** 21/02/23 บางเรื่องตอนจะสลับกันมั่ว รอการแก้ไขนะคะ **

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน – ตอนที่ 74

ตอนที่ 74

บทที่ 74ยืนยันสถานะคู่สมรส

มู่วี่สิงถามแบบนี้ เธอตอบอย่างเฉยเมย “ฉันแค่ไม่อยากให้คุณมีผลกระทบต่องานของฉัน”

“คุณเป็นภรรยาผม” มู่วี่สิงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ก็แค่สถานะ แค่ในนาม ไม่ใช่เรื่องจริง”

พูดจบ มู่วี่สิงอุ้มเธอขึ้นทันที เวินจิ้งร้องอุทาน แล้วทำได้แค่กอดคอของมู่วี่สิงไว้

เธอถูกโยนไปบนเตียง ร่างสูงยาวของมู่วี่สิงกดทับเธอไว้ สายตามู่วี่สิงเย็นชา

“ในเมื่อคุณภรรยารู้สึกไม่พอใจ ถ้าเช่นนั้นผมคงต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อยืนยันสถานะสมรสของเราแล้วล่ะ” มู่วี่สิงพูดไปด้วย นิ้วมือเรียวยาวก็วางอยู่บริเวณอกของเวินจิ้ง นิ้วมือเริ่มลูบไปมา

ทันใดนั้น สีหน้าของเวินจิ้งเริ่มแดงเพราะเขินอาย เธอยกเท้าขึ้นเพื่อจะกำจัดเขาให้พ้น

มู่วี่สิงไหวตัวทัน มืออีกข้างที่ว่างอยู่จึงจับเข้าที่ข้อเท้าเธอ ทันใดนั้นเวินจิ้งจึงหยุดนิ่ง

อีกอย่าง มู่วี่สิงเพิ่งได้รับบาดเจ็บที่มือ เวินจิ้งจึงไม่กล้าออกแรงเยอะ

“ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนี้!”เวินจิ้งพูดด้วยความโกรธ

“แล้วหมายความว่าอะไร?”มู่วี่สิงถามอย่างใจเย็น

“ระหว่างเรา เป็นความสัมพันธ์แบบไม่มีอะไรผูกมัดกัน” เวินจิ้งพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ไปทำงานนอกสถานที่กับผม เป็นคำสั่งของบริษัท ไม่ใช่ความต้องการส่วนตัวของผม” มู่วี่สิงลุกขึ้นนั่ง ความโกรธปรากฏในสายตาแค่แวบเดียวก็กลับมาเป็นปกติ

เวินจิ้งขมวดคิ้ว ลึกๆในใจเธอยังคงไม่เชื่อ

“คุณเป็นเจ้านาย แค่คุณออกคำสั่งก็พอแล้วไม่ใช่เหรอค่ะ?”เธอมองมู่วี่สิง

“งั้นคุณต้องรู้ว่า คุณไม่มีอำนาจที่จะปฏิเสธ”มู่วี่สิงหัวเราะเยาะเย้ย ดูเป็นคนร้ายกาจขึ้นมาทันที

เวินจิ้งตัวสั่น นี่คือการคุกคามชัดๆ

แต่ใครใช้ให้เธอเป็นเพียงพนักงานล่ะ

เธอลงจากเตียงเดินเข้าห้องแต่งตัว แล้วช่วยมู่วี่สิงจัดกระเป๋าเดินทางต่อ และจัดของตัวเขาเองด้วย

อย่างไรก็ตามก็ถือซะว่าเป็นการทำงานละกัน

มู่วี่สิงมองเธอ เวินจิ้งกำลังโกรธ แต่เขาก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองทำผิดตรงไหน

เขาต้องการให้เธออยู่ข้างๆ เธอก็ต้องมาอยู่ข้างๆ

คืนต่อมา เครื่องบินแลนดิ้งที่ประเทศB

มู่วี่สิงไม่พาคนอื่นไปด้วย มีแต่เขาและเวินจิ้งไปกันตามลำพัง

เมื่อมาถึงโรงแรม มู่วี่สิงเปิดห้องชั้นพิเศษหนึ่งห้อง

“พนักงานจะพักห้องเดียวกันกับเจ้านายหรือค่ะ?”เวินจิ้งไม่พอใจ

“ภรรยาก็ต้องนอนห้องเดียวกับสามีสิ” มู่วี่สิงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ตอนนี้ฉันเป็นแค่ผู้ช่วยคุณ”เวินจิ้งถลึงตาให้มู่วี่สิง

“ตอนนี้เป็นเวลาพักของเรา คุณหญิงคุณเลิกงานแล้ว”มู่วี่สิงยิ้ม

เวินจิ้งพูดไม่ออก

เมื่อขึ้นไปบนห้องพักโรงแรม มู่วี่สิงก็ไม่พักผ่อน ตรงหน้ากองด้วยกองเอกสารสำหรับประชุม เขาจะต้องกล่าวสุนทรพจน์ในวันพรุ่งนี้ ตอนนี้เขากำลังเตรียมข้อมูลที่ต้องใช้

เวินจิ้งก็ต้องทำงานร่วมกับเขา เธอดูเวลา นี่ก็ใกล้จะเช้าแล้ว

เธอหาวอย่างเก็บอาการไม่อยู่

มู่วี่สิงเงยหน้าแล้วมอง “คุณไปนอนก่อนเลย”

“ไม่ได้!” เวินจิ้งขมวดคิ้ว เจ้านายยังไม่นอน เธอจะกล้านอนได้อย่างไร

“อย่าดื้อ คืนนี้ผมไม่มีเวลานอน” มู่วี่สิงขมวดคิ้ว

เวินจิ้งมองเขา แล้วมองกองเอกสารตรงหน้าเขานี่แค่วันแรกนะมู่วี่สิงต้องหักโหมขนาดนี้เลยเหรอ……..

“ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ”เธอพูดอย่างไม่ตั้งใจ เวินจิ้งยังคงนั่งอยู่บนโซฟา

ชายคนนั้นเงยหน้ามองเธอ แล้วอุ้มเธอเดินเข้าห้องนอนทันที ตอนเดินออกจากห้องเขาก็ล็อกประตูจากด้านนอกไว้

เวินจิ้งทำได้แค่อยู่ในห้องนอน

เธอรู้สึกว่าความอบอุ่นได้แพร่กระจายจนลึกเข้าถึงก้นบึ้งของหัวใจ

เมื่อนาฬิกาปลุก เวินจิ้งตื่นตอนเจ็ดโมงเช้า ประตูเปิดได้แล้ว มู่วี่สิงอยู่ที่ห้องรับแขก เอนตัวบนโซฟา กำลังหลับเคลิ้ม

เวินจิ้งไม่กล้ารบกวน เมื่อเธออาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยจึงเปิดดูรายการวันนี้ ใกล้เวลาแล้วจึงไปปลุกมู่วี่สิง

“คุณหมอมู่” เขาเรียกเสียงเบา

มู่วี่สิงยังไม่ตื่น เธอรู้สึกร้อนใจ หน้าเลยโน้มลงใกล้ กำลังคิดว่าจะตบใบหน้ามู่วี่สิงเบาๆเธอกำลังยกมือ มู่วี่สิงก็ลืมตาขึ้น

ไม่ทันป้องกันตัวเวินจิ้งโดนจูบเข้าแล้ว

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

อ่านนิยาย เรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน ฟรี ได้ที่ novel-fast 


โดยเรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน บางส่วนของนิยาย

บทนำ

เดิมทีคิดว่ามู่วี่สิงเป็นคนธรรมดา หลังแต่งงานจึงรู้ได้ว่า เมื่อก่อนเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้อย่างรอบคอบสามีของตัวเองไม่เพียงแต่เป็นหมอ ยังมีฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ และทายาทของตระกูลใหญ่

เรื่องย่อ

“คุณเวิน คุณ25ปีแล้ว?”

“อีกเดือนนึงค่ะ”

“ก่อนหน้านี้คบกับผู้ชายมาแล้วกี่คน?”

“คนเดียวค่ะ”

“พัฒนากันไปถึงไหน?”

“พบครอบครัวกันแล้วค่ะ”

“เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือยัง?”

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีมารยาทในที่สุดก็หายไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ!”

“คุณ……เราไม่ได้มานัดดูตัวกันเหรอครับ?ก็แค่รู้จักกันและกันมากขึ้น คุณจะโมโหอะไรเนี่ย!”ผู้ชายตรงข้ามขมวดคิ้วพร้อมตำหนิเวินจิ้ง

“ฉันขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณ ลาก่อน!”เวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป

เธอหยุดลงแล้ววางเงิน500หยวนไปอย่างเท่ๆ

ชายคนนั้นรีบดึงเวินจิ้งไว้“หมายความว่าไงอ่ะ?คุณอายใช่ไหม คุณไม่ใช่สาวพรหมจรรย์เหรอ?”

เสียงที่เขาพูดไม่ดังเท่าไหร่แต่เพราะว่าในร้านกาแฟค่อนข้างเงียบ ลูกค้าที่นั่งโต๊ะใกล้ๆกันต่างได้ยินหมด

เวินจิ้งหรี่ตามองแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนเท้าเขาแรงๆ จากนั้นยกกาแฟขึ้นมาสาดใส่หน้าเขาอย่างไม่ลังเล

พอถูกเธอเหยียบใส่ ชายคนนั้นก็ล้มลงไป ดังนั้นกาแฟในมือของเวินจิ้งก็สาดเป็นรูปโค้งใส่ผู้ชายชุดสูทที่กำลังจะออกจากร้าน

เวินจิ้งอึ้งไปแปปนึงกับฉากตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ”เธอหยิบทิชชู่จากในกระเป๋าอย่างอึนๆ มองเสื้อเชิ้ตขาวที่โดนสาดใส่ของผู้ชายตรงหน้า พระเจ้า แค่มองก็รู้ว่าชุดราคาแพง

สีหน้าของมู่วี่สิงเย็นชา มองไปที่เวินจิ้งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกและไม่รับทิชช่าจากเธอ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา ตอนที่เช็ดกาแฟก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมา

เวินจิ้งรู้สึกผิดสักพัก ตอนนี้เอง เท้าของหนุ่มนัดดูตัวที่อยู่ข้างล่างก็รีบคว้าเท้าเธอไว้“ยัยผู้หญิงคนนี้ เหยียบเท้าผม!”

“น่ารำคาญจะตายชัก”เวินจิ้งดึงเท้าออกมา จะวิ่งออกจากร้านกาแฟ

ตอนที่ผลักประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายชุดสูทนั่น รูปร่างหน้าตาเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ กรอบหน้าชัดเจน ใบหน้าตรงนั่นเหมือนพระเจ้าค่อยๆวาดลงเพื่อทำให้คนที่เห็นแล้วตกตะลึง

พอเข้าไปในรถ เวินจิ้งที่ยังไม่ทันสตาร์ทรถก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา“ลูกรัก ดูตัวเป็นยังไงบ้าง?ผู้ชายคนนั้นโอเคใช่ไหม?”

“จบแล้ว”เวินจิ้งตอบไปสองคำ

ตอนนี้เองรถของเธอก็ออกไปไมได้ เวินจิ่งยิ่งรำคาญมากขึ้น

“อะไรกัน?นี่แม่สื่อแนะนำคนที่ปีนึงมีรายได้เป็นล้านๆให้ฉัน ลูกต้องไปมาหาสู่กับเขาดีๆ……จะหยุดไม่ได้นะ!”

เวินจิ้งไม่อยากฟัง เธอวางโทรศัพท์ลงทั้งที่แม่เธอกำลังบ่น

รถขยับออกไปไม่ได้ เวินจิ้งเลยดึงกุญแจออกมาแล้วลงจากรถ“วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินแน่ๆ!ถึงได้โชคร้ายสุดๆแบบนี้!”

พอพูดจบแปปนึง ฝนก็ตกหนักลงมา

เวินจิ้งหลับจาลง เปียกไปทั้งตัว

พอได้สติเธอก็ว่าจะวิ่งไปหลบฝนในร้านกาแฟ แต่พอนึกถึงผู้ชายที่นัดดูตัวท่าทางน่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ก็มีรถปอร์เช่สีดำก็มาจอดข้างๆเธอ หน้าต่างเปิดลงมาก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยนั้นเข้ามา

คือผู้ชายที่โดนเธอสาดกาแฟใส่อย่างไม่ตั้งใจเมื่อกี้

“ขึ้นมา”น้ำเสียงและใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเดิม

เวินจิ้งยิ้มไปอย่างเขินๆพร้อมส่ายหัว“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากคุณเปล่าๆ”

“ไม่ลำบาก”มู่วี่สิงยังคงเย็นชาใส่

เวินจิ้งยิ่งละอายเข้าไปใหญ่ จากนั้นเห็นว่าด้านหลังมีแท็กซี่อยู่ก็เลยคิดว่าจะไปเรียกรถ

แต่บังเอิญจริงๆ เธอดันเหยียบแอ่งน้ำที่ขังไว้ จนรองเท้าส้นสูงพัง

มู่วี่สิงมองเห็นหญิงสาวล้มลงไปจากกระจกมองหลัง เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้แล้วเปิดรถลงมาอุ้มเวินจิ้งขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

 

เวินจิ้งอึ้งไป พอนั่งข้างคนขับปุ๊ปก็เริ่มได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”เธอหันไปมองผู้ชายข้างๆ

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่วี่สิงกลับยื่นผ้ามา

เวินจิ้งก้มลงเช็ดผมและใบหน้าที่เปียกถึงเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกไปหมด

ดีที่เธอสวมชุดคลุมอยู่ ไม่งั้นคงจะน่าอาย

“ที่อยู่”มู่วี่สิงถาม

“ถนนอันหนิง10”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถปอร์เช่สีดำนั่นก็หยุดลงที่ใต้ตึกเก่าๆที่พักแถวนั้น

เดิมทีเวินจิ้งไม่อยากให้เขาเข้ามาที่ข้างใน แต่ว่าเขาไม่ฟังเธอเลย

“ขอบคุณที่มาส่งฉันค่ะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษมากจริงๆ”เวินจิ้งขอโทษเขาอีกรอบ

“เชิ้ตอขงคุณราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ค่ะ”เวินจิ้งพูดด้วยเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย

สายจาของมู่วี่สิงมองไปข้างหน้า พอได้ยินก็ขมวดคิ้ว แล้วก็เห็นเวินจิ้งเปิดกระเป๋าเงิน

เธอทายในใจน่าจะหลักสี่ แต่ว่าราคาจริงๆไม่รู้

“คุณชดใช้ไหวเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของมู่วี่สิงก็ดังขึ้น เชิ้ตของเขาตัดอย่างดี ทั้งโลกนี้มีแค่ตัวเดียว

“ฉันชดใช้ราคาไม่ไหวเหรอคะ?”ใบหน้าของเวินจิ้งดูหดไป

ตอนนี้เองก็มีเสียงของเจี่ยนอีดังๆจากด้านนอกเข้ามา“เวินจิ้ง กลับมาไวขนาดนี้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกว่าให้อยู่กับเขานานๆหน่อยเหรอ……”

เวินจิ้งลำบากใจเล็กน้อย ชุมชนเล็กๆแบบนี้ ทุกตึกเกือบจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เจี่ยนอีตะโกนแบบนี้จนเกือบจะได้ยินไปทั้งชุมชน

“ขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว นี่เบอร์ของฉัน ถ้าให้ฉันชดใช้อะไรติดต่อมานะคะ!”เวินจิ้งรีบเขียนเบอร์โทรตัวเองจากนั้นก็ลงรถ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ที่ปลายนิ้วยังมีกระดาษที่มีไออุ่นของเวินจิ้งอยู่ ด้านบนมีเบอร์โทรอยู่ เขากำกระดาษแน่น

เจี่ยนอีเห็นลูกสาวลงมาจากรถก็ตะลึง แต่ก็ได้สติกลับมา“เวินจิ้ง ทำไมถึงบอกว่านัดดูตัวจบแล้วล่ะ?นี่ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เขา”เวินจิ้งดึงแม่เข้าบ้าน แต่ว่าดึงไม่ได้

เจี่ยนอีจ้องรถนั่น ในใจก็นับว่ารถนี่น่าจะมีศูนย์กี่ตัว

ที่แท้ก็เป็นคนที่ที่มีรายได้ปีละล้าน รถนี่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเกินล้าน!

“ลูกพูดอะไร?อย่าหลอกแม่สิ รีบไปให้เขาลงมาให้แม่ดูหน่อย”

เวินจิ้งนิ่งไป มองมู่วี่สิงแล้วรีบปิดประตูรถ จากนั้นก็ดึงแม่ออกมา

ในรถนั่น มู่วี่สิงมองแม่ลูกที่เดินออกไปไกล สายตาหม่นลงเล็กน้อย

ในแสงสว่างนั่น โทรศัพท์สีขาวก็ตกลงที่เบาะข้างคนขับ

เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์สั่นเล็กน้อยแล้วก็มีแจ้งเตือนเข้ามาว่า:วันที่1000ที่คุณจากไป

เวินจิ้งกับแม่ที่เพิ่งเข้าบ้าน ออดประตูก็ดัง

เป็นเขา?

เวินจิ้งเปิดประตู ร่างสูงๆของมู่วี่สิงยืนอยู่หน้าประตู

“โทรศัพท์คุณ”น้ำเสียงของมู่วี่สิงมีความไม่พอใจแฝงอยู่

“อ้อ ขอบคุณค่ะ!”เวินจิ้งยิ้ม“เดี๋ยวฉันลงไปส่งคุณ”

พอพูดจบเสียงของเจี่ยนอีก็เข้ามา“เวินจิ้ง ทำไมให้เขายืนอยู่ข้างนอกล่ะ รีบเข้ามานั่งสิ!”

เวินจิ้ง:……

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ขายังไม่ขยับก็พูดอย่างเรียบๆว่า“ผมมีธุระ ไปก่อนนะ”

เวินจิ้งโล่งอกไป วันนี้เธอก็รบกวนชายคนนี้พอแล้วจะให้มีเรื่องอะไรอีกไม่ได้

แต่เจี่ยนอีก็ยังมองมา เวินจิ้งปิดประตูดัง“ปัง”

“แม่ หนูไม่รู้จักเขา”

“ไม่รู้จักเขาแล้วมาส่งลูกได้ไง?”

“เขาใจดี หนูเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”

“แม่ว่าลูกสองคนได้อยู่ ฮิฮิ ผู้ชายคนนี้ไม่เลว เวินจิ้ง ครั้งนี้ลูกสายตาไม่เลวจริงๆ!”

เวินจิ้งกลับเข้าห้อง ปิดประตู


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท