** 21/02/23 บางเรื่องตอนจะสลับกันมั่ว รอการแก้ไขนะคะ **

The king of War – บทที่ 508 ท่านคืออาซิ้ม

บทที่ 508 ท่านคืออาซิ้ม

ความหวั่นไหวที่ส่องออกมาจากแววตาเย่หวูซวงเพียงแวบหนึ่ง ถูกหยางเฉินจับบันทึกไว้ได้อย่างง่ายดาย

เป็นดังที่คิด เจ้าหมอนี่ ไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นจากเปลือกนอก

ขนาดยังรอดสายตาหยางเฉินไปได้ ใช่เป็นคนมีบทบาทจริง ๆ

แต่ไม่ว่าเขาจะเก่งกาจระดับไหน อยู่ต่อหน้าหยางเฉิน ล้วนเพียงภาพลวงตา

“พูดมา!”

หม่าชาวได้เดินไปถึงข้างหน้ารปภ.ทั้งสองคนนั้นแล้ว พูดด้วยเสียงครุกรุ่นของการฆ่า

สองรปภ.ตัวสั่นงันงก มองไปที่เย่หวูซวงด้วยสีหน้าวอนขอ

ใจของเย่หวูซวงตกวูบลงไป พูดใส่ด้วยความโกรธ “บอกให้เจ้าพูดก็พูด ถ้าขืนยังจะมีการปิดบัง ก็อย่ามาโทษว่าข้าไม่เกรงใจ!”

ฟังผ่าน ๆ ในคำพูดประโยคนี้ ดูเหมือนไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่ใช้ในสถานการณ์แบบนี้ กลับเต็มไปด้วยความกดดันสุด ๆ

สองรปภ.สีหน้าขาวซีด คำนี้ของเย่หวูซวง เป็นคำเตือนชัด ๆ

พูดก็พูดในฐานะของพวกเขา ตระกูลเย่คือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ จะไปกล้าล่วงเกินได้ไง?

“พวกผมได้แต่ปฏิบัติตามหน้าที่ ไม่ว่าใครก็ตาม ไม่มีบัตรรับเชิญ ก็ต้องห้ามไม่ให้เข้า!”

ทั้งสองรปภ.ยืนกระต่ายขาเดียวพูด ก็เพราะไม่มีบัตรรับเชิญ เพราะฉะนั้นจึงไม่สามารถให้พวกหยางเฉินเข้าไปได้

หม่าชาวหัวเราะเสียงเยือก “ก็ในเมื่อพวกเจ้าเลือกเดินทางไปตาย ข้าก็จะส่งพวกแกเดินทาง!”

เพียงพูดขาดคำ เขาก็สะบัดขาขึ้นทันที ซัดไปที่ตัวของรปภ.

“พอได้แล้ว!”

สองรปภ.ตกใจจนเซ่อออกตา มองขาของหม่าชาวห่างหัวของเขายิ่งใกล้ยิ่งใกล้เข้ามา เสี้ยวเวลาเส้นยาแดงผ่าแปดนั้น เสียงที่เต็มไปด้วยอานุภาพดังขึ้น

ขาของหม่าชาวหยุดกึกลงในพริบตานั้นห่างกลางกระหม่อมไม่กี่มิล.

สองรปภ.หน้าซีดไปสุด ๆ โดยเฉพาะคนที่เกือบจะโดนเข้ากับขาของหม่าชาว ถึงกับเหงื่อแตกท่วม ตัวอ่อนปวกเปียก หมดเรี่ยวแรงไปเลย

“ในเมื่อเป็นการปฏิบัติตามกฎระเบียบ ก็เป็นเหตุให้อภัยกันได้อยู่”

หยางเฉินพูด แล้วยิ้มหยีตามองเย่หวูซวงถามไปว่า “คุณเย่ ผมพูดไม่ผิดนะ?”

เย่หวูซวงถึงกับสั่นไปนิดหนึ่ง ไม่รู้ด้วยสาเหตุอะไร ทำให้เขามีความรู้สึกเหมือนว่าหยางเฉินมองเห็นอะไรออกแล้ว

เขาหัวเราะแก้เขินนิด พูดสีหน้ายิ้มแย้มว่า “ในเมื่อคุณหยางไม่ถือสา ผมก็คงไม่ไปพิจารณาในเรื่องหน้าที่การงานของเขาละ”

พูดจบ เย่หวูซวงมองไปที่รปภ.ทั้งสองคน พูดเสียงเยือก “ยังไม่รีบขอบคุณคุณหยางที่ได้ช่วยชีวิตเอาไว้อีก!”

สองรปภ.ดึงเอาสติกลับคืนมาได้ รีบกล่าวขอบคุณ “ขอบพระคุณท่านหยาง!ขอบพระคุณท่านหยาง!”

“คุณหยาง เชิญข้างในครับ!”

เย่หวูซวงสีหน้ากลับเป็นปกติ พูดยิ้ม ๆ

คนที่อยู่โดยรอบล้วนออกอาการให้รู้สึกประหลาดใจ สายตามองตามเย่หวูซวงนำพาหยางเฉินกับหม่าชาวเดินเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลเย่

เพียงครู่เดียว ที่หน้าโถงจัดงานเลี้ยง เย่หวูซวงหยุดยืน พูดด้วยเสียงหัวเราะว่า “คุณหยางครับ ที่นี่เป็นบริเวณจัดงานเลี้ยงฉลองแซยิดนะครับ ผมมีงานอีกนิดหน่อย ค่อยพบกันให้หลังนะครับ”

“ได้!” หยางเฉินผงกหัวตอบรับ

หลังจากเย่หวูซวงจากไปแล้ว หม่าชาวส่งเสียงฮึแล้วพูด “พี่เฉิง ที่เราถูกขวางอยู่หน้าประตูเมื่อกี้นี้ เห็นชัด ๆ ว่าเจ้าหมอนี่เป็นคนจัดการอยู่เบื้องหลัง พี่เฉิงทำไมไม่ฉีกหน้ากากจอมปลอมของมันออกมาให้เห็น ๆ กันนะ?”

หยางเฉินหัวเราะแล้วพูดว่า “ยากนักที่จะได้เจอคนรุ่นเดียวกันที่ข้ามองข้ามไปได้ ถ้าไปฉีกหน้ากากของเขาออกในตอนนี้ จะไม่รู้สึกน่าเสียดายไปหน่อยหรือ?”

หม่าชาวส่ายหัวอย่างเสียไม่ได้ “มันก็มีพี่เฉิงนี่แหละ ที่ยังมีอารมณ์นึกสนุกด้วย เล่นกับไอ้พวกจอมลวงโลกแบบนี้ น่ากลัว งานเลี้ยงวันนี้ คงยังจะต้องมีเรื่องยุ่งยากอีกเป็นแน่”

“ข้าไม่กลัวเรื่องยุ่งยากอยู่แล้ว แต่กลัวว่าเรื่องมันจะเล็กเกินไป มีเหตุผลไม่พอจะให้ข้าเล่นงานตระกูลเย่ได้”

หยางเฉินพลันพูดขึ้นมากับเสียงหัวเราะเหอะ ๆ

พูดจบ เขาก็เดินตรงเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของงานจัดเลี้ยง

หม่าชาวงงขึ้นมาแวบหนึ่ง แล้วก็เข้าใจในความหมายที่หยางเฉินพูดในทันที

พี่เฉินเรา คิดจะจัดการกับตระกูลเย่แล้วหรือนี่?

ในความคิดของหม่าชาว เกิดเห็นบางสิ่งที่รอคอยขึ้นมาในทันที

ทั้งสองเดินตามกันก้าวเข้าไปในห้องโถงจัดงานเลี้ยง ในห้องโถงงานจัดเลี้ยง สว่างแสงไฟผนังเจิดจ้า จัดตกแต่งประดับประดาไว้อย่างหรูหราอลังการ

ได้มีคนเข้ามาแล้วมากมาย เห็นชัดว่าล้วนเป็นคนในตระกูลใหญ่ ๆ ทั้งนั้น ไม่เช่นนั้นคงไม่มีสิทธิ์ได้รับเชิญ

การปรากฏตัวของหยางเฉินกับหม่าชาว ดึงสายตามองเข้ามามากมายในทันที

อย่างไรก็ตาม ผู้ที่อยู่ในงาน ล้วนเป็นคนระดับมีหน้ามีตา ต่างคนต่างรู้จักถึงกันอยู่

มีแต่หยางเฉินกับหม่าชาว มองยังไงก็แปลกหน้ากันอยู่มาก เห็นชัด ๆ ได้ว่าต้องเป็นคนต่างถิ่น

“พี่เฉิน ดูเหมือนมีสาวสวยตั้งหลายคน ล้วนกำลังมองพี่อยู่”

หม่าชาวพูดเสียงหัวเราะ หุ ๆ

หยางเฉินถลึงตาใส่ พูดอย่างเอือมระอาว่า “ถ้าแกชอบ เดี๋ยวข้าช่วยแนะนำให้แกสักคนมั้ย?”

หม่าชาวส่ายหน้าหลายตลบ พูดหน้าเครียดว่า “ในใจผมมีแต่อ้ายหลินคนเดียว”

หยางเฉินในวันนี้ บรรจงใส่ชุดออกงานสีดำ อีกยังผูกเนกไทสีดำ คู่รองเท้าดำ

บุคลิกของหยางเฉินนั้นดูดีมากอยู่เป็นทุนเดิม ความคมคายชัดเจนทุกมุมมอง ราศีดูสูงส่ง มีเสน่ห์ดึงดูดสายตาสาว ๆ เป็นอย่างมากอยู่แล้ว

มาขณะนี้ หญิงสาวมากมายในบริเวณงาน ล้วนแล้วแต่สาวสังคมชั้นสูง กับกลิ่นไอหนุ่มงามหล่ออย่างหยางเฉินนี้ ย่อมเป็นที่น่าชื่นชมมากเป็นธรรมดา

“คุณรูปหล่อคะ ดูหน้าไม่คุ้นเอามากเลย ไม่ทราบเป็นคุณชายบ้านไหนคะ?”

ในขณะนั้นเอง หญิงในชุดราตรีสีดำคนหนึ่งเดินเข้ามา มองหยางเฉินถามเสียงหัวเราะคิก ๆ

ผู้หญิงนั้นมองดูคงจะอยู่ในวัยสามสิบห้า-สามสิบหก หน้าตาแต่งเต็มด้วยเครื่องสำอาง มองดูก็สวยได้การอยู่ บุคลิกก็ดูดีมาก

มองดูก็รู้ว่าเป็นสาวสังคมบริหารระดับสูง

เห็นผู้หญิงคนนี้เดินเข้าไปหาหยางเฉิน หลายคนมีสีหน้าทะเล้นแสดงออก

“นั่นซุจิ้นนี่ ประธานบริษัทการบันเทิงจิ้งอาน เห็นว่าศิลปินหนุ่ม ๆ หลายคนในสังกัดของหล่อน ล้วนโดนหล่อนเอาไปนอนแล้ว”

“เจ้าหนุ่มคนนี้ โดนซุจิ้นหมายตาแล้ว นับว่าดวงนารีอุปถัมภ์ไม่เบา”

“ดวงนารีอุปถัมป์อะไรกัน?ผู้หญิงคนนี้มันนางอสรพิษชัด ๆ กินคนได้อย่างไม่เหลือซาก

หลายคนซุบซิบกันเบา ๆ

“ประสาทฟังเสียงของหยางเฉินนั้นไม่ธรรมดา จากเสียงนินทากันค่อย ๆ ก็ให้เขารู้ได้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร”

“คุณเข้าใจผิดแล้ว ตระกูลใหญ่ในเยี่ยนตูนี้ คงไม่มีตระกูลไหนมีคุณสมบัติพอให้ผมไปเป็นคุณชายใหญ่อะไรหรอก”

หยางเฉินพูดด้วยยิ้มเก๋ ๆ

ได้ยินดังนั้น ซุจิ้นสะอึกนิดหนึ่ง แล้วทำปิดปากหัวเราะเบา ๆ ค้อนตาใส่หยางเฉิน พูดว่า “เธอนี่อารมณ์ขันดีจัง”

พูดจบ หล่อนหัวเราะหุ ๆ พูดว่า “ดิฉันซุจิ้น ประธานบริษัทการบันเทิงจิ้งอาน เธอเรียกฉันว่าพี่ซุก็ได้นะ”

หยางเฉินพียงแค่ยิ้มชืด ๆ ไม่มีทีท่าจะเจรจาพาทีด้วย

ที่เขามาวันนี้ ไม่ได้จะมาหานารีอุปถัมภ์

“พ่อรูปหล่อ จะไม่ยอมแนะนำตัวหน่อยหรือ?”

ซุจิ้นกระพริบตาถี่ ยิ้มตาหยี ๆ ถาม

หยางเฉินส่ายหน้า “คุณอย่ารู้จักผมเลยดีกว่า มิฉะนั้นแล้ว หลังจากคืนนี้ไป คุณคงจะต้องเสียใจภายหลัง”

ซุจิ้น หัวเราะออกเสียงคิก “ก็ได้ ฉันขอบอกเธอตรง ๆ นะ หุ่นภายนอกของเธอ ถูกใจฉันมากเลย ถ้าเธอเห็นดีด้วย ฉันก็จะเป็นเพื่อนหญิงของเธอตั้งแต่เดี๋ยวนี้เลย”

หยางเฉินมองผู้หญิงคนนี้ด้วยสีหน้าแปลก ๆ เขาก็แสดงออกให้เห็นแล้วว่าไม่มีความรู้สึกสนุกอะไรกับหล่อนเลย ไหงหล่อนก็ยังจะฝืนเบียดตัวเข้ามาอีก?

“คุณอาผู้หญิงครับ คุณอาคงอายุได้สักห้าสิบแล้วไหมครับ?พี่เฉินของผมปีนี้ยังไม่ถึงสามสิบเลย คุณอาจะขอเป็นเพื่อนหญิงกับเขา มันจะเหมาะเหรอ?”

ทันใดนั้นหม่าชาวถลันก้าวเข้ามา ยืนขวางอยู่หน้าหยางเฉิน แสยะมุมปากพูดประชดไป

พอพูดออกไปแบบนี้ สดุ้งฮือฮากันไปทั้งบริเวณ

ซุจิ้น อายุเพียงแค่สามสิบหก แต่พอได้แต่งหน้าแต่งตาแล้วดูอ่อนวัยขึ้นโข มองดูก็เหมือนสาวรุ่นวัยสักยี่สิบต้น ๆ

หม่าชาวดันผ่าไปพูดเป็นอาซิ้มวัยห้าสิบกว่า นี่มันเป็นการหยามใส่ซุจิ้น กันอย่างชัด ๆ

พลันเห็นรอยยิ้มบนหน้าซุจิ้นหายวับไปในทันที กลายเป็นหน้านางร้ายเหี้ยมโหด ไม่พูดพล่ามทำเพลง ยกมือขึ้นฟาด ตบใส่หน้าของหม่าชาวเข้าให้

The king of War

The king of War

Status: Ongoing

ห้าปีก่อน หยางเฉินเพื่อให้ตัวเองคู่ควรกับฉินซี เขาจากไปโดยไม่ร่ำลา ห้าปีต่อมา เขาพกความสามารถอันน่าทึ่ง กลับมาอย่างรุ่งโรจน์ เพียงแต่ว่าพอมาถึง กลับพบว่าตนมีลูกสาวเพิ่มขึ้นมาอีกคน

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท