** 21/02/23 บางเรื่องตอนจะสลับกันมั่ว รอการแก้ไขนะคะ **

The king of War – บทที่ 503 ผู้นำประนีประนอม

บทที่ 503 ผู้นำประนีประนอม

ในฐานะอดีตทายาทของวงศ์ตระกูล เขาจะไม่ยอมให้ใครก็ตามที่มีความสามารถมากกว่าเขาปรากฏตัวขึ้น ต่อให้มีก็ไม่ยอมรับ

แม้แต่เขาก็ยังแก้ปัญหาไม่ได้ แล้วเขาจะเชื่อคำพูดของหวังเฉินได้อย่างไร?

“นี่คุณแพ้ไม่เป็นเหรอ?” หวังเฉินถามอย่างเย้ยหยัน ไร้ซึ่งความกลัว

“ผมหยูเหวินหวูไม่เคยแพ้ แล้วทำไมยังต้องพูดว่าแพ้ไม่เป็นอีก?”

หยูเหวินหวูสีหน้าหยิ่งผยอง กล่าวอย่างเย็นชา “ทุกคนในตระกูลอวี๋เหวินกำลังพูดคุยกันถึงวิธีแก้ปัญหา คุณเพิ่งออกไปชั่วโมงเดียว จู่ๆ ก็บอกว่าคุณเป็นคนแก้ปัญหา แล้วจะมีใครเชื่อล่ะ?”

“แน่นอน ถ้าคุณต้องการให้พวกเราเชื่อคุณ ก็ต้องแสดงหลักฐานให้พวกเราเห็น ขอเพียงคุณพิสูจน์ได้ว่าคุณเป็นคนแก้ไขปัญหาของตระกูล แล้วทำไมผมจะยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้ล่ะ?”

“ถ้าเอาหลักฐานออกมาแสดงไม่ได้ คุณก็ควรออกจากตระกูลไป อย่ามาทำขายหน้าเลย”

หยูเหวินหวูไม่ได้ปิดบังการดูถูกหวังเฉินของตนเองเลยแม้แต่น้อย

ลูกนอกกฎหมายที่ถูกไล่ออกจากตระกูล จะมีคุณสมบัติมาแข่งขันกับตนได้อย่างไร?

เมื่อได้ยินสิ่งที่หยูเหวินหวูพูด พวกที่เคยเชื่อว่าหวังเฉินได้แก้ปัญหาให้กับตระกูล ก็เริ่มสงสัยว่าหวังเฉินสามารถแก้ไขวิกฤติได้จริงหรือไม่?

อวี๋เหวินเกาเจิ้นสีหน้าย่ำแย่ เขาหรี่ตามองหยูเหวินหวู เขาไม่พอใจอย่างยิ่งที่เด็กรุ่นหลังคนนี้โจมตีลูกชายของตน

แต่เขาไม่ได้สนใจเรื่องหวังเฉินมาหลายปีแล้ว ตอนนี้เขาแค่อยากจะดูว่าลูกชายที่ถูกเขาทอดทิ้งมาหลายปี เติบโตขึ้นมาเป็นอย่างไร

“อย่าทำท่าทีเย่อหยิ่งนัก แม้ว่าตอนนี้ผมจะไม่ใช่ทายาทของตระกูล แต่อย่างน้อยผมก็เป็นเด็กรุ่นหลังในระดับเดียวกับคุณ คุณมีสิทธิ์อะไรมาทำเย่อหยิ่งต่อหน้าผม?”

“ก็เพราะปัญหาใหญ่ที่คุณนำมาสู้ตระกูลของเราไง?”

หวังเฉินพูดประชดประชันไปหลายคำ ใบหน้าเจือรอยยิ้มผ่อนคลายราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ “ในเมื่อคุณต้องการให้ผมแสดงหลักฐาน ถ้าอย่างนั้นผมขอหลักฐานจากคุณด้วยได้ไหม?”

“ในเมื่อคุณคิดว่าผมไม่ได้เป็นคนแก้ปัญหา งั้นคุณก็ควรแสดงหลักฐาน เพื่อพิสูจน์ว่าใครเป็นคนแก้ปัญหาไม่ใช่เหรอ?”

“ถ้าเอาออกมาแสดงไม่ได้ คุณจะหุบปากสักทีได้หรือยัง?”

“อย่าลืมนะว่า ตอนนี้คุณถูกปลดออกจากตำแหน่งทายาทแล้ว ผมต่างหากที่เป็นคนที่จะขึ้นเป็นทายาทของตระกูล!”

หวังเฉินควบคุมอารมณ์ได้ดีมาก เขายิ้มผ่อนคลายเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิเสมอ แต่สิ่งที่เขาพูดกับหยูเหวินหวู กลับเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

หลังจากพูดไปอย่างนั้น หยูเหวินหวูก็โมโหจนสุดจะทนได้ พลันคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว “สารเลว! คุณเป็นแค่ลูกนอกกฎหมายที่ถูกทอดทิ้งตั้งแต่ยังเป็นเด็ก คุณจะเอาอะไรมาเปรียบเทียบกับผมซึ่งทายาทสายตรงของตระกูลอวี๋เหวิน?”

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาขอหลักฐานจากผม มาต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งทายาทกับผม?”

“ผมอยากดูว่าถ้าไม่มีหลักฐาน คุณจะขึ้นนั่งตำแหน่งทายาทได้อย่างไร?”

หยูเหวินหวูโกรธมากอย่างถึงที่สุด ไม่สนใจเลยว่าที่นี่คือที่ไหน

เมื่อดูจากปฏิกิริยาของทั้งสองคน ก็สามารถแบ่งแยกชั่วดีได้อย่างชัดเจน

แม้แต่อวี๋เหวินเกาหยาง ในหัวใจก็เต็มไปด้วยความผิดหวัง

“ในเมื่อคุณต้องการหลักฐาน ถ้าอย่างนั้นผมก็จะให้คุณ”

จู่ๆ หวังเฉินก็ยิ้มแปลกๆ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดหมายเลขโทรออก

ไม่นานก็ต่อติดปลายสาย เสียงวัยหนุ่มสาวดังขึ้น “หวังเฉิน คุณต้องการลากฉันให้เดือดร้อนไปด้วยใช่ไหม!”

ในน้ำเสียงนี้ เจือไปด้วยความอึดอัด

เห็นได้ชัดว่า ก่อนที่หวังเฉินจะพูดอะไร เขาก็รู้อยู่แล้วว่าหวังเฉินต้องการทำอะไร

หวังเฉินหัวเราะลั่น “ผมทำตามคำบงการจากคุณ ให้ต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งทายาทของตระกูลอวี๋เหวิน ตอนนี้ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากขอความช่วยเหลือจากคุณเช่นกัน”

“หวังเฉิน ถ้าคุณพูดแบบนี้ก็ไม่น่าสนใจแล้ว” อีกฝ่ายกล่าว

“ฮ่าฮ่า ล้อเล่นเท่านั้น ผมขอให้คุณมาช่วยแย่งชิงตำแหน่งทายาทเอง พูดแบบนี้ คุณพอใจแล้วหรือยัง?” หวังเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายทำอะไรไม่ถูก เขายิ้มพลางพูดว่า “คุณบอกมาสิ ต้องการให้ผมช่วยทำอะไรอีก?”

“คนของตระกูลอวี๋เหวินไม่เชื่อ ว่าผมเป็นคนแก้ไขปัญหาให้ตระกูลในครั้งนี้ ถ้าคุณเป็นผม คุณจะทำยังไง?” หวังเฉินถามด้วยรอยยิ้ม

“อืม”

อีกฝ่ายลากเสียงยาวเหมือนกำลังครุ่นคิด ทันใดนั้นก็พูดขึ้นว่า “ในเมื่อไม่เชื่อ งั้นก็ปล่อยให้วิกฤตเมื่อครู่เกิดขึ้นอีกครั้ง พอถึงเวลานั้นความมั่งคั่งของตระกูลอวี๋เหวินจะลดลงอย่างมาก แม้ว่าคุณอยากเป็นผู้นำ บางทีพวกเขาอาจจะเห็นด้วยก็ได้?”

“ฮ่าฮ่า พูดได้ดี!”

หวังเฉินหัวเราะลั่นแล้วพูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็รบกวนคุณ ปล่อยให้ปัญหาที่ตระกูลอวี๋เหวินเคยประสบ เกิดขึ้นอีกรอบหนึ่ง!”

“รอผมห้านาที!”

อีกฝ่ายพูดจบ ก็วางสายลงทันที

เมื่อครู่หวังเฉินกดปุ่มเปิดลำโพง ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นได้ยินบทสนทนาทั้งหมด

ทุกคนมีสีหน้าอารมณ์ที่หลากหลาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งอวี๋เหวินเกาหยางและหยูเหวินหวูสองคนนี้ คนอื่นอาจจะไม่รู้จักว่าชายหนุ่มที่อยู่ในโทรศัพท์เป็นใคร แต่พวกเขาทั้งสองคน กลับคุ้นเคยเป็นอย่างดี

เพียงแต่ว่า บนใบหน้าของอวี๋เหวินเกาหยางเต็มไปด้วยความเศร้า ชั่วขณะหนึ่ง พลังของเขาได้ลดลงอย่างมาก ใบหน้าผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ร่างกายเผยให้เห็นความเงียบเหงา

ในขณะที่ใบหน้าของหยูเหวินหวูค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความดุร้าย

เขาสงสัยว่าทำไมจู่ๆ หวังเฉินมาต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งทายาทกับตน ตอนนี้เพิ่งเข้าใจว่า ที่แท้ทั้งหมดเป็นเพราะชายผู้นั้น

“หวังเฉิน คุณติดต่อเขาแล้วบอกว่า ผมจะทำตามที่เขาต้องการ!”

ขณะที่ทุกคนกำลังเดาว่าคนที่คุยโทรศัพท์กับหวังเฉินเมื่อครู่คือใคร ทันใดนั้นอวี๋เหวินเกาหยางก็พูดขึ้น

พอประโยคนี้ของเขาพูดออกมา ทุกคนในที่นี้ตกใจ!

เขาคือใครกันแน่?

ผู้นำของตระกูลอวี๋เหวิน ผู้ซึ่งไม่เคยยอมจำนนมาโดยตลอดจะยอมอ่อนข้อได้อย่างไร?

ยังบอกอีกว่า จะตอบสนองทุกสิ่งที่เขาต้องการ?

แม้แต่หวังเฉินเองก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถามด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้นำหมายความว่า คุณเชื่อว่าผมได้แก้ไขปัญหาที่ทางตระกูลได้พบในครั้งนี้แล้วเหรอ?”

อวี๋เหวินเกาหยางพยักหน้า “จากวันนี้เป็นต้นไป คุณคือทายาทของตระกูลอวี๋เหวิน!”

โครม!

คำพูดสบายๆ ของเขาเหมือนฟ้าผ่าดังก้องที่ข้างหูของทุกคน

ผู้นำที่เผด็จการมาโดยตลอด ยอมถอยและปล่อยให้ลูกนอกกฎหมายที่เพิ่งกลับเข้าตระกูลมาเป็นทายาทจริงๆ

เป็นเพราะโทรศัพท์เมื่อครู่หรือเปล่า?

หวังเฉินเป็นคนแรกที่รู้สึกตัว เขาสาบานว่าไม่ต้องการใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ระหว่างหยางเฉินกับอวี๋เหวินเกาหยาง เขาแค่อยากจะพิสูจน์มันจริงๆ

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ อวี๋เหวินเกาหยางยอมให้เขาขึ้นเป็นทายาทได้อย่างง่ายดายขนาดนี้

“ผมไม่ยอม!”

ในเวลานี้ น้ำเสียงโกรธเกรี้ยวดังกึกก้องไปทั่วห้องประชุม

ทุกคนต่างจับจ้องไปที่หยูเหวินหวูพร้อมกัน สีหน้าเขาดูหม่นหมองมาก พูดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “เขาก็แค่โทรศัพท์ธรรมดา มันจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าเขาเป็นคนแก้ไขปัญหาของตระกูล?”

หยูเหวินหวูประสานสายตากับบิดาตัวเองอย่างไม่เกรงกลัว หลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาขัดแย้งกับอวี๋เหวินเกาหยาง แล้วยังต่อหน้าผู้คนมากมายอีกด้วย

บรรดาทายาทสายตรงของตระกูลอวี๋เหวินต่างตกตะลึง มองไปที่หยูเหวินหวูอย่างไม่เชื่อสายตา

เขาบ้าไปแล้วเหรอ?

The king of War

The king of War

Status: Ongoing

ห้าปีก่อน หยางเฉินเพื่อให้ตัวเองคู่ควรกับฉินซี เขาจากไปโดยไม่ร่ำลา ห้าปีต่อมา เขาพกความสามารถอันน่าทึ่ง กลับมาอย่างรุ่งโรจน์ เพียงแต่ว่าพอมาถึง กลับพบว่าตนมีลูกสาวเพิ่มขึ้นมาอีกคน

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท