิ้งเปิดประตู ร่างสูงๆของมู่วี่สิงยืนอยู่หน้าประตู

“โทรศัพท์คุณ”น้ำเสียงของมู่วี่สิงมีความไม่พอใจแฝงอยู่

“อ้อ ขอบคุณค่ะ!”เวินจิ้งยิ้ม“เดี๋ยวฉันลงไปส่งคุณ”

พอพูดจบเสียงของเจี่ยนอีก็เข้ามา“เวินจิ้ง ทำไมให้เขายืนอยู่ข้างนอกล่ะ รีบเข้ามานั่งสิ!”

เวินจิ้ง:……

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ขายังไม่ขยับก็พูดอย่างเรียบๆว่า“ผมมีธุระ ไปก่อนนะ”

เวินจิ้งโล่งอกไป วันนี้เธอก็รบกวนชายคนนี้พอแล้วจะให้มีเรื่องอะไรอีกไม่ได้

แต่เจี่ยนอีก็ยังมองมา เวินจิ้งปิดประตูดัง“ปัง”

“แม่ หนูไม่รู้จักเขา”

“ไม่รู้จักเขาแล้วมาส่งลูกได้ไง?”

“เขาใจดี หนูเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”

“แม่ว่าลูกสองคนได้อยู่ ฮิฮิ ผู้ชายคนนี้ไม่เลว เวินจิ้ง ครั้งนี้ลูกสายตาไม่เลวจริงๆ!”

เวินจิ้งกลับเข้าห้อง ปิดประตู


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท