** 21/02/23 บางเรื่องตอนจะสลับกันมั่ว รอการแก้ไขนะคะ **

The king of War – บทที่ 362 ทำเสียเรื่องที่ดีของพี่

บทที่ 362 ทำเสียเรื่องที่ดีของพี่

เมืองเอกในวันนี้ คึกคักกว่าปกติ บนท้องถนนล้วนเป็นผู้คนไปทุกที่

ทั้งหมดนี้สามารถใช้คำว่าเบียดเสียดแน่นขนัดมาบรรยายได้

โดยเฉพาะเป็นสถานที่จัดงานประชุมแลกเปลี่ยนของเมืองเอก โรงแรมจงโจวเพราะเป็นประชุมแลกเปลี่ยนธุรกิจสามปีมีครั้ง แทบจะเป็นผู้มีอิทธิพลชั้นนำของทั้งมณฑลเจียงผิงที่มากัน

นอกจากตระกูลชั้นนำแล้ว ยังมีตระกูลเล็กมากมาย ย่อมไม่พลาดมาร่วมงานประชุมเช่นนี้ด้วย

การประชุมแลกเปลี่ยนที่แท้จริง มีเพียงตระกูลใหญ่ชั้นนำของแต่ละเมืองถึงมีสิทธิ์เข้าร่วม ผู้มีอิทธิพลตระกูลอื่นๆ ยังสามารถใช้การประชุมนี้ มาแลกเปลี่ยนกับตระกูลอื่นๆ ของแต่ละเมือง

“คุณหยางครับ การประชุมจริง ต้องรอตอนสองทุ่มถึงเริ่มครับ”

กวนเจิ้งซานพูดว่า “ถ้าเป็นช่วงปกติของตอนจัดงานประชุมแลกเปลี่ยนแต่ละครั้ง เศรษฐีบางส่วนที่ไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมประชุมแลกเปลี่ยนจะนำของดีที่แท้จริงบางส่วนออกมาขายครับ ถ้าเกิดโชคดี ไม่แน่อาจจะเจอของเล่นดีๆ ส่วนหนึ่งเลยครับ”

หยางเฉินพยักหน้าเล็กน้อย เขาเข้าใจในจุดนี้ชัดเจนแน่นอน

การประชุมแลกเปลี่ยนต้องรอเวลาสองทุ่มถึงจะเริ่มต้น เหตุผลที่เขาเข้ามาก่อนล่วงหน้าคืออยากจะมาสัมผัสถึง งานประชุมที่สามปีถึงจัดขึ้นครั้งหนึ่งนี้สักหน่อย

กวนเจิ้งซานพูดขึ้นทันใด “ช่วงเวลาประชุมแลกเปลี่ยน โรงแรมจงโจวอยู่ในสถานะปิด มีเพียงคนที่นำบัตรเชิญประชุมแลกเปลี่ยนมาเท่านั้นถึงสามารถเข้าไปได้ ขอเพียงคุณแสดงบัตรเชิญออกมา ก็เข้าโรงแรมได้แล้วครับ”

“ส่วนภายในโรงแรม ยังมีของดีบางส่วนที่ฝ่ายดำเนินงานจัดเตรียมไว้ และมีของดีที่มอบหมายให้ทางฝ่ายดำเนินงานขายบางส่วนด้วยครับ เหมือนว่าจะเป็นภาพศิลปะคัดลายมือและภาพวาดโบราณ ที่ควรมีก็มีหมดครับ”

“นอกจากนี้ยังมีรถหรูรุ่นลิมิเต็ดส่วนหนึ่ง และที่ดินคฤหาสน์ที่ประเมินค่าไม่ได้ ล้วนมีความเป็นไปได้ที่จะนำออกมาครับ”

“ป้ายโฆษณาโดยรอบของโรงแรม และโฆษณาที่ฉายบนจอ ล้วนราคาสูงลิ่วทั้งนั้น แม้กระทั่งมีคนยอมเสียค่าโฆษณาหลายร้อยล้าน เพื่อมาฉายโฆษณาบนจอแสดงของโรงแรมครับ”

ฟังเรื่องพวกนี้ที่กวนเจิ้งซานพูดมา หยางเฉินตกใจพอสมควร “ไม่เสียแรงเป็นงานประชุมธุรกิจที่สามปีมีครั้งหนึ่ง ยังเอาคำว่าธุรกิจคำนี้ มาสะท้อนได้อย่างแจ่มแจ้งกระจ่างดีจริง”

“ใช่ครับ ฝ่ายผู้จัดงานแต่ละครั้งสามารถได้รับผลประโยชน์จำนวนมหาศาลจากเหตุนี้กัน”

กวนเจิ้งซานพูดด้วยหน้าตาทอดถอนใจ “โดยเฉพาะหน้าจอยักษ์ด้านนอกของโรงแรม โฆษณาที่ถ่ายทอดด้านบนนั้น ล้วนผ่านการคัดเลือกมา ถึงจะสามารถฉายได้”

“สถานการณ์รอบนอกของงานประชุมแต่ละครั้ง ล้วนถ่ายทอดออกไปทั่วประเทศ แม้กระทั่งต่างประเทศเอง ยังสามารถชมได้ครับ เพียงแค่ค่าโฆษณาบนจอด้านนอกโรงแรม ก็เป็นเงินก้อนโตแล้วครับ”

หยางเฉินเหมือนเป็นคนด้อยประสบการณ์มาเจอกับโลกที่แปลกมหัศจรรย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งยังเป็นครั้งแรกที่เข้าร่วมงานประชุมแบบนี้ ยังอยากรู้อยากเห็นอย่างมากจริงๆ

“คุณหยางครับ ตอนนี้คุณอยากไปเดินเล่นข้างนอก หรือว่าไปพักผ่อนในโรงแรมครับ?”

กวนเจิ้งซานสอบถามทันใด

หยางเฉินหัวเราะแล้ว “พวกคุณไม่ต้องห่วงผม รอประชุมแลกเปลี่ยนเริ่มขึ้น ผมจะเข้างานไปโดยตรง ตอนนี้ขอถือโอกาสเดินดูข้างนอกสักหน่อย”

หลังแยกตัวมาจากกวนเจิ้งซานและกวนเสว่ซง หยางเฉินหมุนตัวออกไป

การประชุมแลกเปลี่ยนเริ่มตอนสองทุ่ม เขายังมีเวลาอีกมากให้ดูด้านนอกหน่อย

“หยางเฉิน!”

หยางเฉินพึ่งเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว เสียงที่ประหลาดใจเสียงหนึ่งดังขึ้นมาด้านหลังเขาฉับพลัน

“คุณมาได้อย่างไรกัน?”

หยางเฉินหันหน้า แปลกใจอยู่บ้าง

บนหน้าซูซานตื่นเต้นพอสมควร “งานประชุมสามปีมีครั้ง ฉันจะพลาดไปได้อย่างไรกัน?”

“คุณหยาง!”

เวลานี้ มีภาพคนที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้นอีก เป็นซูเฉิงอู่

ครั้งนี้ข้างกายของซูเฉิงอู่ คาดไม่ถึงยังมีผู้หญิงอายุน้อยคนหนึ่งตามมาด้วย ดูขึ้นมาเหมือนอายุน้อยกว่าซูซาน แต่หน้าตาคล้ายกันมาก

ใบหน้างดงามอย่างมากเหมือนกัน เพียงแค่บนหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชาดูไม่กล้าเข้าใกล้อยู่เต็มเปี่ยม

หยางเฉินรู้ว่าซูซานยังมีน้องสาวแท้ๆ อีกคนหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าใช่หญิงสาวคนนี้

ถ้าไม่ใช่ซูซาน เดิมทีหยางเฉินคงจะไม่สนใจซูเฉิงอู่

ครั้งก่อนเขาไปตามหาโจวยู่ชุ่ยที่ตระกูลเมิ่ง จงใจปล่อยข่าวออกไป แต่ที่ทำให้เขาผิดหวังคือ ตระกูลซูไม่ได้ไปด้วย

ซูเฉิงอู่เข้าใจชัดเจนเช่นกันว่าหยางเฉินไม่ได้ชื่นชอบเขาสักเท่าไร จึงหัวเราะแล้วพูดกับลูกสาวข้างกายว่า “หันหัน ท่านนี้คือคุณหยางที่พ่อเคยพูดให้ลูกฟัง”

หญิงสาวมองหยางเฉินด้วยหน้าตาไร้อารมณ์ พูดแนะนำตนเองอย่างแข็งทื่อ “สวัสดีค่ะคุณหยาง ฉันชื่อชูหัน!”

หยางเฉินพยักหน้าเล็กน้อย “สวัสดี!”

“หยางเฉิน คุณจะเข้าไปแล้วเหรอ?”

ซูซานยิ้มกริ่มถามไป

หยางเฉินส่ายหน้า “เวลายังมีอีกมาก ผมจะไปเดินเล่นที่ข้างนอกก่อน”

“ฉันกำลังคิดแบบนี้เหมือนกัน งั้นไปกับคุณแล้วกันนะ”

ซูซานพูดด้วยความดีใจ

หยางเฉินยังไม่ทันได้พูดอะไร ซูเฉิงอู่ก็เอ่ยปากบอกว่า “ซานซาน ลูกค่อนข้างคุ้นเคยสถานการณ์ของการประชุมแลกเปลี่ยน ช่วยคุณหยางแนะนำสักหน่อยพอดีเลย พ่อกับน้องของลูกจะเข้าไปก่อน”

“คุณหยางครับ เจอกันตอนค่ำ!”

ซูเฉิงอู่พูดจบ จากนั้นพาชูหันเข้าไปในโรงแรมจงโจวแล้ว

“หยางเฉิน งานประชุมที่ใหญ่ขนาดนี้ คุณไม่พาเสี่ยวซีมาได้อย่างไรกัน?” ซูซานถามขึ้น

หยางเฉินส่ายหน้าตอบ “ช่วงนี้บริษัทค่อนข้างยุ่ง เธอไม่มีเวลา”

ช่วงเวลาก่อนหน้านี้ หยางเฉินเคยบอกเรื่องประชุมแลกเปลี่ยนกับฉินซีแล้ว ผลปรากฏว่าช่วงนี้งานของซานเหอกรุ๊ปเยอะมาก เดิมทีฉินซีไม่มีเวลาว่าง

พอรู้ว่าฉินซีไม่มา ชั่วขณะนั้นซูซานทำหน้าดีใจ ทันใดนั้นยื่นมือควงแขนของหยางเฉินเอาไว้แล้ว

หยางเฉินยักคิ้วขึ้น อยากดึงแขนกลับมาโดยจิตใต้สำนึก ในเวลานี้เอง ซูซานยิ้มพูดมาทันใด “ที่นี่คนมากเหลือเกิน ฉันใส่รองเท้าส้นสูง กลัวจะหกล้ม ขอยืมใช้แขนคุณหน่อย คงไม่ถือสามั้ง?”

ซูซานพูดมาขนาดนี้แล้ว ถ้าตนเองยังดึงแขนกลับมาอีก คงไม่เหมาะเอามากจริงๆ

“ฝั่งตรงข้ามของโรงแรมจงโจว คือโรงยิมของเมืองเอก ประชุมแลกเปลี่ยนทุกครั้ง จัดวางแผงลอยแต่ละอันไว้ในโรงยิม ร้านค้าเล็กๆ มากมาย ต่างนำสินค้ามาจำหน่ายที่นี่ทั้งหมด

ซูซานชี้ไปยังโรงยิมที่อยู่ตรงข้ามถนน จากนั้นชี้ไปที่โรงแรมซึ่งอยู่ด้านข้างโรงยิมพลันบอกว่า “นั่นคือโรงแรมลู่โจว ถือว่าเป็นงานประชุมแลกเปลี่ยนเวอร์ชันต่ำลงมางานหนึ่ง ตระกูลระดับหนึ่งและระดับสองส่วนหนึ่ง ที่ไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมประชุมแลกเปลี่ยนงานจริง ทำได้เพียงรวมตัวกันที่นี่

ซูซานรู้สถานการณ์ของการประชุมแลกเปลี่ยนชัดเจนอย่างมาก เรื่องพวกนี้ที่เธอพูดมา หยางเฉินล้วนไม่รู้

“หยางเฉิน!”

ตอนที่ซูซานกำลังควงหยางเฉินอยู่ และเดินไปทุกที่ ทันใดนั้นด้านหน้ามีสองสามคนเดินมา คนที่เป็นหัวหน้าหลักนั้น คาดไม่ถึงจะเป็นหานเยี่ยน

ความรู้สึกเป็นศัตรูของหานเยี่ยนที่มีต่อหยางเฉินนั้นแรงมาก เมื่อคืนที่ตระกูลหาน ยังเคยเตือนว่าให้หยางเฉินอยู่ห่างหานเซี่ยวเทียนและหานเฟยเฟยเอาไว้

ต่อมาแม้กระทั่งตามไปที่คฤหาสน์ของหานเซี่ยวเทียน อยากไล่หยางเฉินออกไป

ผลปรากฏว่ากลับโดนหานเซี่ยวเทียนไล่เขาออกไปแล้ว

“ประธานหาน!”

หยางเฉินลังเลครู่หนึ่ง ยังทักทายเข้าไปแล้ว

หานเยี่ยนสีหน้าดูแย่มาก ถ้าไม่ใช่หานเซี่ยวเทียนเตือนเขาว่าอย่าหาเรื่องหยางเฉิน ที่คฤหาสน์ตระกูลหยวนเมื่อวานนี้ เขาคงให้คนลงมือไปตั้งนานแล้ว

เวลานี้มองเห็นซูซานควงแขนของหยางเฉินอย่างแนบชิด เขาโกรธเคืองอย่างมาก

เมื่อวานหานเฟยเฟยพึ่งประกาศต่อหน้าสาธารณชนว่าตนเองชอบหยางเฉิน นี่พึ่งผ่านไปคืนเดียว ข้างกายหยางเฉินก็มีคู่ควงคนใหม่แล้ว?

“ที่แท้ไม่ใช่คนดีอะไรจริงๆ เสียดายที่ลูกสาวฉันชอบนายขนาดนั้น นึกไม่ถึงนายจะเป็นพวกหลายใจ!”

หานเยี่ยนหน้าตาเย็นชาพูดว่า “ถ้าให้ฉันรู้ว่านายกล้ามาเข้าใกล้ลูกสาวฉันอีก ฉันไม่ปล่อยนายไปเด็ดขาด!”

พูดจบ หานเยี่ยนถึงพาคนจากไป

หยางเฉินขมวดคิ้วแล้ว เจ้าหมอนี่ ความรู้สึกเป็นศัตรูต่อตนเองยังลึกล้ำมากจริงๆ

แต่ในเวลานี้เอง ในสายตาของเขามีภาพคนที่คุ้นเคยคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน เวลานี้ อีกฝ่ายกำลังมองหยางเฉินด้วยหน้าตาตกใจเช่นกัน

แทบจะเป็นเงื่อนไขสะท้อนกลับ หยางเฉินดึงแขนที่ถูกซูซานกอดไว้ออกมาแล้ว บนหน้ายังมีความสับสนระดับหนึ่ง

“เสี่ยวยี เธอมาได้ยังไงกัน?”

หยางเฉินหวาดผวาอย่างมาก เดินเข้าไปสอบถาม

ฉินยีกัดริมฝีปากแดงไว้แน่น บนใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ถ้าฉันไม่มา คงไม่ทำเรื่องดีๆ ของพี่เสียหาย ถูกหรือเปล่า?”

The king of War

The king of War

Status: Ongoing

ห้าปีก่อน หยางเฉินเพื่อให้ตัวเองคู่ควรกับฉินซี เขาจากไปโดยไม่ร่ำลา ห้าปีต่อมา เขาพกความสามารถอันน่าทึ่ง กลับมาอย่างรุ่งโรจน์ เพียงแต่ว่าพอมาถึง กลับพบว่าตนมีลูกสาวเพิ่มขึ้นมาอีกคน

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท