The king of War – บทที่ 610 อย่าหุนหันพลันแล่น

บทที่ 610 อย่าหุนหันพลันแล่น

ชายวัยกลางคนในชุดชุดสามัญชนโบราณผู้ซึ่งเป็นผู้แข็งแกร่งที่ยืนอยู่ด้านหลังซ่งหวาเหว่ยก็เต็มไปด้วยความระแวดระวัง ดูเหมือนเขากังวลว่าหยางเฉินจะทำร้ายซ่งหวาเหว่ยอย่างกะทันหัน เขาจึงก้าวออกไปข้างหน้าเพื่อปกป้องซ่งหวาเหว่ยไว้

“แกกล้าฆ่าทายาทสายตรงของตระกูลซ่งงั้นเหรอ?”

ซ่งหวาเหว่ยรู้สึกเหลือเชื่อมาก และความโกรธก็ทำให้เขาโพล่งออกมา

หยางเฉินหรี่ตาแล้วตอบว่า “ผมไม่ถือสาถ้าใครคิดจะฆ่าผมหรอกนะ แต่ถ้าเขาคิดจะทำจริง เขาก็ต้องตายสถานเดียว!”

ในเวลานี้ หยางเฉินเต็มไปด้วยออร่าของคนสูงส่ง

เพราะเขาเป็นถึงผู้พิทักษ์ในดินแดนเหนือ ไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่งหรือสถานะก็ไม่มีใครเทียบกับเขาได้อยู่แล้ว แล้วคนแบบนี้จะมีสักกี่คนในโลกใบนี้?

ซ่งหวาเหว่ยที่ถูกหยางเฉินจ้องมอง และในขณะนี้ เขารู้สึกว่าตนกำลังถูกสัตว์ป่าเพ่งมองและร่างกายของเขาสั่นอย่างรุนแรง

ในฐานะลูกชายคนโตของทายาทรุ่นที่สามในตระกูลซ่ง และยังเป็นสายตรงที่มีศักยภาพสูงสุดในการรับตำแหน่งผู้สืบทอดของตระกูล แล้วเขาจะเป็นคนโง่ขนาดนั้นได้อย่างไร?

นับตั้งแต่ยอดฝีมือในชุดชุดสามัญชนโบราณเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าเขา เขาก็ตระหนักได้ถึงความแข็งแกร่งของหยางเฉิน เพราะแม้แต่ผู้แข็งแกร่งที่คอยปกป้องเขายังสัมผัสถึงภัยคุกคามอันใหญ่หลวงนั้นได้

ไม่อย่างนั้นผู้แข็งแกร่งในชุดชุดสามัญชนโบราณคงไม่มายืนขวางอยู่ตรงหน้าเขาหรอก

“พี่ใหญ่ พี่ใจเย็นก่อน!”

ในเวลานี้ ซ่งหวายี่ก็ตั้งสติได้และรีบเข้ามาพูดด้วยสีหน้ากังวลใจ

ในความเห็นของเขา ตำแหน่งของหยางเฉินในกองทัพนั้นสูงมาก หยางเฉินอาจเป็นถึงผู้บัญชาการสูงสุด หรือเป็นตำแหน่งที่เทียบเท่ากับตำแหน่งราชวงศ์ก็เป็นได้

ณ ขณะนี้ หยางเฉินฆ่าซ่งหวาตงไปแล้ว ถ้าหากเขาฆ่าซ่งหวาเหว่ยไปอีกคน เกรงว่าตระกูลซ่งจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับหยางเฉินอย่างไม่มีวันจบสิ้นแน่

ถึงเวลานั้น ตระกูลซ่งอาจต้องเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่ก็เป็นไปได้

เพราะการที่เขาเข้าหาหยางเฉินก็เพื่อจะขอให้หยางเฉินช่วยในการต่อสู้ของเขาก็เท่านั้น แต่ไม่เคยคิดจะขอให้หยางเฉินช่วยเขาฆ่าคู่ต่อสู้เลย

“ซ่งหวายี่ คนนี้เหรอที่จะมาลงแข่งให้นาย?”

สายตาอันเฉียบคมของซ่งหวาเหว่ยจ้องไปที่ซ่งหวายี่ จากนั้นกัดฟันพูดต่อ “ตอนนี้มันฆ่าน้องสามไปแล้ว ข้าอยากรู้เหมือนกันว่านายจะกลับไปอธิบายให้ที่บ้านยังไง!”

สีหน้าซ่งหวายี่ดูอึดอัดใจมาก ในเวลานี้เขาไม่รู้จะยอมรับหรือจะปฏิเสธดี

“อยากให้ผมลงแข่ง ต่อให้เป็นเจ้าบ้านตระกูลซ่งก็ไม่มีสิทธิ์นั้นหรอก!” หยางเฉินพูดอย่างเฉยเมย

ถึงแม้เขาไม่สนใจว่าซ่งหวายี่จะเป็นหรือตาย แต่ทั้งสองก็ถือว่ายังเป็นเพื่อนกันอยู่ เขาจึงไม่จำเป็นต้องให้ซ่งหวายี่มารับผิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปด้วย

ซึ่งเห็นได้ชัดว่าซ่งหวาเหว่ยตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ในการกำจัดซ่งหวายี่ออกไป

เพราะซ่งหวาตงก็ตายไปแล้ว ตอนนี้คู่แข่งของเขาเหลือเพียงซ่งหวายี่คนเดียวเท่านั้น

“คุณเป็นใครกันแน่?”

ซ่งหวาเหว่ยจ้องมองหยางเฉินอยู่สักพักและถามเขาด้วยความสงสัย

ไม่ว่าจะเป็นความแข็งแกร่งที่หยางเฉินแสดงให้เห็น หรือจะเป็นออร่าในตัวเขา มันก็ทำให้ซ่งหวาเหว่ยรู้สึกได้ว่าหยางเฉินนั้นไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

“เขาก็แค่ลูกชายที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลอวี๋เหวิน คุณไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรหรอก”

ในขณะนี้ เสียงที่เต็มไปด้วยการประชดดังขึ้น

ทุกคนรีบหันไปมองและเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

ซ่งหวาเหว่ยที่เห็นเขาคนนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้นทันที “อวี๋เหวินปิง!”

คนที่มาคืออวี๋เหวินปิง ส่วนด้านหลังเขาคือชายชราในชุดจีนราชวงศ์ถังคนที่เพิ่งช่วยเหลือเขาก่อนหน้านี้มาด้วย

“จะว่าไป เขายังเป็นน้องชายผมนะ เมื่อสิบกว่าปีก่อน เขาถูกไล่ออกจากครอบครัวและแม้กระทั่งถูกไล่ออกจากเมืองเยี่ยนตูด้วย”

“และเมื่อห้าปีที่แล้ว เขายังเป็นแค่ลูกเขยไร้ค่าคนหนึ่ง จากนั้นก็เข้ารับราชการทหารเป็นเวลาห้าปี นี่ก็เพิ่งกลับมาได้ไม่นาน”

“ทักษะทั้งหมดก็คงเรียนรู้จากการเป็นทหาร”

“แต่ไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน ยังไงเขาก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งอยู่ดี”

อวี๋เหวินปิงพูดด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซ่งหวาเหว่ยก็เพิ่งรู้สถานะตัวตนของหยางเฉิน ที่แท้เคยเป็นทหารมาห้าปี ถึงว่าทำไมแข็งแกร่งขนาดนี้

“อวี๋เหวินปิง นี่เป็นเรื่องตระกูลซ่งของเรา ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ คุณคิดจะยุยงให้พวกเราแตกแยกงั้นเหรอ?” ซ่งหวายี่ก้าวออกมาแล้วพูดอย่างไม่พอใจ

เขาเข้าใจทุกอย่างในสิ่งที่อวี๋เหวินปิงพูด แต่อวี๋เหวินปิงนั้นพูดง่ายเกินไป ด้วยทักษะฝีมือของหยางเฉินแล้ว เขาจะเป็นแค่ทหารธรรมดาได้อย่างไร?

อวี๋เหวินปิงกางมือแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ผมก็แค่พูดความจริงเท่านั้น ถ้าพวกคุณจะคิดว่าผมมาเพื่อยุยงให้แตกแยกก็ไม่เป็นไรหรอก”

ซ่งหวาเหว่ยไม่ได้พูดอะไร ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่หยางเฉิน

หากเขาปล่อยให้เรื่องจบลงแบบนี้ ไม่เพียงแต่เขาที่ต้องเสียหน้าคนเดียว แต่ยังรวมถึงตระกูลซ่งของเขาด้วย

แต่ถ้าจะทำอะไรกับหยางเฉิน แล้วผู้แข็งแกร่งที่เขาพามาจะรับมือไหวไหม?

ถึงแม้เขาจะรู้ว่าหยางเฉินเป็นลูกชายที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลอวี๋เหวิน แต่เขาไม่ได้โง่ถึงขั้นคิดว่าหยางเฉินเป็นแค่ทหารธรรมดาที่เพิ่งเกษียณมาเท่านั้น

ฆ่ายอดฝีมือของซ่งหวาตงได้ด้วยการเตะเพียงแค่ครั้งเดียว และยังฆ่าซ่งหวาตงด้วยการเตะเพียงครั้งเดียว

คนแบบนี้จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร?

“ผมจะบอกคุณในสังเวียนเองว่าการที่คุณท้าทายตระกูลซ่งจะต้องเจอกับอะไร!”

ในขณะนี้ ผู้แข็งแกร่งในชุดสามัญชนโบราณที่ยืนอยู่ข้างซ่งหวาเหว่ยก็พูดขึ้นอย่างกะทันหัน

“ถ้าคุณเป็นลูกผู้ชายพอ เจอกันที่เวทีสังเวียน!” ซ่งหวาเหว่ยก็เจอทางออกจนได้ เขาจึงพูดจาข่มขู่หยางเฉินแล้วพาคนเดินจากไป

แต่หยางเฉินไม่ได้สนใจต่อการข่มขู่ของเขา ได้แต่หรี่ตามองอวี๋เหวินปิงแล้วพูดว่า “ครั้งก่อนผมไม่ได้ฆ่าคุณ คุณคงไม่คิดว่าวันนี้จะอยู่รอดไปได้อีกนะ?”

เมื่อเผชิญกับสายตาอันดุร้ายของหยางเฉิน อวี๋เหวินปิงก็อดตัวสั่นไม่ได้ แต่ใบหน้าของเขายังเต็มไปด้วยความโกรธ “ถ้าอยู่ข้างนอก บางทีผมอาจจะกลัวคำข่มขู่ของคุณก็ได้นะ แต่ที่นี่คือคลับหวงจิน คิดอยากฆ่าผมงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!”

เดิมทีเขายังอยากเห็นการต่อสู้ระหว่างซ่งหวาเหว่ยกับหยางเฉิน แต่ไม่นึกเลยว่าซ่งหวาเหว่ยจะกลัวจนถอนตัวออกไป

“งั้นเหรอ?”

มุมปากของหยางเฉินยกขึ้นเล็กน้อย และรอยยิ้มอันเย้ยหยันก็ปรากฏขึ้นที่ใบหน้า

ชายชราในชุดจีนรีบก้าวออกมาแล้วจ้องมองไปที่หยางเฉินด้วยความระมัดระวัง “ไอ้หนู ข้าขอรับประกันได้เลยว่า ถ้าแกกล้าทำอะไรใครที่นี่ แกจะตายโดยไม่มีที่ฝังศพแน่!”

“ขู่ผมงั้นเหรอ?”

หยางเฉินยิ้มพูด

และในวินาทีต่อมา ร่างกายของเขาหายไปจากที่เดิมแล้วมาโผ่ลอีกทีเมื่ออยู่ต่อหน้าอวี๋เหวินปิง

“พรึบ!”

จากนั้นเขายื่นมือออกไปคว้าคอของอวี๋เหวินปิงไว้แล้วใช้แรงบีบทันที ในระหว่างที่ทุกคนรู้สึกไม่คาดคิดอยู่นั้น ร่างกายของอวี๋เหวินปิงก็ถูกยกขึ้นกลางอากาศ

ในขณะนี้ สายตาของชายชราในชุดจีนก็เต็มไปด้วยความตกใจ

เขาเคยประลองกับหยางเฉินมาแล้ว ซึ่งก็รู้ถึงความแข็งแกร่งของหยางเฉินดี แต่ไม่นึกเลยว่าครั้งนี้หยางเฉินกลับควบคุมชีวิตความเป็นความตายของอวี๋เหวินปิงได้ภายใต้การดูแลของเขา

เพราะครั้งก่อนที่สู้กับชายชราคนนี้ หยางเฉินไม่ได้ใช้ศักยภาพอย่างเต็มที่ และเหตุผลที่ปล่อยพวกเขาไปก็เพราะอวี๋เหวินปิงรู้ความลับเกี่ยวกับแม่ของหยางเฉิน

“ตอนนี้ชีวิตของอวี๋เหวินปิงขึ้นอยู่กับผมแล้ว คุณจะทำอะไรผมได้บ้าง?”

หยางเฉินมองไปที่ชายชราในชุดจีนด้วยความดูถูกและถามเขาอย่างเย็นชา

ณ ขณะนี้ แทบจะทุกคนให้ความสนใจกับหยางเฉิน เพราะเขาเพิ่งฆ่าทายาทสายตรงของตระกูลซ่งไป

และในตอนนี้ ชีวิตของทายาทสายตรงอีกคนจากแปดตระกูลแห่งเยี่ยนตูก็ถูกหยางเฉินควบคุมไว้ หรือว่าหยางเฉินจะฆ่าอีกคนงั้นหรือ?

อวี๋เหวินปิงรู้สึกอับอายขายหน้ามาก เพราะเขาถูกหยางเฉินบีบคอต่อหน้าสาธารณะเหมือนลูกไก่ตัวหนึ่ง และมันก็เป็นความอัปยศอดสูของเขา

“คุณใจเย็นๆ ก่อน!” ชายชราในชุดจีนไม่กล้ายั่วยุหยางเฉินอีก ได้แต่พูดอย่างเคร่งขรึม

ในขณะเดียวกัน รัศมีอันทรงพลังที่ซ่อนอยู่ในคลับหวงจินได้เข้าปกคลุมตัวของหยางเฉิน

The king of War

The king of War

Status: Ongoing

ห้าปีก่อน หยางเฉินเพื่อให้ตัวเองคู่ควรกับฉินซี เขาจากไปโดยไม่ร่ำลา ห้าปีต่อมา เขาพกความสามารถอันน่าทึ่ง กลับมาอย่างรุ่งโรจน์ เพียงแต่ว่าพอมาถึง กลับพบว่าตนมีลูกสาวเพิ่มขึ้นมาอีกคน

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads แทงบอลออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน