** 21/02/23 บางเรื่องตอนจะสลับกันมั่ว รอการแก้ไขนะคะ **

The king of War – บทที่ 329 เปิดเผยจนหมดเปลือก

บทที่ 329 เปิดเผยจนหมดเปลือก

“แล้วเสี้ยวเสี้ยวล่ะ?”

หลังจากนั้นไม่นาน โจวยู่ชุ่ยค่อยนึกถึงเสี้ยวเสี้ยว

ในขณะนั้นเอง ก็มีสายเรียกเข้าโทรศัพท์ของชายวัยกลางคน ทันใดนั้นเขาก็ยืดตัวตรง ด้วยสีหน้าที่ดูให้เกียรติเป็นอย่างมากและพยักหน้าพูดว่า “ไม่ต้องห่วงนะครับคุณหยาง ผมส่งเสี้ยวเสี้ยวออกไปแล้วครับ ทุกอย่างปลอดภัยดีไม่มีปัญหาครับ!”

หลังจากวางสาย โจวยู่ชุ่ยขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “คุณหยางคือใคร?”

เธอเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ไม่ใช่คุญเมิ่งเหรอ?

ทำไมจู่ ๆ ก็มีคุณหยางโผล่ขึ้นมาอีกคน?

ชายวัยกลางคนหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “มึงจะรู้ไปทำไมว่ากูคุยกับใคร? มันเกี่ยวอะไรกับมึง? ถ้าขืนยังปากมาก กูจะฆ่ามึงให้ตายเดี๋ยวนี้!”

เมื่อเสียงเงียบลง ทันใดนั้นชายวัยกลางคนก็หยิบมีดสั้นออกมาเล่มหนึ่ง

โจวยู่ชุ่ยตกใจมาก และรีบปิดปากของเธออย่างรวดเร็ว

เมื่อเวลาผ่านไป เธอมาถึงที่นี่ได้สิบนาทีแล้ว เสี้ยวเสี้ยวก็ถูกพาตัวไป แต่ทำไมเธอไม่เห็นแม้แต่เงาของเมิ่งเทียนเจียวเลย

ก่อนหน้านี้ เมื่อเธอนึกถึงการตายของหยางเฉินเธอจึงรู้สึกสบายใจและรู้สึกตื่นเต้นมาก

แต่หลังจากความรู้สึกดีๆ นั้นหมดลง ทันใดนั้นเธอก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

เมิ่งเทียนเจียวกล้าฆ่าแม้กระทั่งชีวิตคน แล้วนับประสาอะไรที่เธอจะรอด?

“ทำไมคุญเมิ่งยังไม่มาล่ะ?”

โจวยู่ชุ่ยมองไปที่ชายวัยกลางคนแล้วถามด้วยความกลัว

ชายวัยกลางคนเหลือบมองมาและถามเธอว่า “คุณอยากเจอคุญเมิ่งมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ก็ฉันทำงานที่เขาสั่งเสร็จแล้ว? งั้นฉันก็ไปได้แล้วสิ?”

โจวยู่ชุ่ยลุกขึ้นพยายามเดินออกไป

“คุญเมิ่งบอกว่า ถ้าคุณกล้าเดินออกไปจากวิลล่าหลังนี้แม้แต่ก้าวเดียว แกอนุญาตให้ผมฆ่าคุณทิ้งได้เลย!”

ชายวัยกลางคนนั่งอยู่บนโซฟาและเหยียดขาทั้งคู่วางอยู่บนโต๊ะ จากนั้นเล่นมีดสั้นในมือของเขาแล้วพูดอย่างเย็นยะเยือก

โจวยู่ชุ่ยที่เพิ่งเดินไปถึงหน้าประตูบ้านวิลล่าก็สั่นไปทั้งตัวและหยุดเดินอย่างกะทันหัน

ทั้ง ๆ ที่เธอเปิดประตูแล้ว ขอเพียงอีกก้าวเดียวเธอก็จะเดินออกจากวิลล่าหลังนี้ได้แล้ว

แต่ในตอนนี้เธอกลับเหงื่อแตกจนเปียกไปทั้งตัว

“ฉันเป็นผู้ร่วมงานของคุญเมิ่งเชียวนะ คุณกล้าขู่ฉันเหรอ? เดี๋ยวรอคุญเมิ่งมาก่อนนะ คอยดูฉันจะฟ้องทุกเรื่องที่คุณพูดกับฉันให้กับเขา!”

โจวยู่ชุ่ยแสร้งทำเป็นใจเย็น จากนั้นเดินกลับเข้าไปนั่งลงข้างๆ และเปิดทีวีดู

ตอนนี้ เธอทำได้เพียงเสแสร้งให้ดูใจเย็นเท่านั้น ถึงจะปกปิดความกลัวในใจของเธอได้

เวลาผ่านไปอีกสิบนาที แต่ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนได้รับสายจากคนคนหนึ่ง แล้วเขาก็รีบลุกขึ้นทันที “คุญเมิ่งจะมาถึงภายในสิบห้านาที ถ้าคุณไม่อยากตายก็นั่งรอเขาดีๆ ละกัน!”

เมื่อพูดจบ ชายวัยกลางคนก็เดินออกไป

และทันใดนั้น ในวิลล่าก็เหลือแค่เพียงโจวยู่ชุ่ยคนเดียว

“อวดเก่งอะไรนักหนา? ก็แค่หมารับใช้ของคุญเมิ่งไม่ใช่หรอกเหรอ?”

หลังจากที่ชายวัยกลางคนเดินออกไป โจวยู่ชุ่ยก็พูดสาปแช่งต่าง ๆ นาๆ

ถึงแม้จะรู้สึกประหม่า แต่หลักฐานคลิปเสียงของเธอก็อยู่ในมือของเมิ่งเทียนเจียว เธอจึงไม่กล้าไปไหน ทำได้เพียงรอเท่านั้น

ห้านาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะนั้น จู่ ๆ เสียงรถดังขึ้นจากด้านนอกวิลล่า

โจวยู่ชุ่ยรีบลุกขึ้นจากโซฟาและในใจก็รู้สึกตื่นตระหนกจนสุดขั้ว

เธอรู้ว่า เมิ่งเทียนเจียวมาแล้ว

และเป็นอย่างที่คิด เมิ่งเทียนเจียวเปิดประตูแล้วเดินเข้ามาในวิลล่า

“คุญเมิ่ง ในที่สุดคุณก็มาสักที!”

โจวยู่ชุ่ยแสร้งทำเป็นใจเย็นแล้วมองไปที่เมิ่งเทียนเจียวด้วยรอยยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการเสแสร้ง

“แล้วคนล่ะ?”

เมิ่งเทียนเจียวขมวดคิ้วถาม

“ใคร?”

โจวยู่ชุ่ยพูดด้วยความสงสัย

“ก็ลูกสาวของหยางเฉินไง!”

เมิ่งเทียนเจียวพูดด้วยความโกรธเคือง

โจวยู่ชุ่ยตกตะลึงและชี้ไปที่ประตูทันที “ลูกสาวของหยางเฉิน ก็ถูกคนของคุณพาตัวไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเมิ่งเทียนเจียวก็เต็มไปด้วยความเย็นชาและพูดอย่างเคร่งเครียดว่า “โจวยู่ชุ่ย คุณคิดว่าผมหลอกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ผมส่งคนไปรับคุณตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“นี่คุณไม่ได้พาตัวลูกสาวของหยางเฉินออกมาเลยใช่ไหม?”

“คุณส่งข้อความเรียกผมมาที่นี่ คุณตั้งใจโกหกผมใช่ไหม?”

“นี่คุณคิดว่า ที่นี่เป็นเขตเจียงโจว เป็นถิ่นของตระกูลกวน แล้วผมจะไม่กล้าทำอะไรคุณเลยใช่ไหม?”

เมิ่งเทียนเจียวค่อยๆ เดินเข้าไปหาโจวยู่ชุ่ยทีละก้าว และสีหน้าก็เต็มไปด้วยความโกรธ

เขารู้สึกว่า เขาถูกผู้หญิงคนนี้หลอกแล้ว

“ถ้าไม่ใช่คนของคุณที่พาฉันมาที่นี่ แล้วฉันจะรู้ได้อย่างไงว่าคุณอยู่ที่นี่? อีกอย่างรถที่รับฉันมาก็เป็นรถของคุณด้วย!”

“ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้น ยังไงฉันก็พาลูกสาวของหยางเฉินมาให้คุณแล้ว”

“ไม่ว่าเธอจะมีชีวิตอยู่หรือไม่ สิ่งที่เหลือ ก็ไม่เกี่ยวกับฉันทั้งนั้น”

“ทางที่ดี คุณควรรีบล่อให้หยางเฉินออกมาให้ได้แล้วรีบฆ่าเขาทิ้งซะ!”

“ไม่งั้น ถ้าฉินต้าหย่งฟื้นขึ้นมา ฉันจะไม่มีโอกาสได้ลงมืออีก”

“อีกอย่าง ถ้าเรื่องที่ฉันจ้างฆาตกรถูกเปิดเผยล่ะก็ คุณอย่าคิดว่าจะรอดไปได้เหมือนกัน!”

โจวยู่ชุ่ยเอาแต่พูดไม่หยุด แต่ด้วยวิธีนี้เท่านั้น ถึงจะปกปิดความกลัวภายในใจของเธอได้

“รถของผมถูกคนขโมยไปแล้ว คุณบอกผมสิว่ารถของผมไปรับคุณได้ยังไง?”

ทันใดนั้นเมิ่งเทียนเจียวก็ตะคอกใส่เธอ

แต่เมื่อเขาพูดจบ สีหน้าของเขาก็หยุดนิ่งไปในทันใด

เขายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ เพราะที่นี่เป็นเขตเจียงโจวถิ่นของตระกูลกวน ซึ่งไม่มีทางที่คนอย่างโจวยู่ชุ่ยคนนี้จะเข้าไปเป็นพรรคพวกของพวกเขาได้

โจวยู่ชุ่ยบอกว่า เป็นรถของเขาที่ไปรับเธอมาที่นี่?

แต่ว่า รถของเขาเพิ่งถูกขโมยไปเมื่อเช้านี้!

เมื่อคิดดีๆ แล้ว ครั้งก่อนที่บ้านตระกูลเมิ่งในเมืองเอก คนของตระกูลกวนก็ไปด้วยเหมือนกัน

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เมิ่งเทียนเจียวก็รู้สึกว่าระบบการหายใจของเขาเริ่มไม่ราบรื่น เพราะความวิตกกังวลที่รุนแรงทำให้เขารู้สึกหายใจลำบาก

“โครม!”

และในขณะนี้ จู่ ๆ ประตูวิลล่าก็ถูกเปิดออกจากคนที่อยู่ข้างนอกอย่างกะทันหัน

จากนั้นชายวัยกลางคนที่มาส่งโจวยู่ชุ่ยมาก็เดินเข้ามาในบ้าน นอกจากนี้ยังมีผู้ชายร่างใหญ่อีกหลายคนเดินตามเขาเข้ามาด้วย

“หวังเฉียง!”

เมื่อเขาเห็นชายวัยกลางคน สีหน้าของเมิ่งเทียนเจียวก็เปลี่ยนไปทันที

แต่แล้ว เรื่องยังไม่จบเท่านี้ เพราะหลังจากนั้นร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏตัวขึ้น

“กวนเจิ้งซาน!”

“เฉินซิงไห่!”

“หยางเฉิน!”

ทุกคนได้ปรากฏตัวต่อหน้าเมิ่งเทียนเจียว

ในขณะที่เขาเจอหยางเฉิน สีหน้าของเขาดูหม่นหมองมาก จากนั้นตามด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวไปหมดทั้งใบ

เมื่อโจวยู่ชุ่ยเห็นหยางเฉินปรากฏตัว เธอกลับรู้สึกใจหายใจคว่ำและดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

แต่มันยังไม่จบเท่านี้ เพราะหลังจากนั้น ใบหน้าที่คุ้นเคยหลายคนก็ปรากฏตัวต่อหน้าเธออีกครั้ง

หยางเฉินเดินมาข้างหน้า ตามมาด้วยฉินซีที่อยู่ข้างหลัง

และหลังจากนั้นก็คือฉินยี ที่เข็นรถเข็นคันหนึ่ง

ซึ่งคนที่นั่งอยู่บนรถเข็นคือ ฉินต้าหย่งที่โจวยู่ชุ่ยฆ่าไม่สำเร็จ

“ต้าหย่ง!”

เมื่อโจวยู่ชุ่ยได้เจอกับฉินต้าหย่ง เธอก็สั่นไปทั้งตัว

ในขณะนั้น ฉินต้าหย่งจ้องไปที่โจวยู่ชุ่ยด้วยสายตาเย็นชาและดวงตาที่กลายเป็นสีแดง เขากัดฟันพูดว่า “โจวยู่ชุ่ย ไอ้ผู้หญิงเลว เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว แม้แต่เสี้ยวเสี้ยวคุณยังไม่เว้น นี่คุณยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า?”

ดวงตาฉินซีกับฉินยีก็แดงก่ำด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะฉินซี นัยน์ตาของเธอยังเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

เธอไม่คิดเลยว่า เธอไว้ใจโจวยู่ชุ่ยขนาดนี้ แม้กระทั่งมอบเสี้ยวเสี้ยวให้นางดูแล แต่นางกลับพาเสี้ยวเสี้ยวเข้าไปในกองไฟ

ถ้าไม่ใช่เพราะหยางเฉินได้เตรียมการไว้ก่อน เกรงว่าตอนนี้เสี้ยวเสี้ยวคงตกอยู่ในมือของเมิ่งเทียนเจียวไปแล้ว

“หนูเชื่อใจแม่ขนาดนี้ แต่นี่คือการตอบแทนของแม่ใช่ไหม? แม่พาลูกสาวหนูไปให้คนอื่น?”

ฉินซีร่ำไห้และตะโกนพูดออกไปด้วยความโกรธ ในขณะนี้ คนที่เสียใจที่สุดก็คือเธอ

The king of War

The king of War

Status: Ongoing

ห้าปีก่อน หยางเฉินเพื่อให้ตัวเองคู่ควรกับฉินซี เขาจากไปโดยไม่ร่ำลา ห้าปีต่อมา เขาพกความสามารถอันน่าทึ่ง กลับมาอย่างรุ่งโรจน์ เพียงแต่ว่าพอมาถึง กลับพบว่าตนมีลูกสาวเพิ่มขึ้นมาอีกคน

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท