** 21/02/23 บางเรื่องตอนจะสลับกันมั่ว รอการแก้ไขนะคะ **

The king of War – บทที่ 145ประสบกับปัญหาอีกแล้ว

บทที่ 145ประสบกับปัญหาอีกแล้ว

“บอกมาว่า ใครให้แกทำแบบนี้?” หยางเฉินพูดอย่างเยือกเย็น

“แกพูดอะไรนะ? ฉันไม่เข้าใจ!”ช่างภาพแสร้งทำเป็นมึนงง

หยางเฉินเหลือบมองเขาอย่างเยือกเย็น จากนั้นจึงหยิบการ์ดหน่วยความจำออกมา

“แกทำอะไรน่ะ? เอากล้องคืนฉันมา!”

เมื่อเห็นหยางเฉินดึงการ์ดหน่วยความจำออกมา ช่างภาพก็รู้ว่าตัวเองโดนเปิดเผยแล้ว รีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อแย่งคืน

“ตูม!”

หยางเฉินเอากล้องสะท้อนภาพเลนส์เดียวอันล้ำค่า กระแทกลงอยู่บนพื้นอย่างแรง ด้วยพลังของเขา แรงกระแทกนี้ก็พังทลายไปทั้งหมดในทันที กล้องก็แตกกระจายไปทั่ว ต่อให้ซ่อม ก็ไม่มีความหวังใด

และการ์ดหน่วยความจำ ก็โดนเขาบีบกลายเป็นชิ้นๆ และโยนทิ้งลงไปในถังขยะที่อยู่ข้างๆ

“แก แกกล้าทำลายกล้องของฉัน ฉันจะสู้กับแก!”

ช่างภาพมองกล้องที่ถูกทำลาย ก็โมโหจนหน้ามืดในทันที และพุ่งไปทางหยางเฉิน

“ตูม!”

หยางเฉินเตะออกไป ช่างภาพโดนเตะกระเด็นไปหลายเมตร ก่อนที่จะล้มลงกับพื้นแล้วร้องคร่ำครวญ

“บอกมา ใครส่งแกมากันแน่? ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้แกไม่สามารถถ่ายรูปได้อีก”

หยางเฉินเดินเข้าไป เท้าก็เหยียบอยู่บนมือของช่างภาพ ตราบใดที่ออกแรง มือข้างนี้ และก็จะโดนเหยียบหักในทันที

ช่างภาพรู้สึกถึงแรงกดที่ค่อยๆส่งมาจากหลังมือ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปมากทันที รีบตะโกนอย่างรวดเร็วว่า: “มีคนมาหาที่สตูดิโอของฉัน ให้เงินฉันหนึ่งหมื่น ให้ฉันแอบถ่ายรูปภาพที่แกกับแฟนของแกใกล้ชิดกัน แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร”

ช่างภาพหวาดกลัวจริงๆ เนื่องจากเขาก็ทำงานสายนี้ ถ้าหากมือโดนหัก ถ้าอย่างนั้นทุกอย่างก็จะพังหมด

หยางเฉินก็ถามอีกว่า: “สตูดิโอของแกอยู่ที่ไหน? คนคนนั้นมาหาแกให้แอบถ่ายฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“อยู่ที่ถนนหมินไท่เลขที่ห้าร้อย อี้เจี๋ยฟิล์มสตูดิโอ เมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว ชายวัยกลางคนคนหนึ่งมาหาฉัน ให้ฉันมาถ่ายรูปที่สวนสนุกของเจียงโจวทันที” ช่างภาพรีบพูดอย่างตรงไปตรงมา

จากนั้นหยางเฉินก็ปล่อยเท้า และตะโกนอย่างเยือกเย็นว่า: “ไสหัวไปซะ!”

ราวกับได้รับนิรโทษกรรม วิ่งหัวซุกหัวซุนจากไป

และหยางเฉินก็หยิบโทรศัพท์ออกมา และโทรหาหมายเลขหนึ่ง: “สองชั่วโมงที่แล้ว ถนนหมินไท่เลขที่ห้าร้อย อี้เจี๋ยฟิล์มสตูดิโอ มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งไปที่นั่น ตรวจสอบให้ฉันด้วยว่า คนคนนี้ เป็นใครกันแน่?”

ในใจของหยางเฉินพอคาดเดาได้ แต่ว่าต้องแน่ใจก่อน

ก่อนหน้านี้ที่เยี่ยนเฉินกรุ๊ปสาขาเจียงโจว หลังจากที่ลั่วปิงแต่งตั้งฉินยีเป็นรองประธาน ก็มีผู้จัดการแผนกคนหนึ่ง ที่ออกมาแสดงความไม่พอใจอย่างโจ่งแจ้ง หลังจากที่โดนลั่วปิงขับไล่ออกจากบริษัท กลับกระโดดตึกฆ่าตัวตายอย่างกะทันหัน

ที่สำคัญหลังจากนั้น หยางเฉินก็ตรวจสอบพบว่า รองประธานสำนักงานใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังผู้จัดการแผนกคนนั้น หลังจากที่เข้าสู่ตระกูลอวี่เหวินที่เย็นตู ก็หายตัวไปอย่างสมบูรณ์

นอกจากเหตุการณ์นี้แล้ว ยังมีบางคนที่อยู่ในเจียงโจวประกาศว่าเยี่ยนเฉินกรุ๊ปถอนตัวกับตระกูลอวี่เหวินแล้ว ซึ่งทำให้การพัฒนาของเยี่ยนเฉินกรุ๊ปประสบปัญหามากมาย

ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นว่า บางคนในตระกูลอวี่เหวินต้องการจะทำลายสำนักงานสาขาเจียงโจว

เรื่องราวของวันนี้ มีความเป็นไปได้มาก ยังมีความเกี่ยวข้องกับตระกูลอวี่เหวิน

เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านไป ในดวงตาของหยางเฉินก็ประกายด้วยความแหลมคมเล็กน้อย พึมพำเสียงเบาว่า: “ไม่ว่าแกจะเป็นใคร ตราบใดที่กล้าลงมือกับเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ฉันก็ไม่มีทางปล่อยไว้แน่!”

เยี่ยนเฉินกรุ๊ปสำหรับเขา ไม่สามารถนำความมั่งคั่งมาให้ได้มากนัก แต่ว่าเป็นของสิ่งเดียวที่แม่ของเขาเหลือไว้ให้บนโลกใบนี้ แม้ว่าจะเป็นกระดาษแผ่นเดียว เขาจะปกป้องมันอย่างสุดชีวิต

“พี่เขย นี่ก็คือห้องน้ำไม่ใช่เหรอ? พี่วิ่งไปทำไมตั้งไกลขนาดนั้น?”

เมื่อเห็นหยางเฉินกลับมา ฉินยียิ้มแย้มชี้ไปที่ห้องน้ำข้างๆแล้วพูด

เมื่อเห็นฉินยี หยางเฉินปรับเปลี่ยนความทุกข์เมื่อกี้นี้ ยิ้มเล็กน้อย: “เมื่อกี้นี้เร่งรีบ ไม่เห็น พวกเราไปรับเสี้ยวเสี้ยวกันเถอะ!”

ฉินยีเล่นเป็นบ้ามาตลอดทั้งบ่าย และอารมณ์ก็ดีขึ้นมาก ดูท่าทาง เรื่องราวของตอนเที่ยง ผลกระทบที่มีต่อเธอ น่าจะไม่มากนัก

หยางเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก และขับรถโฟล์คเภาตันคันนั้น ตลอดทางไปจนถึงโรงเรียนอนุบาลหลานเทียน

……

เย็นตู ตระกูลอวี่เหวิน ในคฤหาสน์สุดหรู

บนโซฟาไม้พะยูงจีนที่มีมูลค่ามาก ร่างของชายหนุ่มนั่งอยู่ด้านบน และในมือถือแก้วไวน์แดงล้ำค่าแก้วหนึ่ง แล้วเขย่าเบาๆ

ตรงหน้าของเขา ยังมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่ และพูดอย่างสั่นเทา: “ผมคาดไม่ถึงจริงๆ หมอนั่นจะสามารถช่วยผู้หญิงคนนั้นไว้ได้ เดิมทีต้องการจะแก้ไข แต่ก็ยังล้มเหลว คุณชายปิงได้โปรดลงโทษด้วยครับ!”

“เรื่องนี้ ไม่โทษนาย ฉันประเมินหมอนั่นต่ำไป เขาหัวรั้นเหมือนกับแมลงสาบ อยากจะเล่นเขาให้ตาย ดูเหมือนว่าจะไม่ง่ายเลยจริงๆ”

คุณชายปิงกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เอ่ยปากพูดอย่างราบเรียบว่า

“คุณชายปิง ผมว่านะ จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้นเลยเหรอครับ? หามือสังหารคนหนึ่งไม่ดีกว่าเหรอ ฆ่าเขาให้ตายก็พอแล้ว”ชายวัยกลางคนพูดอย่างระมัดระวัง

“คุณปู่เป็นคนส่งมอบเยี่ยนเฉินกรุ๊ปให้กับเขา ถ้าหากฆ่าเขาให้ตาย คุณปู่จะต้องตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วนแน่”

คุณชายปิงหรี่ตาแล้วพูดว่า: “แต่ไม่เป็นไร เยี่ยนเฉินกรุ๊ปเป็นของสิ่งเดียวที่แม่ของเขาเหลือไว้ให้เขา ตราบใดที่ทำลายเยี่ยนเฉินกรุ๊ปแล้ว ก็สามารถทำให้เขาตายทั้งเป็นอย่างแน่นอน”

“ถ้าอย่างนั้นทำไมพวกเราไม่ลงมือกับสำนักงานใหญ่โดยตรงล่ะ? แต่ไปลงมือกับสำนักงานสาขาเล็กๆในเจียงโจว?”ชายวัยกลางคนงงมาก

“ไอ้โง่! สิ่งที่นายท่านเกลียดที่สุดคือการไม่เชื่อฟังคำสั่งของเขา”

คุณชายปิงแสยะยิ้มแล้วพูดว่า: “ตอนนี้ได้มอบเยี่ยนเฉินกรุ๊ปให้หยางเฉินแล้ว และสำนักงานใหญ่ก็อยู่ในเย็นตู ลงมือตรงหน้านายท่าน แกไม่ชอบที่ฉันได้รับความชื่นชอบมากเกินไปใช่มั้ย?”

“คุณชายปิง ผมไร้ความรู้!”

ชายวัยกลางคนหวาดกลัวมาก และรีบคุกเข่าลงกับพื้น

“เอาล่ะ นายลุกขึ้นมาเถอะ!”

คุณชายปิงพูดอย่างราบเรียบว่า: “ฉันไม่สนว่านายจะใช่วิธีการอะไร ภายในหนึ่งเดือน ต้องทำลายสำนักงานสาขาเจียงโจวให้ฉันให้ได้!”

ชายวัยกลางคนสั่นเทาไปทั้งตัว และพูดอย่างรวดเร็ว: “คุณชายปิงวางใจได้ครับ ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอย่างแน่นอนครับ!”

……

เจียงโจว โรงเรียนอนุบาลหลานเทียน

หยางเฉินรับเสี้ยวเสี้ยวแล้ว กำลังจะจากไป ทันใดนั้นก็พบว่า อยู่ที่ไม่ไกลมีหลายร่าง กำลังจ้องมาที่ตัวเองอย่างบูดบึ้งไม่ยิ้มแย้ม

หยางเฉินขมวดคิ้ว ปัญหายังทยอยกันมาอย่างไม่ขาดสายจริงๆ!

เพียงแต่ไม่รู้ว่า คนกลุ่มนี้ เป็นใครอีก?

วิ่งมาหาตัวเองที่โรงเรียนอนุบาล นี่เป็นการตักเตือนตัวเองเหรอ?

ในดวงตาของหยางเฉินประกายด้วยความกระหายสังหาร ไม่ว่าใครจะจัดการกับตัวเอง เขาก็สามารถรับมือได้ แต่ว่ามาขวางทางเขาที่หน้าประตูโรงเรียนอนุบาลลูกสาวของตัวเอง นี่ก็คือกำลังรนหาที่ตาย

“เสี่ยวยี ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีธุระบางอย่างที่ต้องจัดการ เธอขับรถส่งเสี้ยวเสี้ยวกลับบ้านก่อน ได้มั้ย?” หยางเฉินพูดอย่างกะทันหัน

ฉินยีไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติอะไร เพียงแค่คิดว่าหยางเฉินมีธุระสำคัญอะไร รีบพูดอย่างรวดเร็วว่า: “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? งั้นฉันขับรถพาเสี้ยวเสี้ยวกลับบ้านก่อน พี่ก็นั่งแท็กซี่ไปเองนะ!”

“บ๊ายบายค่ะพ่อ!”

หยางเฉินมีเวลาให้มากขึ้น เสี้ยวเสี้ยวก็ไม่ได้ติดเขาเหมือนตอนที่เพิ่งเจอหน้ากันแบบนั้น

“บ๊ายบายค่ะเสี้ยวเสี้ยว!”

หยางเฉินยิ้มและโบกมือ

หลังจากที่มองดูฉินยีขับรถออกไป หยางเฉินก็เดินตรงไปทางคนเหล่านั้น

ทันทีที่หยางเฉินเดินเข้ามา ชายรูปร่างสูงใหญ่แปดคน ก็ล้อมหยางเฉินไว้ตรงกลางในทันที

รัศมีของคนเหล่านี้แข็งแกร่งมาก อย่างน้อยก็แข็งแกร่งกว่าคนของหวังเฉียง

“คุณหยาง รบกวนคุณไปกับพวกเราด้วย!”

ในขณะนั้น หัวหน้าของชายรูปร่างสูงใหญ่ก็เอ่ยปากพูดขึ้นทันที

The king of War

The king of War

Status: Ongoing

ห้าปีก่อน หยางเฉินเพื่อให้ตัวเองคู่ควรกับฉินซี เขาจากไปโดยไม่ร่ำลา ห้าปีต่อมา เขาพกความสามารถอันน่าทึ่ง กลับมาอย่างรุ่งโรจน์ เพียงแต่ว่าพอมาถึง กลับพบว่าตนมีลูกสาวเพิ่มขึ้นมาอีกคน

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท