The king of War – บทที่ 297 มาเพื่อเขา

บทที่ 297 มาเพื่อเขา

“แกหุบปาก!”

กวนเสว่ซงพูดอย่างโมโห “วันนี้ขอแค่ตระกูลเมิ่งกล้าเป็นปรปักษ์กับคุณหยาง งั้นก็คือตาย ฉันกวนเสว่ซง จะต้องให้แกตระกูลเมิ่งชดใช้!”

“หนุ่มๆ ตระกูลกวน!”

“ครับ!”

“มีคนดูถูกตระกูลกวน ทำยังไงดี?”

“จัดการ!”

“ตระกูลเมิ่งอยากจะลงมือกับคุณหยาง ทำยังไงดี?”

“ฆ่า!”

“ฆ่า!”

……

ภายใต้การนำของกวนเสว่ซง ยอดฝีมือตระกูลกวนยี่สิบกว่าคนที่ด้านหลังเขา เวลานี้กำลังเปล่งเสียงตระกูลกันหมด เสียงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโลก

คนของตระกูลเมิ่งมองเห็นฉากนี้ แต่ละคนสีหน้าดูแย่ถึงขีดสุดแล้ว

ต่อให้เป็นเฉินซิงไห่ เวลานี้ยังมองกวนเสว่ซงดีขึ้นมาระดับหนึ่ง

ก่อนหน้านี้สองตระกูลใหญ่เจอกันระหว่างทาง เดิมทีเขายังคิดว่าเป็นกวนเจิ้งซานมาเยือนด้วยตนเอง หลังจากมาถึงที่ เขาถึงพบว่าเป็นหลานชายของกวนเจิ้งซาน

ที่จริงยังคิดว่ากวนเจิ้งซานเพียงแค่หลอกลวงหยางเฉิน ถึงส่งรุ่นหลานเข้ามาแบบขอไปที ตอนนี้ดูแล้วคงไม่ได้เป็นเช่นนั้น

“เจ้าบ้านเมิ่ง ส่งเมิ่งฮุยออกมาให้เถอะ!”

เวลานี้เฉินซิงไห่ก้าวออกมาแล้วเช่นกัน

เดิมทีในใจเขายังมีหวาดกลัวอยู่บ้าง ทว่าหลังจากมองเห็นการแสดงออกของกวนเสว่ซง เขาก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

“มาเอาคนกับตระกูลเมิ่งของฉัน แกอยากตายหรือไง?”

เมิ่งหงเย่ถลึงตาโกรธเคืองใส่เฉินซิงไห่ ท่าทางดูอารมณ์ฉุนเฉียวอย่างยิ่ง

“ส่งเมิ่งฮุยออกมา!”

ใครจะรู้ว่าเมิ่งหงเย่ยังไม่ทันได้รับคำตอบจากเฉินซิงไห่ ก็มีเสียงที่แข็งกร้าวดังขึ้นอีก

เป็นหวังเฉียงแห่งเมืองคิง พูดให้ถูกต้องคือหวังเฉียงแห่งปู่เย่เฉิง

ตอนแรกหลังจากที่หยางเฉินจัดการเถ้าแก่คนก่อนของเมืองคิงทิ้งไป เมืองคิงก็ตกเป็นของหยางเฉินแล้ว

ส่วนหวังเฉียง เพียงแค่ดูแลแทน

ในบรรดาของคนเหล่านี้ มีเพียงหวังเฉียงที่รู้จักความสามารถของหยางเฉินดีที่สุด

จนกระทั่งตอนนี้ ทุกครั้งที่นึกถึงภาพหยางเฉินขวางไพ่ฆ่าคน ทำให้ในใจหวังเฉียงสั่นเทิ้มสุดๆ

“แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงกล้ามาเอาตัวคนที่ตระกูลเมิ่งของฉัน?”

เมิ่งหงเย่โมโหเดือดดาลเข้าแล้วจริงๆ หลายปีมานี้ ตั้งแต่เมื่อไรกันที่มีคนกล้ากำเริบเสิบสารต่อหน้าเขาเช่นนี้?

วันนี้กลับปรากฏตัวติดๆ กันหลายคน โดยเฉพาะอยู่ที่ตระกูลเมิ่งด้วย

ถ้าไม่ฆ่าคนตรงหน้าเหล่านี้ทิ้งให้หมด เขาสาบานว่าถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ใช่คนแล้ว

“เจ้าบ้านเมิ่ง นายไม่ต้องมาข่มขู่ฉัน ในเมื่อฉันกล้ามา ก็ไม่ได้สนใจแล้วว่าจะเป็นจะตาย”

หวังเฉียงพูดด้วยท่าทางนิ่งสงบ “ต่อให้ต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่จริง ก็ไม่เป็นอะไร สามารถพลีชีพเพื่อคุณหยางได้ เป็นเกียรติของฉัน!”

“ดี! ดี! ดี! ในเมื่อพวกแกอยากมาตาย งั้นฉันจะทำให้สมหวัง!”

อารมณ์บนหน้าของเมิ่งหงเย่ดุร้ายจนถึงขั้นสุดแล้ว โบกฝ่ามือใหญ่ แล้วตะโกนแบบโกรธจัด “ออกมาให้หมดเดี๋ยวนี้!”

หลังจากที่เขาพึ่งพูดจบไป ผู้แข็งแกร่งที่สวมชุดสีดำหลายสิบคนจากทั่วทิศทั่วแดนของคฤหาสน์ก็พุ่งออกมากันแล้ว

ชั่วพริบตาเดียวหยางเฉินและคนเหล่านี้ถูกล้อมรอบเอาไว้ตรงกลาง

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร ภาพเงาคนสีดำคนหนึ่ง ปรากฏตัวอยู่ที่ข้างหลังของเมิ่งหงเย่อย่างไร้เสียง

ภาพเงาคนสีดำคนนั้น บนตัวสวมเสื้อคลุมสีดำตัวหนึ่ง บนหน้าใส่หน้ากากผีอันหนึ่ง ในมือยังถือดาบนักรบเล่มหนึ่ง

เหมือนว่าเขาอยู่ตรงนั้นมาโดยตลอด!

ส่วนคนใส่ชุดดำที่ล้อมรอบหยางเฉินและคนอื่นเอาไว้พวกนั้น เห็นได้ชัดว่าความสามารถไม่ธรรมดา

“ตอนนี้ ถ้าพวกแกถอยไปกัน ฉันสามารถคิดได้ว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน ไม่อย่างนั้น……”

คำพูดด้านหลังของเมิ่งหงเย่ยังไม่ทันจบ แต่ทุกคนต่างเข้าใจว่าหมายความว่าอะไรกัน

“ไม่อย่างนั้นอะไรล่ะ?”

ทันใดนั้นหยางเฉินถามแบบหยอกเย้า

เพราะเหตุนี้เมื่อสักครู่หยางเฉินไม่ได้พูดอะไร คืออยากจะดูหน่อยว่าตระกูลเฉินและตระกูลกวน ยังมีเมืองคิง จะทำอย่างไร

ตอนนี้ เขารู้คำตอบเรียบร้อยแล้ว และพอใจอย่างมากด้วย

ในเมื่อคนเหล่านี้มาเพื่อเขา ย่อมจะไม่ทำให้พวกเขาผิดหวัง

“ทุกคนสามารถออกไปได้ เพียงแค่แก ไม่ได้! ฉันจะให้แกรู้ว่ายั่วยุฉันตระกูลเมิ่ง ผลสุดท้ายร้ายแรงแค่ไหน!” เมิ่งหงเย่หรี่ตาบอกไป

“ฉันไม่ชอบฆ่าคน! แต่ถ้าแกยังอยากยั่วยุ ฉันจะทำให้ตระกูลเมิ่งนองเลือดโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น!”

หยางเฉินพูดจาหน้าตาไร้อารมณ์ “อยากจัดการปัญหาต้องหาคนก่อเรื่อง เมิ่งฮุยฆ่าแม่ยายของฉัน วันนี้ ฉันขอแค่มันคนเดียว! ตระกูลเมิ่ง ส่งคนมา!”

“ตระกูลเมิ่ง ส่งมา!”

“ตระกูลเมิ่ง ส่งมา!”

“ตระกูลเมิ่ง ส่งมา!”

เฉินซิงไห่กับกวนเสว่ซง ยังมีหวังเฉียง ต่างพากันเอ่ยปาก

ตามมาด้วยผู้แข็งแกร่งประจำตระกูลที่ด้านหลังสามคนนี้ ก็เอ่ยปากตามติดๆ “ตระกูลเมิ่ง ส่งมา!”

ทั้งคฤหาสน์ตระกูลเมิ่งล้วนเป็นเสียง“ตระกูลเมิ่ง ส่งมา!”สี่คำนี้กำลังดังก้องไม่ขาดสาย

ทุกคนตระกูลเมิ่ง แต่ละคนล้วนโกรธเคืองถึงขั้นสุด

โดยเฉพาะเมิ่งฮุย บนหน้าสีหน้าไม่ดีเอามากๆ ที่จริงเขาคิดว่าหยางเฉินคนเดียว เดิมทีไม่เพียงพอให้กลัวอะไร จะเคยนึกถึงสถานการณ์เช่นในตอนนี้ที่ไหนกัน

ผู้นำที่มีอิทธิพลชั้นนำสามที่มาเยือนตระกูลเมิ่งติดๆ กัน อยากนำตัวเขาไป!

สำหรับเขานั้น เป็นความอัปยศอดสูใหญ่หลวงทีเดียว

“อวดดีเสียจริง!”

เมิ่งหงเย่พูดอย่างโมโห “มาที่ตระกูลเมิ่งของฉัน อยากเอาตัวหลานชายของฉันเมิ่งหงเย่ไป บ้าระห่ำถึงขั้นสุดเลย!”

“ความเห็นของเจ้าบ้านเมิ่ง ยังน่าตลกที่สุดจริงๆ! ยอมให้หลานชายแกฆ่าคน แต่ไม่ยอมให้คนอื่นมาแก้แค้นเหรอ?”

หยางเฉินพูดจาเยาะเย้ย “ตอนนี้พวกฉันมาเอาตัว กลับกลายเป็นความผิดพลาดของพวกเรา?”

“แม่ยายแกเป็นใครกัน ไม่ใช่แค่ผู้หญิงบ้านนอกคนหนึ่ง คู่ควรเอามาพูดเปรียบเทียบกับหลานชายฉันงั้นเหรอ?”

เมิ่งหงเย่พูดจาเย็นชา “ฉันอยากดูหน่อยสิว่าที่ตระกูลเมิ่งของฉัน แกจะเอาตัวหลานฉันไปยังไง?”

เมิ่งหงเย่ไม่ถอยสักนิด ถ้าไม่ใช่กลัวความเกี่ยวข้องของหยางเฉินและตระกูลอวี๋เหวิน เขาจะยอมทนมาถึงตอนนี้ได้อย่างไร?”

“เจ้าบ้านเมิ่ง สบายดีเหรอ?”

ในเวลานี้ เสียงหัวเราะที่ดังฟังชัด ดังขึ้นมาฉับพลัน

เวลานี้ สายตาของทุกคนมองเข้าไปกันหมด

“เจ้าบ้านหาน!”

เมิ่งหงเย่พูดจาเย็นชา “ไม่รู้ว่าเจ้าบ้านหานมาเยี่ยมฉันกะทันหัน มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

ตระกูลเมิ่งและตระกูลหาน แต่ไหนแต่ไรไม่เคยคบค้าสมาคมกัน ตระกูลหานปรากฏตัวขึ้นในเวลาแบบนี้ คงต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่

“พี่หยาง!”

เสียงที่ชัดแจ๋วดังขึ้น หานเฟยเฟยส่งรอยยิ้มที่อ่อนโยนให้ มองทางหยางเฉิน

หานเซี่ยวเทียนหัวเราะแล้ว ทันใดนั้นสายตามองไปทางหยางเฉินเช่นกัน “ผู้มีพระคุณ ทำไมมาที่เมืองเอกแล้ว ไม่บอกฉันสักคำเลย? ถ้าไม่ใช่นายก่อเรื่องใหญ่โต ฉันคงไม่รู้ว่านายมาแล้ว”

หยางเฉินหัวเราะนิ่งๆ “ที่มาวันนี้แค่มาจัดการธุระส่วนตัวเรื่องหนึ่ง ไม่กล้าไปรบกวนเจ้าบ้านหานหรอกครับ”

หานเซี่ยวเทียนแกล้งทำเป็นพูดอย่างโมโห “นายเป็นผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตของฉัน จะมารบกวนได้ยังไง?”

ดูท่าทางของหานเซี่ยวเทียนและหยางเฉินพูดคุยหัวเราะกันแล้ว สีหน้าเมิ่งหงเย่ดูแย่ถึงขีดสุด “หานเซี่ยวเทียน คุณก็มาเพื่อมันงั้นเหรอ?”

หานเซี่ยวเทียนยิ้มกริ่มมองทางเมิ่งหงเย่

เหตุผลที่เขาบอกออกมาว่าหยางเฉินเป็นผู้มีพระคุณของตนเองต่อหน้าสาธารณชน นั่นคือเพื่อแสดงออกถึงท่าทีของตนเอง

“เจ้าบ้านเมิ่ง ขอให้เห็นแก่หน้าของฉัน ส่งตัวคนออกมาดีกว่า!”

หานเซี่ยวเทียนเอ่ยปากบอก

ฟังดูเหมือนน้ำเสียงเกรงใจมาก แต่กลับอยากให้เมิ่งหงเย่นำตัวหลานชายของตนเองออกมา

ภายในคฤหาสน์ตระกูลเมิ่งที่กว้างใหญ่ ทุกคนต่างมีความรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่

ชายหนุ่มที่ชื่อว่าหยางเฉินคนนี้ สรุปมีสถานะอะไรกันแน่?

ก่อนหน้านี้มีผู้นำตระกูลใหญ่ชั้นนำของเมืองเจียงโจวและเมืองโจวเฉิงพาคนเข้ามาด้วยตนเอง ตอนนี้แม้แต่หานเซี่ยวเทียนที่เทียบเท่ากับเมิ่งหงเย่ ยังอยากออกหน้าเพื่อเขาด้วยเหรอ?

เดิมทีบนหน้าของเมิ่งฮุยเต็มไปด้วยการเหยียดหยาม ถึงแม้ผู้นำแต่ละตระกูลใหญ่ของเมืองเจียงโจวและเมืองโจวเฉิงก็มากันหมด แต่อยู่ตรงหน้าตระกูลเมิ่ง ต่อให้พวกเขาร่วมมือกัน ก็ไกลเกินกว่าจะเป็นคู่ต่อสู้ของตระกูลเมิ่ง

แต่ว่าตอนนี้ หานเซี่ยวเทียนมาแล้ว เขาถึงสำนึกได้ว่าตนเองประเมินอิทธิพลของหยางเฉินต่ำไป

The king of War

The king of War

Status: Ongoing

ห้าปีก่อน หยางเฉินเพื่อให้ตัวเองคู่ควรกับฉินซี เขาจากไปโดยไม่ร่ำลา ห้าปีต่อมา เขาพกความสามารถอันน่าทึ่ง กลับมาอย่างรุ่งโรจน์ เพียงแต่ว่าพอมาถึง กลับพบว่าตนมีลูกสาวเพิ่มขึ้นมาอีกคน

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads แทงบอลออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน