มรรคาสู่สวรรค์ ภาคที่ 2 – ตอนที่ 125 ในท้องของหนอนหิมะมีผีอยู่ตัวหนึ่ง

ตอนที่ 125 ในท้องของหนอนหิมะมีผีอยู่ตัวหนึ่ง

ไป๋เจ่าตกลงไปบนพื้นหิมะที่อยู่ตรงปากถ้ำ

โซ่กระบี่เส้นนั้นตกตามลงมา ก่อนจะกลับคืนสู่สภาพเดิมของมัน กลายเป็นสีแดงฉานราวโลหิต

นางมิได้สนใจความหนาวเย็นที่รุกล้ำเข้ามา หากแต่คลานไปริมผา ก้มมองลงไปยังเบื้องล่าง ก่อนจะเห็นพายุหิมะอันคุ้มคลั่ง จิ๋งจิ่วได้หายไปในใจกลางน้ำวนอันมืดมิดแล้ว

ในดวงตาของนางมีความเด็ดเดี่ยวปรากฏขึ้นมา นางกินยาลงไปเม็ดหนึ่ง ใช้จิตจำแนกเรียกระฆังมหาบรรพตทิศใต้ออกมา ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในถ้ำ พร้อมกับหยิบเอากระบี่เล่มนั้นขึ้นมาจากบนหิมะ

ระฆังมหาบรรพตทิศใต้ส่องสว่างพื้นเบื้องหน้า ลมที่พัดเข้ามาทำให้น้ำค้างแข็งที่เกาะอยู่บนผนังถ้ำร่วงหล่น

เดินไปได้ไม่ลึกเท่าไร นางก็เห็นหนอนหิมะตัวหนึ่ง

หนอนหิมะตัวนั้นใหญ่ประมาณห้าจ้าง เป็นหนอนหิมะระดับสูงที่น่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง แต่ในเวลานี้มันได้ตายไปแล้ว ไม่มีสัญญาณชีวิตใดๆ

ไป๋เจ่าเดินไปถึงหน้าหนอนหิมะ สายตามองทะลุเข้าไปในผิวหนังกึ่งโปร่งแสงของมัน ก่อนจะมองเห็นลั่วไหวหนาน

ลั่วไหวหนานอยู่ในท้องของหนอนหิมะ ใบหน้าของเขาขาวซีด ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท นอนแช่อยู่ในของเหลวเหนียวๆ ที่อยู่ในร่างกายของหนอนหิมะ ป้ายไม้ไผ่ที่ผูกอยู่บนนิ้วก้อยมือขวาเปล่งแสงสว่าง เพียงแต่ดูค่อนข้างริบหรี่ คล้ายพร้อมจะดับลงทุกเมื่อ

เขาคงถูกหนอนหิมะตัวนี้กลืนกินเข้าไปในระหว่างที่ต่อสู้กันอย่างดุเดือด ขณะเดียวกันเขาก็โจมตีกลับจนอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บสาหัส

หนอนหิมะมุดผ่านถ้ำหินที่เรียบลื่นมาถึงที่นี่ พาเขามาถึงโลกอันหนาวเหน็บแห่งนี้

หลังมาถึงที่นี่ หนอนหิมะก็ทนไม่ไหว ก่อนจะตายลงไปเงียบๆ แบบนี้

ลั่วไหวหนานได้รับบาดเจ็บสาหัส แล้วก็ไม่สามารถออกมาได้ เขาจึงทำได้เพียงอาศัยร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาจนแข็งแกร่ง อดทนอยู่ในท้องหนอนอย่างยากลำบากแบบนี้

แต่ก็โชคดีที่เขาถูกของเหลวเหนียวๆ ในท้องหนอนห่อหุ้มเอาไว้ มิเช่นนั้นเกรงว่าเขาคงหนาวจนแข็งตายไปแล้ว

ไป๋เจ่ากินยาลงไปอีกเม็ดหนึ่ง ระฆังมหาบรรพตทิศใต้พุ่งโจมตีใส่หนอนหิมะตัวนั้น

เสียงตู้มดังสนั่น ภายในถ้ำมีเศษหินปลิวว่อนคล้ายลูกธนู กระทั่งพื้นถ้ำก็ยังสั่นสะเทือนอยู่นานกว่าจะสงบลง

แต่ผิวหนังของหนอนหิมะเพียงแค่จมลงไปเล็กน้อย ปรากฏเป็นรอยหมุนวนสีขาวที่ไม่เป็นระเบียบจำนวนนับไม่ถ้วน มิได้มีทีท่าว่าจะปริแตกออก

หากไป๋เจ่าใช้ระฆังมหาบรรพตทิศใต้โจมตีต่อไปเรื่อยๆ เชื่อว่าหนอนหิมะที่ตายไปแล้วตัวนี้คงจะทนมิได้นานเช่นกัน แต่นางก็ไม่รู้ว่าลั่วไหวหนานจะทนได้นานเท่าไร

ที่สำคัญกว่านั้นก็คือนางไม่รู้ว่าตนเองจะทนต่อความหนาวเหน็บนี้ได้นานเท่าไร

สายตานางมองไปยังกระบี่ที่อยู่ในมือ

กระบี่เล่มนั้นมีสีแดงราวโลหิต

หากนางเดาไม่ผิดล่ะก็ นี่น่าจะเป็นกระบี่มิคำนึง

ไป๋เจ่ามิได้ลังเล นางยกกระบี่ที่อยู่ในมือขึ้นมา ก่อนจะแทงเข้าไปที่ตัวหนอนหิมะ

มีเสียงเบาๆ ดังขึ้น ปลายกระบี่แทงทะลุผิวหนังอันแข็งแกร่งของหนอนหิมะ ก่อนจะจมลงไปร่างกายหนอนหิมะเล็กน้อย

พายุหิมะพัดโกรกเข้ามาจากด้านนอกถ้ำ

ระฆังมหาบรรพตทิศใต้พุ่งสวนลมพายุ กระแทกเข้าไปที่ผนังถ้ำ เศษหินร่วงตกลงมาปิดปากถ้ำเอาไว้กว่าครึ่ง ทำให้ความหนาวเย็นรุกล้ำเข้ามาในถ้ำช้าลง

ไป๋เจ่าโคจรพลังบันทึกซ่อนเร้นที่ยังไม่ชำนาญอย่างเงียบๆ โดยมิได้กังวลถึงความเสี่ยงที่ใจแห่งเต๋าจะพังทลาย ต่อสู้กับความหนาวเย็น ถ่ายปราณก่อกำเนิดทั้งหมดลงไปบนกระบี่ที่อยู่ในมือ

เสียงโผละดังขึ้น ผิวหนังอันแข็งแกร่งของหนอนหิมะถูกคมกระบี่ผ่าจนเป็นรูขนาดใหญ่ ของเหลวในร่างกายไหลทะลักออกมาราวน้ำตก

ของเหลวในร่างกายของหนอนหิมะเหนียวเหนอะราวน้ำผึ้ง พุ่งเข้าใส่ร่างกายของนางอย่างรุนแรง

ไป๋เจ่ามิอาจทนยืนอยู่ได้ นางถูกของเหลวที่เหนียวเหนอะกระแทกจนล้มลง

ร่างกายของลั่วไหวหนานไหลตกลงมาบนพื้นตามของเหลว ใบหน้าขาวซีด การหายใจหยุดลง

ไป๋เจ่าพยุงเขาขึ้นมานั่ง สองมือยันไปที่แผ่นหลังของเขา เริ่มถ่ายปราณก่อกำเนิดเข้าไปในร่างกายของเขา

เวลาค่อยๆ เคลื่อนผ่านไป

โชคดีที่ร่างกายส่วนใหญ่ของนางและลั่วไหวหนานถูกของเหลวของหนอนหิมะห่อหุ้มเอาไว้ ความหนาวเย็นที่ลอยตามลมเข้ามาจึงมิอาจทำการโคจรปราณก่อกำเนิดหยุดลงได้

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ลั่วไหวหนานสำลักโลหิตที่ผสมปนกับของเหลวจากหนอนหิมะออกมาคำหนึ่ง

หลังรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่แผ่ขึ้นมาจากฝ่ามือ บนใบหน้าของไป๋เจ่ามีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย แต่ยังคงดูอ่อนแรง คล้ายกับเสียงของนาง

 ไม่เป็นไรใช่ไหม? 

ลั่วไหวหนานดูอ่อนแรงเป็นอย่างมาก เขากล่าวเสียงเบาๆ ว่า  ต้องปรับลมปราณอีกครู่ถึงจะออกไปได้ 

ไป๋เจ่ากล่าวว่า  ที่นี่อยู่เหนือสุด เข้ามาในแคว้นเสวี่ยแล้ว พวกเรายากจะออกไปได้ 

นางหารู้ไม่ว่า ในตอนที่ได้ยินประโยคนี้ ในดวงตาของลั่วไหวหนานได้มีความรู้สึกเจ็บปวดและดิ้นรนปรากฏขึ้นมา

 ศิษย์น้อง อาจารย์น่าจะเอาตราประทับหมื่นลี้ให้เจ้าไว้ใช่ไหม? 

ไป๋เจ่านิ่งเงียบ ในใจกำลังครุ่นคิดว่าควรจะพูดกล่อมศิษย์พี่อย่างไรดี เพื่อให้เขายอมใช้ตราประทับหมื่นลี้หนีออกไปและยอมทิ้งตนเองไว้ที่นี่

นางจะอยู่ที่นี่เพื่อรอจิ๋งจิ่ว

และเพราะความเงียบของนาง ความรู้สึกเจ็บปวดในดวงตาของลั่วไหวหนานจึงยิ่งรุนแรงขึ้น

 ศิษย์พี่ พวกเรามีคนเกินมาคนหนึ่ง 

ไป๋เจ่ายังมิทันพูดจบ

เสียงอ่อนแรงของลั่วไหวหนานดังขึ้นมา  ใช่ พวกเรามีสองคน แต่ตราประทับหมื่นลี้กลับมีอยู่แค่ชิ้นเดียว นั่นย่อมไม่พอแน่นอน 

ไป๋เจ่างุนงงเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดว่านี่มิใช่สิ่งที่ตัวเองอยากจะบอก

ทันใดนั้นเอง ภายในถ้ำอันหนาวเย็นได้มีพลังอันอบอุ่นอย่างมากสายหนึ่งปรากฏขึ้นมา

พลังสายนี้มาจากร่างกายของลั่วไหวหนาน

เขาถูกหนอนหิมะกลืนกินลงไปในท้องเป็นเวลานานแล้ว

ในช่วงเวลานี้ เขาได้แอบโคจรพลังห้าธาตุรวมหนึ่งของสำนักจงโจวอย่างเงียบๆ ถึงแม้ร่างกายจะอ่อนแรงหลังได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก แต่เขาก็สะสมพลังเอาไว้ได้มากพอ

มากพอที่จะให้เขาได้ใช้ลอบโจมตี

เสียงผัวะทึบๆ ดังขึ้น

ร่างกายของลั่วไหวหนานถอยหลังอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า แผ่นหลังอันกว้างใหญ่และแข็งแกร่งกระแทกถูกไป๋เจ่า

ไป๋เจ่ามิได้รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย นางถูกพลังสายนี้กระแทกไปชนผนังหินอันเย็นยะเยือก กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง

ระฆังมหาบรรพตทิศใต้ส่งเสียงกังวาน ปกป้องคุ้มครองนายของตัวเอง!

ระฆังใบเล็กสีคล้ำใบหนึ่งฉีกของเหลวของหนอนหิมะออกมา ก่อนจะพุ่งไปกระแทกเข้าใส่ระฆังมหาบรรพตทิศใต้!

เสียงตู้มดังสนั่น ผนังในถ้ำหินพังทลายลงมา ลมหนาวยิ่งไม่อาจเล็ดรอดเข้ามาได้ ภายในใจตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงแสงสว่างรำไรเล็กน้อยเท่านั้น

ระฆังทั้งสองใบตกลงไปบนหิมะ เปล่งแสงสว่างเบาบางออกมา

ระฆังใบเล็กที่ดูคล้ำใบนั้นย่อมต้องเป็นระฆังดาวเหนือ

……

……

ไป๋เจ่านั่งพิงผนังถ้ำ บนชุดสีขาวเต็มไปด้วยหยดเลือดที่กระอักออกมา ราวกับดอกเหมยก็มิปาน

นางยังคงงุนงง คิดในใจว่าหรือศิษย์พี่จะได้รับบาดเจ็บจนเลอะเลือน มิเช่นนั้นเหตุใดจึงลงมือกับตนเอง?

แต่คำพูดของลั่วไหวหนานหลังจากนั้นทำให้นางรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงกระดูก หนาวเย็นยิ่งกว่าผนังถ้ำที่นางพิงอยู่ในเวลานี้ หนาวเย็นกว่าพายุหิมะที่อยู่ด้านนอกถ้ำ

 ข้าเป็นศิษย์พี่ ในเมื่อตราประทับหมื่นลี้มีเพียงชิ้นเดียว เช่นนั้นก็ให้ข้าใช้ก่อนแล้วกัน 

ภายใต้การส่องสว่างของแสงอันเบาบาง ใบหน้าอันขาวซีดของลั่วไหวหนานดูคล้ายภูติผีก็มิปาน ความรู้สึกผิดที่อยู่ในดวงตาแลดูจอมปลอม

 ศิษย์น้องเจ้าอยู่ที่นี่ เอาไว้ข้าออกไปแล้วจะรีบแจ้งอาจารย์กับอาจารย์หญิงให้ทราบถึงตำแหน่งของเจ้า ให้พวกเขามาช่วยเจ้า 

ไป๋เจ่าใบหน้าซีดขาว มองดูเขาอย่างงุนงง

ลั่วไหวหนานเป็นศิษย์พี่ของนาง เติบโตขึ้นมาพร้อมกับนาง ทั้งสองคนสนิทสนมชิดใกล้ แต่ในเวลานี้ใบหน้านั้นกลับดูแปลกหน้าจนยากจะจินตนาการได้

นางหลับตาลง จากนั้นลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

ยังคงเป็นใบหน้าที่คุ้นเคยใกล้ชิดนั้น ยังคงเป็นสายตาที่ดูจริงใจนั้น แต่เหตุใดกลับดูอัปลักษณ์ถึงเพียงนี้?

ถ้าพูดถึงความใกล้ชิด ลั่วไหวหนานน่าจะเป็นคนที่ใกล้ชิดกับนางที่สุดบนโลกนี้แล้ว ถูกนางมองเป็นคนในครอบครัว ในแง่หนึ่งแล้ว เขาสนิทกับนางเสียยิ่งกว่าพ่อแม่ของนางอีก

นี่เป็นเรื่องทั่วทั้งเขาอวิ๋นเมิ่งต่างรู้กัน หลายคนเชื่อว่าหากไม่มีอะไรเหนือความคาดหมาย พวกเขาจะต้องกลายเป็นคู่รักบำเพ็ญพรตที่ได้รับการอวยพรจากทั่วทั้งโลกบำเพ็ญพรตแน่นอน

ความจริงแล้ว หากมิเป็นเพราะตัวไป๋เจ่ามิยินยอม บางทีเวลานี้นางอาจจะแต่งให้อีกฝ่ายไปแล้วก็ได้

เมื่อเจอกับการหักหลังที่โหดเหี้ยมชั่วร้ายเช่นนี้ จิตใจได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงเช่นนี้ บางคนอาจจะร่ำไห้ออกมา บางคนอาจจะสบถด่าออกมา

แต่ไป๋เจ่ากลับหัวเราะ

รอยยิ้มของนางดูเฉยชา ทั้งยังดูขมขื่น รู้สึกว่าการเดินทางมาร่วมประลองวิถีพรตในครั้งนี้ช่างน่าขันเสียจริง

ลั่วไหวหนานลอบโจมตีนาง ย่อมต้องเป็นเพราะคิดจะแย่งตราประทับหมื่นลี้ที่อยู่บนตัวนาง และเอาชีวิตรอดไปจากที่นี่

ตอนที่เขาถูกหนอนหิมะกลืนกินและส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือมา ก็คงคิดเช่นนี้กระมัง?

………………………………………….

 

มรรคาสู่สวรรค์ ภาคที่ 2

มรรคาสู่สวรรค์ ภาคที่ 2

Status: Ongoing

  ข้าคือกระบี่ พันลี้ปลิดชีพคน… สิบก้าวไม่ยอมเดิน พันลี้ปลิดชีพคน… สิบก้าวไม่อยากเดิน พันลี้ปลิดชีพคน… สิบก้าว? ไม่เดิน!!! ——————- ผู้เป็นนายคือบุรุษหนุ่มลึกลับผู้มาพร้อมกับใบหน้าที่หล่อเหลาและใบหูที่กางดูน่ารัก ผู้เป็นบ่าวคือเด็กชายใสซื่อผู้เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด หนึ่งนายหนึ่งบ่าวเดินทางมายังสำนักชิงซานซึ่งเป็นสำนักบำเพ็ญพรตอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน เพื่อเข้าสู่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร ทว่าในระหว่างที่อยู่ในสำนัก ผู้เป็นนายกลับเอาแต่นอน ในสายตาคนอื่นเขาคือคนที่เกียจคร้านอย่างไม่มีใครเทียบได้ ส่วนผู้เป็นบ่าวกลับขยันฝึกฝนจนบรรลุสภาวะขั้นต้นในเวลาอันสั้น แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้คือ สาเหตุที่ผู้เป็นบ่าวสามารถบรรลุสภาวะได้อย่างรวดเร็ว เป็นเพราะเคล็ดการหายใจที่ผู้เป็นนายเคยสั่งสอนให้… บุรุษหนุ่มรูปงามผู้นี้คือใครกันแน่ ไฉนจึงเอาแต่นอนเกียจคร้านทั้งวันเช่นนี้?!

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน