The king of War – บทที่ 608 ตกตะลึงกันทั้งสนาม

บทที่ 608 ตกตะลึงกันทั้งสนาม

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซ่งหวาตงก็พูดด้วยความโกรธ “ซ่งหวายี่ ในเมื่อคุณกล้าขู่ผม ผมก็จะเตือนคุณไว้ก่อนเหมือนกัน ถ้าผมได้รับตำแหน่งผู้สืบสกุล ผมจะไม่ให้คุณมีจุดยืนในเมืองเยี่ยนตูอีกต่อไป!”

เดิมทียังตกใจกับคำขู่ของซ่งหวายี่ แต่เมื่อคิดว่าซ่งหวายี่ที่ถูกขับไล่ออกไปจากตระกูลก็เหมือนคนธรรมดาทั่วไปคนหนึ่งแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องกลัวอีกต่อไป

ซ่งหวายี่เหลือบมองไปที่ซ่งหวาตงด้วยสายตาเย็นชา “รอดูก็แล้วกัน!”

“ได้สิ รอดูก็แล้วกัน!” ซ่งหวาตงก็พูดด้วยความโกรธ

จากนั้นเขาหันหลังแล้วเตรียมจะจากไป แต่ทันทีที่หันกลับไปเขาก็ชนเข้ากับหยางเฉิน ซึ่งมันทำให้เขาโกรธมากขึ้น และเขาก็ยกมือขึ้นเพื่อจะตอบหน้าหยางเฉิน “แมร้งเอ๊ย กล้ามาเกะกะกู ไปตายซะ!”

“ซ่งหวาตง แกกล้าเหรอ!”

ซ่งหวายี่ตะโกนเสียงดังและสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

ซ่งหวาหย่าก็เบิกตากว้างเช่นกัน แม้เธอจะไม่ชอบหยางเฉินมาก แต่เมื่อเทียบกับซ่งหวาตงแล้ว เธอเกลียดซ่งหวาตงมากกว่า เพราะถึงอย่างไรแล้ว หยางเฉินก็เป็นเพื่อนของซ่งหวายี่อยู่ดี

แต่ซ่งหวาตงที่ตั้งใจจะต่อกรกับซ่งหวายี่มาตั้งแต่ไหนแต่ไร แล้วเขาจะยอมฟังคำพูดของซ่งหวายี่ได้อย่างไร เขาจึงง้างมือแล้วตบออกไปอย่างรุนแรง

ซ่งหวาหย่าทนดูไม่ได้และถึงขั้นต้องหลับตาลง

“ผัวะ!”

เสียงตบดังสนั่นขึ้น ทุกคนเห็นเพียงหยางเฉินยังยืนอยู่ที่เดิม แต่กลับเป็นซ่งหวาตงที่ถูกตบกระเด็นออกไป

สำหรับชายร่างใหญ่หัวโล้นที่ยืนอยู่ข้างซ่งหวาตงกลับไม่รู้ตัวอะไรเลย เขาไม่คาดคิดด้วยซ้ำว่าหยางเฉินจะกล้าลงมือทำร้ายซ่งหวาตง

และหลังจากตกใจอยู่สักพัก ไอ้หัวล้านก็ตะโกนอย่างเสียงดัง “ไอ้หนู แกกล้าเตะต้องคุณชายตงงั้นเหรอ อยากตายนักใช่ไหม!”

จากนั้น เขากำหมัดแล้วชกไปที่กลางหน้าของหยางเฉินอย่างรุนแรง

ในฐานะผู้ชนะในเกมที่แล้ว เขาจึงเป็นที่สนใจของผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วน

ซึ่งในขณะที่ไอ้หัวล้านกำลังจะมีเรื่องกับหยางเฉินนั้น ผู้ชมมากมายก็ไม่สนใจการแข่งขันบนสังเวียนอีก แต่กลับหันมองไปที่ไอ้หัวล้าน

“ผ๊วะ!”

หยางเฉินไม่ได้ลงมือทำร้ายใคร เพียงแค่ยื่นมือออกไปแล้วคว้าแขนของไอ้หัวล้านไว้เบาๆ

ในขณะนี้ ผู้ชมมากมายถึงกับตกตะลึง

แม้แต่ไอ้หัวล้านยังรู้สึกตกใจ เดิมทีคิดว่าเขาจะชกหน้าหยางเฉินได้สบาย แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจคือ หมัดอันรุนแรงของเขากลับถูกหยางเฉินสกัดกั้นได้อย่างง่ายดาย

เป็นไปได้ไง?

“อยากตายขนาดนั้นเลยเหรอ?” ดวงตาของหยางเฉินเต็มไปด้วยความเย็นชาและน้ำเสียงก็เต็มไปด้วยพลังแห่งการสังหาร

“ไอ้หนู ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!”

ไอ้หัวล้านตะโกนพูดด้วยความโกรธ สองตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หยางเฉิน ซึ่งการที่ถูกหยางเฉินบีบข้อมือไว้แบบนี้ มันทำให้เขารู้สึกอับอายขายหน้าและรู้สึกโกรธจนลุกเป็นไฟ

“ฆ่ามันซะ! เป่าหัวมันให้เละไปเลย!”

ในเวลานี้ ซ่งหวาตงก็ลุกขึ้นจากพื้นด้วยใบหน้าที่ยังมีรอยตบอย่างเห็นได้ชัด และเขาก็ตวาดใส่ไอ้หัวล้าน

จนกระทั่งตอนนี้ ซ่งหวาหย่าจึงจะรู้สึกถึงความผิดปกติ เธอจึงเบิกตากว้างแล้วมองไปที่หยางเฉินที่กำลังบีบข้อมือของไอ้หัวล้านด้วยความตกใจ

ซ่งหวายี่เองก็เอะใจเหมือนกัน เขารู้ว่าภูมิหลังของหยางเฉินนั้นไม่ใช่คนธรรมดาอยู่แล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าหยางเฉินจะแข็งแกร่งขนาดนี้

ซึ่งผลงานของไอ้หัวล้านบนเวทีสังเวียนก่อนหน้านี้ก็ทำให้เขาหมดหวังไปแล้ว แต่ในขณะนี้ เขากลับเห็นหยางเฉินบีบแขนของไอ้หัวล้านอย่างง่ายดาย

ทั้งหมดนี้ก็แสดงให้เห็นว่าหยางเฉินนั้นแข็งแกร่งกว่าไอ้หัวล้าน

“รีบจัดการมันสิ!”

“ผมสั่งให้คุณระเบิดหัวมัน คุณก็รีบจัดการมันสิ!”

“ถ้ายังไม่รีบจัดการ เงินค่าตอบแทนที่คุยกัน คุณจะไม่ได้รับสักเหรียญ!”

เมื่อเห็นไอ้หัวล้านไม่ยอมทำอะไรสักที ซ่งหวาตงก็ตวาดออกมาด้วยความโกรธและเอาเงินค่าตอบแทนมาขู่ไอ้หัวล้าน

เขาเป็นถึงคุณชายของตระกูลซ่ง แต่กลับถูกหยางเฉินตบในที่สาธารณะแบบนี้ ซึ่งมันเป็นความอัปยศสำหรับเขามาก ดังนั้นการฆ่าหยางเฉินเท่านั้นถึงจะทำให้เขาสงบความโกรธลงได้

ไอ้หัวล้านรู้สึกขมขื่นใจมาก ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากฆ่าหยางเฉิน แต่เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหยางเฉินเลยด้วยซ้ำ

“ไอ้หนู แกยอมข้าหน่อย แล้วข้าจะให้แกห้าล้าน”

ไอ้หัวล้านรู้ว่าเขาสู้หยางเฉินไม่ได้ เขาจึงทำได้เพียงล้มเลิกความคิดที่จะต่อสู้และใช้เสียงกระซิบที่ได้ยินเพียงแค่สองคนพูดกับหยางเฉิน

“ห้าล้านงั้นเหรอ? ข้อเสนอที่ดีนะ!”

หยางเฉินถึงกับหัวเราะออกมาโดยที่ไม่ระงับเสียงของตัวเองและพูดในที่สาธารณะอย่างเสียงดังว่า “ห้าสิบล้าน ผมจะไว้ชีวิตคุณ!”

ซึ่งคำพูดนี้ของหยางเฉินทำให้ผู้ชมถึงกับตกตะลึง และทุกคนก็หันมองมาที่เขาด้วยความตกใจ

แม้แต่ไอ้หัวล้านก็ตกใจมากเช่นกัน เขาไม่คิดเลยว่าหยางเฉินจะพูดความลับระหว่างพวกเขาต่อหน้าสาธารณะแบบนี้

“ไปตายซะ ไอ้หนู!”

ไอ้หัวล้านโกรธจนสุดขีด จากนั้นเขากำหมัดแล้วชกไปที่กลางหน้าของหยางเฉินด้วยมืออีกข้างหนึ่งของเขา

เมื่อเห็นไอ้หัวล้านระเบิดอารมณ์อีกครั้ง บรรยากาศในงานก็ครึกครื้นอย่างเต็มที่ และผู้ชมทั้งหมดต่างก็ตะโกนส่งเสียงเชียร์ขึ้น

ซ่งหวาตงก็รู้สึกตื่นเต้นแล้วตะโกนออกมาอย่างเสียงดังว่า “ดี! ฆ่ามันซะ! เอามันให้ตาย!”

“บูม!”

ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ เมื่อเห็นหมัดของไอ้หัวล้านกำลังจะกระแทกเข้ากับใบหน้า

หยางเฉินก็ยกเท้าขึ้นอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงที่ดังสนั่นขึ้น ทุกคนเห็นเพียงร่างกำยำของไอ้หัวล้านกระเด็นออกไปเป็นสิบเมตร

“บูม!”

ตามด้วยเสียงดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง ร่างกายของไอ้หัวล้านก็กระแทกเข้ากับกรงเหล็กรอบสังเวียนอย่างจัง

แม้แต่นักสู้ในสังเวียนทั้งสองก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็น

ซึ่งฝีมือของไอ้หัวล้านนั้นพวกเขาต่างก็เห็นกับตาแล้ว แต่ ณ เวลานี้ ไอ้หัวล้านกลับถูกคนคนหนึ่งเตะจนปลิวไปไกลขนาดนี้

แล้วคนที่เตะไอ้หัวล้านต้องแข็งแกร่งสักแค่ไหน?

ซ่งหวายี่ที่กังวลมาตลอดก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา เพราะหยางเฉินที่นิ่งเฉยมาตลอด เมื่อถึงคราวที่ต้องลงมือ เขาถึงกับทำให้ยอดฝีมือของซ่งหวาตงต้องหมดอนาคตไป

ซ่งหวาหย่าก็ตกตะลึงมาก ความหมองคล้ำในดวงตาอันงดงามของเธอก็ค่อยๆ จางหาย

ทุกคนในงานรู้สึกอึกอักไปชั่วครู่ แต่ฉากที่ดุเดือดนี้ก็ทำให้เสียงเชียร์โห่ร้องดังสนั่นขึ้นและก้องกังวานไปทั่วเวทีมวย

ซ่งหวาตงถึงกับทึ่ง เพราะผู้แข็งแกร่งที่เขาพามานั้นตั้งใจจะติดอันดับหนึ่งในสามของสนามมวยนี้ แต่ทำไมถึงพ่ายแพ้ง่ายๆ แบบนี้ล่ะ?

ประเด็นคือแพ้อย่างน่าอนาถด้วย

เมื่ออยู่ต่อหน้าหยางเฉินแล้ว ดูเหมือนเขาจะไม่มีโอกาสต่อกรได้เลย

ซึ่งผู้แข็งแกร่งบนเวทีสังเวียนทั้งสองที่เห็นแบบนี้ ต่างก็สละสิทธิ์กันทันที

ในการแข่งขันชิงแชมป์ประจำปีนี้ จะไม่มีอันดับที่สองหรือสาม แต่มีเพียงแชมป์ตำแหน่งเดียวเท่านั้น

ด้วยพลังความแข็งแกร่งหยางเฉินนั้น สามารถฆ่าพวกเขาได้ภายในไม่กี่วินาทีแน่นอน ดังนั้นต่อให้พวกเขาเอาชนะทุกคนในงานก็ไม่อาจเอาชนะหยางเฉินคนนี้ได้

ในเมื่อเป็นแบบนี้ แล้วพวกเขาจะสู้กันอีกทำไม?

“ในเมื่อคุณคิดจะฆ่าผม แต่คุณกลับถูกผมฆ่าก่อน ตระกูลซ่งคงจะโทษอะไรผมไม่ได้สินะ?”

หยางเฉินพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน และสายตาที่มองซ่งหวาตงก็เหมือนกำลังมองดูคนตายคนหนึ่ง

ผู้ชมโดยรอบต่างตะลึงงันกันหมด เพราะพวกเขารู้ดีถึงสถานะตัวตนของซ่งหวาตง แต่หยางเฉินคนนี้กลับขู่ฆ่าเขาได้?

ซ่งหวายี่ก็กังวลเช่นกัน แม้การตายของซ่งหวาตงจะไม่เกี่ยวข้องกับเขา แต่หยางเฉินเป็นคนที่เขาพามาด้วย ฉะนั้นเขาจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน

“คุณหยางครับ ในเมื่อหมารับใช้ของมันตายแล้ว คุณฆ่ามันไปก็ไร้ประโยชน์นะครับ” ซ่งหวายี่รีบพูดขึ้น

หยางเฉินไม่ได้สนใจเขา ได้แต่จ้องไปที่ซ่งหวาตงอย่างเย็นชา

สำหรับคนที่ต้องการจะคร่าชีวิตของเขานั้น เขาไม่เคยเมตตาเลยสักคน

เมื่อกี้นี้ซ่งหวาตงเองที่เข้ามาชนหยางเฉิน แต่เขากลับจะขู่ฆ่าหยางเฉิน คนแบบนี้อยู่ไปก็เปลืองออกซิเจนเสียเปล่า

ซึ่งในขณะนี้ จิตสังหารในตัวของหยางเฉินก็รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ซ่งหวาตงถึงกับสั่นไปทั้งตัว ในขณะนี้ เขารู้สึกว่าเขากำลังถูกสัตว์ร้ายจ้องมองและไม่กล้าขยับตัวเลยแม้แต่นิด เพราะถ้าหากเขาขยับตัวก็จะถูกสัตว์เดรัจฉานฉีกเป็นชิ้นๆ

The king of War

The king of War

Status: Ongoing

ห้าปีก่อน หยางเฉินเพื่อให้ตัวเองคู่ควรกับฉินซี เขาจากไปโดยไม่ร่ำลา ห้าปีต่อมา เขาพกความสามารถอันน่าทึ่ง กลับมาอย่างรุ่งโรจน์ เพียงแต่ว่าพอมาถึง กลับพบว่าตนมีลูกสาวเพิ่มขึ้นมาอีกคน

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads แทงบอลออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน