The king of War – บทที่ 302 พูดความจริงออกมา

บทที่ 302 พูดความจริงออกมา

“เมิ่งฮุย! พูดความจริง!”

เมิ่งเทียนเจียวพูดอย่างโมโห

สำหรับลูกชายของตนเอง เขารู้ดีมากว่าเมิ่งฮุยอยากจะพูดอะไร

เขาเข้าใจชัดเจน นี่คือการสอบถามครั้งสุดท้ายของหยางเฉิน

สายตาของทุกคนตกอยู่บนตัวของเมิ่งฮุยกันหมด กำลังรอคำตอบของเขาอยู่

เมิ่งฮุยสีหน้าเต็มไปด้วยความดุร้าย มองมือทั้งคู่ที่ถูกทำให้เสียหายถึงที่สุด ในสายตาของเขาแค้นเคืองเต็มเปี่ยม

เดิมทีเขาคิดว่าขอเพียงตนเองไม่พูดที่อยู่ของโจวยู่ชุ่ย หยางเฉินคงไม่ฆ่าเขา แต่ตอนนี้ถึงได้เข้าใจ ถ้าไม่พูดความจริงอีก ตนเองคงตายจริงแน่

แต่ถ้าเกิดบอกที่อยู่ของโจวยู่ชุ่ยออกมา ชีวิตนี้เขาต้องพังพินาศแล้ว

เวลาผ่านพ้นไปแต่ละวินาที หยางเฉินไม่ได้เร่งรัด รอคอยคำตอบของเมิ่งฮุยอย่างเงียบๆ

“ถ้าฉันบอกความจริงออกไป นายปล่อยฉันได้ไหม?” เมิ่งฮุยถามขึ้นกะทันหัน

“แกคิดว่าตอนนี้ยังมีที่เหลือให้มาต่อรองกับฉันอีกเหรอ?” หยางเฉินหรี่ตา

“ในเมื่อไม่มีทางรับประกันชีวิตได้ ทำไมฉันต้องบอกความจริงนายด้วย?”

เมิ่งฮุยกัดฟันพูดขึ้น

เขากำลังพนัน พนันให้หยางเฉินประนีประนอมให้

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นแกก็ไปตายซะ!”

หยางเฉินพูดจบลง ก้าวเท้าเหยียบลงบนศีรษะของเมิ่งฮุยอย่างรุนแรงทีหนึ่ง

“เมิ่งฮุย!”

เมิ่งเทียนเจียวตะโกนขึ้นมาแล้ว

เมิ่งฮุยมองเห็นต่อหน้าต่อตาว่าเท้าข้างนี้ เทียบกับระยะห่างจากส่วนหน้าของตนเอง นับวันยิ่งเข้าใกล้ทุกที

มองเห็นเท้าของหยางเฉินกำลังจะเหยียบลงไป เมิ่งฮุยพังทลายถึงที่สุด ตะโกนขึ้น “ฉันบอก! ฉันพูด! หล่อนยังอยู่! ยังมีชีวิตอยู่!”

แม้กระทั่งเท้าของหยางเฉินเหยียบบนหน้าของเมิ่งฮุยแล้ว ระหว่างช่วงเวลาที่อันตรายมากนี้ เมิ่งฮุยพังทลายอย่างยิ่ง ตะโกนบอกความจริงออกมาแล้ว

“แกว่าอะไรนะ?”

หยางเฉินทำหน้าตกใจ

ที่จริงเขาเพียงแค่อยากจะนำศพของโจวยู่ชุ่ยไป ปัจจุบันนี้กลับได้รู้ข่าวว่าโจวยู่ชุ่ยยังมีชีวิตอยู่

สำหรับเขานั้น โจวยู่ชุ่ยสมควรตายจริง แต่ทั้งๆ ที่หล่อนถูกฉินซีไล่ออกไป ระหว่างทางตนเองยังส่งคนคุ้มครองกลับ ดันถูกลักพาตัวไป

ถ้าตายแล้วจริงๆ ฉินซีคงรู้สึกผิดในใจไปตลอดชาติ ด้วยความจิตใจดีของเธอ คงคิดว่าโจวยู่ชุ่ยถูกทำร้ายจนตายเพราะเธอ

“โจวยู่ชุ่ยยังมีชีวิตอยู่ ฉันไม่ได้ฆ่าหล่อน!”

เมิ่งฮุยบอกอีกครั้งหนึ่ง เหงื่อเปียกชุ่มไปทั่วตัว ในลูกตาเต็มไปด้วยความตกใจกลัว

เมื่อสักครู่ เขารู้สึกถึงความตายแล้วจริงๆ

เท้าของหยางเฉินเหยียบลงบนหน้าของเขาจริง เกรงว่าหากเขาพูดความจริงออกมาช้าสักวินาทีเดียว ศีรษะของตนเองคงเหมือนมือทั้งคู่ ถูกบดขยี้ไป

“พูดให้ชัดเจน สรุปหล่อนอยู่ที่ไหนกันแน่?” หยางเฉินถามขึ้น

เมิ่งฮุยกลัวจริงแล้ว ไม่กล้าปิดบังสักนิดเดียว “หล่อนยังอยู่ที่ตระกูลเว่ย!”

“ที่ตระกูลเว่ย? นี่เป็นไปได้ยังไง?”

ตอนแรกหยางเฉินไปหาเว่ยเสียงมาก่อนแล้ว เป็นเพราะหาโจวยู่ชุ่ยไม่เจอ และเว่ยเสียงกลับบอกว่าโจวยู่ชุ่ยถูกคนของเมิ่งฮุยเอาตัวไป เขาถึงรีบตรงมาที่ตระกูลเมิ่ง

“เมิ่งฮุย เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

เวลานี้เมิ่งเทียนเจียวทำหน้าโกรธเคืองเช่นกัน ตวาดใส่เมิ่งฮุยไป

เมิ่งฮุยร้อนใจจนใกล้จะร้องไห้แล้ว “ที่ฉันพูดเป็นความจริงทั้งหมด!”

“ผู้หญิงบ้านนอกคนหนึ่ง ฉันจะลักพาตัวหล่อนมาทำอะไร?”

“ฉันแค่จงใจให้เว่ยเสียงปล่อยข่าวออกไป บอกว่าโจวยู่ชุ่ยอยู่ในมือฉัน”

“จะว่าไป ถ้าฉันอยากฆ่าหล่อนจริง ให้ตระกูลเว่ยลงมือโดยตรงก็พอแล้ว ทำไมต้องเสียแรงมากขนาดนั้น เอาผู้หญิงคนนี้กลับตระกูลเมิ่งแล้วค่อยฆ่าด้วยล่ะ?”

ฟังคำพูดของเมิ่งฮุยจบ ชั่วขณะนั้นหยางเฉินก็เงียบงันไป

เขาพยายามทำให้ตนเองรักษาความสงบเอาไว้ให้ได้มากที่สุด มองท่าทางของเมิ่งฮุยแล้ว น่าจะไม่เหมือนพูดโกหก

คงเหมือนอย่างที่เขาพูด โจวยู่ชุ่ยไม่มีผลประโยชน์คุณค่าใดๆ เลย

ไม่มีเหตุผลจริงๆ ที่เมิ่งฮุยจะพาโจวยู่ชุ่ยกลับตระกูลเมิ่ง

“งั้นทำไมแกถึงต้องให้ตระกูลเว่ยปล่อยข่าวออกมาว่าโจวยู่ชุ่ยอยู่ในมือของแก?”

เวลานี้ ทันใดนั้นหานเซี่ยวเทียนก็เดินเข้ามา เอ่ยปากถามขึ้น

เมิ่งฮุยมองหยางเฉินด้วยความระมัดระวังทีหนึ่ง “เพราะมีเพียงแบบนี้ ถึงสามารถดึงเขามาที่ตระกูลเมิ่ง……”

เขาพูดมาเพียงเท่านี้ ก็ไม่พูดต่อไปอีก

หานเซี่ยวเทียนหัวเราะเยาะ “แกคิดว่าดึงเขามาที่ตระกูลเมิ่ง ก็สามารถฆ่าเขาทิ้งแบบง่ายดายได้?”

ถึงแม้ว่าเมิ่งฮุยจะไม่ได้ตอบกลับ แต่ใครๆ ต่างรู้กันหมด ที่หานเซี่ยวเทียนพูดคือคำตอบ

หยางเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าตนเองถูกเว่ยเสียงหลอกให้แล้ว

แต่นึกถึงสถานการณ์ในเวลานี้ ตอนนั้นแค่อยากจะหาโจวยู่ชุ่ยให้เจอในวินาทีแรก ดังนั้นจึงไม่ได้พิจารณามากขนาดนั้น

“ตระกูลเว่ย ใจกล้าดีนี่ นึกไม่ถึงกล้ามาวางแผนล่อคุณหยาง!”

หวังเฉียงกัดฟันพูด

กวนเสว่ซงเอ่ยปากบอกว่า “ตระกูลเว่ย เล่นกับไฟจะถูกไฟลวกเอา!”

“คุณหยางครับ ผมจะพาคนไปที่เมืองเจียงโจวกับท่านในตอนนี้ครับ พังตระกูลเว่ยให้ราบคาบ!”

เฉินซิงไห่ทำหน้าโกรธจัด

หานเซี่ยวเทียนพอได้ยินดังนั้น สีหน้าค่อยๆ เกิดความประทับใจขึ้น พูดด้วยเสียงทุ้ม “หยางเฉิน เรื่องนี้ต้องค่อยๆ ปรึกษากันก่อน!”

หยางเฉินมองหานเซี่ยวเทียนอย่างแปลกใจอยู่บ้างแวบหนึ่ง

แม้แต่เปิดศึกกับตระกูลเมิ่ง หานเซี่ยวเทียนยังไม่ได้เคร่งเครียดสักนิดเดียว แต่ปัจจุบันนี้พอบอกว่าอยากจัดการตระกูลเว่ย เขากลับไม่ได้เห็นด้วยในวินาทีแรกเลยอย่างคาดไม่ถึง

“คุณหยาง ผมพูดสิ่งที่ควรพูดออกไปหมดแล้ว ตอนนี้ ท่านสามารถปล่อยผมไปได้หรือยังครับ?”

เมิ่งฮุยรีบถามทันที

เมิ่งเทียนเจียวเดินเข้ามาแล้วเหมือนกัน จากนั้นเอ่ยปากบอก “เรื่องราวครั้งนี้ เป็นตระกูลเมิ่งของพวกเราทำไม่ถูก ในเมื่อแม่ยายของนายยังอยู่ ฉันหวังว่านายจะปล่อยเมิ่งฮุยไป”

พูดจบ เขาถือโอกาสหยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมา ยื่นให้หยางเฉิน “ในการ์ดใบนี้ มีห้าสิบล้าน ถือว่าเป็นค่าชดเชยที่ลูกชายอกตัญญูของฉันก่อขึ้นทั้งหมด!”

หยางเฉินมองเมิ่งเทียนเจียวอย่างลึกซึ้งทีหนึ่ง คนผู้นี้ยังมีความเด็ดขาดระดับหนึ่ง และจัดการปัญหาเป็น

ตอนที่ได้รู้ข่าวว่าโจวยู่ชุ่ยยังมีชีวิตอยู่ จิตอาฆาตแค้นของหยางเฉินลดหายลงครึ่งหนึ่งจริงๆ

“ถ้าให้ฉันรู้ว่าแกกำลังหลอกลวงฉัน รอตอนที่ฉันมาเหยียบตระกูลเมิ่งอีกที นั่นคือวันพังพินาศของตระกูลเมิ่ง!”

หยางเฉินไม่ได้รับบัตรธนาคารใบนั้นมา หลังทิ้งคำพูดที่เย็นชานี้เอาไว้ ก็หมุนตัวออกไป

ความรู้สึกบนหน้าเมิ่งเทียนเจียวแข็งทื่อในชั่วขณะหนึ่ง มองภาพด้านหลังของหยางเฉินจากไป ทันใดนั้นเขามองทางเมิ่งฮุย แล้วพูดแบบโมโห “วันหลัง ห้ามแกก้าวออกไปจากประตูบ้านสักก้าว!”

“อีกอย่าง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่ตระกูลเมิ่งวันนี้ ถ้ามีใครกล้าแพร่งพรายสักนิด ฆ่าทิ้งให้หมด!”

เมิ่งเทียนเจียวในฐานะผู้สืบทอดของตระกูล ย่อมมีสิทธิ์พูดเรื่องพวกนี้

ทุกอย่างที่เกิดเมื่อสักครู่นี้ เป็นความอัปยศอดสูของตระกูลเมิ่ง ถ้าเกิดถูกเปิดโปง ศักดิ์ศรีของตระกูลเมิ่ง คงอันตรธานไปหมดสิ้น

พอหยางเฉินไปแล้ว ตระกูลอื่นๆ ต่างก็ออกไปตาม

“หยางเฉิน นายคงไม่ได้อยากแตะต้องตระกูลเว่ยจริงหรอกมั้ง?”

เพิ่งออกจากตระกูลเมิ่ง หานเซี่ยวเทียนถามด้วยเสียงทุ้ม

เมื่อสักครู่การตอบสนองของหานเซี่ยวเทียนทำให้หยางเฉินแปลกใจอยู่บ้าง ตอนนี้ยังพูดแบบนี้อีก นี่ทำให้หยางเฉินสงสัยอยู่บ้าง “หรือว่าตระกูลเว่ยยังแกร่งกว่าตระกูลเมิ่ง?”

หานเซี่ยวเทียนส่ายหน้า “สำหรับตระกูลเว่ย ฉันเข้าใจมาบางส่วน”

“จากที่นายเห็น ที่พึ่งพิงของตระกูลเว่ย บางทีก็เป็นตระกูลเมิ่ง แต่เกรงว่านายอาจจะยังไม่รู้ว่าตระกูลเมิ่งก็เป็นแค่หนึ่งในที่พึ่งพิงของตระกูลเว่ย”

“ที่พึ่งใหญ่ที่แท้จริงของตระกูลเว่ย คือสมาคมบูโด!”

ตอนที่พูดถึงสมาคมบูโด สีหน้าของหานเซี่ยวเทียนเคร่งขรึมอย่างยิ่ง

หยางเฉินไม่ใช่เคยได้ยินองค์กรแห่งนี้เป็นครั้งแรก

“สำหรับสมาคมบูโด ผมก็รู้มาบ้าง ว่ากันว่าที่เยนตู ยินยอมที่จะผิดใจแปดตระกูลแห่งเยนตู ก็ไม่ยอมล่วงเกินสมาคมบูโด” หยางเฉินเอ่ยปากบอก

“ไม่ผิด! ที่สมาคมบูโด มีผู้แข็งแกร่งมากมาย ไม่เพียงแค่นี้ ทุกที่บนโลก ล้วนแล้วแต่มีสาขาอยู่ ส่วนที่มณฑลเจียงผิง ก็มีสาขาของสมาคมบูโด”

“คนอื่นรู้แค่ว่าเมืองเอกมีตระกูลหาน ตระกูลเมิ่ง ตระกูลหนิง สามตระกูลใหญ่นี้แกร่งที่สุด แต่ในความเป็นจริง สาขาของสมาคมบูโดที่เมืองเอกต่างหากถึงเป็นผู้แกร่งที่สุด!”

The king of War

The king of War

Status: Ongoing

ห้าปีก่อน หยางเฉินเพื่อให้ตัวเองคู่ควรกับฉินซี เขาจากไปโดยไม่ร่ำลา ห้าปีต่อมา เขาพกความสามารถอันน่าทึ่ง กลับมาอย่างรุ่งโรจน์ เพียงแต่ว่าพอมาถึง กลับพบว่าตนมีลูกสาวเพิ่มขึ้นมาอีกคน

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads แทงบอลออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน