** 21/02/23 บางเรื่องตอนจะสลับกันมั่ว รอการแก้ไขนะคะ **

The king of War – บทที่ 465 มือเหล็กมฤตยู

บทที่ 465 มือเหล็กมฤตยู

ได้ยินคำพูดของหวงจง หยางเฉินส่งเสียงหัวเราะทันใด เพียงแต่เสียงหัวเราะช่างน่าสะพรึงกลัวไร้ที่เปรียบ

หรือพูดอีกอย่างคือวันนี้เป็นงานแต่งของอ้ายหลิน กลับไม่สู้พูดว่าตระกูลหวงวางแผนหนึ่งขึ้นมาเพื่อล่อหยางเฉินมาที่เมืองเยี่ยนตู

โดยเฉพาะหวังหู่ก็ยอมรับเรียบร้อย

วินาทีนั้นที่หวงจงปรากฏขึ้น หยางเฉินยิ่งแน่ใจเพิ่มขึ้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหวงจงโดนปลดออกจากตำแหน่งของผู้สืบทอดผู้นำตระกูลแล้ว ปัจจุบันกลับมีคนเข้ามา แสดงว่าต้องมีภารกิจของตระกูลมาด้วยเป็นแน่

ตระกูลหวงตระกูลที่รักหน้าตาแบบนี้ ผู้สืบทอดสองคนติดกัน คนหนึ่งโดนกดคุกเข่าลงพื้นต่อหน้าสาธารณชน อีกคนหนึ่งโดนขู่จนบ้าไปแล้ว

ตระกูลหวงจะปล่อยหยางเฉินไปอย่างง่ายดายได้อย่างไรกัน?

“คุณหยางเป็นคนฉลาด หวังว่าจะไม่เลือกผิดพลาดนะ”

เห็นหยางเฉินไม่ตอบ หวงจงยิ้มกริ่มพูดขึ้น

ได้ยินว่าน้ำเสียงนิ่งเรียบมาก แต่เต็มไปด้วยกลิ่นอายที่คุกคาม

หยางเฉินหัวเราะแบบน่ากลัว ภายใต้การจับจ้องของทุกคน ส่ายหน้าฉับพลัน “จะบอกแกไว้อย่างหนึ่งนะ!”

“เรื่องอะไร?”

หวงจงเอ่ยปากสอบถามจากจิตใต้สำนึก

“พูดให้ฟังดูดีหน่อย แกไม่มีทางเปลี่ยนตัวตนของแกได้”

หยางเฉินเผยความหมายส่วนลึกในใจออกมา ตามมาด้วยหัวเราะเย้ยหยันอีกครั้ง “พูดแบบไม่น่าฟังหน่อย แกมันเป็นพวกสันดานเลวที่ยากจะเปลี่ยนได้!”

ตึง!

พอหยางเฉินพูดประโยคนี้ออกมา ไฟโกรธส่วนหนึ่งก็ระเบิดขึ้นมาจากในหัวสมองหวงจง

คนของตระกูลหวังและตระกูลอ้ายต่างทำหน้าตกใจเหมือนกัน ที่ทำให้พวกเขานึกไม่ถึงคือแม้แต่หวงจง หยางเฉินยังกล้าเหยียดหยามต่อหน้าสาธารณชน

เรื่องที่ตอนแรกหวงจงถูกหยางเฉินกดจนคุกเข่าบนพื้น เดิมทีถูกตระกูลหวงสยบข่าวลงแล้ว มีคนที่รู้น้อยมากๆ

ถ้าให้ตระกูลหวังและตระกูลอ้ายรู้เรื่องนี้ บางทีตอนนี้ยังสามารถยอมรับได้นิดหน่อย

“หยางเฉิน นี่คือแกวอนหาที่ตาย!”

หวงจงกลับคืนสู่ด้านที่แท้จริงแล้ว บนหน้าอึมครึมมากจนเหมือนน้ำฝนจะหยดลงมาได้ ไม่ปกปิดความรู้สึกอาฆาตรุนแรงที่ตนเองมีต่อหยางเฉินแม้แต่น้อย

“ที่นี่คือเมืองเยี่ยนตู และไม่ใช่เมืองเจียงโจว แกกล้ามาพูดแบบนี้กับฉัน หรือไม่กลัวว่าฉันจะทำให้แกไม่มีทางออกไปจากเมืองเยี่ยนตู?”

“อย่าเห็นว่าฉันกำลังล้อเล่นกับแกอยู่เด็ดขาด แต่ไหนแต่ไรฉันไม่เคยล้อเล่นกับศัตรู!”

หวงจงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม่กลัวหยางเฉินสักนิด

หยางเฉินส่ายหน้าแล้ว พูดอย่างจำใจ “ที่แท้เป็นพวกสันดานเลวยากจะเปลี่ยนได้จริงๆ!”

“แกหุบปากไปให้ฉันเลย!”

หวงจงตะโกนขึ้นมาแล้ว

“ดูแล้วแกคงลืมความต่ำต้อยที่คุกเข่าอ้อนวอนแทบเท้าฉันในตอนแรกไปแล้ว”

หยางเฉินหัวเราะเยาะ จากนั้นวางถ้วยชาพอร์ซเลนลง พูดกำชับกับหม่าชาวที่อยู่ข้างกาย “ในเมื่อคุณหวงลืมแล้ว นายไปทำให้เขาฟื้นความจำถึงความต่ำต้อยในตอนนั้นของคุณหวงสักหน่อยสิ”

พอได้ยิน มุมปากหม่าชาววาดเส้นรัศมีวงกลมที่ชั่วร้ายขึ้นมา ก้าวเท้าเดินไปยังหวงจง เดินพลางพูดว่า “พี่เฉินพูดไม่ผิด ในเมื่อพวกสันดานเลวยากจะเปลี่ยนได้ งั้นก็ให้มันโดนเรื่องเลวร้ายอีกก็แล้วกัน!”

“สารเลว! หุบปาก! แกหุบปากไปเลยนะ!”

หวงจงโมโหจนใกล้จะบ้าแล้ว แต่ละคำแต่ละประโยคของหยางเฉินก็พูดว่าพวกสันดานเลวยากจะเปลี่ยนได้ แม้แต่ลูกน้องของหยางเฉิน คาดไม่ถึงยังกล้าเหยียดหยามตนเอง

แต่ว่าครั้งนี้ เขาไม่ได้มาแค่คนเดียว และจะไม่ถูกหยางเฉินขู่จนตกใจ

คนของตระกูลหวังและตระกูลอ้ายล้วนตกใจค้างแล้ว

ฟังความหมายของหยางเฉิน หวงจงเคยคุกเข่าขอความเมตตาต่อเขาด้วยเหรอ?

ทันใดนั้นพวกเขานึกได้ว่าสองสามเดือนก่อน ตระกูลหวงเปลี่ยนผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำกะทันหัน เรื่องนี้ยังสร้างความฮือฮาใหญ่โตขึ้นในตอนนั้น?

ตอนนั้น พวกเขาคาดเดากันว่าการเปลี่ยนผู้สืบทอดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมตระกูลหวงถึงได้ทำตามอำเภอใจเช่นนี้?

จนกระทั่งเมื่อสักครู่นี้ หยางเฉินพูดออกมาว่าหวงจงเคยคุกเข่าขอร้องกับเขา พวกเขาถึงได้รู้สาเหตุ

ที่เมืองเยี่ยนตู ตระกูลหวงขึ้นชื่อเรื่องรักศักดิ์ศรีมาก ไม่ว่าใคร ถ้าเกิดทำให้ตระกูลได้รับความอับอาย จะกลายเป็นเป้าที่ประชาชนของทั้งตระกูลหวงโจมตีเอาได้

ต่อให้ผู้นำออกหน้าเองก็ไม่มีประโยชน์

ตระกูลที่รักศักดิ์ศรีมากขนาดนี้ จะยินยอมให้เรื่องที่ผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำคุกเข่าขอความเมตตาเกิดขึ้นได้เหรอ?

ตอนที่คนของตระกูลหวังและตระกูลอ้ายไม่ทันตอบสนองกลับมา หม่าชาวกำลังเตรียมเดินมาทางหวงจง กลับถูกชายวัยกลางคนที่ทั้งตัวปกคลุมด้วยชุดคลุมยาวสีดำคนหนึ่งขวางทางไปเอาไว้แล้ว

ทั้งตัวชายวัยกลางคนห่อหุ้มด้วยชุดคลุมดำ ยืนอยู่ตรงนั้น ทำให้คนรู้สึกกดดันไปโดยปริยาย

แต่ที่ดึงดูดสายตาผู้คนมากที่สุดคือมือทั้งสองของเขา

ด้านบนปกคลุมด้วยถุงมือเหล็กโลหะมันวาวชั้นหนึ่ง แอบมีความรู้สึกหนาวเย็นแทรกซึม

ชั่วพริบตาที่ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นนั้น ทางฝั่งของตระกูลอ้ายและตระกูลหวัง คนที่ค่อนข้างมีอายุบางส่วน ตกใจค้างถึงที่สุด

ในสายตาที่พวกเขามองชายวัยกลางคนยังมีความหวาดกลัวที่เข้มข้น

“นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเขา!”

มีผู้ใหญ่ที่อายุค่อนข้างมาก พอมองก็จำชายวัยกลางคนได้แล้ว ในสีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

“เขาเป็นใคร? ดังมากเหรอครับ?”

มีคนอายุน้อยส่วนหนึ่งไม่รู้จักชายวัยกลางคนผู้นี้

“สิบปีก่อน มีผู้แข็งแกร่งที่ถูกเรียกว่ามือเหล็กมฤตยู เขาอาศัยเพียงมือเหล็กที่ยอดเยี่ยมเลิศล้ำสุดคู่หนึ่ง พังตระกูลใหญ่ชั้นนำระดับมณฑลแห่งหนึ่งจนย่อยยับได้”

“ว่ากันว่าเขาคนฆ่าแบบไม่กะพริบตา ถุงมือเหล็กคู่นั้น เป็นอาวุธฆ่าคนที่ใช้เทคโนโลยีชั้นสูงสร้างขึ้นชิ้นหนึ่ง!”

“ในอดีต เขาพาท่อเหล็กคู่นี้ ฆ่าคนนับไม่ถ้วน โดยเฉพาะเป็นผู้แข็งแกร่งที่ชื่อเสียงสั่นสะเทือนวงการบูโด”

“ยังมีข่าวลือว่าต่อมาผู้แข็งแกร่งชั้นนำคนหนึ่งของเมืองเยี่ยนตูออกหน้าปราบปราม ถึงฆ่าเขาได้ นึกไม่ถึงว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่!”

“คนตรงหน้าที่ใส่ถุงมือเหล็กคู่หนึ่ง และทั้งตัวสวมชุดคลุมดำคนนี้ คือปีศาจร้ายตัวนั้นที่มีชื่อเรียกว่ามือเหล็กมฤตยู ไม่มีคนรู้ชื่อของเขา ต่างเรียกเขาว่าไอ้มือเหล็ก!”

“คาดไม่ถึงว่าเขาจะมาทำงานให้ตระกูลหวง!”

เหล่าผู้ใหญ่ของตระกูลหวังและตระกูลอ้าย เล่าอดีตอันมืดมนที่เกี่ยวกับไอ้มือเหล็กให้เหล่ารุ่นลูกหลานของตระกูลฟัง

“แกอยากขวางฉัน?”

หม่าชาวกลับไม่กลัวสักนิด เพียงแค่ส่งเสียงหัวเราะเยาะ ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกต่อสู้ที่รุนแรง

จากบนตัวของฝ่ายตรงข้าม เขารู้สึกถึงกลิ่นอายยิ่งใหญ่ที่คลุมเครือส่วนหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าความสามารถของอีกฝ่ายแกร่งมาก

ถึงแม้จะเป็นเขา ก็ไม่รู้ว่าจะสามารถสู้ชนะฝ่ายตรงข้ามได้หรือไม่

หลังออกมาจากชายแดนเหนือ เป็นครั้งแรกที่เขาเจอศัตรูแกร่งขนาดนี้

เขาตื่นเต้นมาก!

เหมือนย้อนกลับไปตอนออกรบในอดีต ปะทะมือกับทหารห้าวหาญประเทศศัตรู

“มีฉันอยู่ ใครก็ทำร้ายเขาไม่ได้!”

ไอ้มือเหล็กพูดจาด้วยหน้าตาไร้อารมณ์ บนใบหน้าที่เย็นชาไม่มีอารมณ์ความรู้สึกเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เหมือนเป็นหน้าของคนตายใบหนึ่ง

“ถ้าฉันอยากจะทำร้ายเขาล่ะ?”

หม่าชาวหัวเราะเยาะ ระหว่างที่พูดก็ขยับร่างกายแล้ว

ชั่วขณะที่หม่าชาวขยับตัวนั้น ไอ้มือเหล็กที่เดิมทีขวางอยู่ด้านหน้าหวงจงก็ขยับเช่นกัน

ความเร็วของเขาไม่ได้ไวมาก แต่ว่าการเคลื่อนไหวกลับไม่ยืดยาดสักนิด ดูขึ้นมากลับคล่องแคล่วอย่างมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือมือเหล็กที่เปล่งประกายโลหะมันวาวคู่นั้น ยิ่งดูปราดเปรียวน่าตกใจ ชั่วพริบตาเดียวเหวี่ยงลงกลางอากาศ

“ปึง!”

เสียงดังสนั่นทีหนึ่ง

เสี้ยววินาทีต่อมา เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้คนตื่นตกใจขึ้น

เห็นเพียงหมัดของหม่าชาว ต่อยไปกลางฝ่ามือของไอ้มือเหล็กอย่างหนักอึ้ง

หม่าชาวอดขมวดคิ้วขึ้นมาเบาๆ ไม่ได้ ในสายตามีความเคร่งขรึมเพิ่มขึ้นมาระดับหนึ่ง

หมัดนี้ของเขามีพลังมากแค่ไหน ไม่มีใครรู้ดียิ่งกว่าเขา

ท่ามกลางสนามรบในอดีต ศัตรูที่ตายภายใต้พลังหมัดของเขานับจำนวนไม่ถ้วน

ปัจจุบันนี้ กลับโดนชายวัยกลางคนขัดขวางไว้ได้

ส่วนไอ้มือเหล็ก ชั่วพริบตาที่โดนหม่าชาวต่อยมา เท้าทั้งคู่ลื่นไถลไปกับพื้นสามสี่เมตรถึงหยุดตัวลง

หม่าชาวรู้สึกตกใจต่อความแข็งแกร่งของไอ้มือเหล็กอย่างมาก แต่ทว่าความตื่นตกใจภายในของไอ้มือเหล็กกลับรุนแรงยิ่งกว่า

The king of War

The king of War

Status: Ongoing

ห้าปีก่อน หยางเฉินเพื่อให้ตัวเองคู่ควรกับฉินซี เขาจากไปโดยไม่ร่ำลา ห้าปีต่อมา เขาพกความสามารถอันน่าทึ่ง กลับมาอย่างรุ่งโรจน์ เพียงแต่ว่าพอมาถึง กลับพบว่าตนมีลูกสาวเพิ่มขึ้นมาอีกคน

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท