Memory of Tomorrow วันพรุ่งนี้ในความทรงจำ – Memory of Tomorrow วันพรุ่งนี้ในความทรงจำ – ตอนที่ 212

ตอนที่ 212 บทสรุปอันยิ่งใหญ่ (4)

             ฤดูหนาวปีนี้ผ่านไปไวมาก เมื่อย่างเข้าเดือนมีนาคมเมษายนก็สามารถพับเก็บเสื้อตัวหนาได้แล้ว ดวงอาทิตย์ไม่ได้ส่องแสงเพียงผิวเผินอีกต่อไป แต่เป็นสีทองระยิบระยับอันอบอุ่น ไม่ทันรู้ตัวต้นไม้ก็แตกหน่อใหม่อีกครั้งและรวมตัวเข้าด้วยกันเป็นหนึ่งเดียว ดอกไม้ยื่นออกมาจากกิ่งกระดูกสีน้ำตาล ต้นหญ้าโผล่ยอดขึ้นมาให้เห็น มีแสงแดดรำไรอยู่บนยอดหญ้า แต่หลังจากผ่านไปสามวัน สัญญาณของฤดูใบไม้ผลิที่ไร้ซุ่มเสียงเหล่านี้ก็เกิดความหยิ่งผยอง ต้นไม้ใหญ่เป็นเหมือนยักษ์ที่ถูกปลุกให้ตื่นฉับพลัน เพียงแค่ยื่นแขนก็สามารถบดบังเส้นทางได้ทั้งหมด เงาของนกนางแอ่นสองสามตัวพุ่งผ่านเงาต้นไม้ที่เว้าแหว่งเป็นครั้งคราว เสียงของจิ้งหรีดดังอยู่ทุกซอกมุมตั้งเช้าจรดค่ำ

            วิทยานิพนธ์สำเร็จการศึกษาของอี้เป่ยซีมาถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว อี้เป่ยซีไม่ได้จับใจความข้อเสนอแนะของอาจารย์ที่ให้เธอคราวก่อนได้ทั้งหมด หลังจากแก้ไขแล้วจึงพบความผิดพลาด แต่ว่ายังเหลือเวลาอีกมากจึงไม่ต้องรีบร้อนอะไร พุ่มไม้ใหญ่ถูกลมพัดปลิวจนทำให้เกิดเสียงดังมากเหมือนเสียงคลื่นในทะเล อี้เป่ยซีเดินช้าลงโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมของหญ้าเขียวล่องลอยอยู่ในอากาศ

            อี้เป่ยซีมองปลายเท้าของตัวเอง ตอนนี้เธอเดินผ่านอาคารเรียน ห้องสมุด อาคารธุรการ และอาคารเรียนอีกหลัง ด้านหน้าก็จะเป็นโรงอาหาร สนามเด็กเล่น และลานจตุรัส ก้อนหินขนาดใหญ่ถูกวางอยู่ตรงกลางจตุรัส ตัวอักษรที่เขียนด้วยหมึกสีแดงนั้นหนาและน่าเกรงขาม ด้านซ้ายมือของจตุรัสคือหอพัก ถัดไปอีกหน่อยถือศูนย์กิจกรรมนักศึกษา จากนั้นก็ถึงประตูมหาวิทยาลัย เธอหยุดอยู่หน้าป้ายกลอนคู่ที่หน้าประตู

            เวลาผ่านไปไวมาก เมื่อก่อนมักจะรู้สึกทุกๆ วินาทีนั้นผ่านไปอย่างยากลำบาก เมื่อหันกลับไปมองจึงพบว่าแท้จริงแล้ววันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หนึ่งปี สองปี สามปี เวลาที่ฟังดูยาวนานและยิ่งใหญ่แบบนี้ สามารถบีบอัดเป็นชิ้นเล็กๆ และเก็บไว้ในหน่วยความจำ มันทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเพิ่งจะก้าวเข้ารั้วมหาวิทยาลัยเมื่อวาน วันนี้ก็ใกล้จะเรียนจบแล้ว

            อี้เป่ยซีหันกลับไปมองมหาวิทยาลัย โรงอาหารตั้งอยู่ตรงกลาง ตอนนี้ยังเป็นเวลาเรียน มีเพียงสองสามคนที่อยู่บนทางเดิน ปากของพวกเขาปิดๆ เปิดๆ กำลังพูดคุยถึงเรื่องที่นักศึกษาในมหาวิทยาลัยจะพูดคุยกัน บางทีสิ่งที่พวกเขากำลังพูดถึง อาจเป็นเรื่องที่อี้เป่ยซีเคยพูดถึง หรือเป็นเรื่องที่รุ่นพี่ของอี้เป่ยซีเคยพูดถึง อี้เป่ยซีเหมือนมองเห็นภาพในอดีตจากพวกเขา เงาที่แตกต่างกลับมาบรรจบกันอย่างแปลกประหลาด จากสีขาวดำสู่สีสันสดใส จู่ๆ เธอก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่นี่

            ห้องอ่านหนังสือ ห้องสมุดและโรงอาหารที่ต้องนั่งลงอย่างระมัดระวังทุกครั้ง หอพักที่เก่าแก่มากจนทางมหาวิทยาลัยพูดอยู่เสมอว่าจะซ่อมแซมแต่ก็ไม่เคยซ่อมสักที ห้องเรียนที่เครื่องใช้ไฟฟ้าเสียตั้งแต่ศตวรรษที่แล้ว เพื่อนนักศึกษาที่ชอบ ‘คุยโวโอ้อวด’ และผู้บรรยายที่มีรอยยิ้มแสนใจดี

            ทำไมต้องจากไปด้วย อี้เป่ยซีไม่ค่อยเข้าใจ ทำไมต้องเป็นเหมือนกับนกที่ยังไม่ตาย ที่ไม่อยากหยุดพักบนทุกกิ่งไม้ที่พบเห็น จนกระทั่งชีวิตใกล้จะดับสลายแล้วจึงหยุดอยู่บนกิ่งไม้ ไม่เช่นนั้นก็จะหนีต่อไปไม่หยุด

            ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยวูบผ่านในหัวของอี้เป่ยซีอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่เมื่อได้เจอกับลั่วจื่อหาน ฉินรั่วเข่อ มู่ลี่ไป๋ เยี่ยฉิน หลิงจื่อเซี่ย…ชิ้นส่วนของเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างนี้กระพริบถี่เหมือนโคมไฟ การโต้เถียง เสียงหัวเราะ การแตกสลาย การปกปิด การสวมกอด สีสันที่หลายหลายเติมเต็มแสงของโคมไฟนั้น ภาพทั้งสมบูรณ์และหนักแน่นราวกับไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์

            “เสี่ยวซี” อี้เป่ยซีคุยเรื่อยเปื่อยกับอาจารย์ผู้สอนระหว่างการหารือทำให้เสียเวลามากขึ้น ลั่วจื่อหานไม่เจอเธอจึงต้องการจะเข้าไปหาเธอที่มหาวิทยาลัย เมื่ออยู่ที่ประตูก็เจอกับอี้เป่ยซีพอดี “เสร็จแล้วเหรอ?”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า ปล่อยให้ลั่วจื่อหานจูงไปขึ้นรถ ทันทีที่นั่งลงที่นั่งข้างคนขับ อี้เป่ยซีก็พิงหน้าต่างรถด้วยความอ่อนล้า มองดูประตูใหญ่ของมหาวิทยาลัย กระเบื้องโมเสคที่อยู่ในเนื้อบรอนซ์เงินตั้งอยู่บนหินอ่อนหยกสีดำ ทุกลายเส้นนั้นเต็มไปด้วยความปราณีต ราวกับว่ามันต้องการจะจารึกไว้ในร่างกายผ่านสายตาของคุณ อี้เป่ยซีกำลังดื่มด่ำกับมัน ตัวอักษรไม่กี่ตัวนั้นได้ทิ้งรอยหยักลึกและความเว้านูนไม่สม่ำเสมออยู่ในจิตสำนึกที่วุ่นวาย

            “เป็นอะไรไป?”

            “มันคืออารมณ์อ่อนไหวของผู้สำเร็จการศึกษา”

            ลั่วจื่อหานหัวเราะ เปิดเครื่องเสียงภายในรถ เสียงดนตรีที่อ่อนโยนดังขึ้นช้าๆ “ฉันนึกว่าเธออดใจรอไม่ไหวมาตลอดซะอีก”

            “ฉันมีอะไรที่รอไม่ไหวล่ะ ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยตลอดชีวิตหรอกนะ”

            ท่อนอินโทรผ่านไป นักร้องเริ่มฮัมเพลงเบาๆ

            คุณเคยพูดว่าเวลาที่คดเคี้ยวนั้นไม่มีที่สิ้นสุด และไม่สามารถกลับไปสู่จุดเริ่มต้น เรื่องราวไม่ได้ไหลไปตามกาลเวลา เมื่อไม่คาดหวังที่จะอยู่ นับประสาอะไรกับการครอบครอง

            “อืม เธอเป็นนักศึกษาตลอดไปก็ไม่เป็นไรนะ แต่ว่าก่อนอื่นคิดเรื่องฉันหน่อยได้ไหม” ลั่วจื่อหานเห็นว่าบนถนนนั้นคนเยอะ จึงเลี้ยวเข้าถนนเส้นเล็กค่อนข้างเงียบสงบ

            “คิดอะไร ฉันเคยไม่คิดถึงนายด้วยเหรอ” อี้เป่ยซีพิงหาลั่วจื่อหาน

          คุณบอกว่าเมื่อเลิกกันก็จะไม่หันกลับมามอง ใบไม้แห้งเหี่ยวมิอาจหวนคืน ฉะนั้นอย่าเริ่มต้นด้วยการให้ทุกอย่าง เรือที่จากไปอย่างโดดเดี่ยวไม่อาจเข้าใจความเจ็บปวดจากฝั่งได้

            ลั่วจือหานยกมุมปากยิ้ม “คิดๆ ดูแล้ว ปีนี้คุณอาก็อายุไม่น้อยแล้ว ควรจะจัดงานแต่งได้แล้วยัง?”

          คุณได้ยินเสียงฉันร้องไห้หรือเปล่า คุณไม่เข้าใจความเงียบงันของฉันหรอก ความสุขที่คุณต้องการ เมื่อไรที่ฉันจะได้มีส่วนร่วม

            อี้เป่ยซีหน้าแดง มองเขาอย่างเขินอายแล้วมองนอกไปนอกหน้าต่าง “ใช่ คุณอาอายุมากแล้วจริงๆ เรื่องนี้ต้องรีบซะแล้ว เฮ้อ แต่น่าเสียดายฉันยังเป็นเด็กอยู่เลย ไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องนี้ ก็เลยช่วยคุณอาไม่ได้”

            “ไม่ต้อง แค่เธอมาในวันเข้าพิธีได้ คุณอาก็พอใจและมีความสุขแล้ว”

            “คุณอา” อี้เป่ยซียิ้มขี้เล่น “ถ้าฉันไม่มาล่ะ?”

            ฉันสร้างบ้านของคุณเสร็จแล้ว หากพรุ่งนี้ไม่ตอบรับตามที่คาดไว้ ก็ยังมีเวลาที่จะจุดไฟ บนเรืออันโดดเดี่ยวสามารถมองเห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนได้

            “เธอมาแน่”

            ‘ก็ได้ ฉันไปแน่’ อี้เป่ยซีพยักหน้า แสงแดดอบอุ่นส่องอยู่บนเสื้อเชิ้ตสีขาวของลั่วจื่อหาน

            แบบนี้ก็จะไม่พรากจากกันแล้ว ไม่พรากจากกันแล้ว ไม่พรากจากกันอีกแล้ว

ตอนที่ 211 บทสรุปอันยิ่งใหญ่ (3)

               ลั่วจื่อหานตื่นเช้ามาก อี้เฉิงตั้งใจตื่นแต่เช้าแต่ก็ยังเผชิญหน้ากับเขา อี้เฉิงที่เดิมทีไม่ได้เป็นคนตื่นเช้าไร้ซึ่งความกระกรี้กระเปร่า ต่างกับชายหนุ่มข้างๆ ที่หน้าตาสดใสอย่างเห็นได้ชัด

            “ตื่นเช้าจังเลยนะ”

            ลั่วจื่อหานพยักหน้า “กลัวจะทำให้ธุระคุณลุงล่าช้า”

            “โอ้…” อี้เฉิงมองเขา “เอาเถอะ พวกเราไปกัน”

            อี้เฉิงก็ไม่ได้คิดจะทำให้ใครลำบากใจ เขาพาลั่วจื่อหานออกไปเดินเล่น เวลานี้ทุกคนต่างอยู่ในบ้าน ทั่วทั้งย่านเงียบสงบอย่างเห็นได้ชัด อี้เฉิงหายใจออกมาเป็นหมอก มองไปยังมุมพระอาทิตย์ที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า

            “เสี่ยวซีไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของฉัน”

            “ครับ ผมรู้”

            “บางเรื่องฉันเข้าไปยุ่มย่ามไม่ได้ แต่ว่าส่วนที่ฉันยุ่มย่ามได้ ฉันจะไม่ใจอ่อนเด็ดขาด”

            ลั่วจื่อหานไม่ได้พูดอะไร

            “เธอคงจะสืบเรื่องชีวิตของเสี่ยวซีมาไม่น้อยสินะ ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดกับเธอ พวกเราไม่ได้กลัวว่าเสี่ยวซีอยู่กับเธอแล้วจะถูกรังแก แม้จะเป็นคนที่บ้านเธอ ฉันอี้เฉิงก็จะไม่อ่อนข้อให้ เพียงแต่…”

            อี้เฉิงหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า จุดให้ตัวเอง “เขาไม่เหมาะกับสถานที่ที่ซับซ้อน เรื่องนี้เธอก็มองออก ใครๆ ก็อยากให้ลูกสาวของตัวเองถูกปกป้องเหมือนกับเจ้าหญิง ฉันพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อสร้างที่หลบภัยให้เขา ถ้าจะส่งเขาไปอีกที่นึง ก็ต้องเป็นที่หลบภัยที่อบอุ่นกว่าที่เป็นอยู่”

            “เธอน่าจะเข้าใจหัวอกของคนเป็นพ่อ ที่จริงแค่เธอก็เพียงพอที่จะปกป้องเสี่ยวซีของฉันอย่างปลอดภัยไปตลอดชีวิต แต่ว่า…แต่ว่าถ้าไม่มีเธอ ทั้งชีวิตของเสี่ยวซีก็จะยิ่งปลอดภัยกว่านี้ เขาสามารถโตขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง เขาพักอยู่ในครอบครัวเป็นครั้งคราวแล้วก็บินจากไปไกล แต่ว่าลั่วจื่อหาน ในเมื่อเสี่ยวซีเลือกเธอแล้ว เขาก็เป็นได้แค่ดอกทรัมเป็ตเถา นอกจากเลื้อยเกาะเธอแล้วยังมีที่ไหนที่ไปได้อีกเหรอ? ส่วนเธอลั่วจื่อหาน จะรับประกันว่าจะดูแลเธอคนนี้ตลอดไปได้เหรอ?”

            ท่าทีของลั่วจื่อหานกลายเป็นขึงขัง เขาครุ่นคิด “คุณลุง…” เขาขมวดคิ้ว “บางทีผมก็อยากให้เป่ยซีเป็นเด็กมากกว่านี้”

            อี้เฉิงหันมองเขา

            “เธอเป็นอิสระเกินไป และขี้ระแวงเกินไป ทำให้คน…ไม่รู้ว่าต้องปฏิบัติกับเธอยังไง ถ้าเธอสามารถเป็นเด็กอย่างที่คุณลุงพูดได้ล่ะก็ เธอก็คงไม่ทรมานแบบนี้ ผมรู้ว่าคุณลุงกำลังเป็นห่วงเรื่องอะไร ภูมิหลังของคนคนนึงใช่ว่าอยากจะแยกก็แยกได้ ก็เหมือนรากต้นไม้แก่ จะกำจัดยังไงก็กำจัดได้ไม่หมด กลับยิ่งทำให้ตัวเองเปื้อนโคลนเปล่าๆ ก็เหมือนกับที่คุณลุงคิด ถ้าสุดท้ายแล้วเป่ยซีอยู่กับผม แน่นอนว่าจะต้องเผชิญกับปัญหาที่ซับซ้อนพวกนี้”

            ลั่วจื่อหานก้มหน้า “ผมต้องขอโทษกับเรื่องนี้ด้วย ความพยายามของผมก็คงทำได้แค่นี้ แต่ว่าคุณลุงครับ คุณดูถูกเป่ยซีเกินไปแล้ว” เขาเผยยิ้มที่หยิ่งยะโสเป็นอย่างมาก “บางทีในสายตาของคนเป็นพ่อ เป่ยซีจะเป็นเด็กที่ไม่วันโตและต้องการคนปกป้องตลอดไป แต่ก็เป็นไปได้ว่าเพราะอยู่ต่อหน้าพ่อ เด็กก็เลยเป็นได้แค่เด็ก คุณลุงก็เหมือนผมที่รู้สึกได้ถึงพลังของเป่ยซี บางครั้งเวลาที่เธอถูกโจมตีแต่ก็ยังกอบกู้คืนมาได้ บางครั้งที่เธออาจจะทำอะไรเหมือนเด็กแต่ว่าความสามารถในการเรียนรู้ของเธอก็แข็งแกร่งมาก”

            “ผมจะไม่พูดกับคุณลุงและก็ไม่เคยสัญญากับเป่ยซีด้วย ว่าผมจะปกป้องเธอชั่วชีวิต ทั้งชีวิตนี้ผมจะรักเธอเหมือนตอนที่รักเธอครั้งแรก ส่วนเรื่องในอนาคตมันยากที่จะรับประกัน แต่อย่างน้อยสิ่งที่ผมพูดได้ตอนนี้ ก็คือจะไม่มีคนที่รักเป่ยซีมากกว่าผม และจะไม่มีใครที่อยากมอบครอบครัวที่สมบูรณ์แบบให้เป่ยซีได้ดีกว่าผม”

            “ในความรักของพวกเรา ไม่มีใครที่เป็นฝ่ายอ่อนแอหรือแข็งแรง ถ้าให้พูดกันจริงๆ อาจเป็นผมมากกว่าที่เป็นฝ่ายถูกดูแล”

            ลั่วจื่อหานมองพระอาทิตย์ที่โผล่ขึ้นมาทีละน้อย พระอาทิตย์ในฤดูหนาวไม่แสบตามาก สามารถมองมันได้โดยตรง ลูกบอลสีขาวส่งผ่านความอบอุ่นไปยังทั่วทุกอณูของร่างกายผ่านดวงตา

            “คุณลุงครับ ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณลุง ถ้าหากผมมีลูกสาวเหมือนเป่ยซี ผมก็จะรู้สึกว่าไม่มีใครที่คู่ควรกับเธอ เป่ยซีดีขนาดนี้ คำชื่มชมทั้งหมดในโลกใบนี้ก็ไม่สามารถอธิบายเธอได้ เธอคู่ควรกับสิ่งที่ดีที่สุด แต่ว่าคุณลุงครับ ถ้าไม่ยอมแม้แต่จะให้ลอง แล้วจะรู้ได้ยังไงว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเธอหรือเปล่า”

            “ผมรู้จักเป่ยซีตอนแปดขวบ ตามหาเธอมาสิบกว่าปี ถึงตอนนี้คุณลุงจะไม่เห็นด้วย ผมก็จะไม่ยอมแพ้”

            อี้เฉิงมองลั่วจื่อหานอย่างเหลือเชื่อ ตอนที่เขาคุยเล่นกับเพื่อนๆ ก็เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน ตอนนั้นยังคิดว่ามันเป็นเรื่องตลก คิดว่ามันเป็นเพียงมุกขำๆ ของเด็กน้อย วันนี้อาจจะหมกมุ่นอยู่กับของเล่นชิ้นนี้ บางทีอีกไม่กี่วันก็หายไปแล้ว ทุกคนต่างคิดว่ากำลังฟังเรื่องขบขัน แต่คิดไม่ถึงว่าเด็กคนนี้จะตามหามาสิบกว่าปีจริงๆ ทำให้ผู้ใหญ่อย่างพวกเขาต่างละอายใจ

            ใครจะสามารถยืนหยัดในการทำเรื่องเดิมๆ มาเป็นเวลากว่าสิบปี โดยปราศจากความหวังหรือผลตอบรับใดๆ เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร มีความพ่ายแพ้ สิ้นหวัง และพ่ายแพ้อย่างต่อเนื่อง ถูกปฏิเสธและตั้งคำถามอย่างไม่หยุดหย่อน คนส่วนใหญ่คงมองเข็มเล่มนั้นเหมือนความฝันที่ไร้ความหมาย แต่ว่าเด็กคนนี้ เด็กอายุแปดเก้าปีคนหนึ่งกลับมีความกล้าหาญและความตั้งใจเหลือเกิน

            “เธอ…ฉันนึกว่า เสี่ยวซีรู้เรื่องนี้ไหม?”

        ลั่วจื่อหานหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “รู้นิดหน่อยครับ แต่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องพูดอะไรอีก” ราวกับความทรมานและการตั้งตาคอยตลอดสิบกว่าปีหายไปพร้อมกับประโยคนี้ “สุดท้ายผมก็หาเจอ”

            อี้เฉิงก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า “ใช่ โชคดีที่ในที่สุดก็หาเจอ”

            ทั้งสองคนเดินเล่นอยู่ข้างนอกไปรอบๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำก่อนที่จะกลับบ้าน อี้เฉิงไม่สามารถดึงสติกลับมาจากความประหลาดใจอยู่นาน

            หลายปีมานี้เขาแสวงหาผลลัพธ์มากเกินไป เหมือนอีกาดื่มน้ำ มันเอาหินทั้งหมดที่อยู่ข้างกายโยนลงไปในเหยือกน้ำเล็กๆ เพียงเพื่อจะดื่มน้ำ ซึ่งในความเป็นจริงแล้วก้อนหินเพียงไม่กี่ก้อนก็เพียงพอที่จะดื่มน้ำได้อย่างง่ายดาย ด้วยสมองตื้นเขินของเขาเช่นนี้จึงไม่สามารถจินตนาการได้ถึงความเพียรพยายามของจิงเว่ยในการถมทะเล

            เขาทำได้ยังไงกัน? อี้เฉิงสำรวจลูกเขยของตัวเองเป็นครั้งคราว เขารู้สึกทั้งกลัว ทั้งชื่นชม ทั้งชอบใจ

            ถ้าหากท้ายที่สุดแล้วลั่วจื่อหานไม่เจออี้เป่ยซีล่ะ? อี้เฉิงไม่กล้าจินตนาการถึงเรื่องนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าพฤติกรรมไม่เป็นมิตรที่เขามีต่อลั่วจื่อหานก่อนหน้านี้มันน่ารังเกียจแค่ไหน

            เรื่องโชคชะตาของบัณฑิตคู่หญิงงามนั้น เขากลับเป็นเหมือนชายชราที่ยื่นเท้าเข้ามายุ่มย่ามโดยมีผ้าห่อเท้าเอาไว้ อี้เฉิงหัวเราะเยาะตัวเอง

            เป่ยซีอยู่กับเขาจะต้องมีความสุขอย่างแน่นอน ถูกคนถูกเวลา ทำไมเขาถึงไม่สร้างความงามนี้ล่ะ?

            อาจเป็นเพราะรอพวกเขาสองคน อาหารเช้าจึงเพิ่งถูกเตรียม อี้เฉิงนั่งรออยู่สักพักก็ไม่เห็นอี้เป่ยซีลงมา

            “เสี่ยวซีไปไหนล่ะ?”

            คุณแม่อี้เพิ่งจะนั่งก็ลุกขึ้นยืน “ฉันจะไปเรียกเขา สงสัยเมื่อวานนั่งรถนานไปหน่อย คงเหนื่อยล่ะมั้ง”

            “คุณน้า” ลั่วจื่อหานลังเลเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด “ให้ผมไปเถอะ”

            “ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ให้ฉันจัดการเถอะ เธอกินข้าวกับพวกเขาไปก็แล้วกัน”

            ลั่วจื่อหานเห็นว่าถ้าเขาจะขอร้องอีกก็ดูไม่สมเหตุสมผลเท่าไร “เสี่ยวซี ตอนนี้ไม่อยู่ที่ห้องตัวเอง”

            ทั้งสามคนต่างมองลั่วจื่อหาน ในแววตามีความลึกลับที่ต่างกันออกไป อี้เฉิงนวดคลึงขมับอย่างปวดหัวเล็กน้อย คุณแม่อี้กลับนั่งลงที่เดิมพร้อมกับหัวเราะ

            “งั้นก็ให้เขาพักผ่อนอีกหน่อยเถอะ ไว้ตื่นแล้วค่อยอุ่นให้เขา เดี๋ยวพวกเราต้องออกไปหาเพื่อนข้างนอก ความรับผิดชอบนี้ก็ยกให้เธอก็แล้วกัน”

            ใบหน้าของลั่วจื่อหานไม่มีความเคอะเขิน พยักหน้าตามปกติ

            คุณแม่อี้ส่งสายตาให้กับสามีของตัวเอง เธอพอใจกับชีวิตรักของพวกเขาสองคน แต่ในใจของอี้เฉิงยังคงรู้สึกผิดหวังกับลูกสาวของตัวเอง

        ห่างกันไม่ได้แม้แต่คืนเดียวเชียวเหรอ?

————

ตอนที่ 210 บทสรุปอันยิ่งใหญ่ (2)

             “พวกนายสองคนคุยอะไรกันน่ะ?” ลั่วจื่อหานเพิ่งออกมาจากห้องหนังสือ อี้เป่ยซีก็ลากเขาไปอีกทางด้วยความตื่นเต้น “ไม่ได้ทำให้นายลำบากใจนะ”

            “ก่อนที่เธอจะไปก็กำชับให้ดูแลคนไข้อย่างฉันขนาดนั้น คุณลุงรักเธอมาก จะทำให้ฉันลำบากใจได้ยังไงล่ะ”

            อี้เป่ยซียังคงไม่วางใจเล็กน้อย จู่ๆ เธอก็รู้สึกไม่ยุติธรรม ทำไมตอนที่เธออยู่ที่บ้านของลั่วจื่อหาน คนที่หวาดระแวงคือเธอ กลับมาที่อาณาเขตของตัวเองแล้วคนที่ไม่สบายใจก็ยังเป็นเธอ เธอเหลือบมองลั่วจื่อหาน ในเมื่อเขาบอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นมั้ง อย่างไรก็ตามลูกเขยตัวดีก็ได้เจอกับพ่อตาแม่ยายแล้ว ลูกเขยที่เกือบจะสมบูรณ์แบบอย่างเขา น่าจะผ่านด่านได้อย่างง่ายดายล่ะมั้ง

            อี้เป่ยซีจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์กับลั่วจื่อหานเพียงเพราะความคิดเห็นของพ่อแม่บุญธรรมตัวเอง เธอเพียงแต่หวังว่าคนในครอบครัวของเธอจะยอมรับคนที่เธอชอบได้ ทุกคนจะสามารถอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข ก็พอใจเป็นที่สุดแล้ว

            “ในเมื่อไม่มีอะไร งั้นฉันก็กลับห้องก่อนล่ะ ฉันหาข้ออ้างออกมา คุณแม่อี้คงรู้แล้ว”

            ลั่วจื่อหานจูงมือของเธอ ดึงเธอเข้าหาตัวเองเล็กน้อยแล้วจูบที่หน้าผาก “โอเค เธอก็อย่าเล่นจนดึกล่ะ นอนเร็วหน่อย” อี้เป่ยซีสบตากับเขาอยู่นาน กุมหน้าแล้ววิ่งกลับไปที่ห้อง ลั่วจื่อหานจึงถอนหายใจโล่งอก เขามองรอบกายอย่างจนใจเล็กน้อย

            ในสายตาของคนอื่นมันเป็นข้อได้เปรียบที่ไม่สามารถเพิกเฉยได้ แต่ในสายตาของครอบครัวนี้เกรงว่ามันกลับเป็นสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยง ตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเกลียดครอบครัวของตัวเองขนาดนี้

            “พ่อหนุ่ม” อี้เฉิงเปิดประตูออก พบว่าลั่วจื่อหานยังไม่ได้จากไปไหนตามคาด แสดงความชื่นชมออกมาเล็กน้อย “พรุ่งนี้ออกไปกับฉันหน่อย”

            ลั่วจื่อหานตอบว่า “ครับ” พร้อมรอยยิ้ม และกลับห้องด้วยความเบิกบานใจมาก

ดึกแล้วแต่อี้เป่ยซีพลิกตัวไปมานอนไม่หลับ เธออุตส่าห์สงบสติลงมาได้แล้ว แต่เรื่องขี้ประติ๋วในความเป็นจริงทำให้ด้ายเส้นบางๆ นั้นขาดผึ๋ง อี้เป่ยซีจนปัญญา ได้แต่ลืมตาที่ง่วงนอนเต็มที เปิดไฟแล้วส่งข้อความให้ลั่วจื่อหาน ไม่ถึงหนึ่งนาทีลั่วจื่อหานก็โทรกลับมา

            “นายก็ยังไม่นอนเหรอ?” อี้เป่ยซีดึงมุมผ้าห่ม ลำคอของเธอเหมือนกับว่าได้พักผ่อนไปแล้ว น้ำเสียงทั้งอ่อนล้าและแหบแห้งมาก อี้เป่ยซีคิดว่ามันไม่ยุติธรรมสำหรับเธอเลย ทั้งร่างกายหลับไหลไปแล้วเหลือเพียงสมองเอาไว้ที่ทำให้เธอคิดวุ่นวายและวิตกกังวลไม่หยุด

            “อืม”

        อี้เป่ยซีพลิกตัว ใช้แขนพยุงตัวเองขึ้นมาจากเตียง “นายคงไม่ได้ทำงานอยู่นะ?”

            “อืม” ทางนั้นหยุดไปครู่หนึ่ง “มีบางเรื่องยังจัดการไม่เสร็จ แต่เกือบแล้ว”

            “อ๋อ งั้นฉันไม่รบกวนนายแล้ว”

            “ไม่เป็นไร ฉันอยากฟังเสียงของเธอ”

            อี้เป่ยซีครุ่นคิด ไม่มีความจำเป็นต้องเล่าเรื่องวุ่นวายที่เธอคิดก่อนหน้านี้ให้ลั่วจื่อหานฟัง กลางดึกแบบนี้ก็ดูเหมือนไม่มีอะไรน่าคุย เธอหันไปมองผ้าม่านสีอ่อน พื้นหิมะด้านนอกส่องสว่างภายใต้แสงไฟ ผ้าม่านก็เผยให้เห็นแสงรัศมีจางๆ สมองของเธอรู้สึกร้อน

            “พวกเราออกไปเดินเล่นกันเถอะ”

            เธอได้ยินลั่วจื่อหานถอนหายใจ ไม่ช้าเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นที่ห้องของเธอ อี้เป่ยซีห่อตัวเองลวกๆ ด้วยเสื้อผ้าสามสองชิ้นวิ่งเท้าเปล่าไปเปิดประตู ลั่วจื่อหานดีดหน้าผากเธออย่างไม่เกรงใจ

            “รองเท้า”

            “อ่อ” อี้เป่ยซีรีบไปใส่รองเท้า ลากลั่วจื่อหานเข้าไปในสวน ดึกแล้วแต่หิมะยังคงโปรยปรายบางเบา เกล็ดหิมะส่องแสงอยู่ภายใต้แสงไฟที่อบอุ่นของลานบ้าน ดาวดวงน้อยที่หนาแน่นตกลงบนพื้นหิมะสีขาวบริสุทธิ์ทีละดวงๆ รวมตัวกันเป็นกองปุกปุย พอลมเอื่อยพัดโชยมา ดาวดวงน้อยบนพื้นผิวเหล่านั้นก็กระโดดโลดเต้นไปยังสถานที่อื่นอย่างมีความสุข

            เมื่อก่อนอี้เป่ยซีอยากจะท่องเที่ยวในคืนหิมะตกมาโดยตลอด แต่บางครั้งก็รู้สึกว่าวันนี้หนาวเกินไปหรือไม่ก็รู้สึกเบื่อหน่าย เธอแอบมองลั่วจื่อหาน ทันใดนั้นก็รู้สึกมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คนและทิวทิศน์ในช่วงเวลานี้ยอดเยี่ยมที่สุด คุ้มค่าแก่การเก็บไว้ในหน่วยความจำที่สุด

            บางครั้งอี้เป่ยซีก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนแก่ เมื่อจิตใจสงบเธอก็มักจะคิดถึงอดีต ราวกับเป็นผู้สังเกตการณ์อยู่ข้างๆ และความรู้สึกในอดีตเหล่านั้นก็จะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วย เธอเหมือนกำลังเล่าเรื่องราวให้ตัวเองในปัจจุบันฟังในฐานะคนที่ผ่านประสบการณ์มาก่อน คนเล่ามีความระลึกถึง คนฟังก็มีความรู้สึกแบบเดียวกัน เธอรู้สึกว่าสถานที่ที่เธอสำรวจนั้นห่างไกลเหลือเกินแต่เมื่อคิดดูอีกทีมันกลับเกิดขึ้นเมื่อไม่นานนี้เอง

            เรื่องที่ควรค่าแก่การจดจำไม่ใช่เป็นเพราะการเร่งรัดของเวลา หากแต่มันคุ้มค่าจึงอดไม่ได้ที่จะคิดถึงอยู่เสมอ

            “กำลังคิดอะไรอยู่?” ลั่วจื่อหานขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ค่อยพอใจที่อี้เป่ยซีตัดสินใจออกมาดูหิมะกลางดึกแบบนี้ แต่ไม่อยากขัดใจเธอ เขาห่อเธอหลายชั้นกลัวว่าเธอจะหนาว เป็นไปตามคาดว่ามือที่ยากจะอบอุ่นตอนอยู่ในห้องกลับเย็นเฉียบขึ้นมาอีกครั้ง

            “ฉันกำลังคิดว่า…การที่ได้อยู่กับนายมันเหมือนกับความฝันเลย แต่ว่ามันก็เกิดขึ้นจริงๆ บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในเทพนิยาย แต่ว่าบางทีก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นนางเอกในเทพนิยายจริงๆ”

            ลั่วจื่อหานกุมมือของเธอแน่น “คนที่อ่านนิยายก็ไม่รู้สึกมากมายขนาดนี้”

            อี้เป่ยซีซบอยู่ในอ้อมอกของเขาพร้อมรอยยิ้ม “ใช่สิ คนที่อ่านนิยายก็ทำแบบนี้ไม่ได้”

            ลั่วจื่อหานกอดเธอ “บางทีฉันก็รู้สึกเหมือนกำลังฝัน” อี้เป่ยซีที่อยู่ในอ้อมกอดเงยหน้าขึ้นมองเขา “เมื่อก่อน ตอนที่หาเธอไม่เจอ…แล้วก็ตอนนี้ที่กอดเธอไว้”

            เมื่อความฝันอันหอมหวานของทุกคนกลายเป็นความจริงก็มักจะมีความรู้สึกที่เกินจริงเสมอ นี่ไม่ใช่เพราะว่าไม่มีความเชื่อใจในอีกฝ่ายหรือในตัวคุณเอง หรือในอนาคต โลกแห่งความฝันมักจะถูกสลักครั้งแล้วครั้งเล่าอยู่ในชีวิตแห่งความเป็นจริงเสมอ ทุกรายละเอียดแห่งการขีดเขียนจะถูกจารึกลงอย่างพิถีพิถัน จนกระทั่งการลงสีครั้งสุดท้ายเสร็จสิ้น ภาพวาดนี้จะแตกต่างจากสิ่งที่คุณฝันเห็นและจากที่คุณคาดหวังอย่างแน่นอน แต่ความแตกต่างเหล่านี้เมื่อบวกกับความฝันดั้งเดิมแล้ว มันจะกลายเป็นผลงานชิ้นเอกที่คุณเองก็จะแทบไม่อยากจะเชื่อ

            แต่นี่คือสิ่งที่คุณวาดขึ้นมาเอง

            อี้เป่ยซีหัวเราะคิกคัก เขย่งเท้าแล้วจูบริมฝีปากของลั่วจื่อหานแผ่วเบา “แบบนี้ล่ะ สมจริงหน่อยไหม”

            ลั่วจื่อหานส่ายหัว อี้เป่ยซีจูบอีกครั้ง “ตอนนี้ล่ะ” ยังคงส่ายหัว มือของลั่วจื่อหานลูบๆ คางของอี้เป่ยซี เอนตัวเข้าไปช้าๆ บรรจบจูบอี้เป่ยซีอย่างล้ำลึก งัดเปิดฟันออกอย่างละมุนละม่อม…

            อี้เป่ยซีผลักลั่วจื่อหาน เขาจึงปล่อยเธออย่างเสียไม่ได้ “ยังไม่พอ”

            “โอเคๆๆ ไม่พอช่างมันปะไร งั้นก็ปล่อยมันไปเถอะ”

            ทั้งสองคนเดินเล่นอยู่ในสวนสองสามรอบ ลั่วจื่อหานเห็นว่าจมูกของเธอเย็นจนเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว จึงพาเธอกลับไป จับยัดเข้าไปในผ้าห่มโดยไม่สนใจคำปฏิเสธของเธอแล้ว

            เธอไม่ได้นอนหลับสนิทดีในรถเมื่อตอนกลางวัน ตกกลางคืนก็ออกไปเที่ยวเล่นหลายรอบ ร่างกายที่มีท่าทีต่อต้านอยู่แล้วก็ไม่ยอมขยับเขยื้อนโดยสมบูรณ์ อี้เป่ยซีซุกตัวอยู่ในผ้าห่มที่อบอุ่น เมื่อได้กลิ่นที่คุ้นเคยก็ค่อยๆ รู้สึกอ่อนล้า ไม่ต้องการคิดอะไรทั้งนั้นและความรู้สึกตัวก็เริ่มเลือนลาง

            ลั่วจื่อหานช่วยเธอห่มผ้า เก็บเสื้อผ้าที่เธอทิ้งเรี่ยราด จัดเรียงเอกสารในมือให้เรียบร้อย แล้วนอนลงกอดเธอไว้ในอ้อมแขนตัวเอง

        เขายกตัวขึ้นจูบขมับของอี้เป่ยซี “เพียงพอแล้ว” แล้วหลับสนิทตลอดคืน

————

ตอนที่ 209 บทสรุปอันยิ่งใหญ่ (1)

       จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น อี้เป่ยซีจึงรีบกลับบ้านของตัวเอง ที่นี่ไม่จืดชืดเหมือนบ้านของลั่วจื่อหาน สถานที่ที่บ้านอี้ตั้งอยู่นั้นให้ความสำคัญกับเทศกาลตรุษจีนเป็นพิเศษ มีโคมไฟหลากสีสันทั่วทุกที่ เมื่อพบเจอเพื่อนบ้านสองสามคนที่รู้จักระหว่างทาง พวกเขายังทักทายทั้งสองอย่างเป็นมิตรและกล่าวสวัสดีปีใหม่

            “พาแฟนกลับมาฉลองปีใหม่ที่บ้านเหรอ”

            อี้เป่ยซีพยักหน้าด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

            “ดีจัง คุณหนูบ้านอี้มีคู่แล้ว พ่อหนุ่มนี่ก็ไม่เลวนะ แม่เธอต้องดีใจแย่เลย” เธอพูดกับพวกเขาอีกสองสามคำ จึงกลับไปที่สวนพร้อมรอยยิ้ม

            สวนของบ้านอี้อยู่ตรงกลาง ลั่วจื่อหานเปิดประตูอย่างผ่อนคลาย อี้เป่ยเฉินเพิ่งออกมาจากบ้านพอดี เขาเร่งฝีเท้าเพื่อไปเจอพวกเขา

            “กลับมาแล้วเหรอ” เขาหยุดอยู่ห่างจากอี้เป่ยซีเล็กน้อย ลั่วจื่อหานส่งกุญแจให้กับพ่อบ้าน โอบไหล่อี้เป่ยซี

            “อืม” ลั่วจื่อหานแย่งตอบ “กลับมาแล้ว” อี้เป่ยซีใช้ศอกกระทุ้งเขา

            อี้เป่ยซีเฉินรู้สึกไม่พอใจ หัวเราะเย้ยสองสามที หันหลังกลับไป อี้เป่ยซีมองลั่วจื่อหานอย่างตำหนิ “นายยโสเกินไปแล้ว”

            “ใช่ กว่าฉันจะสมปรารถนาได้ลำบากแทบแย่ ยโสหน่อยก็ไม่เกินไปหรอก”

            “นาย…” อี้เป่ยซีเอานิ้วจิ้มเอวของลั่วจื่อหานสองสามที “เหมือนเด็กน้อยเลย”

            อาหารวันรวมตัวเพิ่งถูกจัดลงบนโต๊ะ เมื่อคุณพ่ออี้และคุณแม่อี้เห็นลั่วจื่อหานที่เข้ามาด้วยกันแล้วก็เก็บท่าทียิ้มแย้มแจ่มใสก่อนหน้านี้ทันที จงใจทำหน้าบูดบึ้งพร้อม “ยกที่นั่ง” ให้สองคนที่กลับมาด้วยความเฉยเมยเป็นอย่างมาก บนชั้นวางของถูกจัดวางเสียจนอี้เป่ยซีอยากจะประสานมือคารวะแล้วพูดว่าขอบพระทัยฝ่าบาท

            อี้เป่ยซีมองลั่วจื่อหานอย่างเป็นกังวล แต่เขากลับมีท่าทีมั่นใจและเปิดกว้าง ในขณะนั้นอี้เป่ยซีก็สบายใจแล้ว คนที่รู้สึกลำบากใจควรจะเป็นลั่วจื่อหานมากกว่า มันเกี่ยวกับเธอที่ไหนกัน ทำไมต้องไปกังวลใจด้วย ยังมีเรื่องที่ลั่วจื่อหานจัดการไม่ได้ด้วยเหรอ?

            แม้จะปลอบใจตัวเองแบบนี้ แต่ก็ยังมีชั้นเหงื่อบางๆ ซึมอยู่ที่ฝ่ามือของอี้เป่ยซี มือที่แห้งและอบอุ่นกุมฝ่ามือของเธอ เช็ดเหงื่อจากฝ่ามือของเธอเบาๆ

            “แค่ก พอได้แล้ว แค่กินข้าวทำอะไรยุกยิกอยู่ได้ ให้คนอื่นกินข้าวดีๆ หน่อยได้ไหม” อี้เฉิงขัดจังหวะสองคนที่สบตากันไปมา อี้เป่ยซีแอบแลบลิ้น นั่งตัวตรง แสดงท่าทีเยือกเย็น กินข้าวไม่พูดจา เหมือนกับสามคนที่เหลือของบ้านอี้

            คุณพ่ออี้เปิดฉากจู่โม “ขอโทษนะประธานลั่ว อาหารวันรวมตัวของบ้านเราก็มีแค่นี้ วันนี้ทำให้คุณลำบากใจแล้ว”

            ลั่วจื่อหานเพิ่งจะคีบชิ้นปลาที่แกะก้างปลาออกแล้วลงบนจานของอี้เป่ยซี อี้เฉิงไอ อี้เป่ยซีจึงวางเนื้อปลาลงอย่างอึดอัดใจ หันไปคีบผักใบเล็กมากัดแทน

            ลั่วจื่อหานหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “ฝีมือของคุณน้าเยี่ยมมากครับ ตอนที่ผมสองสามขวบก็ไปที่เมืองจีนแล้ว ก็นับได้ว่าเคยกินมาหลายที่ แต่ยังไม่เคยเห็นที่ไหนเทียบฝีมือของคุณน้าได้เลย”

            ใครๆ ก็ต่างชอบการถูกชื่นชม คุณแม่อี้ที่ชอบการทำอาหารมากเป็นพิเศษอยู่แล้วแทบจะคงสีหน้าที่แข็งทื่อก่อนหน้านี้ไว้ไม่อยู่ เธอเหลือบมองลั่วจื่อหาน เบือนสายตาของตัวเองอย่างเย็นชาอีกครั้ง ลั่วจื่อหานพยายามอย่างต่อเนื่อง “เมื่อก่อนผมก็เคยทำกับข้าวให้เสี่ยวซี ผมก็หาสูตรปลาหลายอย่าง บางทีก็คิดค้นเองบ้าง แต่มันไม่อร่อยเท่าของคุณน้าเลย? คุณน้าสอนผมหน่อยได้ไหมครับ?”

            อี้เป่ยซีเกือบจะสำลักข้าว เธอมองลั่วจื่อหาน เขาผลักๆ น้ำแก้วหนึ่งให้เธอโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

“ก็ไม่ได้มีอะไรมาก ก็แค่นี้เอง…” เมื่อคุณแม่อี้เห็นว่ามีคนที่คุยเรื่องในครัวกับตัวเองได้ก็เริ่มร่ายยาวทันที อดใจรอไม่ไหวที่จะแบ่งปันประสบการณ์ทั้งหมดของการเป็นแม่บ้านเป็นเวลาหลายปีอย่างหมดเปลือก อีกทั้งนักเรียนของเธอก็ตั้งใจฟังและให้ความสนใจเป็นอย่างมาก อย่างน้อยในสายตาเธอก็เป็นอย่างนั้น

            พูดไปพูดมา คำพูดของคุณแม่อี้ก็เริ่มเปลี่ยนรสชาติ “เธอก็พอจะเข้าใจได้ เธอดูบ้านพวกเราไม่กี่คนสิ…อี้เป่ยซีวันๆ เอาแต่กิน…”

            อี้เฉิงไอสองครั้ง คุณแม่อี้จึงรู้สึกตัวว่าเธอทำหน้ากากของตัวเองหล่นพื้นซะแล้ว และไม่สามารถก้มลงไปเก็บได้อีก เธอพิงเก้าอี้เงียบๆ รู้สึกชื่นชมลั่วจื่อหานอย่างสุดบรรยาย

            ทันทีที่ได้ฟังก็รู้ว่าเป็นผู้ชายที่ผ่านชีวิตมาด้วยจิตใจที่มั่นคง คุณแม่อี้คิดในใจ ในเมื่ออี้เป่ยซีชอบ เขาก็ดีกับลูกสาวของเธอ รูปลักษณ์หน้าตาก็หาที่ติไม่ได้ เป็นลูกเขยในอุดมคติอย่างไม่ต้องสงสัย…แต่ว่านะ คุณแม่อี้ถอนหายใจ ครอบครัวนี้ พวกเขาจ่ายไม่ไหวจริงๆ

            อี้เฉิงพ่ายแพ้ในการแข่งขันรอบแรกแล้ว เขากัดฟันกราม สายตายิงไปที่ลั่วจื่อหานราวกับลูกธนู เขาก้มหน้า ช่วยอี้เป่ยซีคีบผักตลอดเวลา ส่วนตัวเองก็ไม่ได้กินอะไรมาก อี้เป่ยซีก็สังเกตเห็นเช่นกัน ทั้งสองคนแลกเปลี่ยนสายตากันอีกครั้ง อี้เฉิงเห็นอี้เป่ยซีก้มหน้าด้วยความหดหู่ ก็เลือกอาหารที่คิดว่าลั่วจื่อหานน่าจะชอบให้เขาเป็นจำนวนมาก

            กินข้าวเสร็จคุณแม่อี้ก็ลากอี้เป่ยซีไปคุยด้วย อี้เป่ยซีมุ่ยปากลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ แล้วเดินเข้าไปหาอี้เฉิงอย่างไม่วางใจ “คุณพ่ออี้ ร่างกายเขายังไม่หายดีนะคะ”

            เธอหมายความให้เขาออมมือหน่อย อี้เฉิงยิ้มพยักหน้า ลูบเคราที่ไม่มีอยู่จริง ส่งภรรยาและลูกสาวของเขาออกไป ในห้องรับแขกเหลือเพียงพ่อตาและลูกเขยสองคน

            “เล่นหมากรุกเป็นไหม?”

            คิ้วของลั่วจื่อหานขยับ พยักหน้า “ก็พอได้ครับ”

            “ไปห้องอ่านหนังสือฉัน พวกเราเล่นกันสักตา”

            “ครับ”

            กระดานหมากรุกถูกวางไว้บนโต๊ะของอี้เฉิงอย่างดีแล้ว ลั่วจื่อหานเห็นว่ามันเป็นเกมส์จบที่ค่อนข้างสมดุลสำหรับทั้งสองฝ่าย แต่ว่าหมากสีดำเริ่มสูญเสียความได้เปรียบไปทีละน้อยแล้ว เขารอให้อี้เฉิงนั่งฝั่งหมากสีดำ ตัวเองจึงนั่งลงฝั่งสีขาว

            “ได้ยินว่าเธอวาดรูปเป็นด้วยเหรอ? ช่างเข้าใจตอบสนองความต้องการของคนอื่นจริงๆ”

            ลั่วจื่อหานพูดกับเขาอย่างไม่ถ่อมตัว “ตอนเด็กๆ ที่ได้เจอกับเสี่ยวซีก็คิดอยากเรียนวาดภาพหมึกแล้วครับ คิดไม่ถึงว่าต่อมาก็ได้ชื่อเสียงจอมปลอมโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้เสี่ยวซีชอบ ก็นับว่าเป็นโชคดีของผมอยู่”

            อี้เฉิงก็เคยได้ยินเรื่องราวการวาดรูปของลั่วจื่อหานมาเหมือนกัน เขาพ่นลมหายใจเย็นชา หมากสีดำเดินไปยังตำแหน่งที่แสนจะเขี้ยวลากดิน แม้แต่ตัวหมากที่กระจัดกระจายอยู่ข้างหลังก็ชี้ตรงไปยังตัวหมากสีขาว

            “จะเป็นโชคดีหรือโชคร้ายก็ยังบอกไม่ได้หรอกนะ”

            ลั่วจื่อหานวางหมากบนกระดานของตัวเองอย่างผ่อนคลาย “คุณลุงพูดถูก ถ้าประสบความสำเร็จ มันก็เป็นโชคดีสำหรับผม ถ้าไม่สำเร็จ งั้นก็คงเป็นโชคร้ายจริงๆ แล้ว”

            อี้เฉิงกำหมาก “ข้างกายเสี่ยวซีไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว คนที่สง่างามกว่าเธอ เข้ากับคนได้ง่ายกว่า รูปงามกว่าก็มีเยอะ เธอจะแน่ใจได้ยังไง ว่าเธอจะต้องเป็นคนที่เสี่ยวซีเลือก?”

            “ทำไมคุณลุงถึงเลือกคุณน้าล่ะครั้บ?”

            อี้เฉิงตอบไม่ได้

            ลั่วจื่อหานเดินหมากอย่างใจเย็นอีกครั้ง “ความรักเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ไม่เหมือนทำธุรกิจที่ต้องมาชั่งน้ำหนักว่าคุ้มหรือเปล่า ชอบเขาแล้วก็คือชอบ เรื่องอื่นต่อให้เลอค่าสวยงามแค่ไหนก็ไม่อยู่ในสายตาแล้ว”

            “คุณลุงพูดถูก คนที่สง่างามกว่าผมมีเยอะ เป็นไปได้ว่าในบรรดาคนที่คุณลุงรู้จัก ผมอาจไม่ใช่คนที่เหมาะกับเสี่ยวซีที่สุด แต่ว่าคนที่เป็นเนื้อคู่กันก็ไม่ใช่คนที่เหมาะสมกัน การที่คนสองคนจะอยู่ด้วยกันก็คือการยอมรับซึ่งกันและกันและปรับตัวเข้าหากันอย่างต่อเนื่อง” เขาเงยหน้ามองอี้เฉิง “คุณลุงกับคุณน้าก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอครับ?”

            อี้เฉิงตัดเส้นทางของลั่วจื่อหาน “เธอเข้าใจอะไรเยอะเหมือนกัน”

            “ก็แค่ฟังเขามา ผมโชว์โง่ต่อหน้าคุณลุงซะแล้ว”

            อี้เฉิงส่งหมากสีดำอย่างแรง “แต่ว่า พวกเราสองคนไม่เหมือนกัน”

            “เหมือนครับ” ลั่วจื่อหานหัวเราะ “คุณลุงอาจจะแค่เข้าใจครอบครัวผมแต่ไม่เข้าใจผม ตอนเด็กๆ ผมโตมากับคุณปู่กับคุณย่า รากฐานผมไม่ได้อยู่ที่นี่แต่อยู่ที่ประเทศ…ผมยังมีน้องชายอีกคน เขาโตมากับพ่อกับแม่”

            อี้เฉิงเข้าใจความหมายในคำพูดของเขา รู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย “เธอมั่นใจ เพียงแต่ว่า เพื่อผู้หญิงคนนึง มันคุ้มเหรอ?”

        “ความรักไม่มีคำว่าคุ้มหรือไม่คุ้ม” ลั่วจื่อหานเอาหมากในมือวางกลับลงไปในกล่อง “ผมแพ้แล้ว”

————

ตอนที่ 208 ฟ้าบันดาลให้เป็นคู่ชีวิต (3)

             ลั่วจื่อจี้หันไปมองพี่ชายของเขา เห็นว่าคนข้างหลังกำลังมองผู้หญิงที่เคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ด้วยรอยยิ้ม เอ่ยปากขึ้น “ของพี่ฉันมันไม่ใช่ของเธอนี่นา อาซ้อ อย่างกไปหน่อยเลยน่า?”

            อี้เป่ยซีเห็นว่ารอบกายมีเพียงพวกเขาสามคน พูดอย่างกล้าหาญ “ฉันมีแค่ความรักที่มีให้พี่ชายนาย ต้องการเท่าไรฉันก็ให้ได้”

            แบบนี้ก็ได้เหรอ? ลั่วจื่อจี้อึ้งอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง ยิ้มอย่างเขินอายแล้วกลับไปนั่งที่ ลั่วจื่อหานได้ยินคำตอบของอี้เป่ยซีแล้วอารมณ์ดีมาก จูงมือของเธอ ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่มองเธอด้วยรอยยิ้ม

            “วันนี้นายอารมณ์ดีมากเหรอ?” อี้เป่ยซีนึกถึงฉากตอนที่อยู่ชั้นบนอีกครั้ง มองค้อนเขาอย่างเคืองๆ ต้องการจะชักมือของตัวเองกลับ แต่เขายังคงคว้าไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

            ทันใดนั้นเธอก็ยื่นมือออกมาสัมผัสหน้าผากของลั่วจื่อหาน ไม่มีไข้นี่นา ทำไมวันนี้ถึงมีพฤติกรรมประหลาดแบบนี้ ขณะที่อี้เป่ยซีกำลังอ้าปากต้องการจะถามถึงเหตุผล คุณแม่ลั่วก็ได้ลงมาจากชั้นบนอย่างเชื่องช้า กล่าวคำพูดอบอุ่นสองสามคำ งานเลี้ยงก็เริ่มต้นขึ้น

            บรรยากาศของงานเลี้ยงจืดชืดมาก บ้านลั่วปฏิบัติตามกฏที่ว่าไม่คุยกันเวลากินข้าวอย่างเคร่งครัด งานฉลองดั้งเดิมที่อุดมสมบูรณ์สูญเสียสีสันไปทันใดในสายตาของอี้เป่ยซี

            ทำไมเธอต้องหาเรื่องด้วยนะ หรือว่าเธอยังประเมินตัวเองสูงเกินไป คิดว่าตัวเองมีเพชรเลอค่า

            อี้เป่ยซีส่ายหัวน้อยๆ รู้สึกว่ามีใครเตะขาตัวเองที่ใต้โต๊ะ เดิมทีเธอรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่แล้ว บวกกับความไม่พอใจที่มีต่อลั่วจื่อหานเมื่อเช้านี้ เมื่อเธอเตะก็กลับมีเพียงอากาศ อดไม่ได้ที่จะจ้องคนข้างๆ เขม็ง

            ผีเด็กบ้า ไม่เคยเห็นผู้ชายที่ไร้สาระแบบนี้มาก่อนเลย

            “เป่ยซี เดี๋ยวจะกลับบ้านกับจื่อหานหรือเปล่า?” จู่ๆ คุณแม่ลั่วเอ่ยขึ้น น้ำเสียงที่สนิทสนมทำให้อี้เป่ยซีรู้สึกไม่สมจริงเล็กน้อย จนกระทั่งเมื่อคนข้างๆ เตะเธอ เธอจึงดึงสติกลับมา

            อี้เป่ยซีรีบพยักหน้า “ใช่ ใช่ค่ะ” ลั่วจื่อหานจะต้องเป็นคนบอกพวกเขาแน่ๆ ปกติก็ไม่เคยเห็นเขาปากมากแบบนี้นี่นา

            ลั่วจื่อหานสังเกตเห็นสายตาของเธอ ส่ายหัว แสดงให้เห็นว่าเขาเองก็ไม่รู้

            “บ้านพวกเราไม่ได้จัดเทศกาลแบบนี้นานแล้ว ถ้ามีตรงไหนผิดพลาด เธอก็ทนเอาหน่อยนะ”

            “เปล่าค่ะ เปล่าค่ะ” อี้เป่ยซีโบกมือพัลวัน “เยี่ยมมากเลย คิดว่าบ้านฉันก็ทำแบบนี้เหมือนกัน คุณน้ากับคุณลุงเอาใจใส่มากเลย อี้เป่ยซีควรจะพูดมากกว่า ว่าถ้ามีตรงไหนผิดพลาด คุณน้ากับคุณลุงชี้แนะด้วยนะคะ”

            เมื่อไม่ได้พูดต่อ คุณแม่ลั่วเพียงแต่พยักหน้า อี้เป่ยซีหัวเราะเขินอาย ต่อสู้กับอาหารในจานต่อ

            ขณะที่กำลังจะกลับ ทันใดนั้นคุณแม่ลั่วก็เรียกอี้เป่ยซีไปที่ห้องของตัวเอง อี้เป่ยซีเคาะและเปิดประตูห้องนอนใหญ่ด้วยความตื่นเต้น

            “คุณน้า”

            “นั่งสิ” คุณแม่ลั่วมองเก้าอี้ที่ข้างเตียง ส่งสัญญาณให้เธอนั่งลง อี้เป่ยซีนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความระมัดระวัง ไม่กล้าขยับเขยื้อน

            “เธอตื่นเต้นอะไร? ฉันไม่ได้จะกินเธอสักหน่อย”

            “เปล่าค่ะ ฉัน ก็แค่ เวลาที่อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ ก็จะตื่นเต้นโดยอัตโนมัติ ขอโทษนะคะ ที่ทำให้คุณน้าไม่พอใจ”

            คุณแม่ลั่วหน้าบึ้ง “ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น”

            “ไม่ๆๆ ฉันไม่ได้บอกว่าน้าหมายความว่าแบบนั้น ฉันหมายถึง…” อี้เป่ยซีคิดจนหัวแทบระเบิดก็นึกคำอธิบายไม่ออก เธอหยิกมือของตัวเองอย่างแรง แต่ก็ยังคงไม่สามารถสงบลงได้

            คุณแม่ลั่วกลับหัวเราะ จากนั้นก็เผยสีหน้าเคร่งขรึมอีกครั้ง กวาดตามองอี้เป่ยซี เธอรีบนั่งตัวตรงเหมือนนักเรียนที่เชื่อฟัง รอรับคำสั่งสอนจากอาจารย์

            “ฉันก็จะพูดกับเธอแบบไม่อ้อมค้อมนะ บอกตามตรง เธอไม่เหมาะกับลั่วจื่อหานเลยสักนิด ฉันไม่พอใจกับเธอทั้งสองคนมาก”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า เธอดูออกตั้งนานแล้ว คนที่ไม่พอใจพวกเขาทั้งสองคนมีเยอะมาก

            “ลั่วจื่อหานเป็นคนดื้อรั้น อะไรก็ตามที่เขามั่นใจแล้ว ไม่ว่าคนอื่นจะพูดยังไง จะกล่อมเขายังไงเขาก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจ ฉะนั้น อี้เป่ยซี ตอนนี้ฉันเลยต้องยอมรับเธอ มานี่สิ” เธอกวักมือเรียกอี้เป่ยซี อี้เป่ยซีเดินเข้าไปหาเธอด้วยความกลัวและกังวลใจ คุณแม่ลั่วดึงมือเธอขึ้นมา สวมสร้อยข้อมือเงินเส้นหนึ่งบนมือของเธอ ดูเหมือนว่ามีแสงแดดส่องอยู่บนมือเธอขณะที่กำลังเคลื่อนไหว

            “คุณ คุณน้า มันไม่เหมาะมั้งคะ…”. อี้เป่ยซีต้องการจะชักมือกลับ ไม่คิดถึงว่าคุณแม่ลั่วจะแรงเยอะกว่าเธอ เมื่อถูกมองด้วยสายตาอันเฉียบคม อี้เป่ยซีก้มหน้าอย่างว่าง่ายทันที ปล่อยให้เธอสวมสร้อย

            สร้อยข้อมือสีเงินเหมาะกับมือของเด็กสาวมาก มันพันรอบข้อมือที่บอบบางขาวใส กลมกลืนกันเป็นอย่างยิ่ง คุณแม่ลั่วพยักหน้า

            “มันคือของรักแทนใจที่ปู่ของจื่อหานมอบให้คุณย่าของเขา ตอนนั้นวัสดุขาดแคลน คุณปู่ของลั่วจื่อหานต้องอยู่ข้างนอกนานกว่าหนึ่งเดือนถึงจะทำสร้อยข้อมือเส้นนี้ได้”

            อี้เป่ยซียกข้อมือขึ้นมาตรงหน้า มองดูสไตล์และรูปแบบของสร้อยข้อมืออย่างละเอียด ในความเป็นธรรมชาติและเรียบง่ายนั้นมีความหมายอันลึกซึ้งสุดคณานับ “สวยมากจริงๆ” เธอเข้าใจว่ามันหมายถึงอะไรในภายหลัง มองคุณแม่ลั่วด้วยความตกตะลึงเล็กน้อย “คุณ คุณน้า”

            “ฉันไม่ได้หมายความเป็นอื่น ฉันก็ยังไม่ชอบเธออยู่ดี แต่คนที่จะใช้ชีวิตร่วมกับเธอไม่ใช่ฉัน ฉันจะชอบหรือเปล่าก็ไม่มีประโยชน์ ฉันแค่อยากบอกเธอว่าให้ปฏิบัติต่อจื่อหานให้ดี อย่าหักหลังเขา ฉันเห็นว่าเขาทำเพื่อเธอมากแค่ไหนและเชื่อว่าเธอก็รู้สึกได้ ตอนนี้ฉันก็ทำได้แค่อวยพรให้พวกเธออยู่กันยืนยาวจนแก่เฒ่า ถ้าหากเธอทำร้ายจื่อหานล่ะก็ ฉันจะเป็นคนแรกที่ไม่ปล่อยเธอแน่”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า “คุณน้า คุณน้าวางใจเถอะค่ะ”

            “ยังมีอีก”

ยังมีอีก? หางตาของอี้เป่ยซีกระตุกเล็กน้อย ยังคงนั่งตัวตรงรอรับคำสั่ง คุณแม่ลั่วกระแอมอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “ลั่วจื่อหานคือลูกชายของฉัน ยังไงฉันก็พอเข้าใจเขาบ้าง ถ้าเขาอารมณ์ไม่ดี เธอก็อย่าตามใจเขาให้มาก ถ้าเธอได้รับความเจ็บช้ำน้ำใจก็อย่าทน อย่างน้อยเขาก็ยังเชื่อฟังฉัน”

            อี้เป่ยซีพยักหน้าหงึกหงัก “ฉันรู้แล้วค่ะคุณน้า ขอบคุณมากค่ะ”

            “ทำไมฉันเห็นเธอทำหน้าเหมือน ‘ในที่สุดก็มีคนเข้าใจฉัน’”

            “เปล่าค่ะ เปล่า ฉันกำลังซาบซึ้ง ซาบซึ้งค่ะ”

            “เอาเถอะ รีบออกเดินทางเถอะ ขืนยังไม่ไปอีกพอถึงบ้านฟ้าก็มืดแล้ว”

            อี้เป่ยซีราวกับได้ยินพระราชกฤษฎีกาอภัยโทษ รีบลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตู วางมือบนลูกบิด หันมายิ้มอย่างสดใสให้คุณแม่ลั่ว “คุณน้า ฉันจะพาลั่วจื่อหานกลับมาบ้านบ่อยๆ ค่ะ”

            คุณแม่ลั่วดวงตาเป็นประกาย เบือนหน้าหนีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “เธอรีบไปเถอะ”

            เธอยิ้มออกไปจากห้อง ลั่วจื่อหานรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว จูงมือเธอโดยอัตโนมัติ แกว่งมือพาเธอเดินออกไปจากบ้านหลังใหญ่

            “ยังไงอากาศข้างนอกก็สดชื่นกว่าหน่อย วิวก็สวยมากด้วย”

            ลั่วจื่อหานเลิกคิ้ว “อ่อ งั้นพวกเราไม่กลับแล้วเหรอ?”

        “เปล่าๆๆ ยังต้องกลับไป จะมาอาลัยอาวรณ์สิ่งของข้างทางที่ไม่จีรังพวกนี้ได้ยังไง ไร้อนาคตจริงๆ” เธอบิดขี้เกียจ สร้อยข้อมือสีเงินเกี่ยวพันอยู่รอบข้อมือของเธอ ลั่วจื่อหานยกมุมปากยิ้ม

————

ตอนที่ 207 ฟ้าบันดาลให้เป็นคู่ชีวิต (2)

             อี้เป่ยซีดูแลลั่วจื่อหานอยู่ข้างเตียงอย่างแข็งขันเป็นเวลาเกือบหนึ่งเดือน ใบหน้าของคุณแม่ลั่วซึ่งแข็งทื่อมาตลอดนั้นค่อยๆ ละลายไปกับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน เธอพูดคุยกับอี้เป่ยซีเป็นครั้งคราวแต่ว่าหัวข้อก็มักจะเกี่ยวข้องกับลั่วจื่อหานเสมอ คุณแม่ลั่วมองออกว่าความรักของเด็กสาวคนนี้เรียบง่ายบริสุทธิ์ และปฏิบัติต่อลูกชายของเธอด้วยความจริงใจ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะพลอยยอมรับไปด้วย

            “หา จริงเหรอคะ” อี้เป่ยซีป้องปากหัวเราะ ดวงตาที่โก่งยิ้มนั้นสดใส คุณแม่ลั่วถูกสะกดเล็กน้อย เมื่อดึงสติกลับมาช้าๆ เด็กสาวยังคงหัวเราะอยู่

            “ตลกขนาดนั้นเลย?”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า “ค่ะ คิดไม่ถึงว่าตอนเด็กๆ ลั่วจื่อหานจะซนขนาดนี้ หลังจากนั้นล่ะคะ คุณครูได้ตีเขาหรือเปล่า?”

            “เธออยากรู้ขนาดนี้ถามฉันก็ได้มั้ง?” สองวันก่อน ลั่วจื่อหานสามารถลงจากเตียงและเดินได้อย่างอิสระได้แล้ว นั่งลงข้างอี้เป่ยซีโดยตรง “พวกเธอกำลังคุยอะไรกัน?”

            คุณแม่ลั่วรู้สึกได้ถึงความสนิทสนมระหว่างคนทั้งสองที่ซ่อนไว้ไม่มิด มีความรู้สึกเหมือนว่าพวกเขาควรจะอยู่ด้วยกัน เขาหาข้ออ้างเพื่อทิ้งให้สองคนหนุ่มสาวอยู่ด้วยกันตามลำพัง เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะร่าเริงดังขึ้นด้านหลัง เธอก็ถอนหายใจเบาๆ

            ดูเหมือนว่าเธอคิดผิดไปจริงๆ คนที่ลั่วจื่อหานชอบด้วยใจจริงต่างหากที่เหมาะสมกับเขาที่สุด เธอไม่ควรสงสัยในสายตาของลูกชายตัวเอง โชคดีที่เรื่องเกิดขึ้นโดยไม่ได้สูญเสียอะไรมาก พวกเขาสองคนยังคงปลอดภัยดี

            “คิดไม่ถึงว่าตอนเด็กๆ นายจะซนแบบนี้” อี้เป่ยซีจิ้มๆ ไหล่ของเขา “นายคิดได้ยังไงว่าจะเอาเครื่องสำอางค์ของคุณครูมาวาดรูป เขาต้องเกลียดนายตายแน่”

            “เอ่อ…” ลั่วจื่อหานก้มหน้านึก “ฉันเคยทำเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?”

            อี้เป่ยซีหรี่ตา “ใช่สิ ใช่สิ คุณน้าเพิ่งบอกฉัน อย่าปัดความรับผิดชอบเพราะตัวเองจำไม่ได้สิ ร้ายมาก คิดไม่ถึงว่าตอนนายเด็กๆ จะร้ายแบบนี้”

            “แวบนั้นคิดว่าสีมันเหมาะมือดี ก็เลยเอามาใช้แล้ว”

            “คุณครูวิชาศิลปะคงลำบากใจแย่ ฮ่าๆ”

            ลั่วจื่อหานเขี่ยปลายจมูกของเธอ “ฉันเห็นว่าเธอก็ไม่ได้เห็นใจเขาเท่าไร”

            “ฉันเห็นใจสิ ก็แค่อดขำในความโชคร้ายของคนอื่นไม่ได้ก็เท่านั้น”

            “เป่ยซี” ลั่วจื่อหานเอื้อมมือโอบกอดคนที่อยู่ตรงหน้า “คิดจะกลับไปเมื่อไร?”

            อี้เป่ยซีครุ่นคิด “อีกสองวันก็ตรุษจีนแล้ว ไว้ผ่านตรุษจีนก่อนค่อยกลับไป? ฉันรู้สึกเหมือนว่าคุณน้ากับคุณลุงอยากให้นายอยู่ที่นี่”

            ดวงตาของลั่วจื่อหานเป็นประกาย ไม่พูดจา

            เธอเห็นท่าทางของลั่วจื่อหานก็เข้าใจว่าเขากำลังคิดอะไร ซุกไซ้ในอ้อมอกของเขาอย่างออดอ้อน “แหม ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย พวกเขาก็ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องในตอนหลังนี่นา นายก็ใจกว้างหน่อยไม่ได้หรือไง”

            “เป่ยซี” เขายื่นมือลูบหัวของเธอ มีความจนปัญญาในลมหายใจ “เธอไม่จำต้องเป็นคนเข้าอกเข้าใจขนาดนี้ก็ได้”

            “ฉันรู้น่า ฉันเปล่าเข้าอกเข้าใจหรอกนะ พวกเราก็กินข้าวกับพวกเขามื้อนึง จากนั้นก็กลับบ้านฉันโดยไม่ต้องบอกลา นายก็แก้แค้นพวกเขาแบบนี้ดีไหม?” อี้เป่ยซีกระพริบตาใส่เขา แววตาที่เหมือนดาวดวงยามเช้าเปี่ยมไปด้วยความหวัง

ลั่วจื่อหานถอนหายใจเบาๆ พยักหน้า

บรรยากาศตรุษจีนที่ประเทศ U นั้นเงียบเหงามาก บวกกันพวกเขาตั้งรกรากอยู่ในประเทศนี้ตั้งแต่รุ่นคุณปู่แล้ว เมื่อเวลาผ่านไปความกะตือรือร้นต่อเทศกาลดั้งเดิมจึงมีไม่มาก อย่างไรก็ตามหลังจากคุณแม่ลั่วรู้ว่าทั้งสองคนจะอยู่ต่อก็รีบจัดแจงให้คนประดับประดาสถานที่ทันที โคมไฟสีแดงที่แขวนอยู่ภายในห้องสไตล์ยุโรปให้ความรู้สึกขัดตาเล็กน้อยแต่ให้ความรู้สึกขบขันยิ่งกว่า

            เมื่อวานอี้เป่ยซีอดนอนทั้งคืนเพื่อเร่งส่งต้นฉบับ ลั่วจื่อหานปลุกเธอหลายรอบแต่ก็ไม่ตื่น เขาลากผ้าห่มของเธอแต่เธอคว้ามันทันทีแล้วซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มอีกครั้ง

            “ฉันง่วงมาก”

            “เมื่อวานเธอยังตื่นเต้นอยากฉลองตรุษจีนอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ยังไม่ตื่นอีกล่ะ” ลั่วจื่อหานน่าจะเพิ่งกลับมาจากข้างนอก บนตัวยังมีไอเย็น อี้เป่ยซีผลักเขา

            “นายไม่รู้เหรอ ถ้านอนต่อในวันแรกของปีได้ต่อไปก็จะนอนต่อได้ มันช่างเป็นเรื่องที่วิเศษมาก ขอฉันงีบต่ออีกหน่อย แค่อีกแป๊บ…อ๊า ลั่วจื่อหาน” ไม่รอให้เธอพูดจบ ลั่วจื่อหานก็เอามือที่เย็นเฉียบวางไปที่หลังคอของอี้เป่ยซี มันเย็นจนเธอแทบกระโดดขึ้นมาจากเตียง

            “นายทำอะไรน่ะ หยุดได้ไหม”

            เธอค้อนลั่วจื่อหาน เขาพยักหน้าแล้วนอนลงข้างเธอ “เป่ยซี วันนี้เธออยากกลับบ้านไม่ใช่เหรอ? ถ้ายังไม่ตื่นอีกก็อดกลับบ้านแล้วนะ”

            “ห้านาที แค่ห้านาทีจริงๆ”

            “เด็กเลี้ยงแกะ สิบนาทีก่อนเธอก็พูดแบบนี้” ลั่วจื่อหานหยิกแก้มของเธอ “รีบตื่นเร็วเข้า”

            อี้เป่ยซีคว้าผ้าห่มต้องการจะคลุมโปง แต่ผ้าห่มกลับถูกคนดึงไว้แน่น เธอลืมตาก็เห็นใบหน้าที่เข้ามาใกล้เพียงคืบ ลั่วจื่อหานหัวเราะ ก้มตัวประกบริมฝีปากของเธอ สติของอี้เป่ยซีเตลิดเปิดเปิงเพราะจูบนี้ จู่ๆ ปากก็รู้สึกเจ็บ เธอลืมตาโพลงแล้วผลักลั่วจื่อหานออกไป

            “นายจะเกินไปแล้วนะ”

            “เอาล่ะตื่นได้แล้ว เดี๋ยวทุกคนก็จะรอเธอคนเดียว เธอก็จะรู้สึกไม่ดีนะ”

            อี้เป่ยซีลูบๆ ริมฝีปากของตัวเอง เมื่อไม่มีเลือดจึงโล่งใจ มองค้อนเขา “รู้แล้วน่า ฉันตื่นเดี๋ยวนี้แหละ” เธอบิดขี้เกียจ คนข้างๆ ยังคงมองเธอด้วยรอยยิ้ม “ทำไมนายไม่ออกไป?”

            “ทำไมฉันต้องออกไปด้วย?”

            “นี่มันห้องของฉัน”

            “นี่มันบ้านฉัน” ลั่วจื่อหานโน้มตัวเข้าใกล้เธออีกครั้ง “ทำไม แค่ไม่ได้นอนกับฉันไม่กี่วัน ตอนนี้ก็เขินซะแล้วเหรอ?”

            อี้เป่ยซีวางสองมือบนหน้าอกของเขา “เชอะๆๆ ใครเขิน ฉันกลัวนายเขินต่างหาก ก็เลยให้นายออกไปโอเคไหม หรือว่านายจะข่มใจได้เหรอ?”

            “อืม ทำไมจะไม่ได้” ทั้งสองคนถกเถียงกันพักหนึ่ง อี้เป่ยซีจนปัญญา ได้แต่ยอมแพ้

            “ฉันกลัวนายแล้ว เพราะฉันเขินเอง ฉันขอร้องล่ะ นายออกไปได้หรือเปล่า?”

            ลั่วจื่อหานพยักหน้า “ยอมรับแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบแล้ว เห็นแก่ความตรงไปตรงมาของเธอ ฉันก็จะฝืนใจอยู่ที่นี่เพื่อให้เธอปรับตัวเข้ากับวิถีการใช้ชีวิตร่วมกันที่สามีภรรยาควรจะมีในอนาคตก็แล้วกัน”

            “ลั่วจื่อหาน” อี้เป่ยซีขว้างหมอนใส่หน้าอกของเขา “นายตื่นเช้าขนาดนี้เพื่อที่จะทำตัวเป็นอันธพาลเหรอ?”

            “ฉันจะทำตัวเป็นอันธพาลเมื่อไรก็ได้ ทำไมต้องตื่นเช้าด้วย” ลั่วจื่อหานกระพริบตาใส่อี้เป่ยซี เมื่อตัวเองหยอกเล่นจนหนำใจแล้วจึงลุกขึ้นยืนจัดๆ เสื้อผ้า “โอเค ฉันจะลงไปรอเธอข้างล่าง”

            วินาทีที่ประตูปิดลง อี้เป่ยซีจึงถอนหายใจโล่งอก จริงๆ เล้ย เธอเลือกเสื้อผ้าที่คิดว่าเหมาะกับงานรื่นเริง ล้างหน้าล้างตาอย่างรวดเร็วแล้วลงไปข้างล่าง

            อย่างน้อยลั่วจื่อหานพูดถูกอย่างหนึ่ง เธอรู้สึกไม่ดีจริงๆ ที่ปล่อยให้ทั้งบ้านรอเธอคนเดียวแบบนี้

            “อาซ้อ สวัสดีปีใหม่ ขอให้ร่ำรวย” ลั่วจื่อจี้ก้าวเข้าไปหาเธอ ยิ้มหวานเหมือนกับเด็กน้อยที่อ้อนขอลูกอม

        ดวงตาอี้เป่ยซีกระตุก “ไปหาพี่ชายนายเถอะ ฉันไม่มีเงิน”

————

ตอนที่ 206 ฟ้าบันดาลให้เป็นคู่ชีวิต (1)

               พูดถึงปัญหา ปัญหาก็มา เพิ่งสิ้นเสียงของลั่วจื่อหาน คุณแม่ลั่วก็ผลักประตูเข้ามา อี้เป่ยซีต้องการจะหลบไปด้านข้างตามสัญชาตญาณ ทันทีที่ลุกขึ้นก็นั่งลงไปอีกครั้ง ยิ้มอย่างน่าเอ็นดู “คุณ คุณน้า” เธอรู้สึกว่ามุมปากของเธอกระตุกอย่างไม่สามารถควบคุมได้

            “ตื่นแล้วเหรอ” การแสดงออกของคุณแม่ลั่วนั้นเฉยเมยจนบอกไม่ได้ว่าชอบหรือว่ารังเกียจ พ่อบ้านที่อยู่ด้านหลังวางอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียง ถอยออกไปอย่างนอบน้อม คุณแม่ลั่วยังคงมองลูกชายตัวเองอย่างไม่ไว้ใจเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าสายตาของเขาหยุดอยู่ที่อี้เป่ยซีตลอดเวลาก็ลังเลครู่หนึ่ง

            “ไม่ต้องรีบร้อน พักผ่อนเยอะๆ เดี๋ยวอยากกินอะไรก็บอกจื่อจี้ ตอนเย็นค่อยทำให้กิน ตอนเที่ยงก็กินไปก่อนเถอะ”

            อี้เป่ยซีได้รับการปฏิบัติอย่างดีจนรู้สึกประหลาดใจ “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรค่ะคุณน้า แค่นี้ก็ดีมากแล้ว” กลิ่นหอมจางๆ ของอาหารลอยอยู่ในอากาศ อี้เป่ยซีรู้สึกว่าท้องว่างนานแล้ว

            “อืม” พูดจบก็ยังคงเดินออกไปจากห้องด้วยความเย็นชา ทำเอาอี้เป่ยซีสับสน

            “คุณ คุณน้าเป็นอะไรไป? รู้สึกว่าท่าทางไม่เหมือนกับเมื่อก่อนนิดหน่อย” อี้เป่ยซีรีบวิ่งไปที่โต๊ะ สูดกลิ่นหอมของกับข้าวลึกๆ “หอมจังเลย”

            “ในสายตาของเธอ ฉันสู้กับข้าวพวกนี้ไม่ได้งั้นเหรอ?” อี้เป่ยซีนั่งลงข้างเตียง หันหลังให้เขา ลั่วจื่อหานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเอ่ย

            อี้เป่ยซีกินข้าวหนึ่งคำ รสหวานกับกลิ่นหอมที่หนักหน่วงของข้าวแพร่กระจายอยู่ในปากขณะเคี้ยว เธอพูดไม่ชัด “ท้องอิ่มแล้วสมองถึงจะแล่น”

            “อ๋อ…” ลั่วจื่อหานลากเสียงยาว อี้เป่ยซีได้ยินแล้วตัวสั่น

            “นายไม่หิวเหรอ?”

            เขาพยักหน้า “หิวมานานแล้ว”

            อี้เป่ยซีเผยยิ้มเข้าใจ “หุหุ เขินที่ต้องให้คนอื่นป้อนนายใช่ไหม” เธอเลือกกับข้าวที่ลั่วจื่อหานชอบด้วยความจริงจัง เดินไปยังอีกด้านของเตียง ลั่วจื่อหานไม่อ้าปาก มองอี้เป่ยซีตาเป็นประกาย อี้เป่ยซีรู้สึกได้ถึงความร้อนในดวงตา มือสั่นเทา ข้าวในช้อนเกือบร่วงลงบนเตียง

            “นาย นาย…นายมองฉันแบบนี้ ทำ ทำไม?”

            “ก็บอกแล้วไง ว่าฉันหิว”

            เธอเข้าใจในทันที เบือนหน้าหลบสายตาของเขา “หิวแล้วก็กินข้าว ถ้านายยังดื้ออีกเดี๋ยวก็ไม่เหลืออะไรแล้ว”

            ลั่วจื่อหานพยักหน้า มองใบหน้าด้านข้างของเธอก้มหน้าลงเล็กน้อย กินข้าวที่อยู่ในช้อน

            จนกระทั่งกับข้าวเย็นแล้ว ทั้งสองคนก็กินเสร็จพอดี อี้เป่ยซีเก็บถ้วยกับตะเกียบบนโต๊ะ ครุ่นคิดว่าจะเอาลงไปด้วยตัวเองดีหรือเปล่า

            “แล้ว ห้องครัวบ้านนายอยู่ไหนเหรอ?”

            “ชั้นล่างน่ะ”

            “เดินไปยังไง?”

            ลั่วจื่อหานเข้าใจความคิดของเธอ ในใจรู้สึกหวั่นไหวเพราะความคิดของเธออีกครั้ง “ลงไปข้างล่างก็พอแล้ว”

            “ฉันรู้น่าว่าต้องลงไปข้างล่าง ฉันถามถึงตำแหน่งของห้องครัว ฉันต้องเลี้ยวหรือเปล่า มีเครื่องหมายสำคัญอะไรหรือเปล่า”

            “ก็แค่ไปห้องครัว เธอตื่นเต้นอะไร?”

อี้เป่ยซีหันหลังกลับมา “ฉันตื่นเต้นตรงไหน ฉันก็แค่กลัว…”

            “กลัวอะไร? หืม?”

            “ไม่มีอะไร พูดแล้วนายต้องหัวเราะเยาะฉันแน่ๆ”

            ลั่วจื่อหานไม่อาจปฏิเสธได้ “วางไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวก็มีคนมา นอนต่ออีกหน่อยไหม?”

            “ไม่ดีมั้ง ฉันนอนหลับไปหลายวันแล้วไม่ใช่เหรอ? ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป คุณน้าลั่วจะไม่ชอบหรือเปล่า”

            “คิดซะว่าอยู่เป็นเพื่อนลูกชายสุดที่รักของเขาดีไหม?” ลั่วจื่อหานโน้มน้าวเสียงอ่อนโยน “เด็กดีนะ”

อี้เป่ยซีอ้อยอิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ประคองลั่วจื่อหานนอนลง ตัวเองจึงเปิดผ้าห่มแล้วเข้าไปนอน เธอเพิ่งจะล้มตัวลงไม่ทันไรก็มีคนมาเก็บถ้วยและตะเกียบแล้ว อี้เป่ยซีหลับตาลง ได้ยินเสียงหายใจที่สงบของผู้ชายที่อยู่ด้านข้าง ยิ้มน้อยๆ ในสมองยังคงตื่นตัว

            “ไม่อยากนอนเหรอ?”

            “หา นายยังไม่หลับเหรอ?”

            ลั่วจื่อหานยื่นมือขวาไปบีบจมูกของเธอ “เธอมองฉันแบบนี้ ฉันจะนอนหลับได้ยังไงล่ะ เป็นอะไรไป?”

            เธอส่ายหน้า “ไม่มีอะไร ก็แค่รู้สึกว่าช่วงนี้เกิดเรื่องเยอะมากเลย เวลาก็ผ่านไปนานมากๆ แต่ว่าผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ก็ยังไม่ได้มองนายให้เต็มตาเลย”

            มีอะไรบางอย่างติดอยู่ในลำคอของลั่วจื่อหาน ทั้งหวานทั้งขมขื่น เขาขยับตัวเล็กน้อย แต่ยังไม่ได้พูดอะไร

            “ลั่วจื่อหาน” มือน้อยๆ ของอี้เป่ยซีวางอยู่บนมือใหญ่โตของเขา “เมื่อก่อนฉันมักจะคิดว่าชีวิตที่ได้อยู่กับนายมันเกินจริงมาก เหมือนเดินอยู่บนก้อนเมฆ ภาพตรงหน้าก็เต็มไปด้วยหมอก มองไม่เห็นถนนที่อยู่ใต้เท้า ทำได้แค่เขยิบไปข้างหน้าทีละน้อย กลัวว่าจะพลัดตกลงจากก้อนเมฆ สุดท้ายแล้วแม้แต่กระดูกก็หาไม่เจอ”

            “อย่าพูดเหลวไหล”

            เธอหัวเราะหึๆ “ก็ไม่ใช่คำพูดเหลวไหลนะ บางทีความรู้สึกที่จริงที่สุดก็ดูเหมือนไร้สาระมากเลย นายไม่ชอบเหรอ”

            ลั่วจื่อหานยังไม่ทันเอ่ยปาก เธอก็พูดต่อ “แต่ว่าหลังจากที่เจอเรื่องมากมายแบบนี้ฉันก็ไม่กลัวแล้ว ที่จริงพวกเราก็ไม่ได้ต่างกัน ความรักของพวกเราก็ไม่ได้ราบรื่นแบบนั้น พวกเราก็เหมือนคนธรรมดาที่มีความขัดแย้งและอุปสรรคมากมาย ฉะนั้น ทำไมถึงไม่คิดเหมือนคนทั่วไปล่ะ มีความรักที่ยืนยาว เดินไปจนถึงสุดทาง”

            “พวกเราก็จะอยู่ด้วยกันตลอดไป ใช่ไหม”

            ลั่วจื่อหานบีบมือของเธอแน่น “ใช่”

            “เอาล่ะ” อี้เป่ยซีซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มอีกครั้ง “ฉากซึ้งจบแล้ว พูดตั้งเยอะเหนื่อยจังเลย ฉันอยากนอนแล้ว”

            “เป่ยซี”

            “หืม?”

            “หรือว่าเธอ…”

            มืออีกข้างหนึ่งของอี้เป่ยซีลูบไล้ข้อนิ้วของลั่วจื่อหาน หลุบตาลงต่ำ “ฉันไม่มีอะไรอยากถาม นายไม่อยากให้ฉันรู้ก็ไม่รู้ก็ได้ ฉันเชื่อว่านายจัดการเรื่องนี้ได้ นี่ หรือว่าเมื่อกี้ที่นายเหม่อลอยตลอดเวลาเพราะกำลังคิดเรื่องไร้สาระอยู่ ไม่ได้ยินคำสารภาพที่ลึกซึ้งของฉันเหรอ?”

            ลั่วจื่อหานใช้แขนข้างเดียวกอดเธอเข้ามาชิดตัวเอง “ได้ยินแล้ว”

            “นี่ ลั่วจื่อหาน นายปล่อยฉันนะ” อี้เป่ยซีกลัวว่าจะทับบาดแผลของเขา ได้แต่จ้องเขา ไม่กล้าออกแรงดิ้นรน ยื่นมือจับแขนของเขาไว้

            “ฉันยังมีแผลอยู่”

            “นายรู้ตัวว่าตัวเองบาดเจ็บด้วยเหรอ” อี้เป่ยซีค้อนเขาเคืองๆ ตบๆ แขนของเขา “ปล่อยนะ”

            ลั่วจื่อหานไม่เพียงไม่ฟังแต่ยังออกแรงแขนหนักกว่าเดิม อี้เป่ยซีแนบติดหน้าอกของเขาครึ่งหนึ่ง แก้มรู้สึกร้อนเล็กน้อย ได้ยินเขาพูดขึ้น “เรื่องนี้มันจบแล้ว เธอไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนั้นพ่อแม่ของลู่เยี่ยหวาก็ไม่รู้เรื่องทั้งหมด ไม่งั้นพวกเขาก็จะไม่ทำแบบนี้”

            อี้เป่ยซีได้ยินคำอธิบายที่คลุมเครือของเขา ตอบรับเสียงอู้อี้ ผู้ชายที่อยู่ด้านล่างเงียบไป เนิ่นนานอี้เป่ยซีจึงพูดต่อ “ลั่วจื่อหาน นายเองก็…” เธอเปลี่ยนหัวข้อทันที “ฉันจะไม่จากนายไปไหน ไม่มีวัน” พูดพลางกอดเอวของเขาแน่น

            “เมื่อกี้ใครบอกให้ฉันปล่อยกันนะ” ลั่วจื่อหานหัวเราะ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง อี้เป่ยซียกมุมปากยิ้ม หลับตาลงช้าๆ

        “ไม่รู้สิ”

————

ตอนที่ 205 วิกฤตความจำ (3)

             “หลิงจื่อเซี่ย” ดวงตาของอี้เป่ยซีเบิกกว้างไม่รู้เป็นเพราะว่าโมโหหรือประหลาดใจ รู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย “หลิงจื่อเซี่ย หรือเธอไม่รู้ว่าทำไมลั่วจื่อหานถึงบาดเจ็บจนป่านนี้ยังไม่ฟื้นเหรอ เธอยังสมรู้ร่วมคิดกับคนที่ทำร้ายเขาอีกเหรอ!”

            หลิงจื่อเซี่ยหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ เอ่ยเยาะเย้ย “อี้เป่ยซี จนป่านนี้แล้วเธอยังไม่รู้ความผิดของตัวเองอีกเหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ พวกพี่จื่อหานจะสืบสาเหตุการตายที่แท้จริงของลู่เยี่ยหวาได้ยังไง พวกลู่เซิงจะลงมือกับพี่จื่อหานได้ยังไง ใครกันแน่ที่ทำร้ายพี่จื่อหาน เธอรู้ดีกว่าฉันเป็นพันเป็นหมื่นเท่า”

        อี้เป่ยซีได้ยินคำพูดของเธอแล้วม่านตาก็หดตัว มองลู่เซิงที่ดื่มไวน์อย่างสบายอารมณ์ด้วยความเหลือเชื่อ “เพราะ เพราะเธอ…เธอ ทำไมเธอ…เพราะอะไร” น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของอี้เป่ยซี “เขาดีกับเธอแบบนั้น ทำไมเธอต้องไปทำร้ายเขา ทำไม! ลู่เยี่ยหวาไม่ดีกับเธอตรงไหน เขาทำผิดตรงไหน ทำไมเธอต้องใจร้ายทำให้เขาตายด้วย ลู่เซิง” อี้เป่ยซีดิ้นรนอย่างหนัก เก้าอี้ขยับเล็กน้อย กลืนกินพลังของเธอ

            ลู่เซิงวางแก้วบนโต๊ะที่ทรุดโทรมเบาๆ แก้วคริสตัลงานปราณีตกับโต๊ะไม้ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างหยาบๆ นั้นไม่เข้ากันเลย เธอเดินเข้ามาหาอี้เป่ยซีช้าๆ “ไม่ใช่ฉัน ฉันกับลู่เยี่ยหวาจะมีความแค้นอะไรต่อกันได้? เพียงแต่ เขาคิดจะขวางทางทุกคน แน่นอนว่ามีหลายคนอยากต่อสู้กับเขา ฉันก็แค่ช่วยพวกเขาเท่านั้น อีกอย่างพ่อแม่เขาก็ยินยอมแล้วไม่ใช่เหรอ?”

            ยิน ยินยอม? อี้เป่ยซีไม่เข้าใจ สายตาจ้องลู่เซิงเขม็ง ปลายจมูกมีเหงื่อออกมากเพราะความตื่นเต้น ลู่เซิงหัวเราะเย้ยหยัน “มันก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ อำนาจของบ้านลู่ยุ่งเหยิงและหยั่งรากลึก ลู่เยี่ยหวาหวังจะพึ่งพิงขนาดนั้น ตัดแขนขาทุกส่วนทิ้ง ไม่ว่าใครก็คงไม่ยอมให้เขาทำแบบนี้ต่อไปหรอก ตัวหมากที่ใช้ประโยชน์ไม่ได้ก็ต้องกำจัดทิ้ง ประเทศเธอก็มีสำนวนนี้ไม่ใช่เหรอ”

            “ฉัน…” อี้เป่ยซีตะกุกตะกักเล็กน้อย การหายใจของเธอก็ติดขัด เธอก้มหน้าแล้วหลับตาลงเบาๆ ลู่เยี่ยหวา เขา เขารู้เรื่องนี้หรือเปล่า…เขา ในช่วงเวลานั้นเขาเจออะไรมาบ้างกันแน่…เธอเองยังจะ ลู่เยี่ยหวา…

            หลิงจื่อเซี่ยได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นที่ไม่สามารถควบคุมได้ของเธอ ยิ้มเย็นชา เดินเข้าไปหาเธอแล้วเชิดคางของเธอขึ้น “จุ๊ๆ ร้องไห้แบบนี้น่าสมเพศจังเลย พี่จื่อหานเห็นแล้วจะต้องปวดใจแน่ๆ น่าเสียดายนะ ต่อให้เขาเจอเธออีกครั้งก็จะไม่มีความรู้สึกอะไรแล้ว”

            “อ้อ เมื่อกี้ฉันยังไม่ได้บอกเธอ พี่จื่อหานฟื้นเมื่อสองสามวันก่อนแล้ว แม่เฝ้าดูลั่วจื่อจี้ตลอดเวลา ก็เลยไม่มีใครบอกข่าวนี้กับเธอ”

            “แต่ยังมีข่าวร้ายอีกเรื่อง เมื่อกี้พี่จื่อหานผ่าตัดเสร็จแล้ว เขาจะไม่มีวันจำได้อีกว่าอี้เป่ยซีมีตัวตนอยู่”

            “หลิงจื่อเซี่ย” อี้เป่ยซีแทบจะกัดฟันกรามเรียกชื่อของเธอ อารมณ์ต่างๆ ประทุอยู่ภายในร่างกาย อี้เป่ยซีไม่สามารถควบคุมได้เลยและไร้ซึ่งพลังที่จะควบคุม หัวใจราวกับถูกใครบีบรัดจนแน่นจนเหมือนว่ามันจะแตกละเอียดในวินาทีถัดไป และเลือดเนื้อก็จะทะลักออกมาจากช่องว่าง

            งั้นก็ตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ตายแล้วก็จะได้ไม่ทรมานแบบนี้ จะได้ไม่ต้องรับรู้เรื่องที่น่ากลัวแบบนี้ จะได้ไม่เห็นคนที่ตัวเองชอบห่างเหินจากเธอราวกับคนแปลกหน้า เธอไม่อยากเห็นใครได้รับบาดเจ็บอีกและไม่อยากรับมือกับเรื่องราวที่วุ่นวายยุ่งเหยิงแบบนี้อีก

            ไม่ต้องกระวนกระวายใจ ไม่ต้องระแวงระวัง ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ จากไปแบบนี้ก็ดี

            จู่ๆ อี้เป่ยซีก็ระเบิดหัวเราะออกมา ไม่สามารถเห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบผ่านหยาดน้ำตาได้ เธอรู้สึกว่าเสียงที่ข้างหูค่อยๆ เลือนลาง ได้ยินเสียงคนสบถรุนแรงแล้วก็มีคนคอยกระตุ้น เสียงในหูนั้นอลหม่าน เสียงปืนดังก้องอยู่ในหู ตัวเธอเหมือนถูกโยนลงไปในทะเลสาบ ค่อยๆ จมลงไป มีเสียงของสัตว์ร้ายคำรามอยู่ข้างๆ

            เธอรู้สึกว่าตัวเองยิ่งหายใจติดขัดขึ้นทุกที หล่มตมกำลังจะพ้นศีรษะของเธอไป ทันใดนั้นมืออันทรงพลังก็คว้าเธอไว้ ดึงเธอออกมาจากโคลนตม เธอพิงอยู่บนหน้าอกหนาที่อบอุ่น ปากขยับแต่ไม่ได้เรียกชื่อนั้นออกมา

            ลั่วจื่อหาน

            ทันใดนั้นหลังมือก็รู้สึกเจ็บแปลบ อี้เป่ยซีอดไม่ไดที่จะขมวดคิ้ว มือขยับเขยื้อน ลืมตาขึ้นช้าๆ เสียงในหูก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

            “ระวังหน่อย” ผู้ชายคนนั้นกระซิบกำชับหมอที่เจาะเข็มอยู่ข้างๆ ยื่นมือกดหลังมือของอี้เป่ยซีเอาไว้

            “ลั่วจื่อหาน”

            “อืม เธอตื่นแล้วเหรอ” ลั่วจื่อหานนอนถัดจากอี้เป่ยซีเนื่องจากแผลของเขายังไม่หายดี เมื่อเขาขยับตัวเล็กน้อยก็ถูกเด็กสาวข้างๆ ห้ามไว้

            “บนตัวนายยังมีบาดแผล อย่าขยับเลย” อี้เป่ยซีพลิกตัวไปหาลั่วจื่อหาน โอบเอวของเขาแผ่วเบา สูดหายใจลึก “ฉันนึกว่าจะไม่ได้เจอนายแล้วซะอีก”

            มือของลั่วจื่อหานลูบผมของเธออย่างนุ่มนวล น้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย “จะเป็นไปได้ยังไง ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าพวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่เชื่อที่ฉันพูดเหรอ?”

            “เปล่า” อี้เป่ยซีกอดเขาแน่นกว่าเดิม “ฉันแค่รู้สึกว่า…นายพูดถูกทุกอย่าง”

            “เพิ่งรู้เหรอ” เมื่อได้ยินเสียงที่อ่อนโยนของเธอที่ดังอยู่ในหูตัวเองจริงๆ อุณหภูมิของแขนที่ถ่ายผ่านสู่ตัวของเขาผ่านเสื้อผ้าชั้นบางๆ หัวใจที่ตื่นตระหนกในตอนแรกจึงสงบลง แต่ความกลัวก็ยังอ้อยอิ่งอยู่บ้างเพราะเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

            โชคดี โชคดีที่เขาไปทัน เขาไม่กล้าจินตนาการจริงๆ ว่าถ้าเขาไปช้าสักหนึ่งก้าวจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง โชคดีที่เด็กสาวของเขายังอยู่ข้างกายของตัวเองอย่างแคล้วคลาดปลอดภัย และเขาก็ยังกุมมือของเธอได้

            “พี่ ซ้อยังไม่…” ลั่วจื่อจี้เพิ่งจะเดินเข้ามาก็รู้สึกบรรยากาศผิดแปลกไป หลังจากถูกพี่ชายของตัวเองเหลือบมองอย่างเย็นชาแล้ว ก็ถอยออกไปอย่างเขินอาย อี้เป่ยซีได้ยินเสียงของเขาแล้วก็รู้สึกเคอะเขินเล็กน้อย ดึงมือของตัวเองกลับช้าๆ

            อี้เป่ยซีหน้าแดง ต้องการจะลุกจากเตียงขึ้นนั่ง

            “ไข้ลดแล้ว พักผ่อนต่ออีกหน่อยเถอะ เดี๋ยวลั่วจื่อจี้จะส่งข้าวมา”

            “แต่ฉันนอนจนปวดหัวแล้ว”

            ลั่วจื่อหานถอนหายใจเบาๆ “ไม่รู้จะทำยังไงกับเธอจริงๆ กระเป๋าของเธอหายน่ะ ฉันให้คนไปซื้อใบใหม่ให้เธอแล้ว อยู่ในตู้เสื้อผ้า”

            “หากระเป๋าไม่เจอ?” อี้เป่ยซีเหลือเชื่อเล็กน้อย “แล้วสมุดบันทึกของฉันล่ะ?”

            “เก็บสมุดบันทึกไว้ให้เธอน่ะ แต่อย่างอื่นหายไปหมดแล้ว” ลั่วจื่อหานหน้าบึ้ง ไม่ต้องการพูดถึงหัวข้อนี้อีก อี้เป่ยซีไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ยังเปิดผ้าห่มแล้วไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ แล้วเปลี่ยนเสื้อสบายๆ

            หลังจากอี้เป่ยซีล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้ว สมองก็เริ่มรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง เธอมองไปรอบกาย “นี่ นี่มัน บ้าน นาย?”

            ลั่วจื่อหานขำกับปฏิกิริยาของเธอ “จะให้เป็นบ้านใครล่ะ เธอนึกว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?”

            “แล้ว นาย คุณ คุณน้าลั่ว จะไม่โกรธเหรอ?”

        “ไม่โกรธ”

————

ตอนที่ 204 วิกฤตความจำ (2)

             ลั่วจื่อจี้กัดฟัน เหลียวมองหลิงจื่อเซี่ยอย่างดุร้าย ยังไม่ทันได้คุยกับเขาก็คว้ากุญแจรถวิ่งออกไปแล้ว เมื่อก่อนเขามองหลิงจื่อเซี่ยผิดไปจริงๆ นึกว่าเป็นเพียงอารมณ์เอาแต่ใจและความเย่อหยิ่งของเธอ คิดไม่ถึงว่าจะใช้วิธีไร้ยางอายเช่นนี้ เธอก็รู้ดีว่าลู่เซิงเกลียดชังอี้เป่ยซีจนแทบอยากจะกำจัดเธอออกไปอย่างเร็วที่สุด

            “เขาเป็นอะไรไป?” คุณแม่ลั่วถาม

            หลิงจื่อเซี่ยควงแขนของคุณแม่ลั่ว ยิ้มหวาน “ไม่มีอะไรค่ะ จู่ๆ คงนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ แม่คะ พวกเราเข้าไปกันเถอะ”

            คุณแม่ลั่วพยักหน้า ทันทีที่หลิงจื่อเซี่ยเปิดประตูก็เห็นลั่วจื่อหานนอนคุดคู้อยู่บนเตียง ดวงตามีสีเลือดแดงก่ำ ราวกับไม่ได้นอนมาหลายวัน ดูอิดโรยมาก ประตูเพิ่งจะเปิดออก เขาก็กวาดตามองคนที่อยู่นอกประตูอย่างเย็นชา ทุกคนตะลึงงัน

            “จื่อ จื่อหาน ลูกเป็นอะไรไป?” คุณแม่ลั่วมีปฏิกิริยาตอบสนองก่อน รีบเดินเข้าไปหาลั่วจื่อหาน “แผลลูกยังไม่หายดี รีบนอนลง นอนลง”

            ลั่วจื่อหานตาแดง “พอนอนลงไปแล้ว แม่ก็จะหาวิธีให้คนลบความทรงจำผม?”

            “แม่หวังดีกับลูกนะ”

            “ผมไม่เห็นด้วย!” ไม่รู้ว่เพราะอะไร สีหน้าของลั่วจื่อหานซีดขาวมาก “แม่ ต่อให้ผมตาย ก็จะไม่อนุญาตให้แม่ทำแบบนี้”

            คุณแม่ลั่วก็มีน้ำโหเหมือนกัน “ลั่วจื่อหาน ลูกดูสิว่าตอนนี้ลูกอยู่ในสภาพไหน เพื่อผู้หญิงคนเดียว ลูกพูดจากับแม่แบบนี้เหรอ?”

            ลั่วจื่อหานพิงหมอน หลับตาลงช้าๆ เหงื่อค่อยๆ ไหลลงมาจากหน้าผาก “แม่ ดึกมากแล้ว แม่กลับไปเถอะ”

            “จื่อหาน ลูก…” ทำไมเขา ทำไมเขาถึงยังนั่งอยู่ตรงนี้อย่างมีสติครบถ้วน เขาไม่ได้กินยาที่เธอส่งมาให้เหรอ? ทั้งๆ ที่เธอมั่นใจแล้วว่าจะไม่มีใครบอกเขาถึงแผนการของตัวเอง

            ลั่วจื่อหานยังคงไม่ลืมตา “แม่ นี่เป็นเรื่องของผม เหินอวี่ ส่งคุณนายกับคุณหนูหลิงกลับไป” คนในชุดดำพุ่งเข้ามาหาคุณแม่ลั่ว เขายืนอยู่ด้านข้างอย่างนอบน้อม แต่กลับให้ความรู้สึกที่ไม่อาจต้านทานได้

            “ลูกพักผ่อนให้มากๆ” มีแสงวูบผ่านดวงตาของคุณแม่ลั่ว เธอพาหลิงจื่อเซี่ยออกไปจากห้อง ลั่วจื่อหานจึงโล่งอกและหลับตาลงอย่างลึกซึ้ง

            มู่ลี่ไป๋ไล่ทุกคนที่อยู่ด้านหลังเขาออกไป รุดเข้าไปหาลั่วจื่อหานอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ดึงผ้าห่มออก เลือดสดๆ จากทรวงอกทำให้เสื้อผ้าเป็นสีแดงฉานแล้ว เขาขมวดคิ้วถอนหายใจ นำผ้าพันแผลที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ รวมทั้งเครื่องใช้และยารักษาบาดแผลทั้งหมดออกมา

            แต่ว่าโชคดีที่สิ่งต่างๆ ยังไม่เลวร้ายนัก

            “รู้ไหมว่าลั่วจื่อจี้ไปทำอะไร?”

            เหินอวี่ส่ายหน้า ยังคงยืนอยู่ด้านข้างเหมือนท่อนไม้

            หลังจากจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว มู่ลี่ไป๋จึงยืดเหยียดอย่างผ่อนคลาย มองดูประตูห้องที่ปิดสนิท

            เขาคิดไม่ถึงเลยว่าแม่ของลั่วจื่อหานจะรังเกียจอี้เป่ยซีถึงเพียงนี้ รังเกียจจนไม่ลังเลที่จะลงมือกับลูกชายของตัวเอง เธออาจจะไม่รู้ว่าการลบความทรงจำจะนำความสูญเสียมาให้ลั่วจื่อหานมากมายแค่ไหน ถ้าไม่ใช่เพราะลั่วจี้หานบอกให้เขาปะปนอยู่ในบรรดาหมอเหล่านั้น ก็ไม่รู้จริงๆ ว่าหลังจากลั่วจื่อหานฟื้นแล้วจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

            แต่ว่าลั่วจื่อหานก็ไหวพริบดีมาก รับรู้ได้ถึงความผิดปกติของยา เลือกที่จะฉีกบาดแผลของตัวเองเพื่อให้ตื่นตัวอยู่เสมอ

            แต่ว่าทำไมลั่วจื่อจี้ถึงออกไปอย่างกะทันหันล่ะ?

            “เหินอวี่ นายรีบส่งคนไปที่ที่อี้เป่ยซีอยู่ เร็วเข้า”

            อี้เป่ยซีทำเตียงอยู่ในห้องของตัวเอง เพราะว่าใจลอยเล็กน้อยผ้าปูเตียงสะอาดในมือจึงร่วงหลุดหลายรอบ เธอปัดๆ ฝุ่น กำลังจะลุกขึ้นมาจากพื้นก็มีอาการเจ็บแปลบที่ท้ายทอย ภาพเบื้องหน้าดับวูบ หมดสติไป เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ไม้สีเหลือง

            เธอมองสิ่งแวดล้อมโดยรอบ มันเป็นเหมือนโรงงานผุพังแห่งหนึ่ง นอกจากนี้ยังมีเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ขึ้นสนิมอยู่ด้านข้าง บนพื้นก็เต็มไปด้วยเศษหิน มีแมลงที่ไม่รู้ว่าตัวอะไรเข้ามาให้เห็นเป็นครั้งคราว แล้วจากไปอย่างเชื่องช้า

            ที่นี่มันที่ไหน?

            เธอยังอยากจะมองดูอีกหน่อย แต่เทปบนปากก็ถูกคนดึงออกจนทำให้รู้สึกเจ็บหน้าเล็กน้อย อี้เป่ยซีมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า เธอใส่ชุดสีดำรัดรูป แม้จะค่อนข้างสะบักสะบอมแต่ก็ไม่สามารถซ่อนความงดงามของเธอได้ อีเป่ยซีขยับปากด้วยความเหลือเชื่อ

            ลู่เซิง?

            “เห็นฉันแล้วตกใจมากเหรอ?” ลู่เซิงจ้องอี้เป่ยซีด้วยความดุร้าย นั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามราวกับราชินี

            “เธอ เธอไม่เป็นไรนะ?”

            ลู่เซิงหัวเราะ “อี้เป่ยซี เธอคิดว่าฉันไม่เป็นไรเหรอ?”

            “มัน เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

            “เธออย่าแสร้งทำเป็นไม่รู้หน่อยเลย”

            อี้เป่ยซีกระพริบตา “แต่ว่าฉันไม่รู้จริงๆ นี่นา”

            “เธอไม่รู้ งั้นฉันจะบอกเธอ ที่ฉันเป็นแบบนี้ก็ต้องขอบคุณเธอ ลู่เยี่ยจิ่งถอนการแต่งงานไม่ต้องการฉันแล้ว ฉันก็ไม่ต่างอะไรกับหนูตัวนึง ต้องอยู่อย่างหลบซ่อนไปทุกที่ แม้แต่พ่อของฉัน ตอนนี้พ่อของฉันก็ถูกบีบอยู่ในกำมือของลั่วจือหาน ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วยังว่าเกิดอะไรขึ้น?”

            อี้เป่ยซีเงียบไป มาพูดถึงผลลัพธ์แล้วเธอจะไปรู้ถึงสาเหตุได้อย่างไร อีกอย่างเรื่องพวกนี้ก็เป็นของลั่วจื่อหานกับลู่เยี่ยจิ่ง เช่นนั้นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ หรือว่า…ลู่เซิงต้องการจะใช้เธอเพื่อข่มขู่พวกเขาสองคน?

            ไม่ใช่สิ ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมต้องบอกว่าขอบคุณเธออี้เป่ยซีล่ะ คนที่ลู่เซิงลักพาตัวก็ควรเป็นพวกลั่วจื่อหานสิ

            หรือว่ามีอะไรที่เธอไม่รู้?

            อี้เป่ยซีครุ่นคิด อาจมีเรื่องที่เธอไม่รู้จริงๆ และมีมากด้วย จู่ๆ เธอก็รู้สึกอ่อนไหว ดูแล้วลั่วจื่อหานปิดบังเธอหลายอย่าง ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะคิดอย่างมีเหตุผลเมื่อตัวเองอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

            ทันใดนั้นบางอย่างก็แวบเข้ามาในสมองของเธอ เธอรู้สึกว่าตัวเองเกือบจะไขว่คว้าไว้ได้แล้ว แต่สุดท้ายก็ยังคงว่างเปล่า เธอไม่รู้อะไรเลยจริงๆ

            ช่างเถอะ ตอนนี้รู้ไปก็ไม่มีความหมายแล้ว คิดว่าจะออกไปยังไงก่อนยังจะดีกว่า อี้เป่ยซีแอบมองลู่เซิงที่มีสีหน้าบึ้งตึง ลักษณะของเธอยังคงเผยให้เห็นถึงท่าทางของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ เธอไม่สูญเสียสภาวะทางอารมณ์ของตัวเองเพียงเพราะสภาพแวดล้อมในปัจจุบัน แต่ว่าพฤติกรรมที่เป็นปกติแบบนี้ยิ่งทำให้อี้เป่ยซีไม่เข้าใจว่าลู่เซิงต้องการจะทำอะไรกันแน่

            “ลู่…”

            “ชู่ว…” ลู่เซิงหัวเราะเยาะเย้ย “คนยังมาไม่ครบ รอแป๊บนึง พวกเราก็จะเริ่มได้แล้ว”

            ทั้งสองคนนั่งอยู่ความเงียบครู่หนึ่ง จึงได้ยินเสียงเครื่องยนต์จากข้างนอก จากนั้นผู้หญิงในชุดเดรสสีขาวก็เดินขมวดคิ้วเข้ามาในห้อง หลิงจื่อเซี่ยมองดูอี้เป่ยซีที่ถูกผูกติดไว้กับเก้าอี้ ใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มแห่งความสำเร็จออกมา

            “นี่คือคุณหนูใหญ่อี้ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้ล่ะ?” เสียงหัวเราะของเธอเจือปนความเย้ยหยัน หน้าตาก็เบิกบานไปตามอารมณ์ของเธอด้วย

        น่าเสียดายเหลือเกินที่เธอไม่สามารถลบร่องรอยของอี้เป่ยซีไปจากความทรงจำของลั่วจื่อหานได้ แต่ว่าตอนนี้เธอยังสามารถกำจัดอี้เป่ยซีออกไปจากชีวิตของลั่วจื่อหานได้โดยสิ้นเชิง ไม่ว่าเธอต้องจ่ายด้วยราคาเท่าไรก็ตาม!

————

ตอนที่ 203 วิกฤตความจำ (1)

             ลั่วจื่อหานรู้สึกว่าตัวเองหลับไปนานมาก ทั้งร่างกายและหัวใจรู้สึกว่างเปล่า เขาไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนจึงเห็นแสงรำไรในความมืด ประสาทการรับกลิ่นก็เหมือนจะถูกปลุกด้วยแสงนี้ ปลายจมูกได้กลิ่นหอมของอี้เป่ยซีจางๆ เป็นครั้งคราว

            ราวกับว่ามีคนทะเลาะกันข้างๆ เขา ลั่วจื่อหานพยายามตั้งใจฟังว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน แต่เสียงข้างหูนั้นกลับสับสนวุ่นวายขึ้นทุกที น้ำเสียงอันหลากหลายต่างผสมปนเปนเข้าด้วยกัน มันลอยเข้าหูเขาเลือนรางจากระยะไกล ลั่วจื่อหานกำลังจะยอมแพ้แล้ว แต่เสียงหยดน้ำร่วงหล่นก็ดังขึ้นข้างหู

            หัวใจของเขาบีบแน่น

            เธอกำลังร้องไห้เหรอ? อี้เป่ยซีกำลังร้องไห้ เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงได้เสียใจขนาดนี้ ทำไมต้องหลั่งน้ำตาด้วย

            ลั่วจื่อหานใช้กำลังทั้งหมดที่มีในร่างกายเพื่อลุกขึ้น เพื่อลืมตา ดูเหมือนเขาลืมวิธีการทำสิ่งง่ายๆ เหล่านี้ทันใด ต้องออกแรงจากตรงไหน ลั่วจื่อหานทำตัวไม่ถูกและเข้าสู่ความสับสนอีกครั้ง

            เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในห้องคนไข้ส่วนตัว แสงแดดจ้านอกหน้าต่างลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่านทั้งสอง มันส่องเป็นแสงสีทองยาวบนพื้น ยืดเหยียดไปยังบานประตูที่ปิดสนิท ภายในห้องนอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใครเลย

            คนเนรคุณ เขายังนึกว่าทันทีที่เขาลืมตาก็จะเจอเธอ…

            เป่ยซี ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?

            ในหัวของลั่วจื่อหานเต็มไปด้วยคำถามนี้ เขาต้องการจะลุกขึ้น ไม่สนใจแม้กระทั่งบาดแผลของตัวเอง แต่อาการเจ็บที่หน้าอกทำให้เขาต้องนอนกลับลงไปอีกครั้ง

            เขาคงหลับไปนานมากสินะ เด็กน้อยคงร้อนใจแย่แล้ว

            “ลั่วจื่อจี้ ลั่วจื่อจี้” เสียงของลั่วจื่อหานแหบแห้ง เขาเพิ่งเรียกไปได้สองคำ เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังขึ้นนอกประตู จากนั้นก็ผลักประตูเข้ามาในทันที

            “พี่ ในที่สุดพี่ก็ตื่นแล้ว พี่ไม่รู้หรอกว่า…”

            ลั่วจื่อจี้ยังไม่ทันพูดจบ ผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังก็ไออย่างแรงสองที เขาไม่มีทางเลือกนอกจากยืนหลบไปด้านข้างด้วยสีหน้าอึดอัดใจ คุณแม่ลั่วยังคงมีท่าทางสง่างาม แต่ฝีเท้าที่ไร้ระเบียบกลับเผยอารมณ์ของเธอในขณะนี้ได้อย่างสมบูรณ์

            “ลูกตื่นสักที”

            ใบหน้าที่ยังคงป่วยของลั่วจื่อหานเผยรอยยิ้มเข้มแข็ง “ขอโทษครับแม่ ทำให้ทุกคนเป็นห่วง”

            “ไม่เป็นไร ลูกไม่เป็นก็ดีแล้ว ไม่เป็นก็ดีแล้ว”

            ในตอนแรกลั่วจื่อหานต้องการจะเรียกลั่วจื่อจี้เพื่อถามเรื่องของอี้เป่ยซี แต่เนื่องจากแม่ของเขาอยู่ที่นี่ เขาก็ไม่ควรทำให้แม่ของตัวเองที่ตื่นตระหนกและกังวลใจต่อเขาอยู่เสมอรู้สึกไม่สบายใจ จึงข่มเอาไว้และไม่พูดอะไร ทั้งสองคนพูดคุยกันต่อเล็กน้อย คุณแม่ลั่วไล่ให้ลั่วจื่อจี้ออกไปก่อน ส่วนเธอก็กำชับให้เขาพักผ่อนให้มากๆ ก่อนที่จะออกจากห้องไป

            ลั่วจื่อหานขมวดคิ้ว เขารู้ว่าแม่ของตัวเองไม่ชอบอี้เป่ยซี ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องคราวก่อน ทัศนคติที่เธอมีต่ออี้เป่ยซีก็ยังคงเป็นความเกลียดชัง

            คราวนี้เกิดเรื่องใหญ่แบบนี้ แม่ของเขาจะต้องโยนความผิดทั้งหมดให้กับอี้เป่ยซีอย่างแน่นอน เขาอดกังวลไม่ได้ อิทธิพลของลู่เซิงในประเทศ U นั้นยากที่จะแก้ไขและหยั่งรากลึก เรื่องที่สนามบินคราวก่อนก็ไม่สามารถถอนรากถอนโคนได้อย่างสมบูรณ์ เขาไม่สามารถรับรองสถานการณ์ของอี้เป่ยซีได้ อีกทั้งตอนที่เขาหมดสตินั้น ลั่วจื่อจี้ก็ช่วยอะไรได้ไม่มาก…

            ถ้างั้นตอนนี้เป่ยซีก็อาจจะกลับบ้านพ่อแม่ของตัวเองแล้ว หรือไม่ก็เป่ยซีกำลัง…อยู่ที่บ้านของลู่เยี่ยจิ่ง?

            เมื่อนึกถึงตรงนี้ คิ้วของลั่วจื่อหานก็กระตุกสองสามที ปลอบโยนตัวเองอยู่ในใจนับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ยังคงไม่สามารถสงบสติอารมณ์ลงมาได้ เขากดกริ่งบนโต๊ะ ลูกน้องของเขาเพิ่งมาถึงหน้าประตูก็ถูกคุณแม่ลั่วขวางอยู่ด้านหลัง

            “เป็นอะไรไป?”

            ลั่วจื่อหานเดาถูกว่าแม่ตัวเองคิดจะทำอะไร เขาขยับริมฝีปาก สุดท้ายก็กลืนสิ่งที่ต้องการจะพูดลงไป “ไม่มีอะไรครับแม่”

            รออีกหน่อย รอจนถึงกลางคืนค่อยหาโอกาสดึงอี้เป่ยซีกลับมาก็แล้วกัน

            เจ้าเด็กแสบคนนี้ ช่างทำให้คนอื่นไม่สบายใจจริงๆ

            ตกกลางคืน คุณแม่ลั่วเฝ้าดูเขากินยาด้วยตัวเองจึงจะออกจากห้องไปอย่างวางใจ มือของเธอเพิ่งจะแตะลูกบิดประตู เสียงที่อ่อนแอของลั่วจื่อหานดังขึ้นข้างหลัง

            “แม่ครับ เป่ยซีเขาเป็นเด็กดีมากจริงๆ พอแม่รู้จักกับเขาสักพักนึงแล้ว แม่ก็จะต้องชอบเขาแน่ๆ การที่ฟังลมปากของคนข้างนอกแล้วปฏิบัติต่อเขาด้วยอคติ ผมว่ามันไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไร”

            “อืม แม่รู้แล้ว รีบนอนเถอะ อย่าคิดมาก”

            “ครับ”

            ลั่วจื่อหานขมวดคิ้ว เปลือกตาค่อยๆ หนักอึ้ง ในที่สุดมันก็ลงมาปิดดวงตาที่ลุ่มลึกคู่นั้น เปลือกตาบนล่างบรรจบเข้าหากันเบาๆ

            “แม่ครับ แม่จะทำแบบนี้ไม่ได้ และแม่ก็ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ พี่เขาจะต้องโกรธมากแน่ๆ พ่อ พ่อก็จะไม่เห็นด้วยที่แม่ทำแบบนี้” ลั่วจื่อจี้เฝ้าอยู่หน้าประตู กันไม่ให้คนกลุ่มหนึ่งเข้าไป

            “แม่กำลังช่วยพี่ชายลูกนะ! พอเขาตื่นขึ้นมาแล้วเขาก็จะลืมทุกอย่าง ตราบใดที่ไม่ติดต่ออี้เป่ยซีอีก ตราบใดที่ไม่มีใครปากมาก ก็จะไม่มีปัญหาอะไร”

            ลั่วจื่อจี้ยืนอยู่หน้าประตูอย่างมั่นคง พูดด้วยความขึงขัง “แม่ไม่รู้เลยว่าอี้เป่ยซีมีความหมายกับพี่ใหญ่มากแค่ไหน!”

            “พี่ใหญ่เริ่มออกตามหาเธอตั้งแต่เขาแปดเก้าขวบ เขาหามาสิบสามปี สิบสามปีนี้ พี่ใหญ่เป็นยังไงบ้าง ใช่ว่าแม่ไม่รู้”

            “ตอนที่เมาก็ร้องหาเซี่ยเซี่ย เซี่ยเซี่ย ตลอดเวลา ตอนที่บาดเจ็บสาหัสอาการโคม่าก็เรียกหาเซี่ยเซี่ย ถึงมันจะเป็นไปไม่ได้ แต่ตราบใดที่มันเกี่ยวข้องกับเธอ พี่ก็ทำได้ทั้งนั้น”

            “แม่ หรือว่าแม่อยากให้พี่ใหญ่ต้องอยู่ในวังวนแห่งความหวังและผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหรอ? พี่ใหญ่เคยทรมานแค่ไหนเขาก็จะทรมานแค่นั้นนะ”

            ใบหน้าของคุณแม่ลั่วยังคงเย็นชา “แม่จะบอกเขาเอง ว่าผู้หญิงคนนั้นตายแล้ว”

            “แม่ ทำไมแม่ถึงไม่เข้าใจพี่เลย เขาไม่เชื่อหรอก ต่อให้แม่เอาศพของอี้เป่ยซีมาวางตรงหน้าเขา บอกเขาว่าเธอตายแล้ว พี่ก็ไม่เชื่อหรอก”

            “พี่จื่อจี้” หลิงจื่อเซี่ยเผยยิ้มอย่างสงวนท่าที “สิ่งที่พี่จื่อหานชอบก็อาจจะเป็นแค่ความหลงใหลก็เท่านั้น อี้เป่ยซีจะมีตัวตนหรือไม่มันก็ไม่สำคัญ การที่พวกเขาได้อยู่ด้วยกัน เป็นเพราะว่าอี้เป่ยซีคืออี้เป่ยซี ไม่ใช่ฉู่เซี่ยในอดีต พวกเราก็แค่ให้พี่จื่อหานลืมอี้เป่ยซี แต่ว่าไม่เอาฉู่เซี่ยออกไปนี่นา”

            “หลิงจื่อเซี่ย เธอพูดอะไรของเธอ! เสียแรงที่ฉันนึกมาตลอดว่าเธอจริงใจกับพี่ชายฉัน”

            หลิงจื่อเซี่ยกำหมัดแน่น “ก็เพราะว่าฉันชอบพี่จื่อหานจริงๆ ก็เลยคิดวิธีนี้กับแม่เพื่อช่วยพี่จื่อหาน อี้เป่ยซีเอาความปัญหาและความวุ่นวายมาให้พี่จื่อหานมากมายแบบนั้น โลกนี้เต็มไปด้วยสิ่งไม่คาดคิด ใครจะรู้ว่าครั้งหน้าพี่จื่อหานจะต้องจ่ายราคาแพงอะไรอีก”

            “หลิงจื่อเซี่ย ทำไมเธอถึงไม่แยกแยะผิดถูกแบบนี้”

            หลิงจื่อเซี่ยหัวเราะ ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว “พี่ เมื่อกี้ลู่เซิงมาหาฉันแล้ว พี่ทายสิว่าฉันบอกอะไรเขา? เฮ้อ ก็ไม่รู้ว่าพวกลู่เยี่ยจิ่งจะถูกขังไว้ได้นานแค่ไหน จะมีคนไปช่วยอี้เป่ยซีทันหรือเปล่านะ”

————

ตอนที่ 202 แบกรับข้อกล่าวหา (4)

             บ้านลั่ว คุณแม่ลั่วรออยู่ในห้องโถง มองนอกประตูเป็นครั้งคราว สีหน้าร้อนรน ลั่วจื่อจี้ถือหนังสือพิมพ์นั่งอยู่บนโซฟา แม้จะมีท่าทีผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัดแต่ว่าก็มีเหงื่อชั้นบางๆ ซึมอยู่บนฝ่ามือ

            “ไหนบอกว่าใกล้จะมาแล้วไง?”

            “แม่ แม่อย่าใจร้อนสิ”

            คุณแม่ลั่วฉีกหนังสือพิมพ์ในมือของลั่วจื่อจี้อออกจากกัน “อย่าใจร้อน อย่าใจร้อน จะไม่ให้แม่ใจร้อนได้ยังไง ลูกดูพี่ชายของลูกสิ จนป่านนี้แล้วยังไม่ฟื้นเลย ถ้าเขา…แม่จะต้องคิดบัญชีกับพวกเขาแน่”

            ลั่วจื่อจี้ลุกขึ้นยืน กดคุณแม่ที่เดินอาละวาดลงไปบนโซฟา “อัยยา แม่ ไม่ใช่ว่าพี่ชายไม่ตื่น ส่วนแม่ก็เป็นลมไปอีกคนนะ” เขาถอนหายใจ “แม่วางใจเถอะ ก่อนหน้านี้คุณหมอก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าจะไม่เป็นอะไร วันนี้ก็แค่มาดูอีกรอบ แม่ไม่เชื่อหมอแล้วยังไม่เชื่อในร่างกายเหนือมนุษย์ของพี่ชายผมอีกเหรอ ”

            “เชอะๆๆ ลูกอย่าพูดเหลวไหลนะ” เธอค้อนลูกชายตัวเองด้วยความโกรธ จากนั้นก็เห็นพ่อบ้านพาคนในชุดขาวเข้ามาไม่กี่คน ทุกคนล้วนใส่หน้ากากปิดปากสีน้ำเงิน มู่ลี่ไป๋ก้าวไปข้างหน้า เดินเข้าไปหาพวกเขา

            “ยังไม่ฟื้น?”

            ลั่วจื่อจี้พยักหน้า “ใช่แล้ว ไม่รู้ว่ากำลังฝันอะไรอยู่ จนป่านนี้จนไม่ยอมฟื้นขึ้นมาเลย”

            ลู่มี่ไป๋ส่งสายตาให้ลั่วจื่อจี้ เขาเข้าใจในทันที วางสองมือไว้ลงบนบ่าของแม่ตัวเอง “แม่ครับ คนก็มาแล้ว ผมจะพาแม่ออกไปตากลม ให้พวกเขาตรวจพี่ชายอย่างสบายใจ”

            “แม่อยู่มันไม่สะดวกขนาดนั้นเลยเหรอ?” คุณแม่ลั่วเลิกคิ้ว มีออร่าของการเป็นคุณนายเจ้าของบ้าน ลั่วจื่อจี้หัวเราะหึๆ

            “แม่ไม่คิดว่าช่วงนี้แม่ตึงเกินไปเหรอ ที่นี่ก็มีมู่ลี่ไป๋แม่จะห่วงอะไรล่ะ ไปเถอะ ไปเถอะ บางทีพอพวกเรากลับมาแล้ว ลูกชายคนโตของแม่ก็อาจจะฟื้นแล้วก็ได้ แม่ว่าจริงไหม?”

            คุณแม่ลั่วถูกผลักออกอย่างสมบูรณ์โดยลูกชายคนเล็กที่อยู่ข้างหลังเธอ แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจนัก แต่ว่าก็ยังออกไปเดินเล่นข้างนอกกับลั่วจื่อจี้แล้ว

            มู่ลี่ไป๋ถอนหายใจ พาทีมงานขึ้นไปชั้นบน หลังจากทำการตรวจสอบตามปกติอย่างรวดเร็วแล้ว ก็เหลือหนึ่งคนไว้ดูแล คนที่เหลือไปหารือเกี่ยวกับอาการอยู่ที่ห้องประชุมด้านข้าง

            คุณหมอที่อยู่นั้นมีรูปร่างเล็กกะทัดรัดมาก เสื้อคลุมสีขาวบนตัวของเธอก็หลวมไปหน่อย เธอนั่งลงข้างเตียง อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือออกมาสัมผัสใบหน้าของเขา และน้ำตาก็พรั่งพรูออกมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

            “ลั่วจื่อหาน ทำไมนายถึงยังไม่ฟื้นล่ะ นายรู้หรือเปล่า ฉันอยู่ข้างนอกถูกคนรังแกตลอดเลย นายเคยบอกว่าจะปกป้องฉันอย่างดี ไม่ให้ใครรังแกฉันไม่ใช่เหรอ?”

            “คนเลว ตอนนี้นายนอนเงียบๆ คนเดียวอยู่ตรงนี้ไม่ต้องทำอะไรเลย นายรู้หรือเปล่าว่าคนที่อยู่ข้างกายของนายทรมานมากแค่ไหน”

            “ทำไมนายถึงยังไม่ฟื้น ทำไมถึงยังไม่ลืมตามามองฉัน”

            “ตอนนั้นที่นายเห็นปืนทำไมต้องเข้าไปขวางด้วย ตอนแรกมันเล็งมาที่ฉัน นายมายุ่งเรื่องของฉันทำไม! ฉันบอกให้นายออกตัวเหรอ ใครอนุญาตให้นายมาขวางไว้ล่ะ”

            “ลั่วจื่อหาน นายรีบฟื้นขึ้นมา ฉันโกรธมากนะ นายรีบฟื้นขึ้นมาสิ”

            “นายลืมตาสักทีได้ไหม ต่อไปฉันจะเชื่อฟังคำพูดของนายแล้ว และจะไม่ตัดสินใจอะไรเองลับหลังนายอีก นายโกรธฉันอยู่ใช่หรือเปล่าถึงได้ไม่สนใจฉัน”

            “ลั่วจื่อหาน…ฉันทรมาน มากจริงๆ ทรมานมาก ฉันกลัวจังเลย ว่านาย ว่านายจะเป็นเหมือนลู่เยี่ยหวา…ลั่วจื่อหาน นายตอบฉันสักคำได้ไหม นายไม่เคยปล่อยให้ฉันพูดคนเดียวมากขนาดนี้มาก่อน นายไม่เคยไม่ตอบฉัน”

            อี้เป่ยซีหมอบอยู่บนตัวของเขา หลับตาลง แต่น้ำตากลับไหลออกมาไม่หยุดจนเปียกชื้นเป็นวงกว้าง เธอสะอื้นอยู่หลายรอบ ลุกขึ้นแล้วปาดน้ำตาอย่างแรง

            “ลั่ว…” เธอเพิ่งจะพ่นออกเพียงคำเดียว ก็เห็นว่านิ้วของเขาขยับเล็กน้อย เธอคว้ามือใหญ่ที่อบอุ่นของเขาคู่นั้นด้วยความตื้นตัน “นายกำลังจะตื่นแล้วใช่ไหม? ฉันรู้อยู่แล้ว ว่านายจะไม่ทิ้งฉันไปแบบนี้ใช่หรือเปล่า”

            ประตูถูกเปิดออกเสียงดัง อี้เป่ยซียังไม่ทันตอบสนอง เหม่อมองคนที่ปรากฏตัวหน้าประตูกะทันหัน แล้วค่อยรู้สึกตัว

            “คุณ คุณน้าลั่ว”

            “ฉันก็ว่าทำไมวันนี้ลั่วจื่อจี้ถึงแปลกๆ…” เธอไม่สามารถซ่อนความประชดประชันบนใบหน้าได้ “คิดว่าจื่อหานโดนยิงยังไม่พอ ก็เลยคิดจะมาแทงซ้ำเหรอ?”

            “คุณน้าคะ ฉันก็แค่อยากมาเยี่ยมเขา”

            “แม่” เดิมทีลั่วจื่อจี้เดินเล่นกับคุณแม่ของตัวเองอยู่ในสวน จากนั้นแม่ก็บอกว่ารู้สึกหนาวอยากจะกลับไปเอาเสื้อ ตอนนั้นเขาเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะรับรู้ได้ถึงความร่วมมือระหว่างเขากับคนอื่นๆ แต่เขาก็ถามตัวเองว่าไม่ได้ทำอะไรผิดพลาดนี่นา ทำไมแม่ของเขาถึงได้ระแวดระวังแบบนี้

            คุณแม่ลั่วเข้าใกล้อี้เป่ยซีอย่างเย็นชา “อย่านึกว่ามีจื่อหานคอยปกป้อง แล้วฉันจะแตะต้องเธอไม่ได้”

            “คุณน้า ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมน้าต้องเกลียดฉันขนาดนี้ด้วย ฉันรู้จักกับลั่วจื่อหานมาตั้งนาน คุณน้าก็น่าจะดูออกว่าฉันไม่เคยคิดที่จะทำร้ายเขา ทำไมคุณน้าถึงทิ้งทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นในอดีตเพียงเพราะอุบัติเหตุครั้งนี้ด้วยคะ?” เธอพ่นประโยคยืดยาวออกมาภายในลมหายใจเดียว ดวงตายังคงแดงก่ำเล็กน้อยเพราะเพิ่งร้องไห้มา มองดูแล้วชวนให้น่าสงสาร แต่ว่าคำพูดนั้นกลับเปี่ยมไปด้วยพลัง

            ลั่วจื่อจี้อดไม่ได้ที่จะชื่นชมว่าที่พี่สะใภ้ของตัวเองอยู่ในใจ และเห็นว่าใบหน้าของแม่ตัวเองก็ผ่อนคลายลงมาบ้าง แต่ทันใดนั้นเสียงเล็กแหลมของเด็กผู้หญิงก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ลั่วจื่อจี้อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว สีหน้าของคุณแม่ลั่วที่อ่อนลงในตอนแรกเยือกเย็นลงอีกครั้งทันใด

            “แม่คะ ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ เขายังทำร้ายพี่จื่อหานไม่พออีกเหรอ? เขาจะเอายังไงกันแน่” พูดพลางต้องการจะพุ่งเข้ามา แต่ถูกลั่วจื่อจี้คว้าไว้ได้

            เขามองผู้หญิงที่โกรธเกรี้ยวด้วยอาการปวดหัว “หลิงจื่อเซี่ย เธอใจเย็นหน่อยสิ แม่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย เธอจะทำอะไรน่ะ?”

            คุณแม่ลั่วเอ่ยปากช้าๆ เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันและดูถูก “เธอใช้ปากนี้หลอกล่อจื่อหานสินะ? อุบัติเหตุ ก็เพราะอุบัติเหตุนี้แหละ จื่อหานถึงเกือบเอาชีวิตไม่รอด ทำไม เธอยังอยากให้เกิดเรื่องอื่นอีกเหรอ”

            อี้เป่ยซีกัดริมฝีปาก เงยหน้าขึ้นด้วยความดื้อรั้น “ฉันไม่เคยคิดทำร้ายลั่วจื่อหาน”

        “เธอไม่เคยคิด แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะเธอ คุณหนูอี้ เธอน่าจะเข้าใจหัวอกของฉันนะ” เธอเลิกคิ้วขวาขึ้น “จื่อเซี่ย ส่งแขก หวังว่าต่อไปคุณหนูอี้จะไม่เข้าบ้านคนอื่นตามใจชอบโดยไม่ได้รับอนุญาตอีก ถ้าพ่อแม่ไม่ได้อบรมสั่งสอนเธอเรื่องพวกนี้ ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะช่วย”

            หลิงจื่อเซี่ยหัวเราะเย็นชา สะบัดมือของลั่วจื่อจี้ “คุณหนูอี้ เชิญทางนี้ค่ะ”

            อี้เป่ยซีกัดริมฝีปาก เธอต้องออกแรงอย่างมากเพื่อรักษาลำตัวให้ตั้งตรง ลำคอที่ยืดไว้ก็เมื่อยล้าเล็กน้อย เธอก้าวเดินตามหลังหลิงจื่อเซี่ยออกไปด้วยความเย่อหยิ่ง ประตูปิดลงแต่ไม่ได้ปิดกั้นเสียงประโยคสุดท้ายของคุณแม่ลั่ว

        “อย่าซี้ซั้วเอาของอะไรก็ไม่รู้เข้าบ้าน เข้าใจไหมลูก?”

————

ตอนที่ 201 แบกรับข้อกล่าวหา (3)

             ลั่วจื่อจี้เห็นอี้เป่ยซีจ้องเขม็งพร้อมปฏิเสธ แสร้งพยักหน้าอย่างจริงจัง “ครับซ้อ ฉันเชื่อซ้อ”

            จากนั้นอี้เป่ยซีก็ถอนหายใจโล่งอก “งั้นฉันไปเก็บของก่อน”

            “แต่ว่า ต่อให้ฉันเชื่อเธอ ถ้าพี่ชายรู้ก็จะโกรธเหมือนกันนะ”

            “นายมีที่ที่ดีกว่าเหรอ?” ลู่เยี่ยจิ่งเอ่ยถาม ความเย้ยหยันวูบผ่านในแววตา “นายกับพี่ชายของนายไม่ได้ต่างกันแค่นิดเดียวนะ นายน่ะไม่มีความกล้าเลย”

            เขาพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่สิ เขาก็เลยเป็นพี่ชายฉัน ฉันคือลั่วจื่อจี้นะ นายคิดอะไรน่ะ?”

            ลู่เยี่ยจิ่งถูกเขาทำให้จุกจนพูดไม่ออก และก็ไม่รู้ว่าจะตอบโต้อย่างไร พ่นลมออกทางจมูกแล้วนั่งลงด้านข้าง มองดูอี้เป่ยซีที่กำลังเก็บของเงียบๆ เธอเม้มปาก สีหน้ายังคงซีดขาวเล็กน้อยเพราะความอ่อนแอ หลังจากนอนพลิกตัวไปมาอยู่หลายวันก็ซูบผอมลงไปมาก

            เขาขมวดคิ้ว ถอนหายใจเฮือก

            “อาซ้อ”

            อี้เป่ยซีหยุด “มีอะไรเหรอ?”

            “เธอจะไปอยู่กับเขาจริงเหรอ?”

            เธอเม้มปาก ไม่ได้พูดอะไร เธอมาที่โรงพยาบาลก็ไม่มีข้าวของอะไรอยู่แล้ว จัดเพียงสองสามครั้งก็เสร็จสิ้น ลั่วจื่อจี้ยังคงคว้าตัวอี้เป่ยซีด้วยความไม่วางใจเล็กน้อย ลู่เยี่ยจิ่งหมดความอดทน “ในสายตาพวกนายฉันไม่น่าไว้ใจขนาดนี้เลยเหรอ!”

            ลั่วจื่อจี้พยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา ไฟโกรธของเขาไม่สามารถหางระบายออกได้ เขายื่นมือออกไปรับกระเป๋าของอี้เป่ยซี แต่เธอกลับหลบเลี่ยงเบาๆ

            เขาบ้าไปแล้วจริงๆ ที่ทำคุณบูชาโทษแบบนี้!

            “ถ้าเธอไม่อยากไปก็ช่างเถอะ ฉันจะไม่บังคับเธอ”

            “เปล่านะ” อี้เป่ยซียังคงก้มหน้า “ที่จริงฉันหิ้วเองก็ได้”

            “อาซ้อ คือว่า พวกเธอจะไปไหนกันเหรอ ฉันไปส่งพวกเธอเถอะ”

            ลู่เยี่ยจิ่งหัวเราะเย็นชา ไม่พูดไม่จาผลักประตูจากไป อี้เป่ยซีเหลือบมองลั่วจื่อจี้ ทั้งสองคนตามไปพร้อมกันเงียบๆ

            “อาซ้อ ทำไมฉันถึงยังไม่วางใจนะ”

            อี้เป่ยซีกำกระเป๋าแน่น “ในเมื่อเขาบอกแล้วว่าจะช่วย ก็ไม่มีอะไรหรอก นายวางใจเถอะ เขาไม่เหมือนคนที่ฉวยโอกาสตอนที่คนอื่นลำบาก”

            “ไม่เหมือน?”

            ไม่ว่าจะเหมือนหรือไม่ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญก็คือให้ลั่วจื่อหานฟื้นขึ้นมา ลั่วจื่อจี้ขมวดคิ้ว ทำไมถึงมีความรู้สึกเหมือนส่งเนื้อแพะเข้าปากเสือกันนะ ว่ากันตามเหตุผลแล้วเขาไม่ควรเป็นศัตรูกับคนคนนี้เลย

            ลั่วจื่อจี้ไม่ได้ขึ้นรถไปกับอี้เป่ยซี เขาแอบออกไปรายงานข่าว เมื่อรายงานเสร็จก็แอบกลับบ้านไป นั่งอยู่ในห้องของตัวเองราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเปลี่ยนเสื้อ เดินขึ้นชั้นบนอย่างผ่อนคลาย เปิดประตูออก ภายในห้องค่อนข้างว่างเปล่า มีเพียงเสียงติ๊ดๆ ของเครื่องจักรที่ดังอยู่ ลั่วจื่อจี้เดินไปยังข้างหน้าต่างเพื่อเปิดผ้าม่าน แสงอาทิตย์ส่องอยู่บนใบหน้าของคนที่อยู่บนเตียง

            หลังจากได้รับการดูแลหลายวัน ใบหน้าของลั่วจื่อหานก็เริ่มมีสีเลือดขึ้นมาบ้าง คิ้วผูกกันเล็กน้อย ลั่วจื่อจี้นั่งลงข้างเขา

            “พี่ ฉันไปหาอาซ้อมาแล้ว ถึงพ่อแม่ไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจ แต่ว่าตอนนี้เขาไม่สบายเลย ดูแล้วอ่อนแอมาก ผอมลงไปเยอะ เวลาเดินก็เหมือนจะถูกลมพัดปลิวไปอย่างนั้น”

            “ฉันช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย พี่ก็รู้ว่าฉันไม่มีอะไรอยู่ในมือเลย อ้อ จริงสิ วันนี้เกิดเรื่องอย่างนึง พี่จะต้องโกรธมากแน่ๆ ลู่เยี่ยจิ่งยื่นมือเข้ามาช่วยซ้อ ซ้อก็รับไว้ ตอนนี้ซ้ออยู่ที่บ้านเขาน่ะ”

            “พี่ดูสิ พี่หลับไปแค่ไม่กี่วัน ผู้หญิงก็จะหนีตามคนอื่นไปแล้ว พี่ก็รู้ว่าลู่เยี่ยจิ่งเป็นคนยังไง มีผู้หญิงคนไหนบ้างที่อยู่ในมือเขาแล้วจะหนีออกมาได้ ซ้อก็ยิ่งไร้เดียงสาแบบนั้นด้วย”

            “ลั่วจื่อหานเอ๋ย ลั่วจื่อหาน ฉันไม่เคยเห็นพี่อ่อนแอแบบนี้มาก่อนเลย ทำไมพอถึงช่วงเวลาสำคัญ พอหาสิ่งที่ต้องการจะปกป้องเจอแล้วก็ดันอ่อนแอขึ้นมา แผนการทรมานตัวเองเพื่อเรียกร้องความสงสารจากฝ่ายตรงข้ามไม่ได้เล่นกันแบบนี้หรอกนะท่าน”

            ลั่วจื่อจี้พูดเรื่อยเปื่อยต่ออีกนาน คนที่อยู่บนเตียงก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง จนกระทั่งดวงอาทิตย์เปลี่ยนองศาไปมากแล้ว เขาจึงถอนหายใจแล้วออกไป สิ้นเสียงปิดประตู นิ้วของลั่วจื่อหานขยับเล็กน้อย

            โคม่า โคม่า โคม่า อี้เป่ยซียังคงได้รับข่าวเดิมเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ติดต่อกัน

            “พวกนายบอกว่าเขาใกล้จะฟื้นขึ้นมาแล้วไม่ใช่เหรอ?” อี้เป่ยซีคว้าแขนของลู่เยี่ยจิ่ง ดวงตาแดงก่ำ “ไหนบอกว่า เดี๋ยวก็จะฟื้นแล้วไม่ใช่เหรอ?”

            “เป่ยซี เธออย่าใจร้อนสิ คุณหมอบอกว่าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว จะฟื้นหรือเปล่าอยู่ที่ช้าเร็วก็เท่านั้น”

            “ลู่เยี่ยจิ่ง นาย นายพาฉันไป หาเขาหน่อยได้ไหม ขอร้องล่ะ ฉันแค่ไปเจอเขาแวบเดียว แค่แวบเดียว”

            ลู่เยี่ยจิ่งลังเลครู่หนึ่ง ประคองอี้เป่ยซีที่กำลังจะทรุดตัวลงขึ้นมา “เป่ยซี ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากช่วยเธอ…”

            “ฉัน ฉันจะแฝงตัวในบรรดาหมอพวกนั้นก็ได้ ฉันรับรองว่าจะไม่ทำอะไร แค่มองเขาจากที่ไกลๆ ก็พอแล้ว จริงๆ นะ ฉันขอร้องล่ะ ลู่เยี่ยจิ่ง”

            น้ำตาของเธอร่วงลงสู่พื้น ลู่เยี่ยจิ่งรู้สึกปวดใจจนอึดอัด ทนไม่ได้ที่จะปฏิเสธคำขอของเธอโดยตรง ได้แต่ให้คำตอบที่คลุมเครือ “ฉันจะช่วยเธอดูว่ามีทางไหม”

            “ขอบคุณ ขอบคุณนายมาก”

            “ไม่เป็นไร”

            เขาประคองอี้เป่ยซีไปยังโซฟาด้านข้าง มองการตกแต่งโดยรอบด้วยความขมขื่นเล็กน้อย “นี่คือห้องใหม่ที่พี่ฉันมอบให้เธอ ยังนึกว่าจะไม่มีวันได้ใช้ซะอีก”

            อี้เป่ยซีก้มหน้า กัดริมฝีปากไว้จึงจะสามารถควบคุมเสียงสะอื้นของตัวเองได้ ลู่เยี่ยจิ่งพูดต่อ “อนาคตเป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงเสมอ ถ้าพี่ชายยังอยู่ ก็คงไม่มีสิ่งที่ไม่คาดคิดเยอะแบบนี้ เธอกับเขาก็คงไม่…”

            “เลิกพูดได้แล้ว”

            ลู่เยี่ยจิ่งหยุดไปครู่หนึ่ง “โอเค เดี๋ยวฉันจะให้คนส่งข้าวมาให้ เธอก็กินเยอะๆ หน่อยนะ”

            “ขอบคุณ”

            “งั้นฉันไปก่อนล่ะ”

            “อืม” ลู่เยี่ยจิ่งมองผู้หญิงที่กำลังก้มหน้า กำมือแน่นแล้วปล่อยมืออย่างอ่อนแรงก่อนก้าวออกไปจากห้อง

            ตอนนี้สายตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตาแล้ว อี้เป่ยซีมองดูการตกแต่งในห้องท่ามกลางความฝ้าฟาง การตกแต่งที่ผสมผสานระหว่างสีน้ำเงินและสีชมพูเป็นเหมือนความฝันที่สวยงามของเด็กผู้หญิง ดูเหมือนสีกำลังเปล่งเสียง ท่วงทำนองอันไพเราะไหลเข้าสู่หัวใจตามสิ่งที่เห็น แต่กลับถูกเติมด้วยความเศร้าโศกอีกชั้นหนึ่ง

            เรื่องราวทับถมเข้าด้วยกันเรื่องแล้วเรื่องเล่า อี้เป่ยซีรู้สึกหายใจลำบากเล็กน้อย เธอปาดน้ำตาบนใบหน้าของตัวเอง สูดหายใจลึก

            ไม่ได้สิอี้เป่ยซี เธอจะต้องสู้ ลั่วจื่อหานยังรอให้เธอไปหาเขา ลู่เยี่ยหวา…เขาก็ไม่อยากให้เธอเจ็บปวด และไม่ทำอะไรเลย

        ตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กแล้ว เรื่องที่เธอต้องการจะทำก็ต้องทำได้เช่นกัน อี้เป่ยซีครุ่นคิดแล้วลุกขึ้นพรวด เธอรู้สึกเวียนหัวจนต้องนั่งกลับลงไป ปรับตัวอยู่พักหนึ่งแล้วจึงเกาะราวขึ้นชั้นบนเพื่อโทรศัพท์หาเซี่ยเช่อ

————

ตอนที่ 200 แบกรับข้อกล่าวหา (2)

             อี้เป่ยซีอยู่ในโรงพยาบาลที่ตัวเองเกลียดที่สุดเป็นเวลาสามวัน อี้เฉิงและภรรยาเอ่ยขึ้นมาว่ามีความคิดที่จะพาอี้เป่ยซีกลับบ้าน

            “เป่ยซี ความหมายของพ่อกับแม่ของลูกคือ…”

            เธอตาแดง ปลายจมูกยังคงแดงระเรื่อเนื่องจากลมหนาว ยิ่งทำให้รู้สึกน่าสงสาร อี้เป่ยซีส่ายหน้า “พ่อคะ หนู ไม่อยากกลับไป…ถ้าลั่วจื่อหานรู้ว่าหนูจากไปคนเดียว เขาจะต้องโกรธมากแน่”

            อี้เฉิงถอนหายใจ ในแววตามีความจริงจังและแน่วแน่ที่ไม่มีใครสามารถเพิกเฉยได้ “เป่ยซี ถึงลูกจะไม่เข้าใจสาเหตุของเรื่องนี้ แต่ไม่ว่าดีเลวยังไงลูกก็รู้อะไรใช่ไหม? ลูกคิดว่าพ่อกับแม่จะวางใจให้ลูกให้อยู่ที่นี่คนเดียวได้ยังไง? พวกเรากลับบ้านกันก่อน ถ้ามีสถานการณ์อะไร พ่อจะรีบติดต่อลูกแล้วพาลูกมาที่นี่…ที่นี่ก็ไม่ไกลจากบ้านมาก มันยังไม่สายเกินไป”

            อี้เป่ยซีหลบไปด้านหลัง ส่ายหน้า “พ่อคะ หนูไม่อยากกลับไปจริงๆ”

            “ลูกสู้ลู่เซิงไม่ได้หรอก เป่ยซี”

            “แต่ว่าพ่อคะ” อี้เป่ยซีเงยหน้า “หนูทำอะไรไม่ได้ หมายความตอนนี้ลู่เซิงจะปกป้องตัวเองก็ยากแล้ว คงจะไม่มีแรงทำอะไรหนูหรอก”

            อี้เฉิงถอนหายใจ “ที่ลูกพูดก็มีเหตุผล แต่ว่าลูกรู้จักลู่เซิงน้อยไป ลูกจะรู้ได้ยังไงว่าเธอจะไม่ทำอะไรที่คาดเดาไม่ได้เพราะถูกบีบจนจนมุม พ่อรู้ว่าลูกไม่วางใจลั่วจื่อหาน พ่อก็บอกลูกแล้ว ว่าพ่อจะบอกอาการของเขาให้ลูกฟังแน่นอนและจะพาลูกไปหาเขาด้วย ลูกยังมีอะไรไม่วางใจอีกเหรอ?”

            “พ่อคะ พ่อจะพาหนูมาเจอลั่วจื่อหานเหรอคะ?” อี้เป่ยซีมองอี้เฉิงด้วยดวงตาเป็นประกาย ลำตัวของอี้เฉิงที่ตั้งตรงในตอนแรกกลับห่อเหี่ยวลงทันใด

            เขายังจะพาเป่ยซีกลับมางั้นเหรอ? เขาบอกไม่ได้ แต่เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความเกลียดชังที่พ่อแม่ของลั่วจื่อหานมีต่อเธอ เขาไม่ยอมทิ้งอี้เป่ยซีให้อยู่ต่อ เพราะนอกจากอันตรายที่ซ่อนเร้นจากลู่เซิงแล้ว เขามักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าอี้เป่ยซีจะได้รับความเจ็บช้ำน้ำใจจากบ้านลั่วไม่น้อย

            นี่คือลูกสาวที่ครอบครัวของเขาประคบประหงม จะปล่อยให้คนอื่นบอกว่ารังแกก็รังแกได้อย่างไร

            แม้แต่บ้านลั่ว พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์นี้

            ลู่เยี่ยจิ่งเคาะประตู สายตาของทั้งสองคนมองไปที่เขาพร้อมกัน เขากระแอมไอ “คุณลุงอี้ เป่ยซี” สีหน้าของอี้เฉิงไม่น่าดูเล็กน้อยเนื่องจากการมาของเขา เขายังจำได้ว่าผู้ชายคนนี้เคยด่าทอและทำร้ายอี้เป่ยซีต่อหน้าทุกคนอย่างไร

            “เธอมาทำอะไร?” อี้เฉิงจู่โจมก่อน เมื่อเขารู้สึกตัวก็พบว่าตัวเองมีความกระหายเลือดมากเกินไปแล้ว อดไม่ได้ที่จะสงบสติของตัวเองลง แต่สีหน้ายังคงไม่สู้ดีนัก

            “คุณลุงอี้ ลุงวางใจให้เป่ยซีอยู่ที่นี่ต่อเถอะครับ ส่วนเรื่องอื่นผมจะแก้ไขได้”

            “เธอแก้ไข? ไม่รบกวนคุณชายรองลู่ดีกว่า”

            ลู่เยี่ยจิ่งไม่ใส่ใจกับพฤติกรรมของอี้เฉิง “คุณลุงอี้ ผมสืบเรื่องในอดีตอย่างชัดเจนแล้ว มันเป็นความผิดผมเอง ตอนนี้ลุงคิดซะว่าเป็นการชดเชยก็ดี เป็นการช่วยเป็นธุระให้พี่ชายผมก็ดี ตอนนี้คุณลุงก็น่าจะเข้าใจว่าผมจะไม่ทำร้ายเธอ อีกอย่างผมรับประกันว่าอยู่ที่นี่จะปลอดภัยกว่าอยู่บ้านอี้แน่นอน คุณลุงอี้ว่าจริงไหมครับ?”

            อี้เฉิงมองแววตาของลู่เยี่ยจิ่ง มีความลังเลเล็กน้อย เขายอมรับว่าถ้าหากลู่เซิงตั้งใจจะทำร้ายอี้เป่ยซีจริงๆ ล่ะก็ บ้านของเขาก็เป็นเหมือนกระดาษแผ่นหนึ่งที่ขวางหน้าไว้เท่านั้น ไม่มีประโยชน์ใดๆ เลย แต่พวกลู่เยี่ยจิ่งนั้นไม่เหมือนกัน เขาสามารถปกป้องอี้เป่ยซีได้อย่างแท้จริง แต่ว่าจะต้องทิ้งลูกสาวของตัวเองไว้ที่นี่จริงๆ เหรอ?

            ลู่เยี่ยจิ่งเหลือบมองอี้เป่ยซีที่กำลังก้มหน้า พูดขึ้นเบาๆ “ได้ยินว่าลั่วจื่อหานใกล้จะฟื้นแล้ว” คนที่กำลังก้มหน้าได้ยินดังนี้ก็เงยหน้าขึ้น

            “พ่อคะ”

            อี้เฉิงจึงพยักหน้าภายใต้สายของอี้เป่ยซี พร้อมเตือนลู่เยี่ยจิ่ง “ฉันจะเชื่อเธอสักครั้ง ถ้าเป่ยซีได้รับอันตรายอะไรล่ะก็ ต่อให้ฉันต้องเสี่ยงชีวิตแก่ๆ นี้ก็จะทำให้พวกมันรับโทษอย่างสาสม”

            “วางใจเถอะครับ คุณลุงอี้ ผมจะปกป้องเธออย่างดีแน่นอน”

            คืนวันเดียวกัน อี้เฉิงก็กลับบ้านพร้อมกับภรรยาของตัวเองแล้ว อี้เป่ยซีมองดูแผ่นหลังของพวกเขาที่จากไปพร้อมกัน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแสบจมูก

            “เธออย่าร้องไห้สิ ถ้าเธอร้องไห้ฉันก็จะโยนเธอกลับบ้านเธอนะ”

            “ลู่เยี่ยจิ่ง ฉันไม่เคยเจอคนที่น่ารังเกียจเหมือนนายเลยจริงๆ”

            เขาหัวเราะ น้ำเสียงขมขื่นเล็กน้อย “ใครจะไปเหมือนคนที่เธอชอบล่ะ เอาเถอะ เก็บของเธอซะ ฉันจะพาเธอไป”

            “ไปไหน?”

            “ลั่วจื่อหานเปลี่ยนที่แล้ว เธอไม่คิดว่าเธอควรจะเปลี่ยนที่ด้วยเหรอ?”

            “อ่อ” เมื่อกลับถึงห้องคนไข้ ลั่วจื่อจี้ก็นั่งรอเธออยู่ที่โซฟาแล้ว พอเห็นว่าลู่เยี่ยจิ่งเข้ามาพร้อมเธอ สีหน้าก็เปลี่ยนไป

            เขาเดินเข้าไปหาอี้เป่ยซีทันที แยกทั้งสองคนออกจากไป “อาซ้อ ทำไมเธอถึงอยู่กับเขาได้”

            “หา นั่นเป็นเพราะว่า…”

            “อัยยา จะเพราะอะไรก็ช่างเถอะ เธอไม่รู้เหรอว่าพี่ชายฉันเป็นคนระวังตัวแค่ไหน เธอยังจะไปอยู่กับลู่เยี่ยจิ่งอีก ใครจะไปรู้ว่าเขากำลังคิดแผนชั่วอะไรอีก”

            ลู่เยี่ยจิ่งอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขำ “ฉันจะคิดแผนชั่วอะไรได้?”

            “ฉันคุยกับอาซ้อฉัน เกี่ยวอะไรกับนาย”

            “ฉันพูดถึงฉันนี่นา อีกอย่าง นายกำลังคุยกับซ้อของฉัน ทำไมฉันจะขัดจังหวะไม่ได้”

            ลั่วจื่อจี้ค้อนเขา “อาซ้อ อีกสองวันพี่ชายฉันก็ตื่นแล้ว เธอไม่ต้องห่วงนะ”

            “งั้นฉันจะได้เจอเขาเมื่อไร”

            “เรื่องนั้นก็พูดยากอยู่ รอไว้พี่ชายฉันฟื้นแล้ว เธอก็น่าจะเจอเขาได้แล้ว” หลังจากลั่วจื่อหานฟื้น พ่อแม่ของเขาก็ไม่สามารถห้ามไม่ให้อี้เป่ยซีเจอเขาได้แล้ว ลั่วจื่อจี้คิดพลางพยักหน้า มันก็น่าจะง่ายดายแบบนั้น พี่ชายเขาเป็นใคร มีเรื่องอะไรบ้างที่เขาทำไม่ได้ ตราบใดที่เขาต้องการเจออี้เป่ยซี ใครก็ขัดขวางไม่ได้

            อี้เปยซีเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของเขา ยิ้มให้เขา “ขอบคุณนะ จื่อจี้ นายบอกฉันได้ไหมว่าตอนนี้พี่ชายนายอยู่ที่ไหน?”

            “ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้” ลั่วจื่อหานลำบากใจเล็กน้อย “ตอนนี้เขาอยู่ที่บ้าน แต่ว่าอาซ้อ…”

            “เอาเถอะ ฉันรู้ ฉันรู้”

            ลั่วจื่อจี้จึงสบายใจ เขาไม่ได้กลัวว่าอี้เป่ยซีจะไปหาลั่วจื่อหาน เขาเพียงแต่กลัวว่าแม่ของตัวเองจะทำให้เธอลำบากใจ อย่างไรก็ดูจากท่าทางของแม่เขาแล้ว เธอได้โยนความรับผิดชอบส่วนใหญ่ของเรื่องนี้ไปให้อี้เป่ยซีจริงๆ ซะแล้ว

            “เธอยังไม่ได้บอกเลย ว่าเธอกับลู่เยี่ยจิ่งมันเรื่องอะไรกัน?”

            “ตอนนี้เขาอยู่ที่บ้านฉัน” ลู่เยี่ยจิ่งมองลั่วจื่อจี้ เลิกคิ้วด้วยความภูมิใจเล็กน้อย ลั่วจื่อจี้ตกใจจนอ้าปากค้าง

            “อา อาซ้อ…เธอ เธอ ทำไมเธอถึง…” ลั่วจื่อจี้ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ท่าทางเหลือเชื่อ ตอนนี้เรื่องระหว่างอี้เป่ยซีกับลู่เยี่ยจิ่งกลับตาลปัตรแล้ว “ถ้าพี่ พี่ชายฉันรู้…งั้น…เธอ”

            ลู่เยี่ยจิ่งเดินไปข้างหน้า ยิ้มเจ้าเล่ห์ “นายอย่าเข้าใจผิด มันเป็นแบบที่นายคิดนั่นแหละ”

        “มันไม่ใช่แบบที่นายคิด!”

————

ตอนที่ 199 แบกรับข้อกล่าวหา (1)

             อี้เป่ยซีพยักหน้า ตอนแรกลั่วจื่อจี้ต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นสายตาเป็นกังวลของอี้เป่ยซีหยุดอยู่ที่ลั่วจื่อหานตลอดเวลา จึงคิดว่าควรเปลี่ยนหัวข้อ เขารินน้ำแก้วหนึ่ง แล้ววางลงบนมือที่เย็นเฉียบของอี้เป่ยซี “ฉันจะไปถามข้อมูลจากหมอให้ละเอียด”

            “อืม” ลั่วจื่อจี้ปิดประตูแผ่วเบา มีเพียงสองคนอยู่ภายในห้อง มันเงียบสงัดจนมีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงน้ำตาที่ร่วงหล่นลงไปในน้ำ

            อี้เป่ยซีเกาะสิ่งของที่อยู่ด้านข้างเพื่อเดินไปที่ข้างเตียงของลั่วจื่อหาน เอื้อมมือลูบโครงหน้าที่ชัดเจนของเขา เมื่อเธอคิดว่าใบหน้าที่เยือกเย็นนี้มักจะแสดงความอบอุ่นและความรักอย่างสุดซึ้งเวลาที่อยู่ต่อหน้าเธออย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียว น้ำตาก็พรั่งพรูออกมาอย่างควบคุมไว้ไม่อยู่

            “ลั่วจื่อหาน นายเคยบอกว่า นายจะไม่จากฉันไปไหน นายคงไม่ผิดคำพูดหรอกนะใช่ไหม?” เธอเอาหน้าแนบชิดกับท้องของลั่วจือหาน “วันนี้ แค่วันนี้ที่ฉันจะอนุญาตให้นายไม่คุยกับฉัน ไม่สนใจฉัน แต่ถ้าพรุ่งนี้นายยังเป็นแบบนี้อีก ฉันก็จะไม่สนใจนายแล้ว”

            “นายได้ยินหรือเปล่า ฉันจะไม่สนใจนายอีกเลย”

            สิ้นสุดเสียง ภายในห้องก็เงียบสงัดยิ่งกว่าเดิม อี้เป่ยซีกอดเขาไว้ทั้งอย่างนี้ ค่อยๆ เข้าสู่ความฝัน เธอลืมตาขึ้นอีกครั้งเมื่อฟ้าสาง คนที่อยู่บนเตียงยังคงหลับตาสนิท ไม่มีท่าทีสนใจเธอเลยแม้แต่น้อย

            “ฟ้าสว่างแล้ว ลั่วจื่อหาน ทำไมนายถึงขี้เกียจแบบนี้ ยังไม่ลืมตาอีก” เธอสูดหายใจลึก “งั้นฉันจะอนุญาตให้นายนอนต่ออีกหน่อย นายต้องรีบลืมตานะโอเคไหม?”

            อี้เป่ยซีไม่เห็นลั่วจื่อหานลืมตาขึ้นมาตลอดจนถึงเที่ยง แต่เห็นคุณนายลั่วผู้เกรี้ยวกราดแทน เธอไม่สนใจภาพลักษณ์โดยสิ้นเชิง ทันทีที่เปิดประตูเข้ามา เห็นลั่วจื่อหานนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ก็จ้องอี้เป่ยซีเขม็งด้วยดวงตาแดงก่ำ ก้าวยาวๆ ไปข้างหน้า ตบหน้าเธออย่างแรงไปฉาดหนึ่ง อี้เป่ยซีที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณอยู่แล้ว เมื่อถูกตบเธอก็ลงไปกองบนพื้นทันที และในหูก็ส่งเสียงดังหึ่งๆ

            ลั่วจื่อจี้ผลักประตูเข้ามาก็เห็นอี้เป่ยซีล้มอยู่บนพื้นแล้ว ที่มุมปากยังคงมีรอยเลือดเปื้อนอยู่ สามารถเห็นรอยนิ้วทั้งห้าได้อย่างชัดเจนบนผิวที่ขาวใส แววตาของเธอเหม่อลอยราวกับตุ๊กตาอย่างไรอย่างนั้น

            “แม่ แม่ทำอะไรน่ะ” ลั่วจื่อจี้ประคองอี้เป่ยซีขึ้นมาพร้อมถามเธอเสียงเบา อี้เป่ยซีส่ายหัวน้อยๆ ผมที่ยุ่งเหยิงขยับเบาๆ

            “เป็นเพราะเขา ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนี้ พี่ชายลูกจะกลายเป็นแบบนี้เหรอ? ยังจะถามอีกว่าแม่ทำอะไร? ลูกต่างหากกำลังทำอะไร”

            “เป่ยซีจ่อปืนยิงพี่เหรอ? ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนั้นที่สนามบิน แม่คิดว่าตอนนี้ในใจของเป่ยซีมีความสุขเหรอ? แม่กล่าวหาเขาอย่างไร้เหตุผลแบบนี้ มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?”

            “ถ้าไม่ใช่เขา ถ้าไม่ใช่เพราะเขา พี่ชายลูกจะคิดถึงเรื่องที่จะไปแทรกแซงบ้านลู่ได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ ลู่เซิงจะลงมือกับพี่ชายลูกได้ยังไง! แบบนี้แล้วยังว่าแม่ทำเกินไปอีกเหรอ?”

            ลั่วจื่อจี้ต้องการพูดอะไรบางอย่างกับเธอ แต่ถูกอี้เป่ยซีดึงแขนเสื้อไว้

            “คุณน้าคะ ฉันขอโทษ” เธอก้มศีรษะ น้ำเสียงแผ่วเบา แต่ว่าทุกคนภายในห้องสามารถได้ยิน “เป็นเพราะฉันเอง จื่อหานถึงได้กลายเป็นแบบนี้ ขอโทษจริงๆ ค่ะ คุณน้า ที่คุณน้าทำกับฉันแบบนี้ก็สมควรแล้ว”

            เธอพ่นลมหายใจเย็น “เธอรู้แล้วยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก? หรืออยากให้ฉันทำอะไรเธอจริงๆ?”

            “แม่ครับ เป่ยซีเขาก็เป็นห่วงพี่ใหญ่เหมือนกัน ถ้าแม่ให้เขาไปแล้ว พอพี่ใหญ่ตื่นขึ้นมา จะไม่โกรธแม่เหรอ?”

            “ตื่นเหรอ เขาจะตื่นขึ้นมาเมื่อไร ลูกก็รู้ดีกว่าแม่ไม่ใช่เหรอ?” เธอสูดหายใจลึก “ตอนนี้แม่ให้จื่อเซี่ยมาแล้ว คนอื่นรีบออกไปซะดีกว่า ดีกว่าอยู่ที่นี่ให้คนเขาโมโห”

            เมื่ออี้เป่ยซีได้ยินประโยคแรกของเธอก็อึ้งอยู่นานก่อนเงยหน้าขึ้นมองลั่วจื่อจี้ด้วยความสั่นเทาเพื่อขอความช่วยเหลือ ลั่วจื่อจี้กลับไม่ได้มองเธอ แต่จงใจมองไปยังทิศอื่นและเม้มปากแน่น อี้เป่ยซีรู้สึกว่าเรี่ยวแรงสุดท้ายใรร่างกายถูกดูดออกไปจนเกลี้ยง ดวงตาเธอดับวูบ ล้มลงไปกับพื้นทันที

            ขณะที่เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว อี้เฉิงกับคุณแม่อี้เฝ้าเธออยู่ข้างเตียงผู้ป่วย สีหน้าเปี่ยมด้วยความกังวล

            “แม่” อี้เป่ยซีกอดแม่ของตัวเอง ไม่ช้าน้ำตาก็เปรอะเปื้อน “แม่คะ หนูกลัวจังเลย”

            คุณแม่อี้ตบๆ หลังของลูกสาวตัวเอง “เป่ยซี ไม่ต้องกลัว มันผ่านไปแล้ว ตอนนี้คนร้ายถูกจับแล้ว ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ”

            “แม่คะ ลั่วจื่อหาน ลั่วจื่อหานเขาเป็นยังไงบ้าง พ่อกับแม่รู้ไหมว่าตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง พาหนูไปหาเขาได้หรือเปล่า ตอนนี้เขาเขาฟื้นแล้วใช่ไหมคะ”

            ได้ยินชื่อของลั่วจื่อหานแล้วทั้งสองคนมีสีหน้าวิตก อี้เป่ยซีเห็นพวกเขานิ่งเงียบก็รู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย

            “แม่ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ลั่วจื่อหาน ลั่วจื่อหาน ยังไม่ฟื้นอีกเหรอคะ?”

            “เป่ยซี ลูกไม่ต้องเป็นห่วง บ้านลั่วจะไม่ปล่อยให้เขาเป็นอะไรหรอก ลั่วจื่อหานจะไม่เป็นไร”

            น้ำตาของอี้เป่ยซีไหลหนักกว่าเดิม ตอนนั้นที่ลู่เยี่ยหวาอยู่ที่โรงพยาบาล พ่อก็บอกกับเธอแบบนี้

            “เป่ยซี ลูกไม่ต้องเป็นห่วง ลู่เยี่ยหวาจะไม่เป็นไร บ้านลู่ก็จะไม่ยอมให้เขาเกิดเรื่องหรอก”

            เธอกัดริมฝีปาก “พ่อคะ พ่อพา หนูไปเยี่ยมเขาได้ไหม?”

            อี้เฉิงขมวดคิ้วกันเล็กน้อย “เป่ยซี ตอนนี้ร่างกายของลูกไม่ค่อยแข็งแรง รอลูกพักฟื้นสองสามวันแล้วพ่อค่อยพาลูกไปหาเขาดีไหม อีกอย่างถ้าลูกไปหาลั่วจื่อหานในสภาพนี้ เขาจะต้องโกรธลูกแน่ แล้วจะบอกให้ลูกกลับมาดูแลตัวเองใช่ไหมล่ะ?”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า นอนลงบนเตียงและหลับตาลงอย่างว่าง่าย ทั้งสองคนจึงวางใจที่จะจากไปครู่หนึ่ง อี้เป่ยซีถือโอกาสนี้รีบวิ่งไปยังห้องพักฟื้นของลั่วจื่อหาน บัดนี้ห้องคนไข้ว่างเปล่าแล้ว เธอยืนอยู่นาน แสงอาทิตย์ไหววูบตรงหน้าเธอ จู่ๆ เธอก็มีความรู้สึกเหมือนอยู่อีกโลกใบหนึ่ง และแล้วก็มีเสียงรองเท้าหนังดังขึ้นด้านหลัง

            “พวกเขาพาพี่ไปที่โรงพยาบาลเอกชนแล้ว” น้ำเสียงของลั่วจื่อจี้เปี่ยมด้วยความเศร้าโศก “ตอนนี้อาการดีขึ้นแล้ว เธอไม่ต้องเป็นห่วง”

            อี้เป่ยซีคว้าแขนเสื้อของเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความความคาดหวัง “นายช่วยพา…”

            เธอยังไม่ทันพูดจบ ลั่วจื่อจี้ก็ขัดจังหวะเธอ “ขอโทษนะ อาซ้อ คือว่า พ่อแม่ฉันเหมือนกับว่าจะต่อต้านเธออยู่หน่อยๆ ที่ฉันทำได้ก็แค่มาบอกเธอว่าอาการของพี่ชายฉันเป็นยังไงบ้าง” เขาหัวเราะขมขื่น “เธอเองก็ดูออกว่าพ่อแม่ฉันจะไม่อนุญาตให้ใครขัดคำสั่งพวกเขา”

            อี้เป่ยซีปล่อยมือ “เขา เขาฟื้นแล้วยัง?”

            “ยังไม่เร็วแบบนี้หรอก แต่ว่าตอนนี้ตอบสนองแล้ว”

            “อ๋อ ดี” อี้เป่ยซีไม่กล้าเงยหน้ามองเขา “งั้น งั้นฉันกลับไปก่อนนะ”

            “อาซ้อ ร่างกายเธอก็ไม่แข็งแรงอยู่แล้ว พี่ฉันก็ยังไม่ฟื้น เธออย่าหลับไปซะก่อนล่ะ ไม่งั้นพอถึงตอนนั้น ฉันอธิบายกับพี่ชายฉันไม่ถูก”

        อี้เป่ยซีเผยรอยยิ้มซีดขาว “ฉันรู้แล้ว ขอบคุณนายนะ รบกวนแล้ว”

————

ตอนที่ 198 เยือนต่างถิ่นอีกครั้ง (6)

             หลังจากลู่เยี่ยจิ่งโผล่มาครั้งนั้น ก็ไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าอี้เป่ยซีอีกเลย ลั่วจื่อหานยังคงอยู่กับเธอเป็นเงาตามตัว ไม่ได้เปิดเผยความชั่วร้ายลึกๆ ต่อเธอ และอี้เป่ยซีก็ไม่ได้ไปถามเรื่องพวกนี้ การสัมมนาครั้งนี้ปิดฉากลงด้วยความราบรื่นเป็นอย่างมาก อี้เป่ยซีจัดเรียงบันทึกของตัวเองเล็กน้อยที่หน้าโต๊ะโรงแรม ลั่วจื่อหานกำลังเก็บกระเป๋าอยู่ข้างหลังเธอ

            “เสร็จแล้ว เอาสมุดเธอบนโต๊ะมาสิ”

            อี้เป่ยซีตอบว่าอืม หลังจากเขียนคำสุดท้ายเสร็จก็ยืดเหยียดตัว ยื่นสมุดบันทึกให้เขาอย่างว่าง่าย จ้องเขาเก็บข้าวของ

            “เป็นอะไรไป?”

            เธอส่ายหน้า “ก็แค่รู้สึกว่า วันนี้นายหล่อมากอีกแล้ว”

            ลั่วจื่อหานยังคงเก็บของต่อ ไม่แม้แต่เหลือบตาขึ้นมอง “อย่าคิดว่าคำชมไม่กี่คำ พอกลับไปแล้วฉันจะไม่คิดบัญชีกับเธอนะ”

            “ผู้ชายอย่างนายทำไมเจ้าคิดเจ้าแค้นแบบนี้”

            “อืม ฉะนั้นเธอก็อย่าเอาความแค้นให้ฉันคิดมากสิ” ลั่วจื่อหานพยักหน้าด้วยท่าทางจริงจัง จนทำให้เด็กสาวที่อยู่ข้างๆ ไร้คำพูด

            เขาหน้าไม่อายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ ใครเรียนรู้มาจากใครกันแน่

            ลั่วจื่อหานก็จัดเก็บของในมือเสร็จเรียบร้อยแล้ว เงยหน้าเห็นสีหน้าหดหู่ของเด็กสาว เอื้อมมือไปขยี้หัวของเธอ “เอาเถอะ พวกเรากลับบ้านกัน”

            มีผู้คนมากมายจากประเทศ C ผ่านไปมาที่สนามบินพร้อมรอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้า น่าจะเป็นเพราะกำลังจะกลับบ้านไปหาครอบครัวและเพื่อนๆ ล่ะมั้ง อี้เป่ยซีเห็นท่าทางดีอกดีใจของพวกเขา ตัวเองก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มไปด้วย

            ดีจัง สนามบินที่น่าเบื่อหน่ายก็อบอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

            “เป็นอะไรไป?”

            “ดีใจที่ได้กลับบ้านไง” อี้เป่ยซียังมองมองผู้คนรอบกาย ตอบคำถามของเขาโดยไม่คิด ลั่วจื่อหานบีบมือเธอแน่นกว่าเดิม

            เขาพยักหน้าเล็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยภาพเด็กสาวที่ยิ้มแย้มตรงหน้า “กลับบ้าน” สองคำนี้ยังคงอ้อยอิ่งอยู่ในหูของเขา รวมทั้งเสียงที่สดใสดุจระฆังของเธอ

            เขารู้ว่าเขาในตอนนี้ไม่สามารถแยกตัวออกจากเด็กสาวที่เขาพบที่สี่แยกในตอนนั้นได้  แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเด็กสาวคนนั้นจะมอบความเปลี่ยนแปลงให้เขามากมายขนาดนี้ ในระหว่างการตามหาที่ยาวนานก็ยังสามารถมอบความประหลาดใจให้เขาได้มากมายถึงเพียงนี้ และยังมอบครอบครัวให้กับเขาอีกด้วย

            ครอบครัวที่เธอสร้างร่วมกับเขา

            พวกเขาสามารถรวมตัวกันเพื่อเฉลิมฉลองในทุกเทศกาล ในวันเทศกาลก็เตรียมอาหารด้วยกัน จัดแจงแสงเทียนที่อบอุ่นด้วยกัน เดินทอดน่องอยู่บนถนนของค่ำคืนหนาวเหน็บด้วยกัน พูดคุยถึงเรื่องสนุกๆ ที่เคยเกิดขึ้นด้วยกัน ทำหลายๆ เรื่องที่ต้องการแบ่งปันด้วยกัน ตั้งท้องลูกสักคน เล่นด้วยกันกับลูกภายใต้แสงอาทิตย์ บอกพวกเขาว่าพ่อกับแม่เคยมีความสุขมากแค่ไหน

            ทันใดนั้นไม่รู้ว่าเสียงใครกรีดร้อง คนในห้องโถงใหญ่ต่างสับสนอลหม่าน เสียงเตือนภัยดังขึ้นอึกทึก ภาพของความกลมเกลียวตรงหน้ากลายเป็นความโกลาหล เสียงปืนนัดสุดท้ายผลักดันให้ฝูงชนวุ่นวายสู่จุดสูงสุด ทุกคนต่างหลบหนีกระจัดกระจายอย่างสิ้นหวัง มองหาสถานที่ที่คิดว่าจะสามารถป้องกันตัวเองได้

            ลั่วจื่อหานมองดูครู่หนึ่ง ฝูงชนค่อนข้างวุ่นวายเขามองไม่เห็นแหล่งที่มาว่าเกิดอะไรขึ้น หรือใครที่สร้างการจราจลนี้ เขาปกป้องคนในอ้อมแขนแล้วพาไปยังมุมที่สงบ อี้เป่ยซีคว้ามือของเขาด้วยความสั่นเทาเล็กน้อย “ลั่ว ลั่วจื่อหาน”

            เขากอดเธอแน่น “ไม่เป็นไร มันจะไม่เป็นอะไรเป่ยซี”

            ลั่วจื่อหานมองไปยังนอกประตู กลุ่มคนที่เหมือนฝูงนกสีดำรุดเข้ามาจากระยะไกล เขามองคนของตัวเองที่ยืนอยู่ชั้นบน พยักหน้า เสียงกระสุนปืนโหมกระหน่ำภายในโถงเล็กๆ ราวกับประกาศให้ทุกคนรู้ถึงพลังของตัวเองว่าไร้ความเกรงกลัวและฮึกเหิมมากเพียงใด

            น้ำตาของอี้เป่ยซีร่วงออกมาจากดวงตาไม่หยุด ลั่วจื่อหานใช้สองมือปิดหูของเธอไว้ พยายามอย่างสุดความสามารถไม่ให้เสียงจากโลกภายนอกเข้าไปในหูของเธอ มีตำรวจกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามา หลังจากผ่านไปเนิ่นนานโลกทั้งใบจึงสงบลง กลิ่นดินปืนและคาวเลือดตลบอบอวลอยู่ในอากาศ

            ลั่วจื่อหานประคองเธอแล้วลุกขึ้นยืนช้าๆ ตำรวจสองสามนายเข้ามาหาพวกเขา ในหูของอี้เป่ยซีมีเพียงเสียงงึมงำของตำรวจ ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน สีหน้าของลั่วจือหานสง่างาม คุยกับพวกเขาสั้นๆ อีกสองสามคำ ตบๆ หลังของอี้เป่ยซี ประคองเธออย่างมั่นคงเพื่อออกไปข้างนอก

            อี้เป่ยซีค่อยๆ ก้าวเท้าเดินออกไปจากมุมนั้นด้วยความสั่นเทา สายตาเธอมองเข้าไปภายในห้องโถงโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ผลักลั่วจื่อหานออกไปแล้วอาเจียน ‘แหวะ’ ออกมาเสียงดัง

            ลั่วจื่อหานยืนอยู่ข้างเธอ “เป่ยซี อย่ามอง ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรแล้ว”

            อี้เป่ยซียังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงปังๆ ดังขึ้นสองครั้งข้างหู ลั่วจื่อหานปกป้องเธอแน่นไว้ในอ้อมแขน กลิ่นเลือดที่ปลายจมูกยิ่งหนักหน่วงกว่าเดิม ทั้งผืนฟ้าถูกย้อมเป็นสีแดง

            “ลั่วจื่อหาน!” ในขณะนี้ลั่วจื่อหานปากซีดแล้ว เขาฝืนยิ้ม มือที่ยกขึ้นมาสั่นเทาเล็กน้อย แต่ยังคงสัมผัสศีรษะของอี้เป่ยซีอย่างอ่อนโยน

            “ไม่เป็นไร ไม่ต้องร้องไห้” จากนั้นร่างของเขาก็ล้มลงบนตัวอี้เป่ยซีอย่างแรง มือเปื้อนเลือดตกลงไปข้างหนึ่ง

            “ลั่วจื่อหาน ลั่วจื่อหาน นายตื่นสิ นายอย่าทำให้ฉันตกใจสิลั่วจื่อหาน…”

            เมื่อลูเยี่ยจิ่งที่ปรี่เข้ามาเห็นสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า สบถออกมา

            “เป่ยซี ไม่เป็นไร ลั่วจื่อหานจะไม่เป็นอะไร” เขาปลอบใจอี้เป่ยซีสองสามคำ ดึงลั่วจื่อหานขึ้นมาจากพื้น คนในชุดดำเห็นดังนี้แล้วก็รีบเข้ามาหาพวกเขา คุ้มกันทั้งสามคนเพื่อไปส่งที่รถตู้ อี้เป่ยซีนั่งลงข้างลั่วจื่อหาน สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ปากพึมพำชื่อของของตลอดเวลา

            รถของลู่เยี่ยจิ่งขับด้วยความรวดเร็ว ลั่วจื่อหานถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดทันที

            อี้เป่ยซีจ้องไฟสีแดงตาไม่กระพริบ

            “เขาจะไม่เป็นอะไร เธออย่าห่วงไปเลย” ลู่เยี่ยจิ่งนั่งข้างเธอ ต้องการจะเอื้อมมือออกไปแต่ก็หยุดอยู่กลางอากาศ แล้ววางมันลงอย่างอ่อนแรง

            ‘บ้าจริง ทำไมถึงมาหย่อนยานในนาทีสุดท้ายล่ะ ลู่เซิง’ ดวงตาของลู่เยี่ยจิ่งเบิกกว้าง กำหมัดทุบบนผนังอย่างแรงแต่ไร้ซึ่งเสียงใดๆ

            แสงสีแดงยังคงติดอยู่ตลอดทั้งคืน อี้เป่ยซียืนอยู่ตรงนั้นตลอดเวลา ผ่านไปเนิ่นนานแสงนั้นจึงดับลง คุณหมอผ่าตัดเดินขมวดคิ้วออกมา

            “คุณหมอคะ เป็นยังไงบ้าง?” อี้เป่ยซีคว้าตัวเขาราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้าย เขาส่ายหน้า

            “อาการไม่สู้ดีเท่าไร”

            อี้เป่ยซีถอยหลังไปสองสามก้าว “หมาย หมายความว่าอะไรคะ?”

            “แผลใหม่บวกกับแผลเก่า ต้องดูว่าคืนพรุ่งนี้เขาจะฟื้นขึ้นมาหรือเปล่านะครับ”

            ลั่วจื่อหานถูกเข็นออกมา ใบหน้าที่เดิมทีมีชีวิตชีวาอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด บนใบหน้าไร้ซึ่งสีเลือด ราวกับว่าสามารถจากไปได้ทุกเมื่อ อี้เป่ยซีสูดจมูกฟึดฟัด

            “ลั่วจื่อหาน นายจะต้องฟื้นขึ้นมาใช่หรือเปล่า?”

            ไม่ช้าลั่วจื่อหานก็ถูกส่งไปที่ห้องคนไข้ อี้เป่ยซีเพิ่งจะนั่งลงก็เห็นลั่วจื่อจี้ที่พุ่งเข้ามาอย่างกระหืดกระหอบ

            “เกิดอะไรขึ้น?”

            น้ำตาของอี้เป่ยซีร่วงลงทันใด พูดอย่างสะอึกสะอื้นเล็กน้อย “ลั่วจื่อหาน…ลั่ว…เขา สนามบิน”

        ลั่วจื่อหานจี้กอดอี้เป่ยซีแผ่วเบา “ไม่เป็นไรนะซ้อใหญ่ พี่ชายฉันจะต้องไม่เป็นไร เขาทิ้งซ้อไว้ที่นี่ไม่ลงหรอก”

————

ตอนที่ 197 เยือนต่างถิ่นอีกครั้ง (5)

             ตอนบ่ายอี้เป่ยซียังคงเข้าร่วมการอภิปรายอิสระโดยมีลั่วจื่อหานเข้าร่วมด้วย แม้ว่าความคิดของเธอจะถูกควบคุมโดยอารมณ์ของตัวเอง ดูขัดแข็งและไม่ลื่นไหลอย่างเห็นได้ชัด แต่มันก็ไม่ได้ขัดขวางเธอในการบันทึกคำพูดคมๆ ของคนอื่นโดยอัตโนมัติ ไม่นานสมุดเล่มน้อยก็เต็มไปด้วยข้อมูลเชิงลึกของคนอื่นๆ อีกมากมาย

            เมื่อการอภิปรายจบลงเวลาห้าโมงเย็น อี้เป่ยซีรู้สึกว่าเรี่ยวแรงสุดท้ายของตัวเองได้หดหายไปพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงของเข็มบอกเวลาแล้ว ใบหน้าเธอสงบนิ่ง ลั่วจื่อหานจูงมือเธอเดินอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยรอบแล้วรอบเล่า จนกระทั่งท้องฟ้ามืดสนิท ลั่วจื่อหานจึงพาเธอไปยังดาดฟ้าของอาคารเรียนที่สูงที่สุด

            “ลู่เยี่ยหวาก็พาฉันมาที่นี่บ่อยๆ” ลมหนาวพัดผมยาวของอี้เป่ยซีพันกันในอากาศ ก็เหมือนกับอารมณ์ของเธอในตอนนี้ เธอรู้สึกทั้งหมดแรงทั้งสับสน เธอรู้ว่าตัวเองไม่มีวันลืมเขา แต่ว่าเธอก็ไม่อยากคิดถึงเขาต่อหน้าลั่วจื่อหาน แต่ว่าเธอรู้ดีว่าตัวเองทำไม่ได้

            ลั่วจื่อหานหัวเราะแผ่วเบา “ฉันเป็นคนบอกเขาเรื่องที่นี่”

            อี้เป่ยซีหันมองผู้ชายที่อยู่ข้างหลังด้วยความตกตะลึง เขากอดเธอ มองดูทิวทัศน์ยามค่ำคืนของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ที่ทั้งสงบและหนักอึ้ง “ฉันเป็นรุ่นพี่ของเขา”

            “นาย…”

            “เป่ยซี เขาจะอวยพรพวกเรา”

            อี้เป่ยซีมองไปยังด้านล่างอาคาร ตอบว่าอืมเบาๆ คำพูดที่เพิ่งเอ่ยออกมาแพร่กระจายไปตามสายลม โอบล้อมอยู่ระหว่างทั้งสองคน ราวกับว่ามันกำลังก่อตัวเป็นรัศมีจางๆ ห่อหุ้มพวกเขาเอาไว้ กลายเป็นทิวทัศน์อันแปลกตาที่สุดในฤดูหนาว คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใกล้ก็มองเห็นแสงรัศมีได้จากที่ไกลๆ และดูเหมือนว่าจะสามารถรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ไหลวนระหว่างพวกเขา ไม่สิ บางทีควรจะพูดว่าสามคนมากกว่า

            วันรุ่งขึ้น ลั่วจื่อหานพาอี้เป่ยซีไปกินอาหารเช้าในร้านอาหารที่ค่อนข้างไกลแห่งหนึ่ง แล้วจึงส่งเธอกลับมหาวิทยาลัยด้วยความอืดอาด จากนั้นก็ไปนั่งที่ร้านกาแฟใกล้ห้องสัมมนา เริ่มจัดการงานที่ซับซ้อน มองไปยังห้องสัมมาเป็นครั้งคราว นวดคลึงคิ้วแล้วจดจ่อที่แล็ปท็อป

            จนกระทั่งการสัมมนาใกล้จะเสร็จสิ้น ลั่วจื่อหานก็ได้พบกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

            “นายมาทำอะไร จัดการธุระเสร็จแล้วเหรอ?” เขาจิบกาแฟ มองเขาอย่างเย็นชา

            ลู่เยี่ยหวายิ้มเยาะ มองไปยังศูนย์สัมมาอย่างมีนัยยะแองแฝง “นายไม่รู้สึกว่า นายต้องอธิบายว่ามันเป็นเพราะอะไรเหรอ?”

            ลั่วจื่อหานพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางเกียจคร้านและเย่อหยิ่ง “สองเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกัน?”

            “นายรู้หรือเปล่า นายทำแบบนี้เป็นการผลักให้อี้เป่ยซีถูกตราหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ นายเคยคิดหรือเปล่าว่าเธอจะเจอกับอะไรที่นี่บ้าง? หรือว่านายเห็นเธอเป็นเหยื่อล่อ? ลั่วจื่อหาน นายนี่มันน่ารังเกียจจริงๆ พฤติกรรมของนายทำให้ฉันสงสัยว่านายชอบอี้เป่ยซีจริงหรือเปล่า หรือว่าชอบอะไรอย่างอื่นกันแน่”

            เขาหรี่ตา “ดูเหมือนว่าเรื่องนี้นายไม่จำเป็นต้องมายุ่งนะ”

            “ฉัน…” ลู่เยี่ยจิ่งนิ่งไป “เขาไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน แต่ว่าคนที่เกือบจะได้เป็นพี่สะใภ้ฉัน ฉันเป็นห่วงก็คงไม่ผิดหรอกมั้ง”

            “นายแน่ใจขนาดนั้นเชียว ว่าอี้เป่ยซีจะยอมแต่งกับพี่ชายของนาย?”

            “หึ ถ้าพี่ชายของฉันยังอยู่ นายจะมีโอกาสที่ไหนกัน พี่ชายฉันดีกับเขาขนาดนั้น ไม่มีวันเหมือนกับนายหรอก ยอมทำร้ายเขาเพื่อให้ได้เขามา ถึงตอนนี้ก็ยังจะใช้ประโยชน์จากเขา ไม่รู้จริงๆ ว่าอี้เป่ยซีตาบอดหรือเปล่าที่ไปชอบนาย ฉันคิดว่าอี้เป่ยเฉินยังดีกว่านายไม่รู้ตั้งกี่เท่า”

            ลั่วจื่อหานไม่โกรธ “นี่คือเป้าหมายของนายในวันนี้เหรอ ถ้าใช่ นายบรรลุเป้าหมายแล้ว กลับไปได้แล้ว”

            “ไม่ใช่” ลู่เยี่ยจิ่งกำหมัด “ลู่เซิงหนีออกมาแล้ว น่าจะอยู่แถวนี้”

        มือของเขาที่ถือกาแฟสั่นเล็กน้อย ยังคงมองลู่เยี่ยจิ่งด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลง ฟังเขาพูดต่อ “พ่อของเขาไม่กล้าทำอะไรวู่วาม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าลู่เซิงจะไม่ทำ หลายวันก่อนเหมือนคนของฉันได้ยินว่าลู่เซิงมีการเจรจาบางอย่างกับผู้มีอิทธิพลของที่นี่”

            “อ๋อ”

            “อ๋อ? นายคิดที่จะให้เป่ยซีเป็นเหยื่อล่อจริงๆ เหรอ? ในสายตาของนายทุกคนคือเครื่องมือที่นายเอาไว้

            ลั่วจื่อหานวางแก้วลง มองดูเงาของสาวสวยที่ค่อยๆ เดินมาหาพวกเขา “นายคิดว่าลู่เซิงจะเข้าใกล้อี้เป่ยซีได้เหรอ?” เขาหัวเราะเย็นชา เจือปนความเย้ยหยันเล็กน้อย ลั่วจื่อหานอย่างเขาหากคิดจะปกป้องใครแล้ว ก็ไม่เคยเกิดเหตุไม่คาดฝันเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอี้เป่ยซีที่อยู่ใต้จมูกของตัวเอง

            “หึ สักวันนึงนายจะตายอยู่ในมือที่เย่อหยิ่งของนายเอง”

            “กลับดีๆ ล่ะ ฉันไม่ส่งแล้ว”

            เดิมทีลู่เยี่ยจิ่งต้องการจะลุกขึ้น แต่หางตาก็สังเกตเห็นเงาที่บอบบางคนนั้น “จะรีบอะไร เพื่อนเก่าต้องคุยเรื่องเก่าๆ หน่อยไม่ใช่หรือไง”

            อี้เป่ยซีเดินมาถึงด้านหน้าของพวกเขาพอดี เมื่อเธอเห็นลู่เยี่ยจิ่งก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนที่จะนั่งลงตรงตำแหน่งของลั่วจื่อหาน รู้สึกระแวดระวังผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเล็กน้อย แม้อี้เป่ยซีจะรู้ว่าตอนนี้ลู่เยี่ยจิ่งไม่เห็นว่าเธอเป็นศัตรูแล้ว แต่ว่าอาจเป็นเพราะความเคยชิน เมื่อเห็นเขาในตอนนี้ก็ยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง อีกอย่าง แม้รู้ว่าสาเหตุการตายของพี่ชายเขาไม่ได้เป็นความผิดของเธอ แต่สิ่งที่ลู่เยี่ยจิ่งทำก็ยังชวนขนลุก

            ลั่วจื่อหานกุมมือเธออยู่ใต้โต๊ะ มือของเธอยังคงเย็นเฉียบ เขาคว้ามือทั้งสองไว้ในฝ่ามือใหญ่โตของตัวเอง ช่วยให้ความอบอุ่นแก่เธอ

            ลู่เยี่ยจิ่งเห็นปฏิสัมพันธ์ของทั้งสองที่ราวกับว่าไม่มีคนอยู่ด้วยก็รู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย เขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่รู้จักเวล่ำเวลา “ซ้อใหญ่ ช่วงนี้ซ้อให้เจอเพื่อนนักศึกษาของพี่ใหญ่บ้างหรือเปล่า พวกเขาได้ถามอะไรซ้อไหม?”

            มือของอี้เป่ยซีหยุดชะงัก ปลายนิ้วก็เริ่มเย็นเฉียบเล็กน้อยอีกครั้ง เธอเม้มปาก “อืม เจอ แต่ว่าไม่ได้ถามอะไร”

            เมื่อได้ยินคำตอบของอี้เป่ยซี ลู่เยี่ยจิ่งมองลั่วจื่อหานอย่างยั่วยุเล็กน้อย เขาเหลือบมองลู่เยี่ยจิ่งอย่างเมินเฉย กระซิบอะไรบางอย่างข้างหูอี้เป่ยซี แล้วเธอก็ลุกขึ้นพร้อมกับเขาอย่างเชื่อฟัง

            “พวกเรายังมีธุระ ไปก่อนนะ” พูดจบ ไม่ทันมองสีหน้าที่เย็นชาของลู่เยี่ยจิ่งก็พาอี้เป่ยซีออกไปจากร้านกาแฟแล้ว อี้เป่ยซีถอนหายใจยาวท่ามกลาวสายลมหนาว

            “ลู่เยี่ยจิ่งมาหานายทำไม?”

            “ไม่มีอะไร สัมมนาของพวกเธอยังเหลืออีกกี่วันกันแน่?”

            อี้เป่ยซียิ้มขอโทษ “น่าจะไม่นานแล้ว อีกสามสี่วันก็กลับได้แล้ว”

            “อืม ฉันจะไปจองตั๋วเครื่องบิน”

            เธอลังเลครู่หนึ่ง “คือว่า ถ้ายังไงตรุษจีนปีนี้ พวกเราอยู่ที่ประเทศ U ดีหรือเปล่า พ่อแม่ของนายกับพ่อแม่ของฉันก็อยู่ที่นี่พอดี นายว่ายังไง?”

            เมื่อเห็นความคาดหวังในดวงตาของเด็กสาว ลั่วจื่อหานขยี้ศีรษะของเธอ “ปีหน้าเถอะ ปีนี้ไม่สะดวกหลายอย่าง อีกอย่างก็คุยกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะอยู่กับคุณปู่?”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า พลันนึกถึงท่าทีของลั่วจื่อหานก่อนที่เธอจะมาที่ประเทศ U บางทีประเทศ U อาจจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้วก็ได้ เธอมองดูใบหน้าที่ชัดเจนของลั่วจื่อหาน เวลาที่มองเธอก็มักจะเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนเสมอ ในใจของเธอรู้สึกละอายที่ตัวเองช่วยอะไรเขาไม่ได้เลยจริงๆ

————

ตอนที่ 196 เยือนต่างถิ่นอีกครั้ง (4)

             เมื่อลั่วจื่อหานตื่นขึ้นมาอีกครั้งอี้เป่ยซีก็ออกไปจากโรงแรมแล้ว เขาล้างหน้าล้างตาเดินไปยังห้องโถงใหญ่ก็เห็นอาหารเช้าวางอยู่บนโต๊ะ อีกทั้งยังมีควันร้อนๆ ลอยกรุ่นอยู่ โน้ตสีน้ำเงินที่อยู่ด้านข้างมีตัวอักษรที่ละเอียดอ่อนสวยงามของอี้เป่ยซีเขียนไว้ด้านบน ดูมีความอบอุ่นจางๆ

            “ฉันรู้ว่าโรงแรมมีอาหารเช้าระดับห้าดาว แต่ว่าโรงแรมนี้อร่อยมากจริงๆ นะ แต่แน่นอนว่าอาหารที่นายทำอร่อยที่หนึ่งในใจฉันอยู่แล้ว”

            ลั่วจื่อหานเห็นรูปหน้ายิ้มสามรูปอยู่เคียงข้างกัน ก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากยิ้ม หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเล่นกับมันเป็นเวลานานก่อนที่จะส่งรูปหน้ายิ้มให้อี้เป่ยซี เธอไม่ได้ตอบเขาทันทีแต่เพียงโทรเข้ามาภายในพริบตา ลั่วจื่อหานเกือบทำโทรศัพท์มือถือหลุดมือ เขากระแอมไอ ค่อยๆ สงบจิตใจลงจึงกดรับสาย

            “ฉันนึกว่านายอยู่หน้าโทรศัพท์ซะอีก ทำไมรับสายช้าจัง”

            “กำลังกินข้าว”

            “อร่อยมากใช่ไหมล่ะ ตอนที่ฉันกินครั้งแรกก็ประหลาดใจมาก ตอนนั้นยังนึกเสียใจอยู่เลยที่ไม่ได้พานายมาด้วยกัน แบ่งกับนายไม่ได้ ตอนนี้ดีแล้ว มันสมบูรณ์แบบแล้ว”

            ดวงตาของลั่วจื่อหานเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน “เธอนี่มีความสุขกับอะไรง่ายดีนะ”

            “ใช่แล้วๆ ไม่ทราบว่าเมื่อไรเชฟลั่วจะแสดงฝีมืออีกครั้งล่ะ ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้จะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว”

            “ต้องดูพฤติกรรมของเธอ ตอนนี้เธอยังมีความผิดติดตัวนะ”

            อี้เป่ยซีนิ่งไปครู่หนึ่ง “ทำไมประโยคนี้คุ้นๆ”

            “อ่อ ทำไมคุณนายลั่วขี้ลืมแบบนี้ นี่มันเป็นคำพูดที่เธอเคยพูดกับฉันไม่ใช่เหรอ?”

            “นายมันผู้ชายใจแคบ จำได้ตั้งนานแบบนี้”

            “ไม่ใช่แค่ประโยคนี้นะเป่ยซี ฉันจำทุกคำที่เธอพูดได้หมด ทั้งดี และไม่ดี ฉันจำได้หมดเลย”

            เธอสูดๆ จมูก รอยยิ้มกว้างปรากฏอยู่บนใบหน้า “ฉันพูดจาไม่ดีตั้งแต่เมื่อไรกัน นายน่ะจำผิดเอง ลบพวกนั้นให้หมด ลบทิ้งให้หมด”

            “โอเคๆๆ พูดดีทุกอย่างเลย”

“วู้ อี้เป่ยซี!” เสียงของคนนั้นเจือปนความประหลาดใจ อี้เป่ยซืถือโทรศัพท์มือถือพร้อมมองผู้ชายผมบลอนด์เนิ่นนาน นึกไม่ออกว่าเขาคือใครแต่ก็รู้สึกว่าคุ้นหน้ามาก เป็นไปได้ว่าเคยเจอกันที่งานสัมมนา เธอพยักหน้าให้เขาด้วยความนอบน้อม กระซิบกับลั่วจื่อหานสองสามคำแล้ววางสาย

            ผู้ชายคนนั้นยังคงยืนอยู่หน้าอี้เป่ยซี ใบหน้ามีรอยยิ้ม

            “เอ่อ ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าคุณคือ…”

            ความผิดหวังบนใบหน้าของเขานั้นเห็นได้อย่างชัดเจน “เธอลืมฉันไปแล้วเหรอ? ไม่น่าล่ะ เอ่อ งั้นถ้าฉันเรียกเธอว่าภรรยาตัวน้อยของลู่เยี่ยหวา พอจะจำได้ไหม?”

            อี้เป่ยซีมองดูดวงตาที่แพรวพราวของเขา ไม่รู้ว่าในใจรู้สึกอย่างไร มีบางเรื่องที่เธอลืมไปทีละน้อยแล้ว แต่เมื่อมีคนหยิบยกมันขึ้นมา ฉากอื่นๆ ก็ทะลักเข้ามาในสมองราวกับสายน้ำเชี่ยวหลาก ทันทีที่กล่องหน่วยความทรงจำถูกเปิดออกแล้วก็จะไม่มีทางหยุดมันได้ เธอถอยหลังไปสองสามก้าวด้วยความกระอักกระอ่วนใจ ทันใดนั้นคนในชุดดำก็ปรากฏตัวต่อหน้าอี้เป่ยซี มองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธออย่างไม่เป็นมิตร

            “ไม่เป็นไร แค่เพื่อนเก่าของฉัน นายไม่ต้องเป็นห่วง”

            ชายชาวต่างชาติคนนั้นก็ไม่รังเกียจ ยังคงยิ้มเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิ “คิดไม่ถึงว่าจะได้เจอเธอที่นี่ ก่อนหน้านี้ฉันไปทำงานที่อื่น ไม่ค่อยรู้เรื่องประเทศ U ขอโทษจริงๆ ที่ตอนนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเธอเท่าไร”

            อี้เป่ยซีรู้สึกว่าปากแห้งผากเล็กน้อย ราวกับว่าได้ย้อนกลับไปวันนั้นอีกครั้ง เธอนั่งอยู่ในทางเดินยาวที่ว่างเปล่าของโรงพยาบาลตามลำพังอย่างหมดหนทาง จังหวะโน้ตติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ในโรงพยาบาลวนซ้ำไปมาหลายรอบ จนสุดท้ายมีเพียงเสียงตื้ด…ยาว เป็นการประกาศอย่างง่ายๆ ว่าคนคนหนึ่งได้จากไปแล้ว

            “ไม่ ไม่เป็นไร รุ่น รุ่นพี่ก็มาฟังการสัมมนาเหรอคะ ก่อนหน้านี้ไม่เห็นพี่เลย”

            เขาหัวเราะ “แฟนของฉันอยู่ ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอก ฉันเหมาะทางด้านเศรษฐศาสตร์มากกว่า เที่ยงนี้ฉันจะเลี้ยงข้าวเธอ ไม่รู้ว่าไม่ได้เจอกันขนาดนี้ เธอยังจะไว้หน้าฉันยอมให้ฉันเลี้ยงเธอหรือเปล่า”

            เธอเผยยิ้มด้วยความยากลำบากเล็กน้อย “วันหลังเถอะค่ะ สองวันนี้ธุระเยอะนิดหน่อย วันหลังฉันจะเลี้ยงรุ่นพี่ แบบนี้ได้ไหมคะ?”

            “ก็ได้ ฉันไม่ทำให้เธอลำบากหรอก งั้นฉันเข้าไปก่อนนะ เขาคงรอฉันจนร้อนใจแล้ว”

            อี้เป่ยซีเข้าไปในห้องประชุม อาจารย์บอกเขาว่าผู้บรรยายมีธุระกะทันหันและจะมาสายอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง ตอนนี้ก็ให้เตรียมตัวกันไปก่อน และในขณะที่เพื่อนนักศึกษากำลังปรึกษาหารือกันอย่างออกรสนั้น เธอก็แอบย่องออกไปโดยไม่คิดแล้ว

            มหาวิทยาลัยแห่งนี้คือสถานที่ที่ลู่เยี่ยหวาเคยอยู่มาก่อน อี้เป่ยซียังจำได้ เวลาที่เธออยู่ด้วยกันกับเขา รอกระทั่งวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาก็จะพาเธอมาเยี่ยมชมที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ ตอนนั้นเขาเป็นนักศึกษาวิจัยใกล้จะเรียนจบแล้ว ถ้าหากไม่มีอะไรทำ สิ่งเดียวที่เขาจะทำก็คือการพาอี้เป่ยซีมาเที่ยวเล่นในบริเวณมหาวิทยาลัย

            พวกเขาเดินกลับไปกลับมาตามกำแพง เดินย่ำอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียวที่เพิ่งงอกใหม่ เดินย่ำอยู่บนใบไม้ที่ร่วงหล่น เดินย่ำอยู่บนหิมะสีขาวที่ยังคงส่งเสียงดังสวบๆ เธอพิงหลับอยู่บนไหล่ของเขาในงานคอนเสิร์ต เขาฝืนง่วงนั่งดูหนังเป็นเพื่อนเธอ เธอปีนขึ้นไปบนโต๊ะมองดูเขาเขียนวิทยานิพนธ์ด้วยภาษาทางเศรษฐศาสตร์ที่น่าเบื่อหน่ายรอบแล้วรอบเล่าแต่กลับถูกอาจารย์ชื่นชม เธอยังจำได้ว่าเธอเคยให้คำมั่นสัญญาว่าเธอจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี้ให้ได้และต้องได้คะแนนสูงกว่าเขา

            อี้เป่ยซีก็ก้าวขาไม่ออกฉับพลัน เธอนั่งลงบนม้านั่งข้างทาง ภายในมหาวิทยาลัยที่ไม่มีต้นไม้เขียวชอุ่มเผยให้เห็นกิ่งไม้สีขาวเทา ดูโดดเดี่ยวเป็นอย่างมาก

            ลู่เยี่ยหวา…ทำไมจู่ๆ ก็คิดถึงนายแบบนี้

            เธอหลับตา มีคนนั่งลงข้างเธอ อี้เป่ยซีเงยหน้าขึ้น ตอนนี้สายตาพร่ามัวแล้ว คนข้างๆ เขยิบเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย กอดเธอไว้อย่างนุ่มนวล

            “ลั่วจื่อหาน…”

            “อืม ฉันอยู่นี่”

            อี้เป่ยซีหลับตาลงไม่ได้พูดอะไรอีก ลมหายใจของทั้งสองคนแพร่กระจายอยู่ในสายลมแห่งฤดูหนาว

            ลั่วจื่อหานขมวดคิ้วเบาๆ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกอิจฉาคนคนนั้นที่จากไปแล้วเล็กน้อย ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ไม่ว่าเขาจะเป็นอย่างไร อี้เป่ยซีก็อาจไม่สามารถลืมเขาได้ทั้งชีวิต ท่าทางที่สมบูรณ์แบบที่สุดของเขา

จะอยู่ในความทรงจำของเธอตลอดไป

            แต่ว่าลั่วจื่อหานก็ต้องขอบคุณเขา ถ้าหากไม่ใช่เพราะลู่เยี่ยหวา บางทีความหวังเล็กๆ ของเขาก็อาจไม่มีวันเป็นจริง เขาก็จะเป็นเหมือนคนที่ถูกโชคชะตาเล่นตลก ที่มัวแต่ค้นหาสมบัติหายากที่ไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้วอย่างไม่หยุดหย่อน

            ทั้งสองคนนั่งด้วยกันตลอดทั้งบ่าย จนกระทั่งโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของอีเป่ยซีสั่น เธอจึงค่อยๆ ถอนตัวออกมาจากอารมณ์ของตัวเอง

            “อี้เป่ยซี เธอหายไปไหนน่ะ?” เสียงของอาจารย์มีความโมโหเล็กน้อย

            “ขอโทษค่ะอาจารย์”

            อาจเป็นเพราะได้ยินเสียงอู้อี้ของอี้เป่ยซีที่เหมือนกับคนที่เพิ่งร้องไห้มา น้ำเสียงของเขาจึงอ่อนลง “ถ้าไม่สบาย บ่ายนี้ก็ไม่ต้องมาแล้ว ตอนบ่ายไม่มีอะไรหรอก”

        “ค่ะ ขอบคุณค่ะอาจารย์”

————

ตอนที่ 195 เยือนต่างถิ่นอีกครั้ง (3)

 วันแรกของการบรรยายทั้งยุ่งและวุ่นวาย อี้เป่ยซีทนไม่ไหวจนแทบจะดึงทึ้งผมของตัวเอง เธอไม่มีความมั่นใจในแต่ละย่างก้าวและรู้สึกทำตัวไม่ถูกในทุกชั่วขณะ ราวกับว่าถูกโยนลงไปกลางสระน้ำ เธอไม่ได้จมลงไปแต่ว่าก็ไร้เรี่ยวแรงอีกทั้งไร้ที่ยึดเหนี่ยวให้ไขว่คว้า เธอตะเกียกตะกายเพียงลำพัง น้ำจำนวนมหาศาลทะลักเข้าไปในโพรงจมูกจนทำให้หมดกำลัง

            ‘ถ้าลั่วจื่อหานอยู่ก็ดีสิ’ เมื่ออี้เป่ยซีครุ่นคิดเธอจึงพบว่าตัวเองยิ่งพึ่งพาเขามากขึ้นทุกที ความสุขแสนอันตรายแบบนั้นทำให้เธอรู้สึกทั้งหวาดกลัวและพอใจเป็นอย่างยิ่ง เธอกลัวว่าจะสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองไปในความรักครั้งนี้ กลายเป็นดอกทรัมเป็ตเถาที่ต้องการที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจ แต่ก็ต้องยอมรับว่าความรู้สึกที่ถูกคนดูแลอย่างทั่วถึงแบบนี้ทำให้รู้สึกทั้งอบอุ่นทั้งเติมเต็ม

            เป็นความชอบที่ชั่วชีวิตนี้จะไม่เปลี่ยนแปลง

            เธอใช้ประโยชน์จากช่วงพักกลางวัน เปลี่ยนนิสัยการงีบหลับเมื่อก่อน โทรหาลั่วจื่อหานด้วยความเร่งรีบ โทรศัพท์ดังขึ้นเพียงสองครั้งก็มีคนรับสาย

            “”เป็นอะไรไป? นอนไม่หลับเหรอ?”

            อี้เป่ยซีกำโทรศัพท์มือถือ ความหวานชื่นแผ่ซ่านมาจากทรวงอก “เปล่า ก็แค่อยากรู้ว่านายกำลังทำอะไรอยู่ แอบกินอะไรลับหลังฉันหรือเปล่า”

            “หึหึ ทำไมไม่ไว้ใจฉันเหรอ?”

            “ช่วยไม่ได้ ใครให้นายมีเสน่ห์แบบนั้นล่ะ ฉันก็ต้องระวังหน่อยสิ สารภาพมาซะดีๆ เถอะคุณลั่ว”

            ลั่วจื่อหานนิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง  “แอบกินไม่เท่าไร แต่ยังมีรสค้างอยู่ในปากอยู่เลย”

            เขาพูดด้วยความคลุมเครือ ใบหน้าของอี้เป่ยซีแดงระเรื่อเล็กน้อยแต่ไม่ได้คัดค้าน ลั่วจื่อหานพูดขึ้นอีกครั้ง “เหนื่อยเหรอ?”

            อี้เป่ยซีตอบว่าอืมซ้ำๆ “จริงๆ นะ กลัวมากว่าตัวเองจะทำอะไรผิดไป มักจะมีความรูู้สึกว่าทำอะไรก็กล้าๆ กลัวๆ  ไม่สบายใจเลย”

            “เป่ยซีคิดว่าตัวเองจะทำอะไรได้ไม่ดีเหรอ?”

            เธอไม่เคยคิดถึงปัญหาข้อนี้ เนื่องจากเจอกับเรื่องใหญ่และเพราะแต่ไปมัวแต่มุ่งเน้นเรื่องความตึงเครียด ตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความตึงเครียดนี้มาจากไหน อี้เป่ยซีครุ่นคิด “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แค่รู้สึกเคว้งคว้างนิดหน่อย ก็เหมือนกับเวลาที่นายว่ายน้ำ ทั้งๆ ที่นายรู้ว่านายมีทักษะในการยืนในน้ำแล้ว แต่ตอนที่นายลอยตัวอยู่ในสระ นายก็ยังกลัว”

            ลั่วจื่อหานเข้าใจ หัวเราะ “เพราะว่าฉันไม่อยู่เหรอ?”

            “เชอะ นายหลงตัวเองเกินไปแล้ว”

            “ทำไมล่ะ ที่เธอโทรหาไม่ใช่เพราะมาหาขอนไม้หรอกเหรอ?”

            “คนล้มอย่าข้าม นายไว้หน้าฉันหน่อยได้ไหม”

            “อ๋อ เธอใช้หน้าเพื่อขึ้นมาจากน้ำเหรอ?”

            ทันใดนั้นอี้เป่ยซีก็ทนไม่ไหว กระแอมไอ “ไม่คุยกับนายแล้ว ตอนบ่ายฉันมีบรรยาย ผู้ชายอย่างนายนี่ไม่ไหวเลยจริงๆ กวนโมโห”

            “ตอนบ่ายพักสักหน่อยสิ”

            “รู้แล้วๆ แค่นี้แหละ”

            “รับทราบ”

            อี้เป่ยซีวางสายแต่ก็ยังคงมีความสุข เธอกลับไปที่กลุ่มของตัวเองอีกครั้ง ชมมหาวิทยาลัยที่มีอายุร่วมร้อยปีแห่งนี้กับเพื่อนๆ นักศึกษา มันมีสไตล์ยุโรปแต่ก็ไม่ทิ้งบรรยากาศร่วมสมัย มีสองสามคนที่ห่อหุ้มด้วยเสื้อผ้าหนาเตอะเดินผ่านพวกเขาไปในบางครั้ง บางคนยังคงยืนอยู่หน้าทะเลสาบเทียมอันเย็นยะเยือก มองหาบทกวีที่ถูกแช่แข็งไว้ อี้เป่ยซีสูดๆ จมูก ปลายจมูกเย็นเฉียบ

            จนกระทั่งวันที่สามทุกอย่างจึงเริ่มเข้าที่เข้าทาง อี้เป่ยซีก็สามารถพูดคุยกับผู้คนจากประเทศอื่นๆ ได้อย่างเป็นมิตร มีคนจากประเทศ A บางคนชมว่าการออกเสียงของเธอสวยงามมาก อี้เป่ยซียิ้มแล้วกล่าวขอบคุณเธอ อดไม่ได้ที่จะนึกถึงบุคคลสำคัญที่เคยปรากฏตัวขึ้นในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ บุคคลสำคัญในสายตาของพวกเขา แต่เป็นบุคคลธรรมดาในสายตาของเธอ

            อี้เป่ยซียังจำได้ ว่าลู่เยี่ยจิ่งค่อยๆ แก้ไขการออกเสียงผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ของเธออย่างไร อีกทั้งยังส่งต่อการออกเสียงแบบโรแมนติกที่เก่าแก่ที่สุดให้เธอด้วย

            “ทำไมต้องออกเสียงแปลกขนาดนั้นด้วย พลิกไปพลิกมาไม่เหนื่อยเหรอ?”

            “เธอฟังให้ดีนะเป่ยซี ทุกจังหวะโทนเสียงของมันมีทั้งความโรแมนติกแล้วก็ความคลาสสิค เหมือนความเป็นอมตะที่ไม่เปลี่ยนแปลง เหมือนเวลาที่พูดว่าฉันรักเธอ เหมือนความผันผวนของโลกที่ไม่มีวันเปลี่ยนไป”

            “ลู่เยี่ยหวา นายจำเป็นต้องเห่ยแบบนี้ด้วยเหรอ?”

            “เธอไม่ชอบเหรอ?”

            อี้เป่ยซีที่ยังคงเหม่อลอยถูกเสียงแหลมสูงดึงกลับมาทันใด เธอมองไปยังเจ้าของเสียงที่ขัดจังหวะเธอด้วยความงุนงง

            “ผู้ชายที่อยู่ข้างนอกคนนั้นหล่อจังเลย คนประเทศ C สินะ เป่ยซีเธอรู้จักไหม?”

            ไม่ทันรอให้เธอตอบ เพื่อนนักศึกษาของเธอก็เอ่ยขึ้น “อ๋อ ลั่วจื่อหาน แฟนของเป่ยซีน่ะ”

            อี้เป่ยซีมองผ่านฝูงชนที่กระจัดกระจายแล้วหยุดอยู่ที่ลั่วจื่อหานที่อยู่หน้าประตู สายตาของทั้งสองคนประสานกัน ความสุขของการได้เจอกันอีกครั้งหล่อหลอมเข้าด้วยกัน หัวใจยังคงกระโดดโลดเต้นรุนแรงเหมือนตอนที่รักกันใหม่ๆ เสียงของเพื่อนนักศึกษาด้านข้างค่อยๆ จางหายไป เธอเดินไปยังคนที่คิดถึงโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าเมื่อไรทั้งสองคนก็อยู่ตรงหน้าของกันและกันแล้ว

            อี้เป่ยซีจึงสังเกตเห็นความอิดโรยบนใบหน้าของลั่วจื่อหาน ราวกับว่าอดนอนมาหลายวัน เคราบนคางงอกหนา ใต้ตาก็มีรอยคล้ำเข้ม

            “แพนด้าลั่ว?” เธอยื่นมือลูบคลำถุงใต้ตาของลั่วจื่อหาน “ไม่ได้นอนหลายวันเหรอ?”

            ลั่วจือหานคว้ามือของเธอ “คืนนี้มีธุระหรือเปล่า?”

            “ไม่มีอะไร ก็แค่เพื่อนๆ ไม่กี่คนอยากออกไปกินข้าวด้วยกัน เอ๊ะ ทำไมจู่ๆ นายถึงโผล่มาล่ะ?”

            “ใช่สิ ผู้หญิงไม่น่าเชื่อถือบางคนจู่ๆ ก็จากไป ฉันก็ได้แต่จู่ๆ ปรากฏตัวต่อหน้าเธอไง”

            อี้เป่ยซีพิงอยู่บนหน้าอกของเขา เมื่อหายใจก็ยังคงได้กลิ่นหอมสดชื่นบนตัวของเขา “ตอนนี้นายยังมาเจ้าคิดเจ้าแค้นอีกนะ ขี้งอนจริงๆ งั้นคืนนี้ฉันจะทิ้งนายแล้วออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ก็แล้วกัน”

            “เธอกล้าเหรอ” อี้เป่ยซีมุ่ยปาก ใบหน้ามีรอยยิ้มมีความสุข แขนของลั่วจื่อหานที่กอดเธอออกแรงขึ้นเล็กน้อย อ้อมกอดถูกเติมเต็ม ความว่างเปล่าในใจไม่กี่วันก่อนหน้านี้หายเป็นปลิดทิ้ง เขารู้ว่าตอนนี้อี้เป่ยซีพึ่งพาเขามากขึ้นทุกที เขาเองก็ไม่สามารถไปจากเธอได้

            อี้เป่ยซีรู้ว่าลั่วจื่อหานยังไม่ได้กินอะไรก็ขึ้นเครื่องบินแล้ว ตำหนิเขาเล็กน้อยแล้วพาเขาไปที่ร้านอาหารที่อร่อยมากในบริเวณใกล้เคียง หลังจากกินอิ่ม เธอก็เลื่อนนัดกับเพื่อนๆ ในวันนี้ด้วยความเกรงใจ ท่าทีเข้าเข้าอกเข้าใจของพวกเขายิ่งทำให้อี้เป่ยซีเกรงใจกว่าเดิม

            ลั่วจื่อหานจูงมือของเธอ แม้ว่าไม่ได้หลับตามาสองสามวันแล้ว แต่ก็ยังคงลากเธอไปเดินเล่นบนถนนหลายรอบก่อนกลับโรงแรมของตัวเอง ทันทีที่หัวถึงหมอนก็ผล็อยหลับแล้ว อี้เป่ยซีถูกเขากอดเหมือนกับหมอนข้าง ต้องใช้พลังอย่างมากจึงจะลุกขึ้นนั่งได้ ลั่วจื่อหานลืมตาขึ้นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ดวงตามีสีเลือดแดงก่ำ

            “เป็นอะไรไป?”

            “นายนอนก่อนเถอะ ฉันจะช่วยนายเปลี่ยนเสื้อ”

            ลั่วจื่อหานพยักหน้า หลับตาอยู่ในสภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่น เขารู้สึกว่ามือน้อยๆ คู่หนึ่งช่วยเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าและเช็ดตัวด้วยความระมัดระวังมาก สุดท้ายก็ช่วยเขาห่มผ้า ‘บางทีคู่สามีภรรยาที่ใช้ชีวิตด้วยกันหลายปีก็เป็นแบบนี้ล่ะมั้ง’ ลั่วจื่อหานคิดในใจ คนตัวเล็กๆ ปิดไฟ แล้วเอนตัวลงข้างเขา

            “ลั่วจื่อหาน นายหลับแล้วยัง?”

        “อืม” เขาตอบรับอย่างสะลึมสะลือ ได้ยินเสียงหัวเราะของเธอและกอดเขาแน่นกว่าเดิมเล็กน้อย

————

ตอนที่ 194 เยือนต่างถิ่นอีกครั้ง (2)

             ไม่น่าแปลกใจเลย อี้เป่ยซีพลาดเที่ยวบินเช้าจนได้ เธอรบเร้าผู้ชายที่มีท่าทีใจเย็นอยู่ข้างๆ ด้วยความเป็นกังวล นึกอยากโมโหมาก

            “ลั่วจื่อหานทำไมนายช้าแบบนี้ นายตั้งใจใช่ไหม ฉันร้อนใจมากๆ นะ นายดูไม่ออกเหรอ”

            ลั่วจื่อหานติดกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตอย่างเชื่องช้าและพิถีพิถัน ดวงตาที่ลุ่มลึกสังเกตเห็นอี้เป่ยซีที่กำลังกระโดดโลดเต้น ผ่านไปเนิ่นนานจึงเอ่ยปากขึ้นอย่างใจเย็น “ฉันไม่เคยเห็นว่าเธออดใจไม่ไหวที่จะแยกจากกันแบบนี้มาก่อนเลย”

            อี้เป่ยซีนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่ามีความขุ่นเคืองแค่ไหนในคำพูดของเขา แต่เมื่อเห็นขากรรไกรที่ขบกันแน่นของเขาก็อดไม่ได้ที่จะใจอ่อน ทั้งๆ ที่เธอเองเป็นคนผิด เดิมทีลั่วจื่อหานคิดไว้อยู่แล้วว่าจะจัดการกับงานที่บริษัทอย่างไร เพื่อที่จะใช้เวลาในช่วงวันหยุดกับเธออย่างสงบ แต่เพราะว่าเธอมัวแต่คิดถึงโอกาสของตัวเอง จึงทำลายความตั้งใจทั้งหมดของเขา

            เธอสงบอารมณ์ลง “เพราะฉันไม่ดีเอง…ต่อไปฉันจะไม่ทำผิดอีกแล้ว”

            “เปล่า” ลั่วจื่อหานกอดคนตัวเล็กๆ ที่อยู่ด้านข้าง ร่างกายที่อ่อนแอยังคงมีกลิ่นหอมของความสดชื่นแห่งฤดูหนาว อากาศบริสุทธิ์ของฤดูหนาวยิ่งทำให้สับสนมากขึ้นเรื่อยๆ “รอฉันสักสองวัน พอฉันจัดการเรื่องทางนี้เสร็จเมื่อไรจะรีบไปหา”

            “ไม่ต้องหรอก ช่วงนี้นายยุ่งมากไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่เป็นไร นายไม่ต้องฝืนตัวเองขนาดนี้” เธอนิ่งไปสักพัก พูดด้วยความลังเลและเขินอาย “ฉันปวดใจน่ะ”

            “หืม?”

            เสียงของอี้เป่ยซีเบามาก เธอพูดอีกครั้ง “ฉันปวดใจ”

            ดวงตาของลั่วจื่อหานยิ้มโก่ง “เป่ยซีว่าไงนะ ฉันได้ยินไม่ชัด เธอทำไมนะ?”

            อี้เป่ยซีผลักเขาออกไป เมื่อเห็นรอยยิ้มในดวงตาลั่วจื่อหาน เธอก็น่าเข้าใจแล้วเขากำลังแกล้งเธอ “นายจะเอายังไงกันแน่”

            บ้าที่สุด เมื่อกี้เธอยังรู้สึกผิดอยู่เลย เธอไม่ควรจะใจอ่อนเลย

            ลั่วจื่อหานหัวเราะ พันผ้าพันคอให้อี้เป่ยซี มือหนึ่งลากกระเป๋าของเธอ มือหนึ่งจูงมือของเธอ เดินออกไปนอกอะพาร์ตเม้นต์อย่างผ่อนคลาย แสงอาทิตย์อบอุ่นในฤดูหนาวออกเดินทางอยู่ด้านหลังพวกเขา

            คนบนถนนนับว่าไม่มาก รถขับมาถึงสนามบินอย่างราบรื่น มือหนึ่งของลั่วจื่อหานยังคงจูงมือเธอเพื่อส่งเธอเข้าไปในสนามบิน เสียงของผู้หญิงตามเครื่องกระจายเสียงดังขึ้น อี้เป่ยซีขยับตัว “ลั่วจื่อหาน ฉันต้องไปแล้ว”

            ลั่วจื่อหานตอบว่าอืม แต่ยังคงไม่มีท่าทีจะปล่อยมือ เสียงประกาศดังเร่งเร้าขึ้นอีกครั้ง “ลั่วจื่อหาน”

        “หืม”

            “ฉันต้องไปแล้ว”

            ดูเหมือนลั่วจื่อหานเพิ่งรู้สึกตัว พยักหน้า ยังคงไม่ปล่อยมือของเธอ

            อี้เป่ยซีมองดูสิบนิ้วของทั้งสองคนที่ประสานกัน ฝ่ามือที่ใหญ่โตของเขาสามารถห่อหุ้มมือของเธอได้พอดิบพอดี อุณหภูมิที่ชวนให้รู้สึกสบายใจนั้นส่งผ่านออกมาจากฝ่ามือใหญ่ ราวกับว่าเส้นรัศมีได้ก่อตัวขึ้นและโอบอุ้มเธอเอาไว้ ตราบใดที่ยังพักพิงอยู่ข้างในก็จะไม่เกิดอันตรายและจะไร้ซึ่งความเหน็บหนาว

            เธอถอนหายใจแผ่วเบา ทันใดนั้นก็รู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจที่จะจากไป แต่ว่าอาจารย์ได้มอบหมายหน้าที่ไว้ให้แล้ว ถ้าเธอไม่ไปล่ะก็ไม่รู้ว่าจะต้องไปอธิบายกับทางนั้นอย่างไร

            “ฉันแค่ไปฟังการบรรยาย ไม่ใช่ไม่กลับมาแล้วซะหน่อย”

            ราวกับว่าไปจี้ใจดำของเขา มือของลั่วจื่อหานยิ่งบีบแน่น ความรู้สึกในแววตานั้นยากที่จะเข้าใจ อี้เป่ยซีขมวดคิ้ว จากนั้นลั่วจื่อหานจึงปล่อยมือเธอ

            “ดูแลตัวเองดีๆ”

            เธอพยักหน้าหงึกหงัก รับกระเป๋าเดินทาง เดินไปยังจุดตรวจความปลอดภัยพลางหันกลับมามองเป็นระยะ คุณลุงที่อยู่ข้างๆ เร่งเร้าอย่างหมดความอดทน อี้เป่ยซีจึงรีบลากกระเป๋าแล้วเดินเร็วขึ้น ไม่ช้ารูปร่างเล็กกะทัดรัดก็หายเข้าไปในสนามบิน

            ลั่วจื่อหานมองดูฝ่ามือของตัวเอง รู้สึกสิ้นหวังราวกับได้สูญเสียบางสิ่งไป รถสีดำคันหนึ่งบนทางด่วนแล่นหายไปด้วยความเร็วสูงสุด

            อี้เป่ยซีเพิ่งจะเหยียบประเทศ U ก็ได้รับสายจากเพื่อนนักศึกษา ตำหนิเธอก่อนสองสามคำ บอกว่าเมื่อวานนี้เล่นเกมส์แล้วขาดเธอไปหนึ่งคนทุกคนต่างไม่มีความสุขเลย จากนั้นก็ย้ำตำแหน่งที่ตั้งของโรงแรมรอบแล้วรอบเล่ากลัวว่าเธอจะไปผิดที่

            ฤดูหนาวที่ประเทศ U ทั้งแห้งและหนาวเหน็บ มันเยือกเย็นและโหดเหี้ยมจนแทบทำให้ผิวหนังบนร่างกายถูกแช่แข็ง อี้เป่ยซีพันผ้าพันคอแน่น โบกมือเรียกรถ ทันทีที่มือสัมผัสมือจับประตู คนที่แต่งตัวเนี้ยบในชุดสูทก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอี้เป่ยซี กดประตูรถไว้อย่างแรง

            “คุณคะขอโทษนะ ฉันกำลังรีบ รบกวนคุณรอรถคันต่อไปได้ไหม”

            “คุณหนูอี้ นายน้อยสั่งให้พวกเรารอคุณที่นี่”

            “รอฉัน?” อี้เป่ยซีส่ายหน้า ไม่อยากเสียเวลากับเขา “ฉันไม่รู้จักนายน้อยที่ไหนสักหน่อย คุณน่าจะจำผิดคนแล้ว”

            คนคนนั้นก็ไม่โง่ บอกกับอี้เป่ยซีว่าจะโทรไปยืนยันก็ได้ แต่อี้เป่ยซีกลับรู้สึกว่าไม่จำเป็น ยืนกรานว่าจะไป

            “พวกคุณจะไปหรือเปล่า?” คยขับรถโผล่ศีรษะออกมา ถามสองคนที่ยืนแข็งอยู่กับที่

            “ไปค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้” อี้เป่ยซีวางกระเป๋าไว้ข้างหน้า “ฉันไม่รู้จักคุณ ต่อให้ที่คุณพูดเป็นความจริง ถ้านายน้อยของคุณให้คุณมารับฉันจริง เขาก็ไม่ได้บอกคุณว่าต้องให้ฉันนั่งรถของคุณนี่นา? ถ้าไม่สบายใจ คุณก็ตามหลังรถแทกซี่ของฉันคันนี้ก็ได้ ไม่ใช่มาเสียเวลาฉันอยู่ตรงนี้”

            อี้เป่ยซีเปิดประตูรถอย่างแรง คนที่อยู่ข้างหน้าถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เธอจึงเข้าไปนั่ง อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ “ทำบ้าอะไร เข้มงวดชะมัด”

            “คุณหนูครับ จะไปไหน?”

            อี้เป่ยซีบอกสถานที่ คนขับรถคุ้นเคยกับทุกส่วนของเมืองนี้มาก รู้เป็นอย่างดีว่าถนนเส้นไหนใกล้กว่า ถนนเส้นไหนราบเรียบ ไม่ช้าก็ส่งเธอมาถึงที่หมายแล้ว อี้เป่ยซีหาว เดินเข้าไปในห้องของตัวเอง

            เพิ่งจะล้มตัวลง เขาก็โทรศัพท์เข้ามา “ถึงแล้ว”

            “อืม” อี้เป่ยซีเอาแขนปิดตา ตอนแรกนึกอยากจะเล่าเรื่องผู้ชายแปลกๆ คนนั้นที่สนามบินให้ฟัง แต่ว่าเหนื่อยจนไม่อยากเอ่ยปาก แม้ว่าเธอจะไม่พูด คนปลายสายกลับพูดเรื่องนี้ขึ้นมาแล้ว

            “คนที่สนามบินคนนั้น เป็นคนสนิทของฉัน เธอไม่ต้องเป็นห่วง”

            “นาย? นายน้อย?”

            เธอนึกว่านายน้อยอะไรเทือกนั้นจะเกี่ยวข้องกับแก๊งนักเลงซะอีก ฉะนั้นเมื่อเธอได้ยินสองคำนี้ก็ไม่ได้นึกถึงลั่วจื่อหานเลย

            “ฉันรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ครั้งนี้อย่าเพิ่งถามโอเคไหม?”

            “อืม ฉันก็เหนื่อยพอดี ไว้ค่อยคุยกันเถอะ”

            “เป่ยซี เปิดวีดีโอหน่อย”

            อี้เป่ยซีพ่นลมหายใจ “ไม่เอา ฉันจะนอนแล้ว”

            ทางนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง อี้เป่ยซีจึงจำใจเปิดวีดีโอ มองใบหน้าที่สดชื่นของเขาด้วยเปลือกตาอันหนักอึ้ง ยิ้มๆ แล้วหลับตาหนักๆ ลง

            เหนื่อยมากจริงๆ

        ลั่วจื่อหานได้ยินเสียงลมหายใจที่ยืดยาวของเธอดังมาจากลำโพง พื้นที่ที่ว่างเปล่าในหัวใจเพราะเธอจากไปนั้นถูกเติมเต็มทันใด เขายิ้ม ถุงใต้ตาราวกับว่าจะโผล่ออกมา ถ้าหากอี้เป่ยซีไม่เหนื่อยเกินไปที่จะมองเขาอย่างเต็มตาแล้ว ก็จะพบว่ามีเคราบางๆ งอกที่ใต้คางของเขาและมีชั้นวงกลมจางๆ ล้อมรอบดวงตาที่ล้ำลึกคู่นั้น ลั่วจื่อหานจิบกาแฟ เปิดเอกสารที่อยู่ตรงหน้า

————

ตอนที่ 193 เยือนต่างถิ่นอีกครั้ง (1)

             “ต้องไปด้วยเหรอ?” ลั่วจื่อหานรับกระเป๋าเดินทางของอี้เป่ยซี น้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย

            อี้เป่ยซีถูมือที่เย็นเฉียบ ยิ้มอย่างเอาอกเอาใจ “ฉันก็ไม่อยากพลาดโอกาสดีๆ แบบนี้นี่นา นายวางใจเถอะ ฉันจะดูแลตัวเองอย่างดี อีกอย่าง คุณแม่อี้บอกแล้วว่าจะไปอยู่เป็นเพื่อนฉัน นายมีอะไรน่าเป็นห่วงกัน”

            ลั่วจื่อหานนั่งอยู่ที่เบาะคนขับไม่พูดไม่จา เด็กสาวรีบเข้าไปในรถทันที ความหนาวเย็นในร่างกายสั่นไหวอยู่ในอากาศที่อบอุ่นแล้วหายไปในพริบตา

            ‘กล่อมยากจังเลย’ อี้เป่ยซีส่ายหัวอยู่ในใจ เธอก็ไม่อยากออกนอกประเทศหรอกนะ ประเทศ U ไม่ได้อบอุ่นเหมือนประเทศ C สักหน่อย แต่ว่าทำไงได้ล่ะ งานสัมมนาครั้งนี้จะมีอาจารย์ที่มีชื่อเสียงมากมายที่ไปแลกเปลี่ยนประสบการณ์และการบรรยาย เธอได้โควต้ามาจากอาจารย์ด้วยความยากลำบาก จะทิ้งโอกาสที่ดีแบบนี้ไปได้อย่างไร

            ‘ก็แค่สิบกว่าวันเอง ยังกลับมาฉลองปีใหม่กับเขาทันน่า’ อี้เป่ยซีพยักหน้า

            “เอ๊ะ ลั่วจื่อหาน นายอย่าน้อยใจไปเลยน่า เหมือนเด็กเลย เชื่อฟังนะ”

            ลั่วจื่อหานเม้มปาก ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอย่างไร

            ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากให้อีเป่ยซีจากไป เขารู้อยู่แล้วว่าโอกาสครั้งนี้มันทั้งยากและมีค่าต่อเธอแค่ไหน แต่ว่าการที่เธอไปประเทศ U ตามลำพัง มันก็…

            ธุระที่ประเทศ U ยังไม่เสร็จดี เขาจะวางใจให้อี้เป่ยซีไปคนเดียวได้อย่างไร แต่ถ้าเขาไปกับเธอก็ไม่เท่ากับเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นหรอกเหรอ?

            นอกเสียจากว่าจะไปหาคนนั้น

            เมื่อนึกถึงคนนั้น ลั่วจื่อหานก็รู้สึกไม่สบายตัว ความรู้สึกของลู่เยี่ยจิ่งที่มีต่ออี้เป่ยซีนั้นแม้คนผ่านทางยังล่วงรู้…

            “ลั่วจื่อหาน นายคิดจะไม่สนใจฉันจริงๆ เหรอ? เดี๋ยวฉันก็จะไปแล้ว นายต้องเย็นชาแบบนี้ด้วยเหรอ? หรือว่านายไม่รู้ว่าทุกครั้งที่เจอหน้ากันอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เจอหน้ากันก็ได้นะ?”

            รถเบรกกะทันหัน ตัวของอี้เป่ยซีเอนไปข้างหน้าจนเกือบจะล้มลง

            “โอย นายเป็นอะไรไป?”

            ลั่วจื่อหานสตาร์ทรถอีกครั้งราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น “อย่าพูดจาเหลวไหล”

            “ในที่สุดก็สนใจฉันแล้วเหรอ ไม่โกรธฉันแล้วเหรอ”

            “หึ”

            อี้เป่ยซีดึงแขนเสื้อของเขาเบาๆ “เอาล่ะ ท่านประธานลั่ว ยิ้มให้ฉันดูหน่อยสิ”

            ลั่วจื่อหานเหลือบมองเธออย่างเฉยเมย “พรุ่งนี้ค่อยไปได้ไหม?”

            “พรุ่งนี้เหรอ…” อี้เป่ยซีแอบมองสีหน้าของเขา กำลังคิดว่าน่าจะทัน รีบพยักหน้าทันที “พรุ่งนี้ก็ได้ พรุ่งก็ได้”

            “เป่ยซี ต่อไปอย่ากะทันหันแบบนี้อีกนะ”

            เธอยิ้มอย่างเขินอาย “ฉันกลัวแค่ว่าช่วงไม่กี่วันที่นายอยู่กับฉัน วันๆ จะมัวแต่คิดเรื่องที่ฉันจะจากไป ในใจจะรู้สึกกดดันหรือเปล่า”

            “ความสามารถทางจิตวิทยาของฉันแย่ขนาดนั้นเลย?”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า แล้วก็ส่ายหัว “เปล่าๆๆ คุณเก่งจะตาย ฉันเอง ฉันเอง ฉันเองที่รู้สึกกดดันเกินไป”

            ลั่วจื่อหานตอบว่า อืม อี้เป่ยซีจึงถอนหายโล่งอก พิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะโปรยปราย ถนนปกคลุมไปด้วยสีเทาเยือกเย็น ต้นไม้เหี่ยวเฉาข้างทางแบกรับคลิสตัสที่ร่วงมาจากฟากฟ้า เพิ่มความมั่นคงและแน่วแน่ขึ้นมาเล็กน้อย ทันในนั้นอี้เป่ยซีรู้สึกระคายเคืองในหัวใจ ต้องการจะยื่นมือออกไปรับเกล็ดหิมะที่ร่วงโรยนั้น

            “นายจำตอนที่เราเจอหน้ากันครั้งแรกได้ไหม? ฉันมีน้ำใจช่วยนาย นายไม่ซาบซึ้งยังไม่ว่า ยังบอกว่าฉันโง่อีก ฉันจำได้นะ”

            ลั่วจื่อหานหรี่ตานึกถึงเรื่องในอดีต มุมปากยกยิ้ม “ช่วยไม่ได้นี่นา คุณนายลั่ว ใครสั่งให้คุณชายลั่วร้อนแรงล่ะ เขาก็ต้องทิ้งของต่างหน้าไว้อยู่แล้วสิ”

            “คุณนายลั่ว คุณชายลั่วอะไรกัน” อี้เป่ยซีพึมพำ หันหน้าหนีไม่มองเขา “วันนั้นนายยังขโมยจูบฉันเลย”

            “งั้นเหรอ? ทำไมฉันถึงจำได้ว่าใครก็ไม่รู้มาที่บ้านฉัน ฉันอยากไปส่งที่ประตูยังไงก็ไม่ยอมไป ถึงได้จูบไปแบบไม่เต็มใจ”

            “ไม่เต็มใจอะไรกัน!” อี้เป่ยซีจ้องเขา “ทักษะการจูบของนายห่วยจะตายไป ยังมีหน้ามารังเกียจฉันอีก”

            “แล้วตอนนี้ล่ะ?” ลั่วจื่อหานยิ้มมองอี้เป่ยซี ดวงตาเป็นประกายราวกับดวงดาวยามเข้า อี้เป่ยซีหดคอโดยไม่ได้ตั้งใจ พูดติดๆ ขัดๆ “ก็ ก็พอได้”

            “อย่างนั้นหรอกเหรอ งั้นต้องรบกวนให้คุณนายลั่วมาร่วมฝึกด้วยกันบ่อยๆ ซะแล้ว”

            “ขับรถเถอะ พูดมากอยู่ได้”

            รถจึงเคลื่อนตัวไปบนถนนใหญ่อย่างช้าๆ…

            ตอนกลางคืน อี้เป่ยซีเพลียจนหลับไปแล้ว ลั่วจื่อหานมองใบหน้าที่หลับใหลของเธอ แก้มยังคงแดงระเรื่อเล็กน้อย ขนตาก็เปียกชื้นและมีหยดน้ำเล็กๆ เกาะอยู่ เขาจูบหน้าผากของอี้เป่ยซีอย่างแผ่วเบา ลุกขึ้นแล้วออกจากห้องนอนไป

            “เป็นไงบ้าง?” คิ้วของลั่วจื่อหานผูกกันเล็กน้อย มองดูก้นบุหรี่ที่เผาไหม้อยู่ที่ปลายนิ้วของตัวเอง

            “ตอนนี้อยู่ภายใต้การควบคุม แต่ว่า…”

            เถ้าบุหรี่ตกลงไปในที่เขี่ยบุหรี่ที่สะอาดสะอ้าน ลั่วจื่อหานตอบรับว่าอืม ทางนั้นจึงพูดต่อ “แต่ว่า เหมือนกับคุณหนูลู่จะหายไปแล้ว หลังจากที่คุณหนูลู่ทะเลาะกับลู่เยี่ยจิ่งคราวก่อน ก็ถูกพ่อของเขากักบริเวณแล้ว ถึงจะพูดแบบนี้แต่ว่า คนของพวกเราที่อยู่ในวิลล่าก็บอกว่าไม่เคยเจอคุณหนูลู่เลย”

            “พูดต่อ”

            “มีคนบอกว่า เคยเห็นคุณหนูลู่ในมหาวิทยาลัย ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า”

            ลั่วจือหานดับบุหรี่ที่เหลือ “มหา’ลัย?”

            “เพราะผมบกพร่องในหน้าที่เอง”

            “พวกนายไม่ใช่แค่บกพร่องในหน้าที่ธรรมดา” ลั่วจื่อหานกล่าวอย่างไร้ความเมตตา “ลู่เยี่ยจิ่งล่ะ เรื่องของเขาทางนั้นไปถึงไหนแล้ว”

            “หลักฐานน่าจะเกือบครบแล้ว แต่ว่าติดต่อกับพวกเราน้อยมาก”

            ลั่วจื่อหานยิ้มเย็นชา “ใช้งานเสร็จก็ถีบส่ง ช่างเป็นสไตล์ของเขาจริงๆ เรื่องที่ฉันบอกพวกนายวันนี้เป็นยังไงบ้าง?”

            “ตอนนี้ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว นายน้อยไม่ต้องเป็นห่วง”

            “ตามนี้ก็แล้วกัน” ลั่วจื่อหานนวดคลึงขมับ คิดๆ ดูแล้วก็ส่งข้อความให้กับเจ้าของหมายเลขนั้น เดินออกไปจากห้องหนังสือ เพิ่งจะล้มตัวลงนอนคนข้างๆ ก็ขยับตัว

            “ลั่วจื่อหาน”

            “ทำให้เธอตื่นเหรอ?”

            อี้เป่ยซีกอดไซ้ตัวเขา “นายยังเป็นห่วงฉันอยู่ใช่ไหม”

            “ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วจริงๆ นะ ตอนนี้ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว ดูแลตัวเองได้ ฉันรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่ประเทศ U บ้าง ถึงฉันจะไม่ได้เก่งเหมือนนาย แต่ว่าฉันก็มีความเก่งของนายอยู่นิดหน่อย ฉันจะไม่ถูกคนรังแกง่ายๆ แบบนั้นหรอก”

            ลั่วจื่อหานโอบเอวของเธอ “ได้ คุณนายผู้มีความเก่งนิดหน่อยของฉัน”

            “…ฉันไม่อยากเก่งนิดหน่อยแล้ว”

            “ทำไมล่ะ?”

            อี้เป่ยซีหัวเราะ กัดคางของเขา “นายดูสิ นายเก่งขนาดนี้ยังถูกฉันรังแกเลย ฉันเก่งมากๆ เลยใช่ไหมล่ะ?” พูดพรางกระพริบตาถี่ อ้าวปากหาวกว้างเนื่องด้วยความง่วง “เอาเถอะ ไม่คุยแล้ว ฉันต้องนอนแล้ว พรุ่งนี้ต้องขึ้นเครื่องนะ”

            อี้เป่ยซีเพิ่งจะพลิกตัวก็ถูกดึงกลับมา เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายดังขึ้นเหนือศีรษะ “ไม่รีบ ยังเช้าอยู่เลย เรื่องที่ว่าใครรังแกใครน่ะ ฉันรู้สึกว่าเรายังมีเวลาปรึกษากัน”

        “ฉันไม่อยากคุยกับนายแล้ว ตอนนี้ฉัน…”

————

บทที่ 192 ความโกลาหล (6)

             มือของอี้เป่ยซีที่จับลั่วจื่อหานอดไม่ได้ที่จะสั่นไหว ลั่วจื่อหานก็ออกแรงเล็กน้อยเช่นกัน เธอจึงเบาใจขึ้นมาบ้าง

            ในเมื่อพูดขนาดนี้แล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรแล้ว

            พิธีกรบนเวทีปูทางด้วยถ้อยคำโบราณแสนคลุมเครือชุดหนึ่ง อี้เป่ยซีรู้สึกเบื่อหน่ายเล็กน้อย มองไปยังหลานฉือเซวียนและพบว่าจิตใจเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มองลงมาด้านล่างเวทีตลอดเวลา ราวกับว่ากำลังมองหาใครสักคน อี้เป่ยซีมองซ้ายมองขวาไปตามสายตาของเขา

            ดูเหมือนว่าขาดใครไปสักคน แต่ว่าในตอนนั้นก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร เธอมองลั่วจื่อจี้โดยไม่ได้ตั้งใจ ดวงตาคู่นั้นจับจ้องคนบนเวทีอย่างเป็นประกายโดยไม่ซ่อนเร้นเลยแม้แต่น้อย อี้เป่ยซีสูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว ไม่ทันเห็นสายตาที่เหลือบมองจากคนข้างๆ

            “เป็นอะไรไป?” ลั่วจื่อหานหันตัวไปข้างๆ แล้วเข้าไปใกล้เธอ อี้เป่ยซีเอนศีรษะเข้ามาใกล้หูของเขา

            “ฉันรู้สึกว่าน้องชายนายแปลกๆ”

            ลั่วจื่อหานกวาดตามองลั่วจื่อจี้ “ไม่มีอะไร ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้”

            “แล้ว นาย ลั่วจื่อจี้ กับหลานฉือเซวียนเคยมี…จริงเหรอ?”

            เขาพยักหน้า ลั่วจื่อจี้ที่อยู่ข้างๆ ราวกับรู้สึกว่าคนข้างกายกำลังพูดถึงเขา หันมองพี่ชายตัวเองด้วยความสงสัยเล็กน้อย กระพริบตา หลังจากลั่วจื่อหานส่งสายตาว่า ‘ไม่เกี่ยวกับนาย’ แล้ว เขาจึงเทความสนใจทั้งหมดไปที่หลานฉือเซวียน

            วันนี้หลานฉือเซวียนใส่สูทสีดำ แม้ว่าใบหน้าจะอิดโรยเล็กน้อยแต่ก็ยากที่จะซ่อนเสน่ห์ที่โดดเด่นของเขา ร่องรอยตกสะเก็ดที่หน้าผากยิ่งเพิ่มความดิบเถื่อนขึ้นมาบ้าง ลั่วจื่อจี้มองเขานานแล้ว และสังเกตเห็นว่าแววตาคู่นั้นไม่ได้มองมาที่ตัวเองเลย

            ตอนนี้หลานฉือเซวียนละเลยเขาโดยสิ้นเชิง ลั่วจื่อจี้อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น ‘หลานฉือเซวียน วันนี้อย่าทำให้ฉันผิดหวังจะดีที่สุด ยังมีเซี่ยเช่อคนนั้น พวกนายสองคน ถ้าจัดการแม้แต่เรื่องเล็กๆ แบบนี้ไม่ได้ล่ะก็ ฉันก็จะไม่ยอมจะ ไม่ยอมให้พาหลานฉือเซวียนจากไปทั้งแบบนี้จริงๆ’

            ก็เหมือนกับที่เขาคิดเมื่อก่อน ที่จะพาเขาไปในทุกที่ที่พวกเขาสองคนชอบ

            แม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่ใช่คนที่หลานฉือเซวียนชอบอีกต่อไปแล้ว

            ถังเสวี่ยมองหลานฉือเซวียนบนเวทีตลอดเวลาโดยไม่ซ่อนเร้นความชอบของตัวเองเลย แสดงอาการเหมือนเป็นเจ้าสาวผู้มีความสุข จนกระทั่งพิธีกรส่งงานแถลงข่าวต่อให้พวกเขา ถังเสวี่ยกำลังจะเอ่ยปากก็ถูกหลานฉือเซวียนขัด เสียงที่ชัดเจนของเขาดังก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่

            “ผมแค่คิดไม่ถึงว่า เรื่องส่วนตัวของผมจะถูกเปิดโปงและแม้แต่ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของบริษัท ในจุดนี้ ผมอยากจะขอโทษทุกท่าน ขอโทษที่ทำให้พวกท่านได้รับผลกระทบที่ไม่ดีแบบนี้ ขอโทษบริษัทที่เจอเรื่องไม่คาดฝันมากมายเพราะผม ขอโทษ ที่ผมจะทำให้งานแถลงข่าวนี้วุ่นวายในภายหลัง”

            เสียงปั่นป่วนดังมาจากด้านล่างเวทีเป็นระลอก สายตาของหลานฉือเซวียนเย็นชา เขาพูดต่อ “สิ่งที่สำคัญกับคนขับรถคือทักษะการขับรถของเขา สิ่งที่สำคัญกับช่างเย็บเสื้อคือฝีเย็บของเขา สิ่งที่สำคัญกับจิตรกรคือฝีปากกาของเขา แล้วประเด็นสำคัญของผู้ประกอบการคือรสนิยมทางเพศของเขางั้นเหรอครับ? งั้นทำไมทุกคนที่นั่งอยู่ยังต้องถือกล้องถ่ายรูป หรือแม้แต่เร่งทำต้นฉบับในชั่วข้ามคืนด้วยล่ะครับ?”

            “ผมไม่ยอมรับสิ่งที่ทางบ้านจัดหามาให้ ผมไม่มีความจำเป็นต้องล้างภาพลักษณ์ของตัวเองต่อหน้าสื่อ และยังคงแอบทำสิ่งที่พวกคุณคิดว่า ‘ขยะแขยง’ อยู่ลับหลัง ผมก็เป็นแบบนี้ ผมจะชอบอะไร อยากอยู่กับใคร มันไม่ได้ก้าวก่ายพวกคุณ และไม่ได้ก้าวก่ายทุกการตัดสินใจที่ผมมีต่อบริษัท”

            “ผมไม่ได้ทำร้ายใคร? ถ้าหากจะบอกว่าผมไปทำอะไรผิดเข้า งั้นก็ต้องขอโทษจริงๆ ก่อนหน้านี้พ่อแม่ผมก็ไม่รู้เรื่องนี้ มันมาจากโฆษณาชวนเชื่อที่เกินจริงของพวกคุณ ไม่ได้มาจากพฤติกรรมของผมหลานฉือเซวียนเลย”

            “ผมไม่ได้จะบอกว่าเพราะส่วนตัวแล้วผมไม่ได้คิดว่าเรื่องนี้ไม่ดีตรงไหน ผมแค่คิดว่ามันไม่ได้มีความจำเป็น พวกคุณอยากรู้ก็รู้ไป รู้แล้วก็จบ แต่ผมรู้ว่าพวกคุณจะไม่จบ สนุกจะตาย เรื่องแบบนี้เป็นหัวข้อโปรดของพวกคุณไม่ใช่เหรอ?”

            “ผม หลานฉือเซวียน ชอบเซี่ยเช่อ และอยากอยู่กับเขา ไม่ได้ทำผิดต่อใคร และไม่ได้รบกวนใคร ถ้าผมไม่มีแม้แต่ความกล้าหาญที่จะยอมรับตรงจุดนี้ งั้นกรรมการบริษัทของพวกเราก็ควรจะพิจารณาว่าจะถอนหุ้นหรือไม่” สายตาที่หลานฉือเซวียนมองด้านล่างเวทีเป็นครั้งสุดท้ายนั้นเจือปนความเหยียดหยามเล็กน้อย

            “จบงานแถลงข่าว” พูดจบก็ก้าวเท้าลงจากเวที โดยไม่สนใจหลานหมิงเจิ้งที่มีสีหน้าหมองคล้ำรวมถึงพิธีที่ทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างๆ เขาเดินเข้าไปด้านหลังในขณะที่ทุกคนกำลังตะลึงงัน หายลับไปจากสายตาของผู้คน เสียงหายใจดังหึ่งอยู่ในห้องโถงใหญ่

            “กลับกันเถอะ” อี้เป่ยซียังไม่ทันดึงตัวเองกลับมาจากการยั่วยุอย่างเปิดเผยของหลานฉือเซวียน ลั่วจื่อหานก็จูงมือของเธอต้องการจะดึงเธอให้ลุกขึ้น จากนั้นด้านล่างเวทีก็เริ่มปั่นป่วน แต่ว่าตัวชูโรงไม่อยู่ในงานแล้ว

            ลั่วจื่อหานพาอี้เป่ยซีออกมาจากห้องโถงแล้ว เดินไปตามทางก่อนหน้านี้

            “สุดยอด หลานฉือเซวียนหล่อระเบิดไปเลย ว้าว เยี่ยมมาก เยี่ยมมากๆ เลย”

            “อืม”

            “ทำไมนายถึงเย็นชาแบบนี้ นายไม่ดีใจกับพวกเขาสองคนเหรอ?”

            ลั่วจื่อหานพยักหน้า “ดีใจ”

            ดวงตาของอี้เป่ยซีเหมือนกับพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว มองลั่วจื่อหานด้วยรอยยิ้มสดใส ใบหน้าที่เย็นชาของเขาก็กลับมีรอยยิ้มที่สดชื่น “นายยิ้มแล้วดูดีขึ้นเยอะเลย”

            “ฉันได้ไม่ยิ้มกับเธอบ่อยๆ เหรอ?”

            เธอก้มหน้าครุ่นคิด ก็เหมือนจะบ่อยนะ “แต่ก็รู้สึกว่ามันไม่พอนี่นา”

            ลั่วจื่อหานกอดเธอ พูดเสียงต่ำ “เป่ยซี ตอนนี้เราอยู่ข้างนอกนะ”

            “ใช่ ฉันรู้”

            “เธอไม่ถือเหรอ?” คิ้วของลั่วจื่อหานเลิกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มเอ่ย อี้เป่ยซีจึงเข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของเขา ผลักเขาออกจากตัวเองทันทีแล้ววิ่งออกไป

            หลังจากหลานฉือเซวียนออกมาแล้วก็พุ่งไปที่ลานจอดรถโดยตรง มองจากที่ไกลๆ เห็นใครบางคนกำลังยืนอยู่ข้างรถของตัวเอง แววตาของเขามืดมนลง เดินเข้าไป

            “ไม่เจอกันนานเลย”

            ลั่วจื่อจี้ได้ยินเสียงของเขาก็เงยหน้าขึ้น ผ่านไปเนิ่นนานจึงยิ้มออกมา มันเจือปนความโล่งใจที่หลอมละลายอดีต หลอมละลายรักโลภโกรธหลงในอดีต “ไม่เจอกันนานเลย ฉือเซวียน”

            หลานฉือเซวียนพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก ขับรถจากไป ในใจร้อนรนเล็กน้อย ตอนนี้เขาอยากรู้ว่าเหลือเกินว่าเซี่ยเช่อจะมีอาการอย่างไรเมื่อได้เห็นและได้ชมงานแถลงข่าวครั้งนี้

            ลั่วจื่อหานมองดูรถของหลานฉือเซวียนที่หายลับไปจากสายตาของตัวเองอย่างรวดเร็ว บางอย่างในหัวใจก็ได้ถูกยกออกไปด้วย เขายกมุมปากยิ้ม หลับตาลง

            หลานฉือเซวียน สุดท้ายคนที่บอกลาก็คือนาย

            ทั้งๆ ที่เป็นการลงเอยที่ฉันอยากได้ แต่ว่าในใจกลับอึดอัดมากจริงๆ ราวกับว่าได้ทำสิ่งของที่สำคัญหล่นหายไป อีกทั้งยังเข้าใจด้วยว่ามันไม่มีทางกลับคืนมาแล้ว

            ลาก่อนนะ หลานฉือเซวียน

            จู่ๆ เสียงแตรรถก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ลั่วจื่อจี้หันหลังไปก็เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของอี้เป่ยซีที่โผล่ออกมาจากหน้าต่างรถ

            “คุณอาเล็ก กลับบ้านกัน”

        “อื้ม” เขาเข้าไปนั่งในรถอย่างมีความสุข…

————

บทที่ 191 ความโกลาหล (5)

             เมื่อเห็นลั่วจื่อหานอุ้มอี้เป่ยซีที่ “กำลังหลับ” ความรู้สึกผิดวาดผ่านใบหน้าของอี้เป่ยเฉิน “หลับแล้วเหรอ?”

            ลั่วจื่อหานพยักหน้าสบายๆ กล่าวทักทายแล้วเพิ่งจะปิดประตูห้องนอน อี้เป่ยซีก็กระโดดลงมาจากอ้อมอกของเขา ขาทั้งสองยังคงเมื่อยเล็กน้อย มองเขาด้วยความโมโห “รีบกลับไปซะ รีบกลับไป ที่นี่ไม่ต้อนรับนาย”

            “อย่าโมโหไปเลย” เขายิ้มพร้อมก้าวไปข้างหน้า กอดเธอไว้ “ถ้ายังไงคราวหน้าให้เธอรังแกฉันดีหรือเปล่า?”

            “ฉัน…” อี้เป่ยซีงหงุดหงิด เธอเป็นเด็กผู้หญิงไร้เรี่ยวแรงคนหนึ่ง จะไปรังแกผู้ชายอกสามศอกอย่างเขาได้อย่างไร! เธอคว้าแขนของลั่วจื่อหานแล้วกัดลงไป กล้ามเนื้อแข็งๆ นั้นทำเอาปากของเธอเจ็บเล็กน้อย

            ลั่วจื่อหานลูบหัวของเธอ “พอได้แล้ว อยู่บนรถยังกัดไม่พอหรือไง?”

            “นายๆๆ…ลั่วจื่อหานนายมันคนอันธพาล”

            “เมื่อกี้ก็เล่นกับอันธพาลอย่างมีความสุขไม่ใช่เหรอ?” อี้เป่ยซีเงยหน้าขึ้นทันที มองดูรอยยิ้มในดวงตาที่เหมือนสระน้ำของลั่วจื่อหาน ราวกับเงาจันทร์บนพื้นผิวทะเลสาบที่ล้ำลึกและเงียบสงบ ชวนให้น่าประทับใจ เธออึ้งไปครู่หนึ่ง จนกระทั่งใบหน้ารู้สึกเจ็บปวดจึงดึงสติกลับมา

            “อย่าหยิกแก้มฉัน” อี้เป่ยซีดึงมือของเขาออก ยังคงมีท่าทางขุ่นเคือง

            ‘ทำไมนะ เวลาที่เธออยู่กับลั่วจื่อหานมีแต่ช่วงเวลาที่ถูกรังแกหรือไง? เลิกเถอะๆ แบบนี้ชักจะไม่ไหวแล้ว’ อี้เป่ยซีพุ่งไปที่เตียง กลิ้งไปมาสองรอบ

            “งานแถลงข่าวของหลานฉือเซวียนพรุ่งนี้ ฉันไปรับเธอไหม?” ลั่วจื่อหานนั่งลงข้างเธอ มือที่เห็นกระดูกชัดจนเล่นกับผมของเธอ

            อี้เป่ยซีหลุบตาลง “คือว่า นายเล่าสถานการณ์ของพรุ่งนี้ให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?”

            “อยากรู้อะไรเหรอ?”

        “ถังเสวี่ย” อี้เป่ยซีเอ่ยชื่อนี้ออกมาด้วยความแน่วแน่เป็นอย่างมาก เธออยากรู้จริงๆ ว่าคุณลุงหลานจะได้เข้าโรงพยาบาลอย่างกะทันหันหรือเปล่า หลานฉือเซวียนจะถูกบังคับให้ยอมรับความจริงนี้อย่างจนใจหรือไม่ เธอยังรู้อีกว่าคนอย่างเซี่ยเช่อ ถ้าเขาจริงจังขึ้นมาเมื่อไร แม้แต่ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็จะไม่ปล่อยผ่าน

            ลั่วจื่อหานล้มตัวลงนอนข้างเธอ นอนตะแคงมองใบหน้าด้านข้างของเธอ “เธอวางใจเถอะ มันจะไม่เกิดเรื่องที่เธอกังวลแน่นอน”

            “แต่ว่า ไม่งั้นจะทำอะไรได้ล่ะ? ที่จริงก่อนหน้านี้ฉันก็รู้สึกว่า ความพยายามแบบผิวเผินก็เป็นทางเลือกที่ดีนะ จะได้ไม่มีใครสูญเสีย แต่พวกเขาสองคนก็จะได้รับเจ็บปวดอยู่สักหน่อย”

            “นี่ไม่ใช่ความเจ็บปวดนิดหน่อยนะเป่ยซี” ลั่วจื่อหานจูงมือของเธอ มือเล็กๆ ที่อยู่ในฝ่ามือใหญ่ของเขานั้นดูเล็กและอ่อนแอเป็นพิเศษ “เธอไม่เชื่อมั่นใจตัวพวกเขาเลย”

            อี้เป่ยซีตัวแข็งทื่อ อ้ำๆ อึ้งๆ “แต่ แต่ว่า ก็แค่บอกว่าสมมติไม่ใช่เหรอ การเลือกวิธีที่ปลอดภัยก็ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ…” เสียงของเธอยิ่งต่ำลงทุกที เธอก็รู้ว่านี่เป็นทัศคติที่ขี้ขลาดและปอดแหกแค่ไหน ลั่วจื่อหานบีบมือของเธอ

            “อืม ฉะนั้นตอนนี้นะเป่ยซีไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เรื่องอื่นยกให้ฉันเถอะ” อี้เป่ยซีได้ยินแล้วก็ชักมือออก พลิกตัวหันไปหาเขา แต่กลับไม่กล้ามองคนผู้เย่อหยิ่งที่อยู่ตรงหน้าโดยตรง แต่มองไปที่คางของเขาแทน

            “ลั่วจื่อหาน เวลาที่อยู่กับฉันนายเหนื่อยหรือเปล่า ฉันไม่รู้จักทำอะไรด้วยตัวเอง ทุกครั้งฉันก็อยากให้มันเป็นเหมือนเดิมและหนีปัญหาหลายอย่าง หรือแม้แต่เดินถอยหลังหรือหนีไปที่อื่น”

            ลั่วจื่อหานยื่นมือกอดเธอ กลิ่นหอมหวานไหลเข้าโพรงจมูก “ไม่เหนื่อย เป่ยซีเป็นเด็กดีตลอดและยืนอยู่ที่เดิมตลอดเวลา ไม่เดินไปข้างหน้า ไม่วิ่งไปทั่ว ไม่ไปสำรวจเขตย่านใหม่ๆ ฉันก็จะมั่นใจได้ว่าเธอปลอดภัย แล้วไปหาเธอที่ทางออกอย่างสบายใจ”

            เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “แบบนี้ก็ดีแล้ว ดีมากๆ เลย”

            แบบนี้เขาจึงจะสามารถดึงเซี่ยเซี่ยจากอดีตมาสู่ปัจจุบันได้ เขาจึงจะสามารถยืนตรงหน้าอี้เป่ยซีได้ทุกที่ที่ไร้ความแน่นอนและอันตราย

            เขาก็ชอบการที่ไม่ทำอะไรแบบนี้ มันจะไม่เกิดอุบัติเหตุและไม่มีตัวแปรใดๆ

            เมื่อสิ่งที่อยู่นอกเหนือสถานการณ์และอุบัติเหตุทั้งหมดล้วนเป็นไปตามเหตุและผลของเขา เขาก็จะยิ่งหาวิธีแก้ปัญหาได้ง่ายขึ้น

            “ลั่วจื่อหาน” อี้เป่ยซีถูไถอยู่ในอ้อมอกของเขา “นายดีจังเลย”

            จู่ๆ มือที่กอดเธอบีบแน่น เสียงที่หดหู่ดังขึ้นเหนือศีรษะของอี้เป่ยซี “อย่าขยับ”

            อี้เป่ยซีรู้สึกได้ถึงความแน่นตึงของคนข้างกาย หน้าแดงก่ำ “นายมันอันธพาล”

            งานแถลงข่าวของหลานฉือเซวียนถูกกำหนดไว้ตอนบ่ายสองโมง อี้เป่ยซีรอรถที่คุ้นเคยอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัยนานแล้ว รถสีดำปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ อี้เป่ยซีวิ่งเข้าไปด้วยความดีใจ หน้าต่างฝั่งคนขับเลื่อนลง อี้เป่ยซีอุทานออกมาอย่างผิดหวัง

            ทำไมถึงเป็นลั่วจื่อจี้ล่ะ แล้วลั่วจื่อหานล่ะ?

            “ทำไมถึงเป็นนายล่ะ พี่ชายนายล่ะ?”

            คำพูดที่ลั่วจื่อจี้เตรียมมาเพื่อเอาตัวรอดนั้นติดอยู่ในลำคอ ถึงอย่างไรเขาก็นับว่าเป็นคนที่ดูดีมีสไตล์ ต้องแสดงท่าทีรังเกียจอย่างชัดเจนขนาดนี้เชียวหรือ?

            เขายังไม่ทันพูดอะไร อี้เป่ยซีก็กำลังจะเปิดประตูข้างคนขับเพื่อเข้าไปนั่ง ลั่วจื่อจี้รีบห้ามไว้ “แหม คุณนาย พี่ชายของฉันอยู่ข้างหลัง ข้างหลัง เธอดูสิ…” ลั่วจื่อจี้นิ่งไปครู่หนึ่ง เขาน่ะเอาม่านกั้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรกัน ตั้งใจจะให้ตัวเองอับอายสินะ

            “อ๋อๆๆ” อี้เป่ยซีลูบจมูกแล้วหัวเราะด้วยความเขินอาย “ขอโทษที ขอโทษที” เข้าไปนั่งที่เบาะหลังอย่างหงอยๆ เห็นแววตาที่เปื้อนยิ้มของเขา

            “นายตั้งใจเหรอ?” อี้เป่ยซีโยนกระเป๋าไปที่เขาอย่างแรง มองดูม่านกั้นแผ่นหนา

            ลั่วจื่อหานหัวเราะ “อยากให้ฉันมาเองขนาดนั้นเลยเหรอ?”

            “เปล่าซะหน่อย นายอย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย น้องชายหล่อกว่านายอีก เขามารับฉัน ฉันน่าจะดีใจมากกว่า”

            “อ่อ…” ลั่วจื่อจี้ที่ขับรถอยู่ด้านหน้าก็รู้สึกได้ว่าอุณหภูมิภายในรถเพิ่มขึ้นมากอย่างกะทันหัน ได้ยินเพียงเสียงเย็นชาของพี่ชายเขา

            “จื่อจี้ต่อไปนายก็เป็นคนขับรถของอาซ้อนายก็แล้วกัน”

            มือของลั่วจื่อจี้สั่น คาดว่าคงพูดให้อาซ้อผู้ดื้อรั้นของเขาฟังสินะ

            เป็นไปตามคาด อี้เป่ยซีเริ่มที่จะต่อปากต่อคำกับลั่วจื่อหานจริงๆ แต่สุดท้ายก็ยังต้องพูดดีๆ กับลั่วจื่อหานแผ่วเบา ลั่วจื่อจี้ยิ้มอย่างใจเย็น

            พี่ชายของเขาช่างมีความสุขจริงๆ สุดท้ายก็ยังได้อยู่กับคนที่ตัวเองชอบ เขามองดูถนนที่ว่างเปล่า ถอนหายใจยาว

มีคนที่ตัวเองชอบ อีกทั้งยังสามารถคว้าคนที่ตัวเองชอบไว้ได้ ตอนจบที่งดงามสมบูรณ์แบบใช่ว่าจะได้มาง่ายๆ แบบนี้ หลานฉือเซวียน แล้วนายล่ะ นายกับเขาก็มีความสุขแบบนี้หรือเปล่า?

            เมื่ออี้เป่ยซีมาถึง ในงานก็มีบรรดานักข่าวนั่งอยู่เต็มแล้ว ผู้ช่วยของหลานฉือเซวียนเห็นว่าพวกอี้เป่ยซีมาถึงแล้ว จึงนำทางพวกเขาจากทางเดินวีไอพีด้านข้างไปยังที่นั่งแถวหน้า อี้เป่ยซีมองไปยังแท่นเวทีว่างเปล่า ในใจรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

            ลั่วจื่อหานเหลือบมองเธอ กุมมือน้อยๆ ที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ “วางใจเถอะ มันจะไม่เป็นไร”

        อี้เป่ยซีพยักหน้า หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลาเป็นครั้งคราว เมื่อถึงเวลาบ่ายสองโมงยี่สิบห้า หลานฉือเซวียนจึงเดินขึ้นมาบนเวทีช้าๆ ด้านข้างยังมีคู่สามีภรรยาตระกูลหลานกับผู้ช่วยของเขาตามมาด้วย รวมทั้งคนที่มีท่าทีภูมิใจในความสำเร็จของตัวเอง ถังเสวี่ย

————

บทที่ 190 ความโกลาหล (4)

             อี้เป่ยเฉินลังเลครู่หนึ่ง ยังคงเอ่ยปากอย่างสง่างาม “ต้องการฉันช่วยไหม?”

            ลั่วจื่อหานหมุนๆ ถ้วย แสดงรอยยิ้มเหยียดหยาม “สู้กับพวกเขา ยังไม่ต้องหรอก” เขาดื่มชาไปอึกหนึ่ง ชาอุ่นๆ ไหลจากช่องปากลงสู่หลอดอาหารแล้วเข้าไปในช่องท้อง เชื่อมต่อกันอย่างช้าๆ “ช่วงนี้นายเจอฉินรั่วเข่อบ้างไหม?”

            อี้เป่ยเฉินชะงักอยู่ที่เดิม ราวกับว่ามีคนสะกิดบาดแผลที่เพิ่งหายดี จนน้ำเน่าและหนองที่มีสนิมเขรอะไหลออกมา เขาส่ายหน้า แต่ในใจกลับเป็นกังวล “แล้วเขาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้”

            “เปล่า” ลั่วจื่อหานส่ายหน้าด้วยความสงบมาก “ลู่เยี่ยจิ่งบอกว่า ตอนนี้ฉินรั่วเข่ออยู่กับพวกเขา ฉันก็แค่คิดว่าควรจะบอกนายสักคำ”

        “มีอะไรน่าบอกฉัน” อี้เป่ยเฉินหันหลัง แอบกำหมัดแน่น “ก็แค่คนไม่เกี่ยวข้องกัน”

            “นายไม่รู้เหรอ?”

            “รู้อะไร?”

            เขากระแอมไอ “ฉินรั่วเข่อท้องแล้ว”

            ถ้วยในมือตกลงพื้นเสียงดังเพลี้ยง มันแตกกระจัดกระจาย น้ำชาสีเขียวเลอะอยู่บนกางเกงสีขาวบริสุทธิ์ ดูเหมือนคราบน้ำตาที่ถูกทิ้งไว้เป็นเวลานาน

            จู่ๆ ภาพของดวงตาที่เปื้อนน้ำตาคู่หนึ่งวูบผ่านในสมองของอี้เป่ยเฉิน มันสุกใสเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า แต่กลับเต็มไปด้วยความเศร้าโศกของโลกใบนี้

            ก่อนหน้านี้ฉินรั่วเข่อเคยมาหาเขา ตอนนั้นอี้เป่ยเฉินยังคงกำลังคิดถึงเรื่องของอี้เป่ยซี และโกรธผู้หญิงคนนี้อยู่บ้าง จึงได้ปฏิเสธการขอพบหน้าของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

            ที่แท้ก็อยากคุยกับเขาเรื่องนี้หรอกเหรอ?

            แล้วจะทำยังไงได้ เขาเองจะต้องไม่ปล่อยให้เธอเก็บเด็กคนนี้ไว้ล่ะมั้ง…

            “เขาเป็นไงบ้าง?”

            “ยังไม่รู้ ได้ข่าวว่าไปคลอดที่ไหนสักแห่งแล้ว”

            อี้เป่ยเฉินพยักหน้า ทั้งสองคนนิ่งเงียบไม่ได้คุยกันอีก ลั่วจื่อหานนั่งต่ออีกครู่หนึ่ง จึงอยู่ระหว่างทางกลับบ้าน

            ไฟบนตึกสูงยังคงส่องสว่าง มีเพียงรถสองสามคันที่แล่นไปอย่างเนิ่บๆ บนถนนที่กว้างใหญ่ ลั่วจื่อหานประคองพวงมาลัย เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงในหูฟังดังขึ้น

            “พวกนายทำงานกันแบบนี้เหรอ? หาไม่เจอ?”

            “คุณชาย เพราะผมทำงานไม่ดีเอง เชิญคุณชายลงโทษเถอะครับ”

            “ลงโทษ ถ้าการลงโทษชดเชยการสูญเสียได้ ลงโทษนายแค่ไหนก็ไม่พอ” ลั่วจื่อหานรอไฟแดงอย่างหมดความอดทน “ยังมีอะไรอีก”

            ทางนั้นอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่ได้พูดออกมา ราวกับว่ากำลังลังเลว่าจะบอกเขาดีหรือเปล่า

            “คิดจะปิดบังอะไรฉัน?”

            “เปล่าครับ…เพียงแค่ ผม ผมเจออีกเรื่องเข้า ไม่รู้ว่าจะบอกคุณชายดีไหม”

            “พูดมาเถอะ”

            เมื่อได้ยินการอนุมัติ คนทางนั้นจึงรวบรวมความกล้า “พวกเราสงสัยว่า พ่อแท้ๆ ของคุณหนูอี้ เหมือนก็เคยฉลองวันหยุดกับพวกเขามาก่อนเหมือนกัน ในวันที่สามของการสืบสวนของเขา ก็เกิดอุบัติเหตุ…”

            รถหยุดกระทันหันกลางถนน ลั่วจื่อหานส่งสัญญาณให้เขาพูดต่อ

            “ฉะนั้น เป็นไปได้ว่าบ้านฉู่…”

            “ไม่ต้อง” ลั่วจื่อหานตัดบทเขา “นายไม่ต้องยุ่งเรื่องของบ้านฉู่ ก็แค่เด็กที่ถูกทิ้ง พวกนายตั้งใจสืบเถอะ”

            ทางนั้นตอบรับแล้วรายงานเรื่องสถานการณ์ล่าสุด ลั่วจื่อหานจึงวางสายด้วยอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย

            ทำไมจะต้องเป็นเรื่องของอี้เป่ยซีวกไปวนมาทุกครั้งด้วย ทำไมถึงหนีไม่พ้น ลั่วจื่อหานเหยียบคันเร่งแรงกว่าเดิม

            ถ้าหากเธอรู้เรื่องนี้…คงจะต้องเสียใจมากสินะ

            เป่ยซีเอ๋ย เป่ยซี ฉันจะต้องทำยังไงจึงจะสามารถดูแลเธออย่างสมบูรณ์โดยไม่มีปัญหาใดๆ

            สุดด้ายแล้วอี้เป่ยซีไม่ได้รับปากคำขอของหลานหมิงเจิ้ง ขณะที่เขาโทรมาเป็นครั้งที่สอง เธอกำลังกินของหวานอยู่ในรถของลั่วจื่อหาน แอบดูหมายเลขผู้โทรโดยไม่ได้ตั้งใจ อุณหภูมิในรถลดฮวบลงทันใด

            “คุณลุงหลาน”

            “เป่ยซี เธอคิดเรื่องนั้นไปถึงไหนแล้ว?”

            อี้เป่ยซีดึงทิชชู่เปียกออกมาเช็ดปาก “คุณลุงหลาน เรื่องนั้นฉันไม่สะดวกจริงๆ ค่ะ” เธอแอบมองลั่วจื่อหาน สายตาของลั่วจื่อหานจ้องไปข้างหน้าโดยไม่วอกแวก สีหน้าบึ้งตึง

            “งั้น งั้นก็ได้” พูดไม่กี่คำก็วางหู ทำเอาอี้เป่ยซีสับสน

            “ทำไมถึงยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้” อี้เป่ยซีหยิบเค้กชิ้นเล็กออกมาจากกล่อง บ่นงึมงำ “ไม่มีความแน่วแน่เลย”

            ลั่วจื่อหานหันมามองเธอ “เธอยังอยากรับปากเหรอ?”

            “ลั่วจื่อหาน ตอนนี้นายมีความผิดติดตัว ทำตัวดีๆ หน่อยนะ” พูดจบก็ใช้มือที่เปื้อนครีมจิ้มไหล่ของเขา ทิ้งรอยกลมจางๆ ไว้

            “งั้นฉันต้องทำยังไงถึงไถ่ถอนความผิดได้” เขาโน้มตัวเข้ามา ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่บนแก้มที่เรียบลื่นของเด็กสาว ใบหน้าสีขาวแดงระเรื่อไปชั่วขณะ

            เธอจ้องเขาเคืองๆ “จะเข้ามาใกล้แค่ไหนก็ไม่ได้” ลั่วจื่อหานไม่ฟัง ยังคงค้างอยู่ที่ท่าเดิม แววตาเป็นประกาย อี้เป่ยซียื่นเค้กมาที่ปากของเขาอย่างลุกลี้ลุกลน “อยากกินเค้กก็รีบพูดสิ อย่าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้า”

            ลั่วจื่อหานหัวเราะ งับเค้กที่อี้เป่ยซีกินไปแล้วครึ่งหนึ่ง ปลายลิ้นสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วของเด็กสาวที่เย็นเฉียบเล็กน้อย อี้เป่ยซีรีบหดมือกลับ

            แย่แล้วๆ ไม่เห็นต้องเป็นขนาดนี้มั้ง อยู่ด้วยกันตั้งนานแล้ว ทำไมถึงยังเป็นเหมือนเด็กสาวที่เพิ่งมีความรักเลยล่ะ ก็แค่เลียโดยนิ้วเท่านั้น ทำไมหัวใจถึงได้เต้นแรงแบบนี้

            อี้เป่ยซีปิดกล่องด้วยความโกรธ เช็ดๆ มือ แต่ลั่วจื่อหานที่อยู่ข้างๆ ดูเหมือนอารมณ์ดีมาก

            “หยุดขำได้แล้ว มีอะไรน่าขำกัน”

            “เป่ยซี”

            “หืม…” จู่ๆ ลั่วจื่อหานก็โน้มตัวมา จูบคนที่คิดถึงมาเนิ่นนาน อี้เป่ยซีโอบคอของเขา อุณหภูมิในรถสูงขึ้นฉับพลัน รสชาติหอมหวานลอยเต็มอยู่ในอากาศ

            ทันใดนั้นอี้เป่ยซีก็อุทานด้วยความตกใจ ไม่รู้ว่าลั่วจื่อหานกดสวิตช์ตั้งแต่เมื่อไร เบาะพนักเก้าอี้เอนตัวลง ยังไม่ทันรอให้อี้เป่ยซีตอบสนอง ลั่วจื่อหานก็ทับอยู่บนตัวเองเธอแล้ว จูบแห่งความคิดถึงก่อนหน้านี้กลายเป็นความเร่าร้อน มันอ้อนอิ่งอยู่ที่คาง คอ และทรมานกระดูกไหปลาร้าของเธออย่างหนักหน่วงและเนิ่นนาน

            “เป่ยซี” น้ำเสียงของลั่วจื่อหานแหบแห้งเล็กน้อย กระซิบชื่อของเธออยู่ข้างหูของเธอ

            บางอย่างที่ผิดแปลกผุดขึ้นในดวงตาของอี้เป่ยซี น้ำใสๆ นั้นทำให้ดูน่าสงสารเป็นพิเศษ ลั่วจื่อหานหวั่นไหว จูบดวงตาของเธอ

        “ได้หรือเปล่า?”

            “ไม่…” เสียงในตอนท้ายถูกกลืนเข้าไปในท้อง…

            อี้เป่ยซีครุ่นคิดตลอดทางกลับบ้าน ช่วงนี้เธอดีกับเขามากเกินไปหรือเปล่า ลั่วจื่อหานได้ถึงเริ่มได้คืบจะเอาศอก เธอทำหน้าบึ้งตึง จ้องคนที่ขับรถเป็นครั้งคราว

            มันจะมากเกินไปแล้วนะ ไม่สนใจความคิดเธอเลยสักนิด

            มันน่าขายหน้ามากนะ โอเคไหม

            รถจอดอยู่ที่หน้าประตูของเขตจิ่นหยวน อี้เป่ยซีแค่อยากซุกตัวอยู่บนเก้าอี้ ไม่อยากจากไปแม้แต่ก้าวเดียว

            ลั่วจื่อหานเฮงซวย ต้องโทษนายคนเดียว

            เมื่อจอดรถแล้วเห็นว่าคนข้างๆ ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ลั่วจื่อหานโน้มตัวเข้าไปหา “จะให้ฉันอุ้มเธอกลับไปไหม?”

            อี้เป่ยซีส่งสายสายตาประมาณว่า ‘ฉันเห็นหน้านายแล้วไม่สบอารมณ์’ ให้เขา สีหน้ายังคงบึ้งตึง “ไม่ต้อง ฉันเดินเองได้” เอื้อมมือเปิดประตู เกาะประตูรถแล้วจึงค่อยๆ ยืนอย่างมั่นคง ลั่วจื่อหานอาศัยจังหวะนี้เดินเข้าไปหาเธอ อุ้มเธอขึ้นมา

            “เธอแกล้งหลับก็ได้ อี้เป่ยเฉินไม่ว่าอะไรหรอก”

        “ใครเขานอนป่านนี้กัน!”

————

บทที่ 189 ความโกลาหล (3)

             อี้เป่ยซีนึกไม่ถึงว่าลั่วจื่อหานจะกลับมาเร็วแบบนี้ พอวันที่สองก็เห็นเขาอยู่ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยแล้ว ยังมีหลิงจื่อเซี่ยที่ยืนยิ้มด้วยสีหน้าเบิกบานอยู่ข้างๆ

            สองคนนี้มาอยู่ตรงหน้าเธอต้องการจะทำอะไร? เธอไม่เข้าใจและไม่อยากจะไปคิด หลังลงจากรถก็ยิ้มเอ่ยลากับอี้เป่ยเฉิน แล้วเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น สองคนนั้นก็ราวกับว่ามองไม่เห็นเธอ ยังคงพูดคุยหยอกเล่นกัน

            ‘ทำบ้าอะไรน่ะ?’ อี้เป่ยซีโยนกระเป๋าหนังสือลงบนโต๊ะ คนที่เข้ามาในห้องอ่านหนังสือก่อนหน้านี้ต่างมองไปที่เธอ อี้เป่ยซีกล่าวขอโทษด้วยใบหน้าแดงก่ำ นั่งลงพร้อมกับหดคอ

            ในสมองของลั่วจื่อหานมีอะไรกันนะ? วันๆ ก่อแต่เรื่องน่ารำคาญ เขาคิดจะเอายังไงกันแน่

            วันนี้ เขามาที่มหาวิทยาลัยเพียงเพื่อส่งหลิงจื่อเซี่ยสินะ?

            อี้เป่ยซีขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกผิดหวังและว่างเปล่าเล็กน้อย บอกไม่ถูกว่าเป็นเพราะอะไร

            ไม่อยากเจอเขาไม่ใช่เหรอ เขาไม่ได้มาหาเธอก็เป็นเรื่องที่ปกติมากไม่ใช่เหรอ? ทำไมเธอต้องสนใจขนาดนั้นด้วย อีกทั้งยังปล่อยให้เรื่องเล็กๆ แบบนี้ส่งผลต่ออารมณ์ของเธอ

            อี้เป่ยซี เธอนี่ไม่เป็นผู้ใหญ่เอาเสียเลย

            เธอสูดหายใจลึก หยิบสมุดจดออกมา เปิดพลิกไม่กี่หน้าแล้วก็ปิด

            อ๊าๆๆ วันนี้เป็นอะไรกันนะ? แม้แต่สมุดจดก็หยิบมาผิดเล่ม

            อี้เป่ยซีฟังการบรรยายด้วยความหงุดหงิด และไม่ยอมจดลงไปในสมุด มัวแต่เหม่อมองอาจารย์ที่บรรยายอยู่บนเวที โทรศัพท์มือถือใต้โต๊ะสั่นครู่หนึ่ง เธอหรี่ตามองดูสายเรียกเข้า

            เขาส่งข้อความมาแล้ว แต่คงกลัวว่าอี้เป่ยซีจะไม่เห็นจึงได้โทรศัพท์มา อี้เป่ยซีเปิดข้อความดูตามใจชอบ มีเพียงสองคำ

            “ลงมา”

            ‘ลงไปบ้านนายสิ เรียกฉันลงไปฉันก็ลงไปงั้นเหรอ? วันนี้พี่สาวอารมณ์ไม่ดีโอเคไหม?’ อี้เป่ยซีปิดโทรศัพท์มือถือทันที ฟังการบรรยายต่อ

            ทุกคำที่อาจารย์พูดผ่านหูของเธอไปเหมือนสายลมที่พัดผ่าน เธอมองดูเวลาเป็นครั้งคราว โทรศัพท์มือถือที่อยู่ใต้โต๊ะไม่ได้ดังอีก

            ทันทีที่กระดิ่งหมดคาบเรียนดังขึ้นอี้เป่ยซีก็ดึงกระเป๋าแล้วเดินลงไปอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงหน้าประตูอาคารเรียนก็หยุดเดิน เดินย่างกรายสบายๆ ราวกับว่ากำลังดื่มด่ำอยู่ในโลกของตัวเองตลอดเวลา เธอก้าวออกจากประตูกระจกที่สะท้อนแสงอาทิตย์ มองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นเงาที่คุ้นเคย

            นี่มันหมายความว่าอะไร แกล้งเธองั้นเหรอ?

            อี้เป่ยซีรู้สึกว่าลั่วจื่อหานจวนจะทำให้เธอเป็นบ้าอยู่แล้ว ทั้งๆ ที่เขาก็รู้ว่าเธออารมณ์ไม่ดี ก็ไม่รู้จักรอสักหน่อยเหรอไง? เพียงแค่ครู่เดียวจะทำให้ธุระของเขาล่าช้าสักแค่ไหนเชียว

            อี้เป่ยซีถือกระเป๋าสะพายแน่น ถอนหายใจ ราวกับว่ามันทำให้ทุกอย่างล่าช้าไปแล้ว เธอหยิบหูฟังออกมา เปิดลิสเพลงที่ฟังประจำ เดินไปยังโรงอาหารอย่างเชื่องช้า ระหว่างทางก็ไม่เห็นเงาของคนที่คุ้นเคยปรากฏตัวตรงหน้าของเธอเลย

            ใจเย็นสักหน่อยเถอะ

            อี้เป่ยเฉินบอกเธอว่ามีงานที่บริษัท ให้เธออ่านหนังสือทบทวนที่มหาวิทยาลัยไปก่อน อี้เป่ยซีตอบรับแล้ววิ่งไปที่สนามเด็กเล่นของมหาวิทยาลัยทันที แสงจันทร์ดุจสายน้ำ ทำให้สนามเด็กเล่นดูเย็นลงเล็กน้อย

            ความมันแววบนราวโลหะนั้นเยือกเย็น ทางวิ่งที่เดิมทีเป็นสีแดงต่างถูกปกคลุมด้วยสีเหลืองสลัว ไม่มีชีวิตชีวาอีกต่อไป ภายใต้แสงไฟนั้นยังสามารถมองเห็นฝุ่นละอองเล็กๆ บนที่นั่งหลากสีราวกับว่าไม่มีคนมาเยี่ยมเยียนนานแล้ว เงาของไฟสีขาวบนถนนด้านข้างทอดยาวอยู่ใต้เท้าของเธอ อี้เป่ยซีกอดเสื้อผ้าบนตัว หิ้วกระเป๋าของตัวเองแล้วกระโดดข้ามไปสองสามที่นั่ง เพื่อไปยังที่ประจำของเธอ

            ผู้คนหลากหลายกระจายตัวอย่างเท่าเทียมกันบนสนามเด็กเล่น บ้างก็อาศัยแสงไฟเตะบอลอยู่ในสนามหญ้าสีเขียว ลูกบอลสีขาวดำไหลจากเท้าของอีกคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่ง มีบางคนไม่ระวังออกแรงเตะจนมันออกไปนอกสนาม มันกลิ้งเกลือกอยู่หลายรอบแล้วกลิ้งอยู่บนถนนอย่างโดดเดี่ยวและแปลกแยก

            ทันใดนั้นเธอก็ไม่อยากนึกถึงเรื่องในระยะนี้อีก ได้แต่มองคนในสนามเด็กเล่นอย่างเงียบๆ ราวกับว่าตัวเองได้กลายเป็นสายลม กลายเป็นแสงไฟที่อยู่รอบกายพวกเขา คนที่อยู่ข้างในอาจไม่รู้ แต่เธอกำลังรับรู้ถึงความอบอุ่นและลมหายใจที่ละเอียดอ่อนของพวกเขา

            “เป่ยซี” เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้อี้เป่ยซีเกือบร่วงลงจากเก้าอี้ ทันทีที่ลั่วจื่อหานคว้าแขน เธอก็พุ่งเข้าสู่อ้อมอกของเขาทันที สิ่งที่อยู่ด้านหลังหน้าอกกำลังเต้นอย่างแรง

            “ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นเกินไปแล้ว” แม้จะถูกเสื้อผ้ากั้นสามสี่ชั้น แต่ลั่วจื่อหานราวกับว่าสามารถรู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกายที่เยือกเย็นเล็กน้อยจากตัวเธอ เขาขมวดคิ้วกำชับ อี้เป่ยซีสูดจมูกที่แดงระเรื่อ ผลักเขาออกไป

            “ฉันควรจะกลับได้แล้ว” พูดจบก็หดขากลับทันทีและต้องการจะลุกขึ้น ทันทีที่ลั่วจื่อหานดึงมือของเธอ อี้เป่ยซีก็นั่งลงบนตักของเขาอย่างมั่นคง

            “ลั่ว…” คำที่เหลือถูกกลืนกินอยู่ในอ้อมอกของลั่วจื่อหาน เขาหลับตา สูดกลิ่นหอมของคนที่อยู่ในอ้อมกอดอย่างระมัดระวังด้วยความคิดถึงที่ลึกซึ้ง ราวกับว่ามีตาข่ายดักอากาศห่อหุ้มทั้งสองคนเข้าด้วยกัน ทั้งสายลมและแสงไฟรอบกายก็กกกอดพวกเขาอยู่ข้างในด้วยความห่วงใยและทะนุถนอม

            จนกระทั่งทั้งสองคนหายใจหอบเล็กน้อย ลั่วจื่อหานจึงปล่อยเธอ อี้เป่ยซีซุกอยู่ในอ้อมกอดของเขา มือยังคงดันหน้าอกของเขาอย่างอ่อนแรง

            “เธอ…”

            “เป่ยซี ฉันคิดถึงเธอจังเลย” ทันใดนั้นลั่วจื่อหานก็ทวีความรุนแรงขึ้น สูดกลิ่นหอมบนตัวของเธออย่างตะกละตะกลาม แล้วยิ้มเหมือนกับเด็กๆ

            อี้เป่ยซีออกแรงผลักเขาออกไป ได้ยินเสียงลมหายใจเยือกเย็นของใครบางคนในยามค่ำคืน

            “นายเป็นอะไรไป?”

            “เปล่า” ลั่วจื่อหานยังคงไม่ปล่อย ในแววตากลับเปี่ยมด้วยความพึงพอใจ

            อี้เป่ยซีไม่เคลื่อไหวโดยพลการอีกแล้ว หัวใจที่เต้นแรงค่อยๆ สงบลง เสียงที่อยู่ข้างหูก็ค่อยๆ เลือนลาง สิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็เริ่มมีความพร่ามัว เธอสูดจมูดอีกครั้ง หลับตาลงช้าๆ รอบกายกลายเป็นความอ่อนโยน

            “เป่ยซี เป่ยซี” คนในอ้อมกอดขยับตัว พ่นเสียงที่ไม่พอใจออกมาเล็กน้อย ลั่วจื่อหานจึงจูบลงบนหน้าผากที่สะอาดสะอ้านของเธอ อุ้มเธอเดินลงขั้นบันไดอย่างระมัดระวัง ออกไปจากรั้วมหาวิทยาลัย

            เขาหยุดอยู่นอกรถ สูบบุหรี่หนึ่งมวน เมื่อแสงสีแดงดับไปแล้ว เขาจึงเดินไปเบาะคนขับ สตาร์ทรถแล้วออกตัว

            รถหยุดอยู่ที่หน้าบ้านอี้ อี้เป่ยเฉินยังคงรออยู่ที่นั่นตามปกติ เมื่อเห็นลั่วจื่อหานรีบอุ้มอี้เป่ยซีตรงเข้ามาหาเขา ในใจก็รู้สึกสับสน

            เขาต้องการให้เจ้าหญิงตัวน้อยของเขามีความสุขมาโดยตลอด และหวังว่าตัวเขาเองจะสามารถมอบความสุขทั้งหมดแก่เธอได้ แต่ว่าสุดท้ายแล้ว มีเพียงผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้เท่านั้นที่สามารถมอบความสุขแก่เธอได้จริงๆ

            อี้เป่ยเฉินมองอี้เป่ยซีที่หลับไหลอยู่ตรงหน้า “ไม่ได้นอนหลับสนิทนานแล้ว”

            ลั่วจื่อหานเม้มปาก ตามอี้เป่ยเฉินเข้าบ้านอี้ไป ขึ้นชั้นบนแล้ววางเธอบนเตียงที่อ่อนนุ่มอย่างแผ่วเบา ช่วยเธอเช็ดตัวอย่างตั้งใจครู่หนึ่ง จึงลงชั้นล่างไปด้วยความอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย

            “วันนี้ขอบคุณนายนะ” ท่าทางของลั่วจื่อหานมีความอึดอัดอยู่บ้าง อี้เป่ยซีก็สังเกตเห็นเช่นกันแต่ไม่ได้ใส่ใจ ยื่นชาร้อนถ้วยหนึ่งให้เขา

            เขากระแอมไอ “เรื่องของลู่เยี่ยหวาเป็นยังไงบ้าง?”

        ลั่วจื่อหานมองน้ำชาสีเขียว ส่ายหัว “ก็ไม่ค่อยราบรื่นเท่าไร”

————

บทที่ 188 ความโกลาหล (2)

               เมื่ออี้เป่ยซีไปที่มหาวิทยาลัยในวันรุ่งขึ้นก็ถูกคนขวางทางไว้ เธอหรี่ตา พินิจพิเคราะห์คนที่อยู่ตรงหน้า “ทำอะไรน่ะ?”

            ถังเสวี่ยกอดๆ กระเป๋าหนังสือของตัวเอง ก้มหน้า “เป่ยซี ฉันรู้ว่าเธอเกลียดฉัน ฉันก็รู้ว่าเมื่อก่อนฉันทำผิดต่อเธอมากมาย ฉันสำนึกผิดแล้ว และฉันจะไม่ทำผิดอีกเด็ดขาด เป่ยซี เธอช่วยอะไรฉันสักอย่างได้ไหม?”

            อี้เป่ยซีก้าวไปด้านข้าง ถังถังเดินหน้าขวางเธออย่างไม่ลดละ

            “เธอคิดจะทำอะไรกันแน่?”

            “เรื่องของหลานฉือเซวียน ฉันมีทางออก ขอร้องล่ะเธอพาฉันไปหาเขาหน่อยได้หรือเปล่า?” ถังเสวี่ยดึงแขนเสื้อของอี้เป่ยซีด้วยท่าทีที่ดูเหมือนร้อนรนมาก ดวงตางดงามทั้งคู่เปี่ยมไปด้วยน้ำตา

            อี้เป่ยซีหน้าบึ้ง ถังเสวี่ยจะช่วยหลานฉือเซวียนได้ยังไง อีกอย่างถ้าจะช่วยหลานฉือเซวียนไปหาเขาโดยตรงก็จบ ทำไมต้องอ้อมมาหาเธอด้วย

            เธอต้องการจะทำอะไรอีกกันแน่?

            “เป่ยซี ฉันรู้ว่าเธอกำลังกลัว เธอสงสัยว่าฉันจะทำอะไรไม่ดีกับเธอใช่หรือเปล่า? ฉัน ฉันสาบานก็ได้ ว่าฉันไม่ได้มีเจตนาต้องการทำร้ายใครอีก ฉันแค่ต้องการช่วยหลานฉือเซวียน เธอก็รู้ว่าฉันชอบเขามาตลอดใช่ไหมล่ะ?”

            “นั่นเป็นเรื่องของเธอกับหลานฉือเซวียน ทำไมต้องผ่านฉันด้วย?”

            ถังเสวี่ยยิ้มขมขื่น “เป่ยซี บ้านหลานไม่ยอมติดต่อกับฉันอีกเพราะเรื่องก่อนหน้านี้ คุณลุงคุณน้าก็ไม่อยากเจอฉัน เธอช่วยฉันได้ไหม?”

            “อ่อ งั้นฉันก็ไม่อยากช่วย”

            “หรือว่าเธออยากเห็นรุ่นพี่หลานถูกทุกคนประณามแบบนี้ เหยียบย่ำเขาครั้งแล้วครั้งเล่า จนเขากลับตัวไม่ได้งั้นเหรอ?”

            อี้เป่ยซีหัวเราะเย็นชา “ในเมื่อเธอมองออกว่ามีคนเล่นตลกกับหลานฉือเซวียน เธอก็ควรไปหาคนคนนั้นไม่ใช่เหรอ? มาหาฉันทำไม การกำจัดเป็นวิธีที่ดีที่สุดไม่ใช่หรือไง?”

            ถังเสวี่ยหน้าเจื่อน สายตามองไปที่อื่น “แต่ แต่ว่า…เรื่องที่เร่งด่วนที่สุดในตอนนี้ก็คือหุ้นของ…บ้านหลานของรุ่นพี่ ตอนนี้มันร่วงไป…เยอะมาก”

            “ถ้าหลานฉือเซวียนไม่มีความสามารถ มันก็น่าสมน้ำหน้าแล้วที่หุ้นของพวกเขาร่วงแล้วร่วงอีก” อี้เป่ยซีถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พิจารณาเธอ “ถังเสวี่ย บอกความจริงมาเถอะ เธอกำลังวางแผนอะไร?”

            “บ้านถังเดินมาถึงขั้นนี้แล้ว จำเป็นต้องให้คุณหนูใหญ่ถังอย่างเธอลดตัวมาขอร้องฉันด้วยเหรอ?”

            ถังเสวี่ยกำหมัด ข่มอารมณ์ไว้ “ฉัน แค่อยากจะช่วยรุ่นพี่หลานจริงๆ”

            “เธอจะช่วยเขายังไง? หืม ฉันล่ะอยากรู้ความคิดเห็นสูงส่งของคุณซะจริง คุณหนูใหญ่ถัง”

            “เป่ยซี เธอ…” น้ำเสียงของอี้เป่ยซีเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันและเจือปนความคมกริบ ถังเสวี่ยยังคงมีท่าทีอ่อนแอราวกับว่าได้รับความคับข้องใจอันยิ่งใหญ่ คนที่ผ่านไปมาต่างซุบซิบนินทาพวกเธอ แต่ก็ถูกบุคลิกของอี้เป่ยซีทำให้ตกใจกลัวจนปลีกตัวออกห่างจากทั้งสองคนทันที

            อี้เป่ยซีเดินเบี่ยงไปทางขวาอย่างหมดความอดทน “อย่าเสียเวลาฉัน” เดินจากไป ถังเสวี่ยมองแผ่นหลังของเธอด้วยความไม่พอใจและเกลียดชัง

            อี้เป่ยซี ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอได้อยู่อย่างมีความสุขแน่

            เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรออก

            “ฮัลโหลพี่ พี่ช่วยฉันหน่อยได้ไหม?”

            “เสียวเสวี่ย ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? บอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าออกไปข้างนอก? ทำไมเธอไม่เชื่อฟังอีกแล้ว เธอรู้หรือเปล่า…”

            ถังเสวี่ยเดินสองสามก้าวไปยังที่ที่ไม่มีคน “ตอนนี้ลั่วจื่อหานอยู่ที่ประเทศ U ทำอะไรไม่ได้ คนที่อยู่ก็ทำให้ฉันเหลืออดมาก”

            “เสียวเสวี่ย เธออย่าก่อเรื่องนะ”

            “พี่ พี่แค่พูดมาว่าจะช่วยฉันหรือเปล่า”

            เสียงถอนหายใจอย่างแรงของอีกฝ่ายล่องลอยอยู่ในอากาศและไหลไปตามกระแสไฟฟ้า มันสั่นเครือเล็กน้อย “พูดมา เรื่องอะไร”

            “ฉันอยากเจอหลานฉือเซวียนคืนนี้”

            “เสียเสวี่ย ทำไมเธอชอบเข้าไปยุ่งกับพวกเขาอยู่เรื่อย เธอคิดจะทำอะไรกันแน่”

            “พี่ ฉันอยากจะทำอะไรฉันรู้แก่ใจดี พี่ไม่ต้องรู้หรอก คืนนี้สองทุ่ม ที่ร้านอาหารข้างมหาวิทยาลัย ถ้าฉันทำไม่สำเร็จฉันก็จะไม่กลับไปอีกแล้ว พี่กับพ่อก็จะไม่ได้เห็นหน้าฉันอีก”

            “เสียเสวี่ย เสียวเสวี่ยเสียว…” ถังเสวี่ยตัดสาย เล็บที่ประณีตจิกเข้าไปในเนื้อของเธออย่างแรง

            เธอไม่เคยล้มเหลวในสิ่งที่เธอต้องการเลย

            ไม่ว่าอะไร…

            อี้เป่ยซีนั่งอยู่ในห้องเรียน ยังคงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ทำไมจู่ๆ ถังเสวี่ยถึงมาหาเธอ? หา เธอจะมีวิธีอะไรได้ อีกทั้งยังเก็บเป็นความลับอีก

        เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดประเด็นร้อนของวันนี้ คนที่แสดงความคิดเห็นด้านล่างได้ถูกแบ่งออกเป็นสามส่วนอย่างชัดเจน สนับสนุนและไม่สนับสนุน อีกทั้งพวกไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดที่กินเม็ดแตงดูละครอย่างสบายใจ เธอถอนหายใจ

            เรื่องนี้มีอะไรน่าคุยกัน ส่วนเรื่องตัวของพวกเขาสองคนก็คุ้มค่าแกการถกเถียงกันขนาดนี้เชียว

            อี้เป่ยซีกำลังครุ่นคิด ทันใดนั้นก็ได้รับสายของหลานหมิงเจิ้ง เธอรีบวิ่งไปยังมุมที่ไร้ผู้คนแล้วรับสาย

            “คุณลุงหลาน”

            “เป่ยซี ตอนนี้กำลังเรียนอยู่หรือเปล่า?”

            “ค่ะ ตอนนี้นั่งอยู่ในห้องเรียนแล้ว เดี๋ยวก็จะเรียนแล้ว มีอะไรหรอคะ?”

            หลานหมิงเจิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง “คือว่า มีเรื่องอยากจะขอร้องเธอ ขอให้เธอสละเวลามางานแถลงข่าวของอาทิตย์หน้าหน่อยได้ไหม”

            อี้เป่ยซียืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ใช่ว่าเธอไม่เข้าใจความหมายของหลานหมิงเจิ้ง แต่ว่า ก่อนหน้านี้เธอฟังน้ำเสียงของคุณแม่หลานออก ว่าทั้งสองคนไม่พอใจที่เธอรู้เรื่องของหลานฉือเซวียนแต่ไม่บอก ตอนนี้ถ้าหากเธอปฏิเสธล่ะก็…

            “คุณ…คุณลุง คุณ…ตอนนี้หนูมีแฟนแล้วค่ะ” เธอคว้าชายเสื้อของตัวเอง “แต่ว่าก่อนหน้านี้ทะเลาะกันนิดหน่อย ช่วงนี้ก็เลยไม่ได้ไปมาหาสู่กัน คุณลุงก็เลยอาจไม่รู้”

            “ฉันแค่คิดว่าจะให้พูดต่อหน้าสื่อนิดหน่อยว่าเมื่อก่อนเธอสนิทกับเสี่ยวเซวียนมาก มันจะได้ไม่รู้สึกแปลกๆ อีกอย่างเซี่ยเช่อก็สนิทกับเธอมาก ก็แค่เข้าร่วมงานแถลงข่าว คิดซะว่าช่วยลุงได้หรือเปล่า?”

            อี้เป่ยซีไม่เก่งเรื่องการปฏิเสธคนที่สุด เธอพึมพำสองคำ บอกว่าอาจารย์มาแล้วก็รีบวางหู

            เธอฟังอาจารย์บรรยายอย่างเลื่อนลอย ทันใดนั้นก็ฉุกคิดขึ้นได้

            ถังเสวี่ยคิดจะอาศัยโอกาสนี้อยู่ด้วยกันกับหลานฉือเซวียนหรือเปล่า?

            งั้น…เรื่องนี้จะเกี่ยวอะไรกับเธอหรือเปล่า…

            ปากกาบนมือหมุนอย่างราบรื่นอยู่บนปลายนิ้วแล้วร่วงลงบนหนังสืออย่างจัง หวังว่าคุณลุงหลานจะไม่เจ็บป่วยแล้วเข้าโรงพยาบาลกะทันหันหรอกนะ แต่ว่าทำไมถังเสวี่ยถึงมีคนช่วยเธอที่ประเทศ U ได้ รูปที่ลึกลับเหล่านั้นเธอเองก็ยังไม่เคยเห็น เธอได้มันมาได้อย่างไร

            หรือว่าจะไม่ใช่เธอ

            อี้เป่ยซีวางปากกาลง เธอไปงานแถลงข่าวไม่ได้อย่างแน่นอน ถ้าลั่วจื่อหานเห็นเข้าล่ะก็ เธอก็ต้องจบเห่แน่

            เธอคิดดูอีกที ทำไมจะต้องแคร์ความรู้สึกของลั่วจื่อหานขนาดนั้น อี้เป่ยซีเอ๋ยอี้เป่ยซี เธอป่วยไปแล้ว ป่วยหนักมาก

            ใช่ เธอก็ไม่ได้คิดจะโกหกเสียหน่อย เธอเพียงต้องการรักษาความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนที่บริสุทธิ์กับหลานฉือเซวียนก็เท่านั้น ไม่เกี่ยวอะไรกับลั่วจื่อหานเลยแม้แต่น้อย

            แล้วจะต้องบอกกับคุณลุงหลานยังไงล่ะ

            อ๊า…

            พวกนายนี่น่ารังเกียจชะมัด

        “อี้เป่ยซี” อาจารย์บนเวทีเรียกชื่อของเธอกะทันหัน “เธอมาตอบคำถามของอาจารย์เมื่อกี้หน่อย”

————

ตอนที่ 186 ความเชื่อใจที่สั่นคลอน (6)

             เซี่ยเช่อไม่เต็มใจที่จะยอมรับความคิดของคนข้างๆ พูดพึมพำกับอี้เป่ยซี “แล้วแต่เธอก็แล้วกัน” ยังไม่ทันรอให้อี้เป่ยซีตอบก็วางหูฉับพลัน

            ภายในห้องเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ แต่ว่าทั้งสองคนก็ไม่สามารถแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่อไปได้อีกแล้ว

            แววตาของลั่วจื่อหานมืดมน เลียริมฝีปาก “เป่ยซี ฉันขอโทษ”

            อี้เป่ยซีผลักเขาเบาๆ ส่ายหัว “ไม่มีอะไรน่าขอโทษ เพราะว่าฉันคาดหวังมากไป” เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง “ฉันไม่อยากคิดถึงเรื่องนี้อีก นายเข้าใจไหม?”

            ลั่วจื่อหานจะไม่เข้าใจความหมายของเธอได้อย่างไร เธอไม่ต้องการที่จะคิดถึงเรื่องนี้อีก ไม่เต็มใจที่จะเจอเขาอีก เขาต่างรู้ดี แต่ว่าเขาปล่อยมือไม่ได้ หรือว่าเธอจะตัดสินใจปล่อยมือเพียงเพราะเรื่องนี้เหรอ?

            เขาพยักหน้า ลุกขึ้นยืน ร่างที่สูงใหญ่บดบังแสงเกือบทั้งหมด เรื่องของอี้เป่ยซีก็ค่อนข้างมืดมน แต่ไม่นานก็จะสว่างขึ้นมาอีกครั้ง ลั่วจื่อหานเดินไปที่ประตู ทันใดนั้นนึกอะไรบางได้ เดินกลับมาหาเธอ วางแหวนลงบนโต๊ะอย่างเบามือ

            “เป่ยซี กลับประเทศเถอะ” เขาดึงมือของตัวเองกลับมา “ฉัน…จะอยู่ช่วยเขาที่นี่”

            “ขอบคุณนะ”

            ตอนกลางคืน อี้เป่ยซีบอกแม่ของตัวเองเรื่องที่ตัวเองต้องกลับประเทศ C เร็วขึ้น คุณแม่อี้ไม่สบายใจมาก พูดจาหว่านล้อม ต้องการให้เธออยู่อีกสองสามวัน อี้เฉิงสังเกตการกระทำและคำพูดของอี้เป่ยซีอยู่เงียบๆ

            “ถ้าลูกยืนกรานว่าจะกลับไป งั้นแม่จะกลับไปกับลูก”

            “ไม่ต้องหรอกค่ะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูหรอกน่า พวกหลานฉือเซวียนก็อยากกลับประเทศพอดี มีพวกเขาไปกับหนู แม่มีอะไรไม่สบายใจอีกเหรอคะ” ตะเกียบของอี้เป่ยซีจิ้มเนื้อปลาในถ้วย เนื้อกระจายกระจายอยู่ในจานพร้อมกับเมล็ดข้าว จุดสีขาวก็เปื้อนซอส จู่ๆ ก็นึกไม่อยากกินขึ้นมา

            อี้เป่ยซีขมวดคิ้ว คีบอีกชิ้นขึ้นมาจากจาน เนิ่นนานก็ไม่ได้เอาเข้าปาก เธอวางตะเกียบลงข้างๆ อย่างท้อแท้ “หนูอิ่มแล้ว”

            “คิดจะกลับเมื่อไร?”

            “อีกสองสามวันมั้งคะ พ่อก็รู้ว่าหลานฉือเซวียนยังมีธุรกิจต้องดูแล ก็เลยอยู่นานไม่ได้”

            “ที่จริง แบบนี้ก็ดีนะ” อี้เฉิงพยักหน้า ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังแว่นทำให้เดาอารมณ์ไม่ออก

            อี้เป่ยซีพยักหน้า “งั้นหนูไปเก็บของที่ห้องก่อนนะคะ”

            รอจนกระทั่งเธอจากไปแล้ว คุณแม่อี้วางตะเกียบลงบนโต๊ะ มองอี้เฉิงอย่างตำหนิ “คุณเตะฉันทำไม?”

            “คุณน่ะ เห็นอี้เป่ยซีอ่อนแอเกินไปแล้ว คุณก็เห็นว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรนี่นา คุณนั่นแหละตีตนไปก่อนไข้”

        “คุณลืมเรื่องก่อนหน้านี้ไปแล้วเหรอ? ฉันจะกล้าวางใจได้ยังไง”

            อี้เฉิงถอนหายใจ “เขาก็เดินออกมาได้แล้ว ก็แสดงว่าคุมตัวเองได้ไม่น้อย อีกอย่าง ที่ประเทศ U ก็ไม่ใช่สถานที่ที่จะทำให้อี้เป่ยซีผ่อนคลายหรือสงบจิตใจลงได้”

        เมื่อคุณแม่อี้รับรู้ได้ถึงจุดนี้ สีหน้าก็ผ่อนคลายลงมามาก “แต่ว่า ฉันก็ไม่วางใจอยู่ดี”

            “เรื่องของเด็กๆ ให้พวกเขาไปปวดหัวกันเองเถอะ คุณช่วยอะไรไม่ได้หรอก”

        “ถึงจะพูดแบบนี้ก็เถอะ…”

            ทั้งสามคนกินน้อยมาก กับข้าวในจานของทุกคนไม่ต่างจากตอนที่ถูกยกมาใหม่ๆ คุณแม่อี้ถอนหายใจอย่างแรง เริ่มเก็บข้าวของ เก็บไปได้ครึ่งหนึ่งก็มองไปยังทิศทางห้องของอี้เป่ยซีที่อยู่ชั้นล่าง ขมวดคิ้ว แล้วทำงานบ้านต่อ

            ลูกหลานก็มีความสุขในแบบของพวกเขา แต่ว่าเมื่อไรเป่ยซีของเธอถึงจะเดินออกมาได้กันนะ

            อี้เป่ยซีกับหลานฉือเซวียนตัดสินใจจะเดินทางสามวันหลังจากนี้ ตอนที่อยู่สนามบิน อี้เป่ยซีเห็นว่าสีหน้าของหลานฉือเซวียนไม่สู้ดีนัก แต่เซี่ยเช่อกลับดูมีชีวิตชีวามาก เธออดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า

            “เธอกำลังคิดเรื่องยุ่งยากอะไรอีกล่ะ”

            อี้เป่ยซีมองค้อนเซี่ยเช่อ “เพราะว่านายน่ะความคิดสกปรก คิดว่าคนอื่นจะคิดอะไรลามกไปซะหมด”

            “พอได้แล้วๆ ไปเช็คอินเถอะ” หลานฉือเซวียนรับกระเป๋าของอี้เป่ยซีมาแล้วโยนให้เซี่ยเช่อ ทั้งสามคนขึ้นเครื่องบินอย่างเงียบๆ

        ขณะที่อี้เป่ยซีเดินผ่านด่านตรวจสอบความปลอดภัย ก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ เธอมองไปรอบทิศก็ไม่มีอะไรผิดปกติ จึงส่ายหัวแล้วเดินตามสองคนที่อยู่ข้างหน้าให้ทัน

            เงาสีดำปรากฏตัวอยู่ข้างหลังอย่างไม่คาดคิด แม้ว่าเธอจะลับสายตาของเขาไปแล้ว เขาก็ยังคงยืนอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน ไม่ขยับเขยื้อน

            “นายไม่เป็นไรนะ?” หลานฉือเซวียนมองเนื้อหาในโทรศัพท์มือถือก่อนปิดเครื่อง สีหน้ายิ่งดูแย่ลง อี้เป่ยซีเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

            เขาส่ายหน้า การกระทำดูฝืนเล็กน้อย “เปล่า ดูแล้วเธอก็ไม่ได้พักผ่อนเหมือนกัน นอนสักหน่อยเถอะ”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า พิงอยู่ที่พนักเก้าอี้ ในใจกลับรู้สึกว้าวุ่นบอกไม่ถูก ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องนั้นแล้ว เธอก็ไม่เคยนอนหลับได้สนิทเลย มักจะรู้สึกว่าทุกสิ่งรอบกายคือภาพลวงตา ไม่มีความรู้สึกมั่นคงเลยแม้แต่น้อย

        ทิ้งความรู้สึกปลอดภัยของตัวเองทิ้งไปแล้วสินะ ทุกวันที่อี้เป่ยซีนอนอยู่บนเตียงก็จะรู้สึกแปลกๆ ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ ชีวิตในวันนี้เป็นของใครกัน เธอกำลังฝันอยู่หรือเปล่า…ปัญหาที่สับสนวุ่นวายยิ่งทำให้เธอไม่อยากพักผ่อน

            เครื่องบินทะยานขึ้นอย่างราบรื่น อี้เป่ยซีจึงหลับตา ในสมองแจ่มชัด เธอมองเห็นความคิดของตัวเองที่สับสนวุ่นวายและไม่สามารถแบ่งแยกได้เลย

        ตอนที่มาถึงเมือง A ก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว อี้เป่ยเฉินมารออยู่ที่สนามบินแล้ว เมื่อเห็นพวกอี้เป่ยซีสามคนก็รีบเข้าไปหาแล้วรับกระเป๋าเดินทางของอี้เป่ยซี เขาเอื้อมมือออกไปนวดคลึงศีรษะของอี้เป่ยซี ต้องการจะพูดอะไรบางอย่างแต่ลังเล สุดท้ายได้แต่พูดว่า “กลับบ้านกัน”

            เขาสบตากับหลานฉือเซวียน หลานฉือเซวียนขมวดคิ้วแอบส่งสัญญาณบางอย่างให้เขา อี้เป่ยเฉินมองเซี่ยเช่อครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วพาอี้เป่ยซีไปที่รถ

            จู่ๆ อี้เป่ยซีก็ยื่นมือ ทำท่าทางเหมือนกำลังรับหิมะในวันที่หิมะโปรยปราย

            “พี่ พี่ว่าถ้าฉันไม่เอาแต่ใจคราวก่อน แล้วกลับเมือง A ทันทีจะดีแค่ไหนนะ”

            แน่นอนว่าอี้เป่ยเฉินรู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างอี้เป่ยซีกับลั่วจื่อหานที่ประเทศ U เขายิ้มอย่างขมขื่น ใช่แล้ว ถ้าหากเธอไม่ได้เจอลั่วจื่อหาน เธอกับเขาจะ…

            เขาส่ายหน้าอยู่ในใจ จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ ตัวเขาเองไม่มีทางจะค้นพบความจริงได้ ปมในใจของอี้เป่ยซีก็ไม่มีวันคลี่คลาย ถึงอย่างไรเธอกับเขาก็ไม่มีวันเดินบนเส้นทางแห่งความรักร่วมกัน

            ที่แท้ไม่ว่าคนคนนั้นจะปรากฏหรือไม่ อี้เป่ยซีก็จะไม่มีทางให้เขาได้รักเธอ

            “นั่นสิ ปล่อยให้พี่เป็นห่วงอยู่ตั้งนาน” อี้เป่ยเฉินเบี่ยงเบนความสนใจจากสิ่งที่เธอต้องการจะพูด โดยไม่สนใจกับความสับสนและความผิดหวังในแววตาของเธอ เปิดเพลงที่อบอุ่นขึ้นในรถเสียงดัง “พักสักหน่อยเถอะ เดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้ว”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า หลับตา

            เป่ยซีเธอรู้บ้างไหม? ตอนที่พี่รู้ความจริงพี่ดีใจมาก ในเมื่อเรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเราสองคน พวกเราก็จะไม่รู้สึกผิดในเรื่องความรักหรือเปล่า แต่ถึงอย่างไรเสีย หลังจากอุปสรรคระหว่างพวกเราได้ถูกกำจัดออกไปเธอก็กลับหลงรักคนอื่นซะแล้ว

        อี้เป่ยเฉินกำพวงมาลัยแน่น ถ้าหากเขาคือลั่วจื่อหาน ก็คงจะไม่บอกเรื่องนี้กับอี้เป่ยซีล่ะมั้ง…

————

ตอนที่ 185 ความเชื่อใจที่สั่นคลอน (5)

             มือของลู่เยี่ยจิ่งไม่ได้ออกแรงอะไร อี้เป่ยซีดึงผมของตัวเองออกมาอย่างง่ายดาย ถอยหลังไปสองสามก้าว รักษาระยะห่างระหว่างคนสองคน

            ท่าทางที่ดูเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้มของลู่เยี่ยจิ่งน่ากลัวมากจริงๆ เธอเหมือนกับว่าเคยเห็นรอยยิ้มแบบนี้ของลู่เยี่ยหวามาก่อน แม้จะไม่ได้ยิ้มให้เธอแต่กลับทำให้รู้สึกขวัญหนีดีฝ่อเล็กน้อย

            เพราะว่าเป็นพี่น้องกัน ฉะนั้นจึงมีหลายอย่างที่เริ่มเหมือนกันงั้นเหรอ? ลู่เยี่ยจิ่ง…จะเหมือนกับลู่เยี่ยหวาหรือเปล่า…อี้เป่ยซีรีบส่ายหน้า แล้วถอยไปอีกสองสามก้าว จนกระทั่งชนกับชั้นวางหนังสือของตัวเองจึงหยุด มองลู่เยี่ยจิ่งอย่างระแวดระวัง

            “นายก็รู้เรื่องหมดแล้ว…พวกเราก็ไม่น่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว”

            ลู่เยี่ยจิ่งยิ้ม “ทำไมจะไม่เกี่ยวล่ะ?” เขากำลังจะเดินไปข้างหน้า ประตูก็ถูกคนเปิดพรวด ทันทีที่อี้เป่ยซีเห็นคนที่เข้ามาก็ต้องการวิ่งไปยังทิศทางของเขาตามจิตใต้สำนึก สุดท้ายก็ได้แต่ก้าวถอยหลัง ก้าวกลับมาอย่างเขินอายอีกครั้ง ก้มหน้า ไม่มองใครทั้งนั้น

            ลั่วจื่อหานสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวน้อยๆ ของอี้เป่ยซี คิ้วขมวดกันแน่น แววตาที่มองลู่เยี่ยจิ่งยิ่งเปี่ยมด้วยความเกลียดชัง แม้แต่เจือปนการกล่าวโทษเล็กน้อย

            “ถ้างั้นอาซ้อ พวกเราก็ตกลงตามนี้” ลู่เยี่ยจิ่งยังคงยิ้มน้อยๆ กวาดสายตาเห็นสีหน้าที่บึ้งตึงของลั่วจื่อหานแล้วก็ยิ่งรู้สึกมีความสุข พูดจบก็ยังเดินผ่านไหล่ของลั่วจื่อหานออกจากห้องไป ปิดประตูอย่างแผ่วเบา วินาทีที่ประตูปิดลง ในห้องก็เข้าสู่ความเงียบงัน

            ลั่วจื่อหานเพียงแต่มองสำรวจเธออย่างลึกซึ้งอยู่ข้างๆ และไม่ได้พูดอะไร คลื่นความรู้สึกแปลกประหลาดมากมายกลับท่วมท้นในใจ มือสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ สีหน้ายิ่งดูแย่ลง

            อี้เป่ยซีก้มหน้าต่ำ ไม่ได้สังเกตถึงเรื่องเหล่านี้ กลิ่นของฮอร์โมนที่คุ้นเคยอบอวลอยู่ในอากาศ หัวใจของเธอเต้นถี่ขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกขาอ่อน บนหน้าผาก็มีเหงื่อเย็นๆ ซึมออกมา

            คนหนึ่งไม่ยอมมองตรงๆ อีกคนหนึ่งก็ไม่ยอมปลอบประโลม ได้แต่ยืนแข็งทื่ออยู่ในมุมเล็กๆ อยู่อย่างนั้น

            จนกระทั่งโทรศัพท์มือถือของอี้เป่ยซีส่งเสียงเพลงที่ไม่เข้ากันอยู่บนโต๊ะ ทั้งสองคนราวกับว่าได้รับนิรโทษกรรม ถอนหายใจอย่างแรง เธอรีบวิ่งไปรับสาย

            “ฮัลโหล”

            “เป่ยซี ลงมาสิ พี่จะพาเธอไปที่นึง”

            แม้ว่าอี้เป่ยซีจะบังคับตัวเองไม่ให้สนใจเขา ไม่ให้มองเขาอย่างไร เงาของลั่วจื่อหานก็ยังคงอยู่ที่มุมสายตาที่ไหนสักแห่ง แม้จะเป็นแค่มุมแต่ก็ดึงดูดความสนใจทั้งหมดของเธอ “ได้ ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้”

            อี้เป่ยซีกำโทรศัพท์มือถือแน่น ลั่วจื่อหานขวางหน้าประตูพอดี ถ้าจะออกไปก็ต้องเดินผ่านเขา แต่ว่าเธอไม่อยากเข้าใกล้เขาเลยจริงๆ ไม่อยากได้กลิ่นที่ยังคงทำให้เธอรู้สึกสบายใจ ไม่อยากมีปฏิสัมพันธ์ใดๆ กับเขา เธอลังเลราวกับว่าเจอคนแปลกหน้าอย่างไรอย่างนั้น

            “ฉัน จะออกไป”

            ลั่วจื่อหานดูเหมือนเพิ่งดึงสติกลับมา “อ่อ”

            ‘อ่ออะไรล่ะ นายดูไม่ออกหรือไงว่าตัวเองขวางทางอยู่’ มือของอี้เป่ยซีที่กำโทรศัพท์มือถือออกแรงอย่างช่วยไม่ได้ “ฉัน ต้องออกไป”

            “ฉันรู้แล้ว”

            ‘นายรู้แล้วทำไมไม่หลีกทาง?’ ราวกับว่าเพื่อยั่วโมโหอี้เป่ยซี ลั่วจื่อหานก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว และขวางประตูพอดิบพอดี ครั้งนี้ถึงอย่างไรก็ออกไปไม่ได้นอกเสียจากว่าเขาจะหลีกทาง

            อี้เป่ยซีทั้งรู้สึกสงสัยและน่าขัน เขาต้องการจะทำอะไรกันแน่ ทั้งสองคนยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดกันสักคำ กะจะมองตากันแบบนี้ตลอดไปหรือยังไง? ลั่วจื่อหานมีอารมณ์ผ่อนคลายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน แล้วยังมาเป็นในเวลานี้ด้วย

            เธอไม่ต้องพูดอะไรมากอีก ในเมื่อเขาอยากยืนหน้าประตูก็ยืนไปเถอะ อี้เป่ยซีวางโทรศัพท์ในมือลงบนโต๊ะเสียงดังปัง กัดฟันโดยไม่รู้ตัว ลากเก้าอี้อย่างแรงแล้วนั่งลงหน้าโต๊ะเปิดหนังสือ

            มีสิ่งผิดแปลกบางอย่างล่องลอยอยู่ในอากาศ อี้เป่ยซีรู้สึกราวกับว่าอากาศรอบตัวล้วนมีจังหวะเต้นของหัวใจ แม้แต่หนังสือที่อยู่ในมือก็พลอยติดเชื้อไปด้วย เธอพยายามสงบสติอารมณ์ แต่ว่าผ่านไปสักพักใหญ่เธอก็ยังคงอยู่ที่ประโยคแรก เธอดึงๆ ผม วางหนังสือลงด้านข้างแล้วเปิดคอมพิวเตอร์

            อี้เป่ยซีเปิดเครื่องเล่นเพลงของตัวเอง จึงพบว่าในเพลย์ลิสมีแต่เพลงที่ลั่วจื่อหานร้องเพลงนั้นในหลากหลายรูปแบบ มีเวอร์ชั่นต่างๆ ซ้อนกันในเพลย์ลิสต์ของตัวเอง ไฟล์เพลงโปรดของฉันปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ

            เพราะเธอตั้งความหวังไว้สูงเกินไป อี้เป่ยซีกดลบทีละเพลง มองดูรายการที่ค่อยๆ ว่างเปล่า ในใจก็ว่างเปล่าตามไปด้วย ในขณะที่เธอกำลังจะลบไฟล์ต้นฉบับสุดท้ายทิ้ง มืออันใหญ่โตก็วางอยู่บนหลังมือของเธอ ลูกศรที่อยู่บนปุ่มลบกลับไปอยู่ที่ปุ่มเล่น เสียงของลั่วจื่อหานที่ดังขึ้นไร้ความอบอุ่น แต่โดดเดี่ยวและอ้างว้างภายในห้องเล็กๆ ทันใดนั้นน้ำตาก็ของอี้เป่ยซีก็พลันร่วงหล่นแล้ว

            ลั่วจื่อหานดึงอี้เป่ยซีเข้ามาในอ้อมกอดของตัวเองเงียบๆ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ขัดขืน จึงถอนหายใจโล่งอก

            ฉากในอดีตวูบผ่านในสมองของอี้เป่ยซีอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงดนตรี การพบหน้าที่เลือนลางในวัยเด็ก การพบกันอีกครั้งในสภาพสะบักสะบอม ลั่วจื่อหานที่อยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา ฉากที่เขาสาบานกับเธอว่าจะอยู่กับเธอตลอดไป ฝังรากลึกราวกับว่าเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ราวกับว่าพอหลับไปแล้วเรื่องทั้งหมดก็จะเปลี่ยนแปลงจนทำให้โลกสั่นสะเทือน

            เธอรู้สึกเจ็บปวดในใจอีกครั้ง ผู้ชายคนนั้นที่เห็นเธอเป็นผู้กอบกู้ เขายอมลดตัวขนาดนี้ ลดตัวจนเป็นเพียงคนธรรมดาเพื่อให้ได้รับการดูแลจากเธอ ทั้งๆ ที่เขาอยู่สูงแบบนั้น กลับยอมที่จะเดินเข้าไปในโคลนตม…

            ลั่วจื่อหาน นายคือลั่วจื่อหานนะ นายผิดตั้งแต่แรกแล้ว แต่ว่าทำไมต้องผิดด้วยล่ะ?

            อี้เป่ยซีไม่รู้ว่าตัวเองยังตำหนิเขาอยู่อีกไหม ยังรู้สึกไม่อยากเข้าใกล้เขาอยู่หรือเปล่า เธอรู้เพียงแค่ในใจราวกับมีความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้เพิ่มขึ้นมา และเมื่อคิดถึงมันแล้วก็จะรู้สึกปวดใจ ปวดใจเหลือเกิน

            พวกเขาไม่ควรเป็นแบบนี้ และเธอก็ไม่ควรเป็นแบบนี้

            ถ้าหากไม่ได้เจอกันก็ดีสิ

            เสียงของโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอีกครั้ง หลังจากผ่านไปเนิ่นนานจึงเงียบไป แล้วก็ดังอีกครั้งเล่าครั้งเล่า ราวกับว่าถ้าไม่รับก็จะไม่หยุดอย่างไรอย่างนั้น

            “บ้าจริง ถ้าเธอไม่รับอีกพี่ก็จะบุกขึ้นไปแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นนี่นา มีคำๆ นึงที่บอกว่า คางคกสามขาน่ะหายาก แต่ว่าผู้ชายสองขามีถมไป เธออย่าคิดมากเลยนะ เด็กดี ลงมาเถอะพี่จะพาเธอไปเดินเล่น”

            เสียงที่ผ่านการประมวลผลของกระแสไฟฟ้าดังอยู่ในหูของลั่วจื่อหาน เขาขมวดคิ้ว แอบจำเรื่องนี้ไว้ในใจแล้ว

            “เปล่า ฉัน วันนี้ช่างมันเถอะ พรุ่งนี้นะ”

        “ทำไมวันนี้ถึงช่างมันล่ะ…” ทางนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง ได้ยินเสียงคนสองคนปรึกษากันแว่วๆ สุดท้ายเหมือนเซี่ยเช่อเอ่ยขึ้นเสียงดัง “มันจะได้ยังไงเล่า” จากนั้นเสียงก็เริ่มไม่ชัดเจนแล้ว

————

ตอนที่ 184 ความเชื่อใจที่สั่นคลอน (3)

             เมื่อห้องเข้าสู่ความมืดมิด อี้เป่ยซีจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น คำพูดของความเป็นห่วงเป็นใยเหมือนปกติลอยเข้าหูของเธอ อี้เป่ยซีหันไป น้ำตาร่วงอยู่บนหมอนสีทึบ วงกลมสีเข้มค่อยๆ ขยายออก กลืนกินสีอันผ่อนคลายที่อยู่เคียงข้างกัน

            เมื่อถึงวันสุดสัปดาห์ วันที่ทั้งสองคนตกลงว่าจะจากไปพร้อมกัน อี้เป่ยซียืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองไปข้างนอกด้วยความเลื่อนลอยเล็กน้อย หัวใจเหมือนถูกเส้นด้ายบางๆ มัดไว้ ทุกครั้งที่นึกถึงเขามันก็จะรัดแน่นจนฝังเป็นรอยแผลไขว้กัน และน้ำตาก็ไหลออกมาเป็นสายเลือด

            “เป่ยซี” คุณแม่อี้เปิดประตู ลูกสาวของตัวเองยังคงมีท่าทางเหมือนร่างไร้วิญญาณ เธอเป็นกังวลเล็กน้อย กลัวว่าสถานการณ์จะเป็นเหมือนตอนนั้นอีกครั้ง

            หลังจากลู่เยี่ยหวาตายแล้ว อี้เป่ยซีสามารถดึงเธอออกมาได้ แต่ว่าตอนนี้มีเพียงลั่วจื่อหานที่เป็นผู้ช่วยชีวิตหนึ่งเดียวของเธอ แต่ก็เป็นเขาอีกเช่นกันที่ทำร้ายเธอจนจมลึก ถ้าหากเกิดเรื่องอะไรกับอี้เป่ยซีอีก เธอก็คิดวิธีไม่ออกแล้วจริงๆ…

            อี้เป่ยซีก้มหน้ามองมือของตัวเอง เธออยากกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนที่ยังคงหัวเราะได้อย่างเต็มที่ แต่ว่ามันเหนื่อยมากจริงๆ เหนื่อยเกินไปแล้ว เหนื่อยจนเธอไม่อยากตอบสนองใดๆ ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น แค่นั่งเงียบๆ อยู่ตรงนี้ ราวกับว่าได้พลังงานทั้งหมดของเธอได้ถูกสูบไปหมดแล้ว

            “ลั่วจื่อหานรอลูกอยู่ข้างล่าง…ลูก ยังอยากจะไปเจอเขาไหม?”

            อี้เป่ยซีส่ายหน้า ผมที่ไม่ได้รับการหวีร่วงอยู่บนขนตา ดวงตาเธอสั่นไหวเบาๆ ไม่มีการเคลื่อนไหวอื่น

            “ได้ แม่จะให้เขากลับไป”

            คุณแม่อี้ยังคงปิดประตูลงด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย เมื่อเห็นลั่วจื่อหานจากบนบันไดก็รู้สึกโมโห ไหนบอกว่าจะปกป้องเป่ยซีอย่างดี จะไม่ให้ลูกสาวของเธอต้องเจ็บช้ำน้ำใจแม้แต่น้อย แล้วตอนนี้ล่ะ ตอนนี้เขาทำให้อี้เป่ยซีกลายเป็นอะไรไปแล้ว

            “เป่ยซีไม่อยากเจอเธอ เธอกลับไปเถอะ”

        ร่างของลั่วจื่อแข็งทื่อ ความผิดหวังอันหนักอึ้งผุดขึ้นในดวงตา เขาลุกขึ้นยืน ยังคงมีท่าทีนอบน้อม “คุณน้าครับ งั้นรบกวนคุณน้าบอกเป่ยซีว่าผมจะรอเขาที่สนามบิน ฝากด้วยนะครับ” พูดแล้วก็โค้งต่ำอย่างเป็นทางการมาก

            คุณแม่อี้ขมวดคิ้ว พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก “ถ้าเป่ยซีไม่ไป เธอก็กลับไปก่อนเถอะ”

            เขาหัวเราะ เจือปนความจนใจและอ้างว้าง “ไม่ล่ะครับ ผมจะรอเขาเสมอ”

            หลังจากอี้เป่ยซีรู้แล้วพูดเพียง ‘อืม’ คำเดียว  ยังคงยืนเหม่ออยู่ข้างหน้าต่าง จ้องมองท้องฟ้าที่มืดลงทุกที

            ท้องฟ้าที่สนามบินก็เหมือนกับท้องฟ้าเหนือศีรษะของอี้เป่ยซี มืดมิดจนแทบจะหยดหมึดออกมาได้ ทั้ง ๆ ไม่มีเมฆบนท้องฟ้า แต่กลับไม่มีดาวสักดวงหรือแม้แต่แสงจันทร์ ราวกับว่าทุกอย่างต่างถูกซ่อนตัว ถูกเก็บไว้และจากไปแล้ว

            ลั่วจื่อหานนายเคยพูดว่าพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว แต่ว่านายไม่เคยบอกฉันว่าหลังจากพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว ค่ำคืนจะยิ่งมืดมิด ยิ่งหนาวเหน็บและยิ่งยาวนานกว่าเดิม

            ฉันเคยคิดว่านายคือแสงสว่างของโลก ตอนนี้ถึงได้พบว่า นายไม่เพียงต้องการส่องสว่างโลกของฉันแต่สุดท้ายก็เอาทุกอย่างกลับไป หลังจากนั้นแม้จะมีแสงอาทิตย์ฉันก็มองไม่เห็นอีกแล้ว และไม่ต้องการเห็นอีกต่อไปแล้ว

            เธอสามารถยอมรับแผนหรือการจัดการเล็กๆ ในชีวิตรักได้ สามารถยอมรับการปรับใช้ผลประโยชน์เป็นครั้งคราวได้ แต่ว่าเธอรับไม่ได้จริงๆ รับไม่ได้จริงๆ ที่เขาเล่นตลกกับเธอเหมือนเป็นคนโง่ เหมือนกับพระเจ้าที่กำลังดูแคลนเธอ

            ทั้งๆ ที่เขารู้ถึงสาเหตุความทุกข์ใจทั้งหมด แต่ว่าทำไมถึงไม่บอกเธอ ทำไมไม่ช่วยเธอพิสูจน์ ทำไมถึงลงมือหลังจากที่เธอเดินผ่านขวากหนามมาแล้ว และบอกว่าไม่เป็นไรหลังจากที่ได้รับบาดเจ็บแล้ว

            ทั้งๆ ที่สามารถหลีกเลี่ยงเรื่องทั้งหมดนี้ได้…ทำให้เธอสามารถรักใครสักคนอย่างกล้าหาญได้ ทำให้เธอมีความสุขโดยปราศจากภาระใดๆ ได้ และไม่ต้องทรมานกับการดูถูกมากมายเพียงนี้…

            อี้เป่ยซีค่อยๆ ทรุดตัวลงไปกับพื้น บอกไม่ได้ว่าเกลียดชังหรือชอบลั่วจื่อหาน ทุกครั้งที่ยื่นมือออกไปคนที่ช่วยเหลือคือเขา แต่ว่าคนที่ทำให้เธอตกที่นั่งลำบากก็คือเขา ตอนนี้เธอไม่มีทางที่จะเผชิญหน้ากับเขาอีก

            เมื่อคิดว่าจะจากเขาไปในใจก็ทรมาน แต่ว่าเมื่อเจอหน้าเขาก็รู้สึกเสียใจ

            “ลั่วจื่อหาน ทำไมนายต้องทำแบบนี้ด้วย เพราะอะไร…”

            ลั่วจื่อหานยังคงรออยู่ที่ทางเข้าสนามบิน รถมุ่งหน้าไปยังสนามบินคันแล้วคันเล่า เขาไม่มีความสุขเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขารู้ว่าอีเป่ยซีจะไม่มา แต่ว่าก็ยังอยากทำแบบนี้ ยังอยากรออย่างไร้ความหมาย เขาไม่มีทางเลือกนอกจากทำเช่นนั้น

            เขารู้ดีว่าว่าเบื้องหลังของบ้านลู่เซิงเป็นอย่างไร ดังนั้นจึงรู้สึกว่าในเมื่อไม่ได้สนิทสนมกับลู่เยี่ยหวามาก ก็ไม่มีความจำเป็นต้องตำหนิเธอเพื่อเขา แต่ว่าลั่วจื่อหานกลับคิดไม่ถึงว่าพ่อแม่ของลู่เยี่ยหวาจะไกล่เลี่ยมาถึงขั้นนี้ เขาก็แค่สงสัยจึงส่งคนไปสืบดู เมื่อผลมาอยู่ในมือของเขาแล้ว ลั่วจื่อหานก็คิดมาโดยตลอดว่าจะบอกเรื่องนี้กับเป่ยซีเมื่อไรดี

            เขาไม่กล้าและไม่แน่ใจ…เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะชนะความรู้สึกที่อี้เป่ยเฉินอยู่กับเธอมานานหลายปีได้หรือเปล่า

            โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ลั่วจื่อหานมองดูสายเรียกเข้า คิ้วขมวดกันแน่น เขาโทรมาทำไม?

            “ฮัลโหล”

            “ได้ยินว่านายยังรอคนอยู่ที่สนามบิน ยอมแพ้ซะเถอะ อี้เป่ยซีไม่กลับไม่กลับมาหรอก หืม เป็นไงล่ะ จะแกล้งทรมานตัวเองเพื่อเรียกร้องความสงสารจากอีกฝ่ายงั้นเหรอ สมใจแล้วสิ ผ่านครั้งนี้ไปใครเขาจะติดกับนายง่ายๆ อีกล่ะ”

            “นายแค่คิดจะมาหัวเราะเยาะฉันเหรอ?”

        ในตอนนั้นอารมณ์ลู่เยี่ยจิ่งดีมาก เมื่อได้ยินคำพูดของเขาสีหน้าก็มืดมนลง เจือปนความอันตรายเล็กน้อย “เปล่า ฉันอยากร่วมมือกับนาย”

            “ทำไมนายถึงคิดว่าฉันจะช่วยนาย”

            “นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่นายจะกู้ภาพลักษณ์ของนายกลับมาไม่ใช่เหรอ ถึงยังไงเป่ยซีก็เกือบจะได้เป็นซ้อใหญ่ของฉันแล้ว ถ้านายช่วยซ้อใหญ่ของฉันคนนี้ลงโทษแล้วฆ่าฉัน…คนของพี่ชายฉัน เธอจะซาบซึ้งในตัวนายมากแค่ไหน”

            มือของลั่วจื่อหานบีบแน่น “ไม่สนใจ”

            “ลั่วจื่อหาน หรือว่านายจะทิ้งโอกาสชิ้นใหญ่ขนาดนี้ไปเหรอ? ตามจมูกนักธุรกิจของนายแล้ว นายก็รู้ว่าถ้าช่วยฉัน นายจะได้ผลประโยชน์มากแค่ไหน”

            “ฉันถูกจมูกนักธุรกิจทำร้ายจนน่าสมเพศไม่พออีกเหรอ?” ลั่วจื่อหานวางสาย หัวเราะขมขื่น

            “คุณชาย”

            ลั่วจื่อหานโบกมือ “ไปบ้านอี้”

            ไฟในห้องของอี้เป่ยซียังคงสว่างอยู่ สามารถมองเห็นเงาที่อ่อนแอได้จากชั้นล่าง ลั่วจื่อหานอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือออกไป ค่อยๆ วาดเป็นเค้าโครง

            เป่ยซี ฉันยอมรับผิดแล้ว เธอจะยกโทษให้ฉันได้หรือเปล่า?

            ทันใดนั้นหมัดหนักก็กระแทกลงบนหน้าใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขา ของเหลวอุ่นๆ ไหลออกมาจากมุมปาก เขาเช็ดออกเงียบๆ

            “ลั่วจื่อหาน ฉันมองนายผิดไปจริงๆ” เซี่ยเช่อกำหมัดแน่น หน้าอกยังคงกระเพื่อมไม่หยุด กำลังง้างมืออีกครั้งก็ถูกหลานฉือเซวียนรีบรุดมาคว้าไว้

        “เซี่ยเช่อ ลั่วจื่อหานก็ทรมานมากนะ”

        “ทรมาน ตอนนี้เขาทรมานก็ไม่เท่าหนึ่งในหมื่นของเป่ยซีหรอก นายรู้ไหมว่าเขาอยากจะจบชีวิตของตัวเองเพราะเรื่องนี้กี่ครั้ง? แต่ว่านายที่รู้ความจริงทำอะไรอยู่ เอาความทุกข์ของอี้เป่ยซีทั้งหมดมาเป็นเครื่องมือของตัวเอง ลั่วจื่อหานนายทำให้ฉันเกลียดจริงๆ”

————

ตอนที่ 183 ความเชื่อใจที่สั่นคลอน (2)

             บรรยากาศของความง่วงซึมเริ่มลอยเต็มอยู่ในอากาศ ในที่สุดโลกก็ทิ้งเธอไป แสงไฟในอาคารดับลงในจังหวะเวลาที่แตกต่างกัน แสงไฟสีเหลืองบนถนนส่องอยู่บนตัวเธอ เผยความอ่อนแอของเธออย่างไม่ปรานี เงามืดที่เกาะกลุ่มอยู่ด้วยกันสั่นไหวอยู่บนพื้นยาว

            เสียงของรองเท้าหนังเลือนลานคืบคลานเข้าสู่บทโหมโรงของชีวิต อี้เป่ยซีลุกขึ้พรวดโดยไม่คิดอะไร เบื้องหน้ามืดสนิท เธอประคองกำแพงวิ่งไปข้างหน้าสุดชีวิต เสียงฝีเท้ายังคงตามเธอมาอย่างไม่รีบร้อน ราวกับเงาที่สะบัดไม่หลุด

            ย่านเล็กๆ แห่งนี้เป็นเหมือนเขาวงกตที่สร้างมาอย่างดีและสร้างมาเพื่อเธอ ไม่ว่าเธอจะไปทางไหนก็เป็นวังวนซ้ำๆ ไม่มีที่สิ้นสุด เธอไม่เคยแยกแยะ ไม่เคยคิด ไม่เคยเลือกอย่างถูกต้อง ได้แต่ใช้การตัดสินใจของตัวเอง ไหลไปตามกระแสน้ำ และนี่ก็เป็นสิ่งที่เธอเลือกเอง

            เธอหยุดอยู่ด้านหน้ากำแพง ไม่มีทางไปแล้ว เธอกำหมัดด้วยความดื้อรั้น ไม่ได้หันกลับไป เสียงรองเท้าหนังด้านหลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กลิ่นของผู้ชายคนนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

            อารมณ์เขาคงแย่มาก กลิ่นที่เยือกเย็นอยู่แล้วผสมกลิ่นเหล้ากับบุหรี่จางๆ เผยความอิดโรยเล็กน้อย เขาหยุดอยู่ด้านหลังเธอ ไม่มีใครพูดจา คนหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าคนหนึ่งคืนอยู่ข้างหลังอยู่อย่างนี้ ยืนแข็งทื่ออยู่เนิ่นนาน นานจนกระทั่งอี้เป่ยซีรู้สึกเมื่อยขา คนที่อยู่ด้านหลังจึงพูดขึ้น

            “เธอรู้แล้วสินะ”

            อี้เป่ยซีกัดริมฝีปาก ข่มน้ำตาในดวงตาของตัวเอง

            “เป่ยซี ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเธอ ฉันแค่รู้สึกว่ามันไม่สำคัญก็เท่านั้น”

            “ไม่สำคัญ?” ดวงตาของเธอแดงก่ำเนื่องจากความโมโห เสียงหัวเราะเยาะเย้ยแสบแก้วหูมากในเวลากลางคืน ลั่วจื่อหานขมวดคิ้ว “นายไม่รู้หรอกว่ามันมีความหมายอะไรกับฉัน นายไม่รู้หรอกว่าพ่อแม่ต้องทนทุกข์เพราะเรื่องนี้มากแค่ไหน พี่เป่ยเฉินต้องทรมานมากแค่ไหน ฉันต้องเสียใจมากแค่ไหน คนหลายคนต้องแบกรับไว้ แต่มันกลายเป็นเรื่องไม่สำคัญสำหรับนาย”

            “ฉันคิดมาตลอดว่าเป็นเพราะฉัน…ไม่มีสักวันที่ฉันไม่รู้สึกผิด ไม่มีสักวันที่ฉันไม่รู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญในสายตานายงั้นเหรอ?”

            “เป่ยซี ร่างกายเธอยังไม่หายดี พวกเรากลับไปค่อยคุยกันดีไหม”

            อี้เป่ยซียกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าของตัวเอง น้ำเสียงสั่นเครือ “มันเรื่อง…ไม่สำคัญ ทำไมคุณต้องเอามาใส่ใจด้วย”

            “เป่ยซี ฉันยอมรับว่าเรื่องนี้ฉันมีส่วนที่ติดค้างเธอ เธอจะโกรธฉันก็ได้ แต่ว่าอย่าล้อเล่นกับร่างกายของตัวเองได้หรือเปล่า ฉันจะพาเธอกลับบ้านอี้ก่อนดีไหม”

            “ไม่ต้องรบกวนคุณหรอก”

            ลั่วจื่อหานควบคุมมือของตัวเองที่ต้องการจะยื่นออกไป ถอนหายใจอย่างผิดหวัง “ถ้าเธอไม่อยากเห็นหน้าฉัน…ฉันจะจากไปสักพักก็ได้…เธอต้องดูแลตัวเองให้ดี”

            น้ำตาเม็ดโตของอี้เป่ยซียังคงร่วงลงมาอย่างไม่เชื่อฟัง มันก็เป็นความเจ็บปวดในสายตาของลั่วจื่อหานเช่นกัน

            เมื่อเช้าเขาก็รู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ว่าถูกงานที่บริษัทรัดตัวไว้จนปลีกตัวออกมาไม่ได้ คิดไม่ถึงว่ามันจะเป็นเรื่องที่เขาไม่ต้องการเห็นที่สุดจริงๆ

            ตอนนี้เขาอยากให้อี้เป่ยซีเป็นเหมือนเมื่อก่อนเหลือเกิน เธอที่ไม่คิดจะสืบเรื่องราวให้ชัดเจนหรือคิดให้ชัดเจน เดินไปแต่ละก้าวอย่างซึมกะทือและเชื่อในคำพูดของเขาอย่างใสซื่อ

            แต่ว่านะ มันเป็นไปไม่ได้ ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถแสร้งทำเป็นไม่รู้ แสร้งว่ามันผ่านไปแล้ว แสร้งว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            “เป่ยซี ฉันจะให้คนขับรถที่บ้านมารับเธอ เธอ อย่าหนีอีกเลย…”

            ฉันขอโทษที่ฉันทำร้ายเธอ แต่ว่าฉันในตอนนั้นคิดวิธีอื่นไม่ออกจริงๆ วิธีที่จะทำให้เธอมาอยู่ข้างกายฉัน

            ลั่วจื่อหานเห็นว่าคนที่อยู่เบื้องหน้าไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ย่างก้าวดูสับสนราวกับว่ากำลังหลีกเลี่ยงอะไรบางอย่าง หันหลังจากไป อี้เป่ยซีมองดูแหวนบนมือของตัวเอง มันส่องประกายมืดมนภายใต้ค่ำคืนที่มืดมิด อี้เป่ยซียื่นมือถอดมันออกมาอย่างแรง ขว้างไปยังลั่วจื่อหาน มันร่วงลงพื้นพร้อมเสียงที่แจ่มชัด

            ร่างของลั่วจื่อหานเอนไหว แต่ยังคงเดินไปข้างหน้า จนกระทั่งเขาลับสายตาไปอย่างสมบูรณ์แล้ว อี้เป่ยซีจึงวิ่งไปยังที่ที่แหวนหล่น ลูบคลำทั่วพื้นแต่หาไม่เจอ

            หายแล้วก็หายไปเถอะ แม้ว่าเธอต้องการจะเอามันคืนมา มันก็คงไม่ยอมกลับมาแล้ว

            จู่ๆ อี้เป่ยซีนึกถึงคำที่พี่ชายพูดกับตัวเองในอดีต

            “พระเอกพวกนั้นมีอะไรดี เธอถึงได้ร้องไห้ฟูมฟายขนาดนี้”

            “พี่ดูสิว่าพวกเขาดีกับนางเอกมากแค่ไหน ตอนที่โลกทั้งใบไม่สนใจนางเอก ก็เป็นที่พึ่งเดียวของนางเอก เป็นท้องฟ้าของนางเอก คอยปกป้องเธอ ไม่ยอมให้เธอเป็นอันตราย แต่ว่า เฮ้อ…”

            อี้เป่ยเฉินจมอยู่ในความคิดครู่หนึ่ง “เป่ยซี”

            “หืม?”

            “เธอเคยคิดหรือเปล่าว่าเพราะเขาทำลายทุกอย่างของเธอ สุดท้ายก็เลยเป็นที่พึ่งสุดท้ายของเธอ พระเอกพวกนั้นน่ะ ไม่ได้คอยยืนปกป้องนางเอกจากข้างหลังหรอก แต่บีบบังคับให้พวกเธอต้องเลือกที่จะอยู่ใต้ร่มเงาของพวกเขา”

            “พี่เป่ยเฉิน พี่คิดในแง่ร้ายเกินไปแล้ว”

            “เธอคิดน้อยต่างหาก…”

            รถลีมูซีนจอดอยู่ด้านหน้าอี้เป่ยซี คนบนรถรีบวิ่งเข้ามาหาอีเป่ยซี “เสี่ยวซี เสี่ยวซี เป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้น?”

        “พ่อคะ” อี้เป่ยซีกอดอี้เฉิง ร้องไห้หนักกว่าเดิม

            “เอาล่ะๆ เป่ยซี พ่ออยู่นี่แล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะ พ่ออยู่นี่แล้ว”

            เมื่อกลับมาถึงบ้าน อี้เป่ยซีร้องไห้จนหลับไปแล้ว อี้เป่ยซีอุ้มลูกสาวที่รักของตัวเองออกมาอย่างระมัดระวัง คุณแม่รีบเข้ามาสมทบ เขารีบแสดงอาการให้เธอเงียบเสียง

            “เป็นอะไรไป?”

            “ไม่รู้ สงสัยทะเลาะกับลั่วจื่อหานมั้ง” เมื่อได้ยินชื่อของลั่วจื่อหาน อี้เป่ยซีก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง จากนั้นก็ผ่อนคลาย แต่ว่ายังคงมีท่าทางทรมานมาก

            คุณแม่อี้ช่วยเหลือพร้อมเดินอยู่ข้างพวกเขา “ก็ดีๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ๆ ก็เกิดเรื่องแบบนี้ได้ ไม่ได้ เดี๋ยวฉันจะต้องถามพวกเขา”

            “เรื่องของลูกคุณอย่าเข้าไปยุ่งเลย”

            “แต่ฉันจะมองดูเป่ยซีถูกลั่ว…” คุณแม่อี้เห็นคิ้วของอี้เป่ยซียับย่นอีกครั้ง รีบเปลี่ยนคำพูด “ถูกเด็กบ้านั่นรังแกไม่ได้หรอกนะ”

            “ตอนนี้เรียกได้ว่าเขาอยู่ในโอวาทลูกสาวคุณจะตาย อยู่ในกำมือทุกวัน จะรังแกเขาได้ยังไง”

            คุณแม่อี้ก็เห็นด้วย แล้วอะไรที่ทำให้อี้เป่ยซีร้องไห้เสียใจขนาดนี้ล่ะ เธอมองอี้เฉิงราวกับกำลังขอความช่วยเหลือ สามีของเธอก็ได้แต่ส่ายหน้า เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนถึงได้เปลี่ยนไปกะทันหันเช่นนี้

            อี้เฉิงวางอี้เป่ยซีลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง แล้วช่วยห่มผ้าให้เธอ ออกไปจากห้องด้วยกันกับคุณแม่อี้

        “เป่ยซีผอมลงเยอะเลย”

————

ตอนที่ 182 ความเชื่อใจที่สั่นคลอน (1)

               แม้อี้เป่ยซีจะต้องการอยู่กับคุณแม่ต่ออีกหลายวัน ทางคณะก็จะไม่อนุญาตให้เธออยู่ต่ออีกแล้ว ลั่วจื่อหานก็ควรกลับไปจัดการเรื่องที่บริษัท ทั้งสองคนหารือกันว่าจะกลับไปวันอาทิตย์หน้า และยังสามารถอยู่ที่ประเทศ U ต่อได้อีกห้าหกวัน

            “พี่สาว ดอกไม้ให้พี่สาวครับ” เด็กน้อยตัวอ้วนกลมวิ่งมาหาอี้เป่ยซีด้วยขาที่สั้นป้อม เขาถือดอกกุหลาบช่อใหญ่ กลีบดอกไม้สีแดงสดบดบังวิสัยทัศน์ของเขา อี้เป่ยซีรีบเดินไปข้างหน้า กลัวว่าเขาจะหกล้ม

            เธอยิ้มรับดอกไม้ที่อยู่ในมือ แล้วลูบหัวปุกปุยของเขา “ใครเป็นคนให้เธอส่งมาเหรอ”

            ลั่วจื่อหานเหรอ? นอกจากเขาแล้วยังมีใครอีก อี้เป่ยซีมีคำตอบที่แน่วแน่อยู่ในใจแล้ว แต่เมื่อเห็นเด็กน้อยตัวจ้ำม่ำที่อยู่ตรงหน้า ก็อดไม่ได้อยากจะหยอกเขาสักหน่อย

            “คุณอาที่อยู่ตรงนั้น เขาบอกว่าเอาดอกไม้มาให้พี่สาวคนที่สวยที่สุด แล้วพี่สาวคนนี้จะพาผมไปซื้อลูกอมกิน”

            อี้เป่ยซีเอื้อมมือเขี่ยๆ จมูกของเขา “เธอนี่พูดเก่งจริงๆ งั้นเธอรู้ไหมว่าร้านขายลูกอมที่ใกล้ที่สุดอยู่ตรงไหน?”

            หัวกลมๆ ผงกอย่างแรงสองสามที อี้เป่ยซีเฝ้าอยู่ด้านหน้า “อยู่ที่คุณอาตรงนั้น ผมพาพี่สาวคนสวยไปได้นะ”

            “งั้นก็รบกวนเธอแล้ว”

            เด็กผู้ชายตัวน้อยยื่นมือของตัวเองออกมา “พี่สาว จูงมือ ระวังจะหลงนะ”

            อี้เป่ยซีหน้าแดง ลั่วจื่อหานทำไมถึงบอกกับเด็กน้อยทุกอย่างเลย ผู้ใหญ่อย่างเขาช่างหน้าไม่อายจริงๆ

            เธอยื่นมือออกมา จูงมือน้อยๆ ที่อ้วนกลมของเด็ก มันอ่อนนุ่มราวกับปุยเมฆ ความรักและความเอ็นดูก็ก่อตัวขึ้นโดยธรรมชาติ มือน้อยๆ ถูกมือของเธอห่อหุ้มไว้พอดิบพอดี ในวินาทีนั้นราวกับว่าตัวเองได้กุมโลกทั้งใบ

            ถ้าลูกของเธอยังอยู่ก็ดีสิ…

            หลังจากผ่านถนนไปหลายซอย อี้เป่ยซีก็มาถึงร้านขนมแห่งหนึ่งที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามมาก ดูแล้วลงทุนลงแรงไปไม่น้อย เธอมองไปรอบกาย คิ้วขมวดกันบางๆ

            ต่อให้ไวน์ดีแค่ไหนก็ไม่สู้ทำเลที่ตั้ง ร้านค้าดูมีราคาขนาดนี้ ทำไมถึงเลือกมาอยู่สถานที่ห่างไกลและไร้ผู้คนแบบนี้ได้

            อี้เป่ยซีเปิดประตูพร้อมกับเด็กชาย เสียงระฆังที่ประตูดังกรุ๊งๆ กริ๊งๆ ลูกค้าคนเดียวที่อยู่ในร้านหันมามองที่ประตู

            ทำไมถึงเป็นเขาได้!

            อี้เป่ยซีมองดอกไม้ที่ในอ้อมอกอย่างเหลือเชื่อ ตอนนี้พวกมันดูเหมือนสัตว์ร้ายสีแดงที่กำลังมองเธออย่างโกรธแค้น ทิ่มแทงร่างกายของเธออย่างหนักหน่วง เธอปล่อยมือทันที แล้วถอยหลังไปสองสามก้าว

            “แปลกใจมากเหรอ?” ลู่เยี่ยจิ่งเดินเข้าไปหาอี้เป่ยซี ยิ้มแสยะพร้อมกดเธอไปที่ประตู พ่นลมหายใจอยู่บนใบหน้าของเธอ “ไม่อยากเห็นฉันขนาดนี้เลยเหรอ”

            อี้เป่ยซีสูดหายใจลึก “ฉันนึกว่า พวกเราหายกันแล้ว”

            ลู่เยี่ยจิ่งหัวเราะ “ฉะนั้นนี่ก็เลยเป็นเหตุผลที่เธอตั้งใจล้มลงไปกับพื้นเหรอ?”

            อี้เป่ยซีเบิกตากว้าง “ไอ้คนชั่ว ต่อให้ฉันไม่อยากข้องเกี่ยวกับนาย ทำไมต้องเอาลูกตัวเองมาล้อเล่นด้วย”

            มือของเขาสัมผัสอยู่บนใบหน้าของอี้เป่ยซีอย่างละมุนละม่อม สัมผัสที่บางเบานั้นทำให้ขนลุกซ่าน “คิดอะไรอยู่เหรอ? คิดว่าเมื่อไรลั่วจื่อหานจะมาช่วยเธอ หรือว่าฉันจะบอกเรื่องนี้กับลั่วจื่อหานหรือเปล่า?”

        “ลู่เยี่ยจิ่งนาย…” อี้เป่ยซีมองทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ สัมผัสอันเยือกเย็นบนริมฝีปากราวกับจะกัดกินเธอ เธอดิ้นรนสุดชีวิตแต่มันกลายเป็นสิ่งไร้ค่าภายใต้การควบคุมของเขา ทันใดนั้นเองคางของเธอก็สึกเจ็บ อี้เป่ยซีเปิดปากออกเล็กน้อย แล้วก็ถูกเขาบุกทะลวงเข้าไป

            เธอกัดลิ้นของเขาอย่างรุนแรง กลิ่นคาวเลือดแทรกซึมเข้าไปในปาก แต่ลู่เยี่ยจิ่งกลับเหมือนเป็นคนบ้า ไม่สนใจความเจ็บปวดยังคงเกี่ยวพันกับเธออยู่เนิ่นนานจึงปล่อยเธอไป

            เขาเกลียดเธอมาตลอดไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ต้องการจะทำอะไรอีก?

            อี้เป่ยซีพิงอยู่บนกระจกอย่างอ่อนแรง น้ำตาไหลอาบสองแก้ม

            “ไปจากลั่วจื่อหานซะ”

            “เป็นไปไม่ได้”

            เขาหัวเราะเย็นชา “ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ พวกเธอสองคนเจอเรื่องนี้แล้ว ยังจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขได้เหรอ?”

            อี้เป่ยซีต้องการจะตบหน้าเขาด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี แต่ก็ถูกคว้าไว้กลางอากาศ “ไม่มีทาง ลั่วจื่อหานไม่มีทางเชื่อที่นายพูด”

            “ก็เพราะเธอคิดมาตลอดว่าเขาจะไม่เชื่อที่ฉันพูด เธอก็เลยทำแบบนี้? ไม่ใช่เหรอ?”

            “ลู่เยี่ยจิ่ง นายต้องการอะไรกันแน่?”

            เขาต้องการให้เธอทำอย่างไรกันแน่ถึงจะปล่อยเธอไป เธอทนทุกข์มามากเกินไปแล้ว และเธอก็ชดใช้มามากแล้ว จะต้องให้เธอทำอย่างไรถึงจะเป็นการชดใช้สำหรับหัวใจเขา เขาถึงจะพอใจและปล่อยเธอไป

            “อี้เป่ยซี” จู่ๆ ลู่เยี่ยจิ่งก็อ่อนโยนลง “ลั่วจื่อหานไม่เหมาะสมกับเธอ ถ้าเธอยังชอบเขาอยู่จะไปต่อกับอี้เป่ยเฉินก็ได้ แต่ว่าลั่วจื่อหานน่ะ เธออย่าไปแหยมกับเขาจะดีกว่า”

            “ลู่เยี่ยจิ่ง นายเห็นฉันเป็นอะไร?”

            “ฉันเตือนเธอด้วยความหวังดี ระวังตัวไว้ต่อไปเขาจะกินเธอจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก”

            “ขอบคุณที่เตือน มีอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มีแล้ว งั้นฉันก็ขอตัวก่อน”

            ลู่เยี่ยจิ่งลังเลครู่หนึ่ง จึงตัดสินใจพูดออกมา “อุบัติเหตุ ของพี่ชายฉันครั้งนั้น ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอหรอก มีคนใส่ยากล่อมประสาทในเหล้าของเขา ฉะนั้น เธอก็อย่าโทษตัวเองให้มากนักเลย?”

            “นายพูดอะไร? ใคร?”

            เขาพึมพำพร้อมหันหน้าไปอีกทาง “ฉันกำลังสืบเรื่องนี้ เธอไม่ต้องเป็นห่วง”

            “ถ้าหากมีข่าวอะไร ขอร้องนายบอกฉันหน่อยได้ไหม?”

            ลู่เยี่ยจิ่งหัวเราะ เอ่ยขึ้นอย่างโหดร้าย “บอกเธอ? ไม่ต้องพูดว่าเธอมีสิทธิ์อะไรหรอกนะ ขนาดคนที่นอนข้างเธอยังไม่บอกเธอเลย ทำไมฉันต้องบอกเธอด้วยล่ะ?”

            อี้เป่ยซีเดินอยู่บนถนนอย่างขวัญหนีดีฝ่อ เธอมองดูถนนสายเล็กๆ ตรงหน้า มันเหมือนกับถนนสายเล็กๆ ที่เธอผ่านมาก่อนหน้านี้ เธอทรุดตัวลงอย่างเศร้าโศก

            “ขนาดคนที่นอนข้างเธอยังไม่บอกเธอเลย ทำไมฉันต้องบอกเธอด้วยล่ะ?”

            “อี้เป่ยซี คนที่ใช้วิธีสกปรกเพื่อเข้าหาเธอทีละก้าวๆ เธอแน่ใจจริงๆ เหรอว่าอยากเดินต่อไปกับเขา?”

            “ถ้าหากการที่ทำร้ายเธอทำให้เขาบรรลุเป้าหมาย เขาก็เลือกที่จะทำแบบนั้นโดยไม่ลังเล จนป่านนี้เธอยังมองไม่ออกอีกเหรอ?”

            “ฉันมองไม่ออกหรอกนะว่าเขาชอบเธอหรือเปล่า แต่ว่าเธอค่อยๆ ถูกเขาผูกมัดอยู่ข้างกาย หรือว่าเธอไม่รู้สึกเหรอ? เชื่อใจอย่างไม่มีเงื่อนไข พึ่งพาเขาร้อยเปอร์เซ็นต์ อี้เป่ยซี เธอกลายเป็นวัตถุของเขาไปแล้ว”

            “วันนั้นที่แท้ง มันก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้วล่ะมั้ง”

            “เธอชอบตำหนิว่าฉันทำอะไรลงไปบ้าง แต่ว่าสุดท้ายคนที่ทำร้ายเธอ จริงๆ แล้วก็เป็นคนที่เธอแคร์ที่สุดสินะ”

            อี้เป่ยซีกุมศีรษะ น้ำตาไหลลงมาเงียบๆ มันร่วงอยู่บนใบหน้าหยดแล้วหยดเล่า รอบกายเงียบสงบแทบจะไม่มีใครเดินมา ไม่มีใครรบกวนเธอ มีเพียงตึกสูงสีเทายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ไว้อาลัยให้เธอ

        ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง พิธีกรรมยังคงดำเนินต่อไปโดยใช้น้ำตาของหัวใจที่แตกสลายและความสงสารของกำแพงสูงที่ไม่สามารถพูดออกมาได้

————

ตอนที่ 181 คืนดี (8)

             เดิมทีลู่เยี่ยจิ่งไม่ได้ชื่อลู่เยี่ยจิ่ง เขามีชื่อของตัวเองในประเทศ U แต่ว่าพี่ชายต้องการจะเข้าใกล้อี้เป่ยซีมากกว่านี้ อยากจะเข้าใจประเทศของเธอและเข้าใจความชอบทั้งหมดของเธอ ทั้งๆ ที่สิ่งที่อี้เป่ยซีชอบคือสิ่งที่ดั้งเดิมที่สุดในประเทศ C ของพวกเขา พี่ชายของเขาวันๆ ‘ไม่ทำการทำงาน’ คอยศึกษาของเหล่านั้นด้วยความยากลำบาก

            ชื่อของลู่เยี่ยหวากับลู่เยี่ยจิ่งรวมทั้งลู่เซิงสามชื่อนี้ เป็นชื่อที่พี่ชายของเขากับอี้เป่ยซีตั้งด้วยกัน

            เขาเห็นความเปลี่ยนแปลงของพี่ชายทีละน้อย เขาไม่ขังตัวเองอยู่ในห้องอีกต่อไป ไม่โมโหโดยไม่มีเหตุผล ไม่ทำหน้าบึ้งตึงตลอดทั้งวันอีกต่อไป และไม่ทำเรื่องอะไรพิเรนทร์

            พี่ชายกลายเป็นคนชอบยิ้ม ชอบพูดจา ทุกวันราวกับกำลังใช้ชีวิตอยู่ในไหน้ำผึ้งอย่างไรอย่างนั้น

            ลู่เยี่ยจิ่งสูดหายใจลึก หันมองรูปถ่ายของเขา ลู่เยี่ยหวากับอี้เป่ยซีสามคน

            ที่เขาก็นับว่าชอบอี้เป่ยซีสินะ

            คุณหมอพันแผลของเขาแล้วออกไปอย่างเงียบๆ หลังจากเสียงปิดประตูแผ่วเบา ในห้องก็เข้าสู่ความเงียบงันโดยสิ้นเชิง

            มันเริ่มตั้งแต่ตอนไหน? บางทีเขาเองก็ไม่รู้ มันเป็นตอนที่เธอรออี้เป่ยเฉินที่ประตูชั้นเรียนอย่างเขินอาย ตอนที่เธอจูงมือพี่ชายของตัวเองพร้อมรอยยิ้ม หรือว่าเป็นตอนที่เรียนภาษากับเธอ แล้วหัวเราะบอกว่าเขาไม่จริงจัง

            หรืออาจจะนานกว่านั้น ตั้งแต่เมฆสีขาวก้อนนั้นที่ล่องลอยอย่างเชื่องช้าอยู่ในท้องฟ้าสีคราม

            แต่ว่าอี้เป่ยซีไม่เคยเป็นของเขาเลย

            ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขาก็รู้สึกมาโดยตลอดว่าคนอย่างอี้เป่ยซีก็ไม่มีทางเป็นของเขา

            เพราะอะไร? เพราะอะไร? ลู่เยี่ยจิ่งมองดูผ้าพันแผลบนมือของตัวเอง รอบพันแต่ละวงนั้นแนบชิบกับบาดแผล เหมือนกับได้แยกชิ้นส่วนของความเปราะบางชิ้นนั้นออกไป

            แม้ว่าเขาไม่เหมาะสม ลั่วจื่อหานก็ไม่สามารถเป็นคนดีของอี้เป่ยซีได้

            อากาศที่ประเทศ U หนาวลงเรื่อยๆ หลายวันนี้อี้เป่ยซีตามลั่วจื่อหานไปเยี่ยมอาจารย์ของเขาที่โรงพยาบาล ชายชราพูดด้วยความยากลำบากเล็กน้อย ยังคงเล่าเรื่องตลกหลายเรื่องของลั่วจื่อหานในอดีตให้อี้เป่ยซีฟังด้วยความกะตือรือร้น

            แต่เวลาที่อี้เป่ยซีมองไม่เห็น ชายชราก็เผยความเสื่อมถอยออกมา ไม่แตกต่างอะไรกับคนแก่ไม้ใกล้ฝั่งทั่วไป

            เพียงไม่กี่วัน คุณหมอก็ไม่ปล่อยให้ชายชราออกมาอีกแล้ว ส่วนชายชราเองก็ไม่มีแรงที่จะเดินออกจากห้องคนไข้แล้วเช่นกัน

            “เซี่ยเช่อ” อี้เป่ยซีพิงอยู่ที่กำแพงนอกห้องคนไข้ เธอสวมเสื้อผ้าชั้นหนามาก แต่ความเย็นยะเยือกของกำแพงยังคงจู่โจมเข้ากระดูกโดยตรงจนอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น “ไม่มีหนทางแล้วจริงเหรอ?”

            เซี่ยเช่อพยักหน้า ลั่วจื่อจี้ที่อยู่ด้านข้างก็มีสีหน้าเสียใจ เขาไม่สามารถช่วยพี่ชายได้ ไม่สามารถช่วยชีวิตอาจารย์ของเขาได้

            “เป่ยซี ไม่เป็นไรหรอก อาจารย์อายุปูนนี้แล้ว ตอนนี้ก็พอใจมากแล้ว” เซี่ยเช่อตบๆ ไหล่ของเธอ เพิ่งจะสัมผัส อี้เป่ยซีก็ถูกคนข้างๆ ดึงเข้าไปกอด มือของเขาค้างเติ่งอยู่กลางอากาศครู่หนึ่ง ดึงมือกลับ

            อี้เป่ยซีดวงตาแดงก่ำ สิ่งที่เธอหวงแหนจะต้องจากไปสักวันหนึ่งใช่ไหม เธอก้มหน้ามองรองเท้าไม่กี่คู่ที่อยู่บนพื้น เช่นนั้นพวกเขาและเธอ ยังมีเวลาเหลืออีกแค่ไหนกัน?

            เธอจะสามารถจับมืออยู่เคียงข้างลั่วจื่อหานได้อีกนานแค่ไหน?

            ลั่วจื่อหานอาจเป็นเพราะเดาความคิดในใจของเธอได้ จึงกอดเธอแน่นกว่าเดิมเล็กน้อย “ไม่เป็นไร เข้าไปเยี่ยมอาจารย์เถอะ”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า ขณะที่เปิดประตูมีบางอย่างที่สำคัญผ่านวูบเข้ามาในสมองว่าเราไม่สามารถควบคุมความเป็นไปของสรรพสิ่งได้ เธอเดินเข้าไปกับลั่วจื่อหานด้วยความกลัดกลุ้มใจเล็กน้อย

            อากาศวันนี้แย่มาก อาการของชายชราบนเตียงก็แย่เช่นกัน เขาหรี่ตาครึ่งหนึ่ง เปลือกตาที่ใหญ่โตราวกับว่าได้บดบังดวงตาไว้ทั้งหมดแล้ว ภายในดวงตาที่พร่ามัวนั้นหลงเหลือเพียงความว่างเปล่าและความเลื่อนลอย

            เขาหันหน้าด้วยความยากลำบาก เมื่อเห็นว่าเป็นพวกเขาสองคนก็ต้องการจะยิ้ม แต่มีเพียงกล้ามเนื้อด้านข้างที่กระตุก แม้แต่การยิ้มก็ทำไม่ได้แล้วเหรอ?

            “พวกเธอมาแล้วเหรอ”

            “อืม”

            มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อย ราวกับว่ามีพลังหยิบแปรงขึ้นมาสาดหมึกอยู่ในสตูดิโอที่ว่างเปล่าทั้งวันอีกครั้ง เขาเผยยิ้ม แล้วค่อยๆ ค่อยๆ หลับตาลง

            อี้เป่ยซียกมือขึ้นกุมปาก น้ำตาเม็ดโตๆ ร่วงอยู่บนมือ ชวนให้เจ็บปวด

            ลั่วจื่อหานกอดเธอ ลำคอขยับเขยื้อน ดวงตาก็แดงก่ำและเงียบงันเช่นกัน

            “อา…” เซี่ยเช่อเดินมาข้างเตียง จัดแจงผ้าห่มของอาจารย์อย่างดีราวกับว่าเขากำลังหลับสนิท และเอ่ยสองสามคำเหมือนทุกครั้ง

            “อาจารย์ อย่านอนดึกนะครับ”

            งานศพถูกจัดขึ้นสิบวันหลังจากนั้น อาจารย์ไม่มีลูกเมียของตัวเอง และไม่มีทายาทของตัวเองหลงเหลืออยู่ งานศพถูกตระเตรียมโดยกลุ่มนักเรียนที่มีลั่วจื่อหานเป็นผู้นำ แม้จะไม่หรูหราแต่ก็ปราณีตเป็นอย่างมาก นอกจากนี้ยังเข้ากับความชอบและอารมณ์ของอาจารย์ครั้นยังมีชีวิตอยู่ อี้เป่ยซียืนอยู่ข้างลั่วจื่อหาน ฟังคำสรรเสริญเยินยอของนักบวช เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นคุณยายแก่ๆ ที่สะอึกสะอื้นหนัก เธอหลบอยู่ด้านหลังผู้คนราวกับว่ากลัวจะมีคนเห็น

            อี้เป่ยซีหลับตา

            อาจารย์คะ เธอก็มาด้วย อาจารย์น่าจะดี…

            จู่ๆ ก็เกิดความโกลาหลท่ามกลางฝูงชน อี้เป่ยซีกับลั่วจื่อหานหันไปพร้อมกัน ทิศทางเมื่อครู่ถูกล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย อี้เป่ยซีมองลั่วจื่อหานด้วยความตื่นตระหนก เขาเข้าใจความหมายของเธอทันที เดินก้าวเข้าไปจัดการกับฉากปั่นปวนนั้น งานศพจึงดำเนินไปอย่างเรียบร้อยอีกครั้ง

            หญิงชราลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่สะอาดสะอ้าน

        “อาจารย์ม่อ ตื่นแล้วเหรอคะ” อี้เป่ยซีถือน้ำแก้วหนึ่งเดินเข้ามาพอดี “ดื่มน้ำก่อนเถอะค่ะ”

            หญิงชราหยุดชะงักเล็กน้อย เธอพยายามลุกขึ้น อี้เป่ยซีเอื้อมมือออกไป เธอส่ายหน้า ลุกขึ้นมาเองแล้วรับน้ำอุ่นไว้

            “เป่ยซี ทำไมเธอ…มาอยู่ที่นี่ได้”

            “สวัสดีค่ะอาจารย์ อาจารย์มาได้ยังไงคะ ทำไมถึงเสียใจขนาดนั้น อาจารย์ต่งอยู่โรงพยาบาลตั้งนาน หนูยังไม่เคยเห็นอาจารย์มาเลย?”

            เธอดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง มองดูไอน้ำที่ลอยขึ้นมาช้าๆ ราวกับความคิดถูกดึงไปสู่อดีตอันยาวนาน “ฉันนึกว่า…ที่จริง ฉันก็เคยไป…เขาน่ะ…”

            ลั่วจื่อหานเคาะประตู ได้ยินข้างในบอกให้เข้าไปได้จึงเดินเข้าไป ในมือถือกล่องผ้าใบหนึ่ง

            “นี่คือของที่อาจารย์ทิ้งไว้ให้ครับ บอกว่าพอเขาไปแล้วให้เอาให้คุณ”

            “ให้ ให้ฉัน?” เธอรับมาด้วยมือสั่นเทา แววตามีความเหลือเชื่ออยู่บ้าง เธอก้มหน้า ดวงตาระคายเคืองเล็กน้อย

            “เป่ยซี ข้างล่างมีคนมาหาเธอน่ะ” ตอนแรกอี้เป่ยซีอยากอยู่ต่ออีกหน่อย แต่เมื่อได้ยินลั่วจื่อหานก็รู้ว่าตั้งใจให้เธอออกไป เธอพยักหน้า ออกไปพร้อมกันกับเขาแล้ว

            “นายก็รู้เหรอ?”

            แววตาของลั่วจื่อหานยังคงหนักอึ้งเล็กน้อย “เปล่า อาจารย์ไม่เคยพูดถึงเลย ถึงจะไม่บอกตรงๆ แต่เรื่องทุกเรื่อง พอดูจากพฤติกรรมกับปลายพู่กันแล้วมันชัดเจนมาก”

            “ทำไมพวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยกัน?”

        “อาจเป็นเพราะนี่คือเรื่องราวของพวกเขา…”

————

ตอนที่ 180 คืนดี (7)

             “มันจะไม่ไปไหน เป่ยซี มันจะไม่จากไปไหน”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า รอยยิ้มหวานปานน้ำผึ้ง “ลั่วจื่อหาน ฉันเคยบอกนายหรือเปล่าว่าการได้เจอกับนาย คือความโชคดีที่สุดในชีวิตของฉันจริงๆ”

            “ฉันก็เหมือนกัน”

            อี้เป่ยซีนอนอยู่บนเตียงกับลั่วจื่อหานครู่หนึ่ง จนกระทั่งหลังกินข้าวเที่ยงจึงขับรถไปโรงพยาบาล

            ลั่วจื่อหานพาอี้เป่ยซีไปยังสวนดอกไม้หลังโรงพยาบาลโดยตรง เห็นคุณปู่ที่ผมหงอกทั้งหัวกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้อย่างสงบ อมยิ้มมุมปาก ผมที่ถูกลมพัดเผยให้เห็นความมีชีวิตชีวาน้อยๆ ราวกับความอ่อนเยาว์ได้เกิดขึ้นใหม่อีกครั้ง

            ราวกับสังเกตเห็นว่าทั้งสองคนเข้ามาใกล้ ชายชราค่อยๆ ลืมตาขึ้น ม่านตาสีน้ำตาลตอนนี้พร่ามัวเล็กน้อยแล้วแต่ก็ยังคงสดใส เมื่อเห็นทั้งคนที่กำลังเข้ามา ชายชรายิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิม แสดงอาการต่อหนุ่มสาวทั้งสองคนโดยไร้การเสแสร้ง

            อี้เป่ยซีมองลั่วจื่อหาน เขาตบๆ มือของเธอ อี้เป่ยซีจึงสูดหายใจลึก ยิ้มพร้อมเดินไปข้างหน้า

            ชายชราเบื้องหน้าไม่ใช่คนประเภทเดียวกันกับคุณปู่ของลั่วจื่อหานเลย คุณปู่ลั่วนั้นชัดเจนและเต็มไปด้วยความกระปรี้กระเปร่า ราวกับว่าไม่มีวันใช้พลังงานในตัวจนหมด มีความเข้มแข็งทำให้รู้สึกปลอดภัย ส่วนคุณปู่ที่อยู่ตรงหน้าดูเหมือนนักวิชาการที่เงียบสงบและเก็บตัว ท่องกลอนเขียนกวี ฟังเพลงเย้าแหย่นกอยู่ในโลกส่วนตัว เหมือนกับอาจารย์ที่แก่ตัวลง

            ทั้งสองคนจูงมือกันหยุดอยู่ด้านหน้าของเขา จู่ๆ อี้เป่ยซีไม่รู้ว่าต้องพูดอะไร ราวกับคำพูดที่ระเบียบมาก่อนหน้านี้หายเข้าไปในสมองอันว่างเปล่า เธอเลียริมฝีปาก…

            “เธอจะตื่นเต้นอะไร ฉันก็ไม่ได้จะกินเธอสักหน่อย” เสียงแก่ๆ ของชายชรามีความขุ่นเคืองเล็กน้อย อี้เป่ยซีลดสายตาลง

            “หนู…อาการออกขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” อี้เป่ยซีส่งสายตาให้กับลั่วจื่อหานที่อยู่ด้านข้าง ลั่วจื่อหานเห็นท่าทีอึดอัดของอี้เป่ยซีจากหางตา หัวเราะเบาๆ แล้วหยุดครู่หนึ่งจึงเอ่ยปาก

            “อาจารย์ นี่แหละครับเป่ยซี”

            “รู้แล้ว รู้แล้ว ฉันรู้จักเขาตั้งนานแล้ว”

            “เอ่อ คุณรู้จักหนูเหรอคะ?”

            ชายชราหัวเราะ “เธอ ไม่ใช่ลูกศิษย์ของเขาหรอกเหรอ? ฉันได้ยินเขาพูดถึงเธอบ่อยๆ บอกว่าเธอน่ะ วิชาเลขอ่อนยังกะอะไรดี วันๆ ไม่รู้ว่าฝันถึงอะไร?”

        ใบหน้าของอี้เป่ยซีแดงก่ำทันใด บ่นพึมพำเสียงเบา “ใครกันคะ ที่เผยข้อบกพร่องของหนูแบบนี้”

        อี้เป่ยซีเงยหน้า เมื่อเห็นความคิดถึงในแววตาของชายชรา อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น “เป็นคนที่อาจารย์ชอบมากเหรอคะ?”

            “ใช่แล้ว ชอบมาก…” ชายชราเคลื่อนรถเข็นไปข้างหน้าเล็กน้อย “เธออยู่ด้วยกันกับลั่วจื่อหาน เขาได้กำไรจริงๆ”

            “แค่ก เปล่าเลยค่ะ เปล่าเลย หนูก็ได้กำไรเหมือนกัน”

            ชายชราหันมามองอี้เป่ยซี “ตอนที่ฉันยังไม่รู้จักเขา อารมณ์แปลกประหลาดเป็นที่สุดเลย ขอเพียงแค่เขาต้องการไม่ว่าคนอื่นจะโน้มน้าวยังไงก็รั้งไว้ไม่อยู่ ตอนนั้นฉันยังคิดอยู่เลย ว่าคุณหนูบ้านไหนกันนะที่ปลงไม่ตกแล้วเลือกที่จะอยู่กับเขา ฉันยังพูดกับเซี่ยเช่อเลยว่าไม่แน่ลั่วจื่อหานอาจจะเป็นโสดตลอดชีวิตก็ได้”

            “หา พวกคุณคิดแบบนี้กับเขาเหรอคะ…” อี้เป่ยซีคิดถึงฉากที่ตัวเองเจอกับลั่วจื่อหานครั้งแรก อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ที่จริงตอนที่หนูเจอเขาครั้งแรกก็คิดแบบนี้เหมือนกัน ใครจะรู้ว่าชะตาฟ้าลิขิตก็ไม่เท่าคนลิขิตเอง ก็เลยจับพลัดจับผลูมาอยู่ด้วยกันแบบนี้แล้ว”

            “เพราะเจ้าลั่วจื่อหานมันดวงดี” เมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์แล้ว อี้เป่ยซีเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าด้านข้างของลั่วจื่อหาน แสงแดดแสดงเค้าโครงของแสงและเงาบนใบหน้าของเขาซึ่งจับคู่กันอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับเป็นชิ้นงานที่สุดประณีตของพระเจ้าไม่ว่าจะเป็นด้านโครงสร้างหรือสีสัน ทำให้อดไม่ได้ที่จะร้องอุทานด้วยความชื่นชม

            อี้เป่ยซีนึกถึงประโยคนั้นโดยพลัน ‘เธอจะพูดว่าไม่ชอบก็ได้ แต่ห้ามพูดว่าไม่ดีเด็ดขาด’

            เธอคิดว่าคนที่ไม่ชอบมีน้อยมากในโลกใบนี้

            ทั้งสองคนนั่งเป็นเพื่อนอาจารย์อีกเนิ่นนานจึงจะกลับไป ระหว่างทางอี้เป่ยซีมองใบหน้าด้านข้างของลั่วจื่อหานตลอดเวลา

            ลั่วจื่อหานหมุนพวงมาลัยฉับพลัน รถจอดอยู่ริมถนน รถขับผ่านด้านข้างไปคันแล้วคันเล่า

            “ทำไมถึงมองฉันแบบนี้?” ลั่วจื่อหานยังคงประคองพวงมาลัย แต่กลับโน้มตัวเข้ามาหาอี้เป่ยซี อี้เป่ยซียังคงจับราวเนื่องจากการเปลี่ยนทิศทางอย่างกะทันหันเมื่อครู่ มองลั่วจื่อหานอย่างตำหนิ

            “หลงตัวเองให้มันน้อยๆ หน่อย ฉันมองนายที่ไหนกัน รีบขับรถเถอะ ฉันอยากกลับบ้านไปกินข้าว”

            “วันนี้ก็ทิ้งสามีไว้ในห้องคนเดียวแล้วเหรอ? อี้เป่ยซีต่อไปพวกเราแต่งงานแล้วชีวิตจะทำยังไง?”

            อี้เป่ยซีหน้าแดง มองไปนอกหน้าต่างอย่างอึดอัด พ่นลมออกทางจมูกสองสามที “นายอย่ามัวแต่หน้าด้านได้ไหม”

            ลั่วจื่อหานคว้ามือของอี้เป่ยซี จูบแหวนเพชรบนมือของเธอ “ลืมแล้วเหรอ”

            “อัยยา พอแล้วๆ รีบกลับบ้านเถอะ” อี้เป่ยซีชักมือของตัวเองกลับ มืออีกข้างก็อดไม่ได้ที่จะลูบคลำแหวน

            เธอกระพริบตา อดไม่ได้ที่จะออกแรง

            เจ็บ งั้นก็น่าจะเรื่องจริงสินะ

            เมื่อลั่วจื่อหานออกรถอีกรอบ อี้เป่ยซีก็ไม่มองเขาอีก ก้มหน้ามองแหวนที่ยังคงส่องประกายบนมือของตัวเอง

            ลั่วเยี่ยจิ่งได้ยินรายงานของลูกน้องตัวเอง มือที่ถือแก้วไวน์ยิ่งออกแรงจนมันแตกคามือ เศษแก้วทิ่มแทงลงไปในเนื้อ แต่ลู่เยี่ยจิ่งไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลย

            ดังนั้นทุกคนต่างรู้ความจริงหมดแล้ว มีแต่ตัวเองที่ถูกซ่อนอยู่ในที่มืดงั้นเหรอ?

            ดังนั้นทุกสิ่งที่เขาทำก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเพียงการทำร้ายเด็กสาวที่ไร้ทางสู้คนหนึ่ง

            “นี่คือสิ่งที่เราสืบได้ในตอนนี้ ยังมีบางเรื่องที่ยังไม่ชัดเจน แต่ว่าก็ยืนยันแปดเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว”

            ลู่เยี่ยจิ่งมองเห็นเลือดซึมออกมาจากมือของตัวเอง มันร่วงลงพื้นแล้วแตกกระจายออก เขาหัวเราะเย็นชา “สืบมา ว่าใครมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”

            “คุณชาย”

            ลู่เยี่ยจิ่งเงยหน้าไม่ได้พูดอะไร แต่ว่าคนที่อยู่ตรงหน้ากลับมีเหงื่อหยดออกมาอย่างช่วยไม่ได้

            “เกรงว่าคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องเยอะนิดหน่อย…คุณ คุณชายกับคุณผู้หญิง คุณผู้หญิงทางนั้นก็ไม่ง่าย…”

            “งั้นฉันเลี้ยงพวกแกมีประโยชน์อะไร” ลู่เยี่ยจิ่งครุ่นคิดครู่หนึ่ง “คนที่ฉลาดก็น่าจะรู้ว่าต้องเลือกอะไร”

            คนนั้นพยักหน้า ถอยออกไปด้วยความกังวลเล็กน้อยแล้ว ลู่เยี่ยจิ่งจึงเรียกให้เข้ามา

            อี้เป่ยซี อี้เป่ยซี…เธอก็ถูกปิดบังจนน่าสมเพศสินะ…

            ลู่เยี่ยจิ่งขมวดคิ้ว อาจเป็นเพราะความเจ็บปวดบนมือหรืออาจเป็นเพราะความเจ็บปวดในความทรงจำ

            ทรมานกับความทุกข์อันไร้เหตุผลมากมายขนาดนี้…

            จู่ๆ เขาก็นึกถึงฉากที่ตัวเองเจอกับอี้เป่ยซีครั้งแรก เขาเหมือนจะรู้จักเด็กสาวตัวน้อยที่สะอาดสะอ้านและมีชีวิตชีวาคนนี้ก่อนพี่ชายของตัวเองเสียอีก

            ตอนนั้นเขายังอยู่มัธยมปลายล่ะมั้ง ทันใดนั้นคนตัวเล็กๆ อย่างเธอก็เข้ามาในรั้วโรงเรียนมัธยม และทันใดนั้นก็เข้ามาอยู่ในสายตาของเขา

            ในเวลานั้นเขาก็รู้สึกว่าทำไมถึงได้มีสิ่งของที่เล็กและน่ารักถึงเพียงนี้ ขาวผ่องราวกับก้อนเมฆบนท้องฟ้า เขาอดไม่ได้ที่จะมองเธอ แน่นอนว่าเธอไม่ได้มาหาเขาแต่มาหาอี้เป่ยเฉิน

            ต่อมาพี่ชายก็พาเธอมาอยู่ตรงหน้าเขา พร้อมยิ้มเอ่ยกับเขา

        เยี่ยจิ่ง นี่คือพระอาทิตย์ดวงน้อยของฉัน เธอชื่ออี้เป่ยซี

————

ตอนที่ 179 คืนดี (6)

             เมื่อเวลาตีสามของเช้าตรู่ ลั่วจื่อหานจึงกลับมาถึงบ้านของตัวเองพร้อมร่างอันหนาวเหน็บ ห้องที่กว้างใหญ่นั้นว่างเปล่า เขาราวกับว่าถูกความว่างเปล่านี้กดทับทีละน้อยๆ ทั้งตัวเล็กและอ่อนแอ เขารู้สึกเหมือนว่าตัวเองจะวิ่งออกไปนอกประตูในวินาทีต่อมา

            ลั่วจื่อหานนวดคลึงขมับของตัวเอง ทำจิตใจของตัวเองให้มั่นคง เสียงที่แผ่วเบาราวกับเสียงละเมออยู่ในความฝันลอยมาเข้าหูของเขา ลั่วจื่อหานเดินเข้าไปในห้องนอนตามจิตใต้สำนึกแล้ว

            ประตูเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง ลั่วจื่อหานวางเสื้อผ้าลงด้านข้างอย่างเบามือ เดินไปที่เตียง ใบหน้าเล็กๆ ของอี้เป่ยซีถูกอาบด้วยแสงสลัว ยังคงมองเห็นเส้นขนละเอียดอ่อนบนใบหน้า ความว่างเปล่าที่อยู่ข้างนอกถูกเติมเต็มทันใด

            ช่างโชคดีเหลือเกิน ที่ฉันได้พบเธอในโลกที่กว้างใหญ่และในเวลาอันแสนสั้นเช่นนี้

            เป่ยซีรู้ไหมว่าถ้าหากไม่ได้พบเธอ ถ้าหากไม่ได้หาเธอจนเจอ เขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่าคนที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรอย่างเขาจะต่างจากสิ่งประดิษฐ์ตรงไหน

            เซี่ยเซี่ยส่องสว่างวัยเด็กของเขา ส่วนอี้เป่ยซีเป็นคนถือโคมไฟและเดินไปกับเขาในความมืด

            เขานึกถึงคำที่อาจารย์พูดกับเขาในวันนี้

            เวลาของพวกเรามีไม่มาก ควรจะทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ

            อยู่กับคนที่ตัวเองชอบ แบบนั้นเมื่อเวลาที่พวกเรามองย้อนกลับไปแล้ว

            จึงจะไม่เสียใจกับชีวิตที่ตัวเองเลือกเดิน

            เมื่อสามารถมีเขาแล้วก็จงกอดเขาไว้ให้แน่น

            ถ้าหากเขาไม่อยากหยุด ก็จงปล่อยให้เขาลอยไปตามสายลม

            เธอก็คว้าเงาของเขาไว้

            คว้าเสี้ยววินาทีของฉากนั้นไว้

            คว้าความงามในชีวิตของเธอไว้

            เขาช่างโชคดีเหลือเกินที่ความงามทั้งหมดในชีวิตของเขาก็คือฉากในชีวิตของเขาเอง

            ลั่วจื่อหานนั่งยิ้มอยู่อย่างนี้จนรุ่งสาง

            เมื่ออี้เป่ยซีลืมตาสิ่งที่ปรากฏสู่สายตาก็คือผู้ชายที่จ้องมองเธอพร้อมอมยิ้ม เสียงของเธอยังคงมีความงัวเงียเล็กน้อยและอ่อนแออย่างเห็นได้ชัด “เป็นอะไรไป?” เธอสังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าบนตัวของลั่วจื่อหานยังเป็นตัวของเมื่อวาน “นายไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเหรอ?”

            ลั่วจื่อหานเดินไปยังอีกด้านของเตียง เปิดผ้าห่มแล้วเข้าไปนอน กอดอี้เป่ยซีไว้ในอ้อมแขน ถอนหายใจเบาๆ อี้เป่ยซีค่อยๆ ตื่นขึ้นมาแล้ว

            “หืม?”

            ลั่วจื่อหานไม่ได้พูดอะไร เข้าไปใกล้คอของเธอกัดอย่างนิ่มนวลแล้วปล่อย กลิ่นหอมละลายอยู่ระหว่างปากและฟัน

            “วันนี้นายเป็นอะไรไป ทำไมถึงติดฉันหนึบแบบนี้?”

            “เป่ยซี…”

            “หืม?”

            “เมื่อคืนฉันไปหาอาจารย์มา”

            อี้เป่ยซีเกี่ยวมือของเธอ น้ำเสียงของเขามีความผิดหวังเล็กน้อย ราวกับว่ากำลังกังวลอะไรอยู่ “เป็นอะไรไป? อาจารย์บอกให้นายดูแลฉันให้ดี อย่าให้คนอื่นพาหนีไปเหรอไง?”

            “ประมาณนั้นแหละ”

            เดิมทีเธอต้องการจะหยอกลั่วจื่อหาน คิดไม่ถึงว่าเขาจะไหลไปตามน้ำแล้ว มือที่เรียวเล็กออกแรงเล็กน้อย มันผนึกแน่นอยู่บนมือของเขาจนกลายเป็นเส้นตรงสองเส้นที่มาบรรจบกัน “อาจารย์นายไม่รู้จักฉันสักหน่อย พูดเหลวไหลอะไร”

            ลั่วจื่อหานปล่อยตัวไปตามการเคลื่อนไหวของเธอ แขนทั้งสองข้างกอดเธอแน่น “เป่ยซี มีเธออยู่มันดีจริงๆ จริงๆ นะ”

            “นายเป็นอะไรไป?”

            “อาจารย์อาจจะอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว”

            เสียงของอี้เป่ยซีถูกสกัดกั้นทันใด แม้เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างลั่วจื่อหานกับอาจารย์ของเขาเป็นอย่างไร แต่จากคำพูดปกติแล้วก็สามารถมองเห็นความเคารพรักที่เขามีต่ออาจารย์ตัวเอง คนที่ลั่วจื่อหานเคารพมีไม่มากนัก แต่เมื่อเคารพใครแล้วก็มาจากใจจริงเป็นที่สุด

            “นาย…ชะตาฟ้าลิขิต นาย…ก็อย่า…”

            “ฉันรู้ ฉันรู้ แต่ว่าพอเห็นชีวิตของอาจารย์ที่ไหลไปเหมือนนาฬิกาทราย แต่ฉันกลับทำอะไรไม่ได้เลย ไม่สามารถหยุดยั้งได้ ได้แต่มองดู ฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กและน่าหดหู่แค่ไหน”

            “บางทีจุดจบในตอนนี้อาจเป็นการเริ่มต้นใหม่ก็ได้นะ”

            “เป่ยซี เวลาที่พวกเราอยู่ด้วยกันมันสั้นมากๆ จริงๆ เหมือนเวลาที่ใครบางคนแค่กระพริบตาหรือหันมา ทำให้ฉันรู้สึกว่ามันเป็นภาพลวงตาและน่ากลัวมาก อนาคตมันเปราะบางเกินไป…”

            อี้เป่ยซีก้มหน้า เธอก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเพราะคำพูดของลั่วจื่อหาน แต่ประโยคต่อไปของเขาทำให้ความคิดเชิงลบที่ก่อตัวขึ้นหายไปทันที

            “เป่ยซี แต่งงานกับฉันเถอะ” ไม่รู้ว่าแหวนงานปราณีตมาอยู่ในมือของลั่วจื่อหานตั้งแต่เมื่อไร คงจะเก็บไว้กับตัวนานแล้ว บนเนื้อโลหะจึงอบอุ่นด้วยอุณหภูมิของเขา ราวกับจะสามารถเผาไหม้คนได้อย่างไรอย่างนั้น มือของอี้เป่ยซีกระตุกเล็กน้อย

            เพราะเซี่ยเช่อพูดอะไรกับลั่วจื่อหานหรือเปล่า ทำไมจู่ๆ ถึงมาขอแต่งงานล่ะ? เธอยังไม่ได้พิจารณาเรื่องนี้เลยนะ ตอนนี้เธอจะเป็นคู่หมั้นที่ดีของเขาได้หรือเปล่า?

            แล้วก็นอนขอแต่งงานบนเตียง มันไม่เป็นทางการไปหน่อยหรือเปล่า จะว่าไปแล้วก็ควรเลือกสถานที่ที่มันใช้ได้หน่อยนี่นา

            ทำไมถึงปล่อยให้เธอทำเรื่องที่ควรจะเป็นสิ่งที่พิเศษและสวยงามที่สุดในชีวิตตอนที่เธอยังไม่ได้ล้างหน้า ฟันก็ยังไม่ได้แปรง และสภาพก็ดูไม่ได้แบบนี้…

            “เป็นอะไรไป?”

            “ทำไมถึงไม่จริงจังแบบนี้?” อี้เป่ยซีดันตัวเองลุกขึ้นนั่งบนเตียง “ฉัน…ฉันโตป่านนี้แล้ว ยังไม่เคยเห็นคนที่รับปากแต่งงานด้วยสภาพรุงรังแบบฉันเลย”

            ลั่วจื่อหานก็ลุกขึ้นนั่งด้วย ปล่อยให้อี้เป่ยซีซบอยู่บนหน้าอกของตัวเอง “เธออยู่ในสภาพไหนก็สวยทั้งนั้น”

            “แบบนั้นก็ไม่ได้หรอกนะ อย่างน้อยตอนนี้ไม่ใช่ตอนที่ฉันสวยที่สุด ไม่ได้ ไม่มีความเป็นพิธีรีตองเอาซะเลย” ทันใดนั้นราวกับอี้เป่ยซีนึกอะไรบางอย่างได้ “นี่ พวกเราพูดถึงอาจารย์ของนายไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ๆ ถึงกลายมาเป็นเรื่องนี้ได้ล่ะ”

            ลั่วจื่อหานเล่นกับแหวนที่อยู่ในมือ “เวลามันสั้น ถ้าเป็นสามีภรรยาเพิ่มขึ้นได้อีกวันก็เป็นซะ ถ้าเธอไม่ยอมรับ งั้นฉันเอาคืนนะ?”

            “ลั่วจื่อหาน! นายนี่มันชอบทำอะไรเกินความสามารถ! ฉันไม่เคยคนขอแต่งงานแบบนายเลย หน้าไม่อายจริงๆ”

            “แล้วคุณนายลั่วจะเต็มใจหรือเปล่า”

            อี้เป่ยซีรู้สึกทั้งโมโหทั้งขำ ยื่นมือของตัวเองออกมา เพชรระยิบระยับเปล่งประกายแวววาวบนมือที่เรียวบาง มันส่องแสงด้วยตัวของมันเอง ราวกับว่าจะใช้นิจนิรันดร์ของหินมาเป็นสักขีพยานในการแสวงหานิจนิรันดร์ของช่วงชีวิตอันแสนสั้น อวยพรให้พวกเขามีชีวิตที่งดงามและยืนยาวดังสายรุ้ง

            “ต่อไปต้องเรียกว่าคู่หมั้นแล้ว”

            “ได้สิพ่อคู่หมั้น”

            อี้เป่ยซีมองมือของตัวเองตลอดเวลา รอยยิ้มราวกับว่าจะไม่มีวันหายไปจากใบหน้า ลั่วจื่อหานกุมมือของเธอ สิบนิ้วประสานกัน เพชรที่นูนขึ้นมาอยู่ในฝ่ามือของเธอพอดิบพอดี มีความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง

            “บ่ายนี้ ไปเยี่ยมอาจารย์ด้วยกันกับฉันดีไหม?”

            อี้เป่ยซีพยันหน้า แล้วก็ลังเลเล็กน้อย “แต่ว่า อาจารย์ของนาย…จะชอบฉันไหม?”

            “ชอบสิ ต้องชอบแน่นอน เธอวางใจเถอะ เธอเป็นคนที่คู่ควรแก่การชอบที่สุดในโลกนี้แล้ว ไม่มีใครไม่ชอบเธอหรอก”

            “ทำไมช่วงนี้นายพูดเก่งจัง?”

            “ไม่ชอบเหรอ?”

        อี้เป่ยซีส่ายหน้า “ก็แค่รู้สึกว่ามีความสุขมาก แต่ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยสมจริงเท่าไร…นี่คือสิ่งที่ฉันใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อได้มาใช่ไหม? มันเป็นความสุขที่ฉันควรได้รับและจะไม่จากไปไหน ใช่หรือเปล่า?”

————

ตอนที่ 178 คืนดี (5)

             ในบาร์ เสียงโลหะหนักกระทบแก้วหูโดยตรง มันรุนแรงจนศีรษะแทบจะระเบิด ตัวโน้ตที่ทรงพลังยังคงแพร่กระจายอยู่ภายใต้ชั้นผิวหนังที่บอบบางอย่างไม่ลดละ เหล้าที่ไหลลงกระเพาะอาหารอย่างต่อเนื่องนั้นระคายเคืองจนพุ่งไปที่จมูก และดวงตาก็เปียกชื้นโดยไม่รู้ตัวแล้ว

            “ลู่เยี่ยจิ่ง ฉันหาคุณอยู่ตั้งนาน” ลู่เซิงคว้าขวดเหล้าที่อยู่ในมือของเขาขว้างไปที่พื้น ก้มตัวลงและจ้องมองเขา “คุณเป็นอะไรไป? พ่อแม่ตามหาคุณนานแล้ว”

            “ไม่มีอะไร” ลู่เยี่ยจิ่งเอนตัวอยู่บนโซฟา ยกแขนขึ้นปิดบังดวงตาของตัวเอง แสงไฟที่อยู่เหนือบาร์เปลี่ยนสีสลับกัน

            ถ้าไม่มีอะไรทำไมมาเมาอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ ลู่เซิงเงยหน้า มือออกแรงโดยไม่รู้ตัวแล้ว

            แม้เขาจะไม่พูดว่าระยะหลังนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ว่าเธอก็รู้ดี เธอเคยนึกถึงสาเหตุความเศร้าโศกของลู่เยี่ยจิ่งแต่กลับปฏิเสธมันเรื่อยไปเรื่อยไป…

            สุดท้ายมันเป็นเพราะเหตุผลนี้จริงเหรอ?

            ลู่เยี่ยจิ่ง หรือว่าคุณชอบอี้เป่ยซีแล้วจริงๆ?

            คุณเกลียดเธอขนาดนี้ เธอพาพ่ออันเป็นที่รักของคุณไป ทำไมคุณถึงถูกเธอทำให้สับสนได้ ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอทำลายชีวิตของคุณอีกเด็ดขาด

            ลู่เซิงดึงไอชั่วร้ายในตัวกลับมา “เยี่ยจิ่ง พวกเรากลับกันเถอะ พ่อแม่เป็นห่วงคุณแล้ว”

            “เป็นห่วงผม? พวกเขามีแต่เป็นห่วงลูกชายของตัวเอง แต่ไม่ใช่ผมลู่เยี่ยจิ่งคนนี้”

            “คุณไม่ใช่ลูกชายของพวกเขาหรือไง? เยี่ยจิ่ง คุณเมาแล้ว ฉันประคองคุณกลับไปดีไหม” เธอเพิ่งจะยื่นมือออกไปก็ถูกลู่เยี่ยจิ่งคว้าไว้อย่างแรง เงยหน้าขึ้นก็สบสายตาที่ดุร้ายคู่นั้น ร่างกายที่อ่อนแอของลู่เซิงอดไม่ได้ที่จะสั่นไหว

            “เยี่ยจิ่งคุณทำฉันเจ็บนะ” ลู่เซิงขมวดคิ้วบิดข้อมือของตัวเอง ทำอย่างไรก็ไม่สามารถหลุดออกจากพันธนาการของเขาได้ “เยี่ยจิ่ง”

            “ลู่เซิง อย่ามาเล่นลูกไม้อะไรอีก ผมจับตามองคุณอยู่ตลอดเวลา” เขาปล่อยมือ มองเธอจากเบื้องบนราวกับจักรพรรดิที่มองผู้หญิงอัมพาตอ่อนแอบนพื้น คลื่นในกระเพาะอาหารทำให้เขาขมวดคิ้วและแสดงอาการหมดความอดทนเล็กน้อย

            “ลู่เยี่ยจิ่ง ฉันทำผิดอะไรคุณถึงทำแบบนี้กับฉัน?” น้ำตาของลู่เซิงไหลพราก เธอกัดริมฝีปาก มองลู่เยี่ยจิ่งอย่างมีเสน่ห์และดื้อรั้น

            เสียงหัวเราะเย็นชาหลุดออกมาจากริมฝีปากบอบบางและเย็ยเยียบ “ทำอะไรเหรอ? ลู่เซิงคุณนี่ร้ายไม่เบา ถ้าหากไม่ใช่พ่อของคุณ ผมเกรงว่าจนป่านนี้ผมก็ยังไม่รู้ความจริง”

            ขนตาของลู่เซิงสั่นไหวรวดเร็ว “คุณไปฟังข่าวลือมาจากใครกันแน่ เยี่ยจิ่ง หลายปีมานี้ฉันเป็นยังไง คุณก็น่าจะรู้ดี ทำไมคุณถึงยอมเชื่อคนอื่น แต่ไม่ยอมเชื่อฉัน?”

            “เพราะผมเชื่อใจคุณมากไป ลู่เซิง” เขาดูเหมือนกำลังกัดฟันกราม เส้นเอ็นที่หน้าผากก็เต้นตุบๆ ในน้ำเสียงยิ่งมีความข่มขู่กระหายเลือด “คุณควรอธิษฐานว่าตัวเองไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้จะดีที่สุด แล้วก็ให้พ่อตัวดีของคุณปกป้องคุณให้ดี ไม่งั้นบ้านลู่ของผมจะไม่ปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปแน่นอน” ลู่เยี่ยจิ่งลุกขึ้น มองเธอด้วยความรังเกียจ จัดแจงสูทของตัวเองแล้วก้าวยาวๆ ออกไป

            ลมยามค่ำคืนลมอยู่บนตัวของลู่เยี่ยจิ่ง หัวที่ร้อนผ่าวสดชื่นขึ้นมาเล็กน้อย ทันใดนั้นเขาก็โน้มตัวประคองกำแพง อดไม่ไหวอาเจียนออกมา ของเหลวเยือกเย็นบางอย่างไหลตามแก้มแล้วร่วงลงสู่พื้น

            ถ้าหากเป็นแบบนี้จริงๆ ถ้าหากเป็นแบบนี้จริงๆ…

            ลู่เยี่ยจิ่งพิงตัวและศีรษะอยู่บนผนัง มองไปยังแสงจันทร์ที่เหมือนกับสายน้ำ เขานึกถึงเมื่อสามวันก่อนอีกครั้ง ผู้ชายที่เกรี้ยวกราดคนนั้น…

            “ทำไม จะมาลงโทษฉันเหรอ?” ลู่เยี่ยจิ่งปิดหนังสือ เก็บเข้าด้านในสุดของลิ้นชักชั้นกลาง “โมโหอะ…”

            ลั่วจื่อหานหัวเราะเย็นชา โยนกระเป๋าเอกสารในมือลงตรงหน้าเขา “บ้านพวกนายนอกจากลู่เยี่ยหวาแล้วก็ไม่มีใครเหลือจริงๆ”

            “นายหมายความว่าไง”

            “หมายความว่ายังไงนายดูก็รู้แล้ว ลู่เยี่ยจิ่ง” ลั่วจื่อหานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน “นายเป็นเหมือนพี่ชายนายจะดีที่สุด มีความสามารถหน่อย ไม่งั้นนายจะเล่นเกมส์ช่วงหลังไม่สนุกแล้ว”

            ใบหน้าของลู่เยี่ยจิ่งยังคงนิ่งเฉย เมื่อมองไปที่หน้าซองเอกสาร ฝ่ามือก็ถูกปกคลุมด้วยชั้นเหงื่อบางๆ ทันที เขามองลั่วจื่อหานอย่างเหลือเชื่อ มองเห็นความมั่นใจและสีหน้าดูหมิ่นของเขา สิ่งที่เขาเชื่อมาตลอดสั่นคลอนในพริบตา

            เขาคิดผิดมาตลอดหลายปีนี้งั้นเหรอ?

            ไม่ เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นเพียงแผนของลั่วจื่อหานก็เท่านั้น

            “ก็แค่กระดาษไม่กี่แผ่น นายจะให้ฉันเชื่อได้ยังไง”

            “หึ แค่คำพูดง่ายๆ ไม่กี่คำนายก็เชื่อหมดใจแล้ว กระดาษไม่กี่แผ่นพวกนี้ก็พอสำหรับนายแล้วไม่ใช่เหรอ?”

            “ลั่วจื่อหาน!”

            “พ่อแม่ของนายก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ถ้าไม่เข้าใจจริงๆ ก็ไปถามพวกเขาก็ได้?”

            “แล้วก่อนหน้านี้ทำไมนายไม่พูด ทำไมไม่บอกอี้เป่ยซี?”

            เมื่อลั่วจื่อหานได้ยินคำว่าอี้เป่ยซี ความอ่อนโยนผ่านวูบในดวงตา “ต่อให้ฉันบอกเขา เขาก็คงคิดแค่ว่ามันเป็นวิธีที่ฉันปลอบเขา”

            ลู่เยี่ยจิ่งละสายตาตัวเอง หยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา ราวกับว่ามีของที่หนักเป็นตันกดทับเขาทำให้หายใจไม่ออก เขาบีบมุมเอกสารแน่น ข้อนิ้วกลายเป็นสีขาวเล็กน้อย

            “นายจะไปตรวจสอบเรื่องทั้งหมดเองก็ได้”

            “นายรู้ตั้งแต่เมื่อไร?”

            ลั่วจื่อหานเม้มปาก ตั้งแต่เมื่อไรเหรอ ที่จริงเขารู้ตั้งนานแล้ว ในตอนแรกรู้สึกว่าเรืองนี้มีเงื่อนงำเล็กน้อย จึงส่งคนไปตรวจสอบแล้ว

            แต่เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของตัวเอง จึงไม่ได้บอกคนอื่น

            “ก็ตามที่พูด”

            จู่ๆ ลู่เยี่ยจิ่งหัวเราะ “ลั่วจื่อหาน นายนี่ความพยายามสูงจริงๆ ถ้าเป่ยซีรู้เรื่องนี้ล่ะก็จะเป็นยังไง? จะคิดกับนายยังไง? นายปล่อยให้เขาทุกข์ทรมานขนาดนั้นเพื่อให้ได้เข้าใกล้เขา ตกลงว่านายชอบเขาจริงเหรอเปล่า?”

            “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย” ลั่วจื่อหานหันหลังออกไปจากห้องทำงานของเขาโดยไม่หันกลับมามอง

            วันนั้นที่เพิ่งได้เจอกับอี้เป่ยซี เขาก็รู้ความจริงแล้ว ตอนนั้นคิดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา การทำผิดต่อลู่เซิงก็ไม่มีประโยชน์อะไร จึงปล่อยมันไว้อย่างนั้นแล้ว

            หลังจากนั้น…

            ดวงตาเขาเป็นประกาย ถ้าหากในใจของเธอไม่ได้มีความรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลา บางทีเธอกับอี้เป่ยเฉินก็อาจจะเดินไปด้วยกันแล้วสินะ…

            บนใบหน้าของลั่วจื่อหานมีรอยยิ้มขมขื่น

            คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเขาก็ยังเลือกที่จะทำร้ายเธอเพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ของการรักษาเธอไว้ในปีที่โหดร้ายของตัวเอง

            ถ้าหากเป่ยซีรู้ล่ะก็ บางทีก็จะไม่สนใจเขาจริงๆ ก็ได้

            เขาจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น…

            วินาทีที่ลิฟท์เปิด ลั่วจื่อหานก็เก็บความกังวลใจของตัวเอง เสียงเรียกเข้าสบายๆ ดังอยู่ในกระเป๋า

            “ฮัลโหล”

            “ศิษย์พี่ อาจารย์…เหมือนจะป่วยหนัก ตอนนี้เขาคิดถึงพี่มาก…พี่อยากมาเยี่ยมหน่อยไหม”

            ลั่วจื่อหานเงียบไปครู่หนึ่ง

            “ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

            ลั่วจื่อหานในวัยหนุ่มไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะประสบความสำเร็จในด้านธุรกิจ เขาชอบงานพวกศิลปะจิตรกรรมมาตั้งแต่เด็ก คุณปู่ให้ความสำคัญกับความสนใจของเขามาโดยตลอด จึงไหว้วานให้คนแนะนำจนได้มาเรียนวาดภาพกับอาจารย์คนนี้ที่นี่…

        เวลาผ่านไปไวจริงๆ เพียงพริบตาเดียวก็สิบกว่าปีแล้วมั้ง

————

ตอนที่ 177 คืนดี (4)

             คุณแม่อี้รีบกลับไปที่โรงพยาบาลตั้งแต่เช้าตรู่ ลั่วจื่อหานออกไปรับโทรศัพท์พอดี เธอก็เห็นอี้เป่ยซีนั่งอยู่บนเตียง แววตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเลื่อนลอย สีดำสดใสดูเหมือนกำลังจะจางหายไปจากดวงตาของเธอ

            “เป่ยซี” เธอข่มน้ำเสียงไว้ ระคายเคืองตาเล็กน้อย อี้เป่ยซีหันมา มองคุณแม่อี้อย่างเหม่อลอย

            “แม่คะ หนูไม่เป็นไร แม่ไม่ต้องเป็นห่วง”

            “แม่รู้” เธอวางของในมือลงบนโต๊ะ หันด้านข้างแล้วแอบเหล่สายตา “หิวหรือเปล่า แม่ทำโจ๊กซี่โครงหมูของโปรดเธอมาให้”

            “อืม ได้ค่ะ” อี้เป่ยซีต้องการจะเอื้อมมือ คุณแม่ตีๆ หลังมือที่บอบบางของเธอ

            “พอได้แล้ว แม่ดูแลเธอไม่ดีหรือไง นั่งให้ดีเดี๋ยวแม่จะป้อนเรา”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า ดื่มโจ๊กกลิ่นหอมฉุยทีละคำๆ ลั่วจื่อหานผลักประตูเข้ามาก็เห็นอี้เป่ยซีที่มีท่าทางห่อเหี่ยวไร้ชีวิตชีวาใดๆ ย่างก้าวที่จะเดินไปข้างหน้าก็หยุดชะงักแล้ว…

            สิบวันผ่านไป อี้เป่ยซีก็ออกจากโรงพยาบาลท่ามกลางการถูกรุมล้อม คุณแม่อี้ดึงมือของอี้เป่ยซี ต้องการจะพาเธอกลับไป เธอหันไปมองลั่วจื่อหาน เสื้อกันลมสีดำถูกลมพัดปลิว อี้เป่ยซีรู้สึกเปล่าเปลี่ยวเล็กน้อยและรู้สึกอยากพุ่งเข้าไปกอดเขาอย่างแปลกประหลาด

            ทุกคนต่างถามเธอว่าทุกข์ใจหรือเปล่า เสียใจหรือเปล่า มีเรื่องอะไรหรือเปล่า แต่เธอรู้ดีว่าลั่วจื่อหานก็เศร้าใจไปไม่น้อยกว่าเธอเลย

            เธอปล่อยมือของแม่ วิ่งเหยาะเข้าไปในอ้อมแขนของลั่วจื่อหาน เสียงเหนือศีรษะแหบแห้ง “เพิ่งจะหายดีอย่าวิ่งซนสิ”

            เขาดึงเสื้อกันลม เพื่อห่อหุ้มร่างน้อยๆ

            “ลั่วจื่อหาน”

            “หืม?”

            “ถ้านายโมโหล่ะก็จะมาลงที่ฉันก็ไม่เป็นไร แต่อย่าทำอะไรเขาได้ไหม ที่จริงเขาก็ไม่รู้…คิดดูอีกที ที่จริงมันก็เป็นความผิดของฉัน นายอย่าทำให้ตัวเองลำบากได้หรือเปล่า และอย่าไปทำอะไรที่มันไร้ความหมาย”

            อี้เป่ยซีหยุดไปครู่หนึ่ง “ฉันแค่อยากอยู่กับนายอย่างมีความสุข ไม่อยากเห็นนายเหนื่อยเกินไป…”

            ลั่วจื่อหานไม่ได้พูดอะไร ดวงตาที่ล้ำลึกยังคงมีอารมณ์อันแปลกประหลาดวูบผ่าน

            “จื่อหาน…”

            “ได้” ลั่วจื่อหานวางคางไว้บนหัวของเธอ “เธออย่าคิดเหลวไหลเลย ช่วงนี้พักผ่อนให้มากๆ”

            อี้เป่ยซีพยักหน้าอย่างแรง สูดกลิ่นบนตัวเขาลึกๆ มันทำให้จิตใจสงบเป็นอย่างมาก จู่ๆ เธอขมวดคิ้ว “นายสูบบุหรี่เหรอ?”

            “ได้กลิ่นด้วยเหรอ?”

            “ไม่เป็นไร ฉันไม่รังเกียจ กลิ่นบนตัวนายหอมทั้งนั้นแหละ”

            ลั่วจื่อหานหัวเราะ จูงมือของอี้เป่ยซี คุณแม่อี้มองพวกเขาทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม เดินเข้าประตูไปคนเดียวก็เห็นสามีของเธอรออยู่ที่หน้าประตู

            ดูเหมือนว่าทุกอย่างในตอนนี้เรียบร้อยดี

            สงบนิ่งและราบรื่น ยื่นมือออกมาก็สัมผัสได้ถึงจิ่นหยวนที่อบอุ่นอ่อนโยน

            ราวกับว่ามันแผ่ซ่านออกมาจากอีกฝ่าย

            ทำให้มีความสุขจนอดไม่ได้ที่จะยิ้ม

            อี้เป่ยซีกลับบ้านมาวันที่สอง ก็มีคนมาเยี่ยมเธอ เธอซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย และไม่สนใจว่าจะมีมารยาทหรือไม่ พร้อมหรี่ตามองดูทั้งสองคนที่เดินเข้ามา

            แหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของทั้งสองคนนั้นทำให้รู้สึกอึดอัดแปลกๆ เซี่ยเช่อราวกับรับรู้ได้ถึงความไม่สบอารมณ์ของอี้เป่ยซี ยังคงสำรวจมันต่อหน้าเธอด้วยความโอ้อวดเล็กน้อย และกวาดตามองสองมือที่ว่างเปล่าของเธอ

            “ยังโอเคนะ” หลานฉือเซวียนไม่ใส่ใจเรื่องไร้สาระเล็กๆ ระหว่างทั้งสองคน ถามแสดงความเสียใจอย่างจริงจัง

            “ยังโอเค ยังโอเค ก่อนที่พวกนายจะมาน่ะ”

            “เรามาเยี่ยมเธอด้วยความหวังดี เธอไม่ซาบซึ้งเหรอไง?”

            อี้เป่ยซีดึงผ้าห่มขึ้นมาพันรอบตัวเอง “เยี่ยมเสร็จแล้วยัง? พวกนายสองคนกลับไปได้แล้ว”

            “เธออย่าเหวี่ยงสิ ใครจะรู้ว่าประธานใหญ่ลั่วของพวกเราถึงละเลยความรู้สึกของเธอแบบนี้ ฉันนึกว่าเขาให้แหวนเธอตั้งนานแล้ว ขอโทษจริงๆ นะที่ไปกระตุ้นเธอเข้า”

            “ใครจะเกลียดการแต่งงานเหมือนนายล่ะ นายพูดจาเหลวไหลให้มันน้อยหน่อย”

            คิ้วที่สวยงามของเซี่ยเช่อเลิกขึ้นเล็กน้อย “ฉันบอกเธอแล้วยังว่าฉันแต่งงานแล้ว?”

            อี้เป่ยซีลุกขึ้นพรวด มองหลานฉือเซวียนด้วยสีหน้าประหลาดใจ ตื่นเต้นจนพูดไม่ออกเล็กน้อย เธอยื่นมือออกมา จากนั้นก็พยายามดึงกลับไป ในแววตาเปี่ยมไปด้วยความผิดหวัง

            “หลานฉือเซวียน นายทำให้ฉันผิดหวังเกินไปแล้ว”

            ปลายนิ้วของหลานฉือเซวียนสัมผัสแหวนบนมือโดยไม่รู้ตัว ลูบคลำเบาๆ อยู่สักพักหนึ่ง “ไม่ค่อยเข้ากับหนังรักที่เธอคิดเท่าไร”

            “อะไรเรียกว่าไม่ค่อย มันต่างกันหมื่นแปดพันลี้เลยโอเคไหม ฉันนึกว่าคนเลวอย่างเซี่ยเช่อจะถูกสวรรค์เก็บไป คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเขาที่ได้นายไป…”

            “ลั่วจื่อหานรู้ไหมว่าวันๆ เธอคิดแค่เรื่องพวกนี้?”

            “ฉันผิดไปแล้ว” อี้เป่ยซีเอนกายลงอย่างอ่อนแออีกครั้งทันที แม้ว่าปากจะพูดแบบนี้แต่ว่าในใจก็ยังยินกับทั้งสองคนด้วยความจริงใจ

            ในที่สุดเซี่ยเช่อก็ได้ค้นพบกับความสงบ ส่วนหลานฉือเซวียนก็สามารถเดินออกมาจากเงามืดของคนคนนั้นได้แล้วสินะ

            ดูเหมือนว่าทุกอย่างได้กำเนิดใหม่ หากไม่ใช่เพราะอุณหภูมิที่ทำให้เธอสั่น อี้เป่ยซียังนึกสงสัยเลยว่าตอนนี้มันคือฤดูใบไม้ผลิหรือเปล่า

        ทุกอย่างล้วนสวยงามและมีชีวิตชีวาจนน่าตกใจ

————

ตอนที่ 176 คืนดี (3)

             สายตาของลู่เยี่ยจิ่งยิ่งดุร้าย เขาบีบข้อมือของอี้เป่ยซีอย่างแรง “ฉะนั้นพี่ชายของฉันก็เลยจากไปง่ายๆ แบบนั้น ถูกเธอกำจัดไปโดยไม่เหลือร่องรอยแม้แต่นิดเดียว”

            “ใครเป็นคนสอนเธอเรื่องเหตุผลที่งดงามพวกนี้เหรอ ลั่วจื่อหานงั้นเหรอ? ช่างเป็นกาเข้าฝูงกา หงส์เข้าฝูงหงส์จริงๆ”

            “ฉันไม่รู้ว่าพระเจ้าจะให้พวกเธอลงนรกหรือเปล่า แต่ว่า อี้เป่ยซีเธอฟังให้ดี ถ้ามีฉันอยู่ สักวันหนึ่งฉันจะทำให้เธอรู้ว่าอะไรเรียกว่านรก”

            “ลู่เยี่ยจิ่ง นายไม่มีสิทธิ์ นายปล่อยฉันนะ…นาย” ลู่เยี่ยจิ่งสะบัดมืออย่างแรง อี้เป่ยซีก็ล้มไปกองกับพื้น ความเจ็บปวดในช่องท้องส่วนล่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เธอกุมท้องของตัวเอง สีหน้าซีดขาว

            “เป่ยซี!” ลั่วจื่อหานพุ่งพรวดเข้ามาหาอี้เป่ยซีโดยไม่มองลู่เยี่ยจิ่งเลย อุ้มคนที่อยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วรุดไปที่รถของตัวเอง เลิกลั่กจนราวกับว่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่มีตัวตน

            ลู่เยี่ยจิ่งมองรอยเลือดบนพื้นด้วยความตกตะลึง ลมที่พัดมาจากหน้าต่างทำให้หนาวสั่น

            อี้เป่ยซีท้อง เมื่อครู่เขาลงมือฆ่าลูกของเธอ

            ไม่ เพราะว่าพวกเขาแกว่งเท้าหาเสี้ยนเอง จะโทษเขาไม่ได้ อี้เป่ยซีกับเขาไม่คู่ควรที่จะได้รับความสุขหรือมีลูกของตัวเองอยู่แล้ว

            เหงื่อเม็ดโตไหลลงมาจากหน้าผากของอี้เป่ยซี เธอกัดแขนเสื้อของลั่วจื่อหานอย่างสิ้นหวัง เสียงโอดโอยยังคงดังออกมาจากปากที่ขาวซีดเนื่องจากความเจ็บปวด ลั่วจื่อหานได้ยินเสียงที่ขาดๆ หายๆ แล้วก็รู้สึกปวดใจ เมื่อเขานึกถึงเรื่องวันนี้ ลั่วจื่อหานก็ไม่สามารถปิดบังความมืดมนบนใบหน้าได้

            เขาไม่สามารถปล่อยใครก็ตามที่ทำร้ายอี้เป่ยซี ไม่ว่าใครก็ปล่อยไปไม่ได้

            ลั่วจื่อหานก้าวยาวๆ ไปถึงแผนกนรีเวช เมื่อคนในแผนกเห็นเลือดบนตัวของอี้เป่ยซี ก็รีบเตรียมการผ่าตัดทันที

            “ญาติรอข้างนอกนะคะ” พยาบาลหยุดลั่วจื่อหานอย่างเขินอาย เขาเห็นอี้เป่ยซีถูกผลักเข้าไปแล้วจึงนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความอ่อนล้าเล็กน้อย

            ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก เขาก็จะไม่ให้อี้เป่ยซีไปเจอผู้ใหญ่อะไรนั่น มันไม่ใช่เรื่องของพวกเขาตั้งแต่แรก แต่เป็นเขาเองที่อวดฉลาดจึงทำร้ายเธอ…

            ลู่เยี่ยจิ่ง ลั่วจื่อหานอย่างเขาไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่

            คุณแม่อี้ก็รีบมาถึง เธอขมวดคิ้วมองลั่วจื่อหาน “เกิดอะไรขึ้น”

            “คุณน้า เพราะผมไม่ได้ปกป้องเป่ยซีให้ดี” เธอมองหน้าลั่วจื่อหานอีกครั้ง เขาดูแก่ลงไปหลายปีภายใต้แสงไฟสีขาวที่ส่องสว่าง ดวงตาแดงก่ำไม่รู้ว่าเพราะเสียใจหรือว่าโมโห คำพูดที่คุณแม่อี้ต้องการพูดก็ถูกสะกัดกั้น เธอโบกมือแล้วนั่งลงข้างๆ เขา

            “ไม่มีอะไรหรอก เป่ยซีจะต้องไม่เป็นไร ลูกของเขาก็จะต้องสบายดี”

            ลั่วจื่อหานพยักหน้า สายตาจับจ้องอยู่ที่ป้ายไฟ จนกระทั่งไปดับลง ลั่วจื่อหานจึงก้าวยาวๆ ไปหาคุณหมอ

            “เป็นไงบ้างครับ”

            คุณหมอถอนหายใจ “เฮ้อ คุณแม่ไม่เป็นไรครับ แต่ว่าเด็ก นี่เป็นพ่อแม่ครั้งแรกสินะครับ คราวหน้ายังมีโอกาส เพียงแค่ร่างกายของคุณแม่ค่อนข้างอ่อนแอ ช่วงนี้ก็ดูแลมากหน่อยนะครับ”

            ลั่วจื่อหานนั่งเฝ้าอยู่หน้าเตียงของอี้เป่ยซี ไม่นาน คุณพ่อของเขารวมทั้งคุณปู่ก็รีบมาถึงแล้ว

            “ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ได้” ลั่วหมิงชี่กวาดตามองลูกชายของตัวเองด้วยสายตาขึงขัง “แกดูสิว่าตอนนี้แกกลายเป็นอะไรไปแล้ว”

            “พ่อครับ พวกเราออกไปคุยกันเถอะ เป่ยซีต้องการพักผ่อน” ลั่วหมิงชี่พยักหน้า เดินออกไปจากห้องคนไข้ คุณแม่ลั่วมองดูคนบนเตียงที่ผอมบางซีดเซียว อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจ

            ยังเล็กอยู่เลย หลานชายตัวน้อย หลานสาวตัวน้อยของเธอ…

            อี้เป่ยซีขมวดคิ้ว คุณแม่ลั่วรีบก้าวไปข้างหน้าช่วยห่มผ้าห่มให้เธอ เมื่อเห็นใบหน้าของเธอในระยะใกล้ เธอเป็นเด็กสาวที่สะอาดสะอ้านและสดใสมาก ดูตัวน้อยๆ ชวนให้คนชอบ เธออดไม่ได้ที่จะคิดว่า…สิ่งที่ลั่วจื่อเซี่ยพูดนั้นเป็นความจริงงั้นเหรอ?

            “พอเถอะ แกจะทำหน้าบึ้งทำไม หลานของฉันก็เสียใจมากพออยู่แล้ว แกยังจะโทษเขาอีก?”

            “พ่อ พ่อคิดว่าในใจเขาตอนนี้ยังเห็นผมเป็นพ่ออยู่อีกเหรอ?”

            “ในใจหลานชายของฉันมีแค่หลานสะใภ้คนเดียวมันผิดเหรอ ในใจฉันยังไม่มีลูกชายอย่างแกเลย”

            หางตาลั่วหมิงชี่กระตุก ไม่รู้ว่าพ่อของตัวเองกลายเป็นคนแก่ที่ทำตัวเป็นเด็กแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร และมักจะตั้งใจพูดในสิ่งที่ไม่ตรงกับใจ

            “พ่อครับ ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง”

            “พ่อไม่มีความเห็นอะไรกับอี้เป่ยซี แต่ว่าเรื่องนี้ แกทำให้พ่อผิดหวังมาก”

            “ผมรู้แล้วครับพ่อ”

            “กลับไปเถอะ พอตื่นแล้วแกก็บอกพ่อ พ่อจะให้แม่แกต้มซุปไก่ให้เขากิน”

            ลั่วจื่อหานพยักหน้าหงึกหงัก

            “จื่อจี้บอกพ่อหมดแล้ว พวกแกก็โตกันแล้ว พ่อก็ดูแลไม่ไหวแล้ว อยากทำอะไรก็ตามใจเถอะ แต่ว่าลั่วจื่อหานแกฟังพ่อให้ดี ถ้าแกจะทำเรื่องอะไรที่ทำร้ายบ้านลั่วของพ่อ พ่อจะไม่ยกโทษให้แกแน่”

            “ครับ”

            คุณปู่พยักหน้า มองลูกชายของตัวเองด้วยความยินดีมาก “เอาล่ะ จื่อหานแกเข้าไปเถอะ ปู่มีเรื่องต้องคุยกับพ่อแก”

            ลั่วจื่อหานเดินเข้าไป ทิ้งสองพ่อลูกสองคนไว้ที่ทางเดิน

            “พ่อ”

            “เจ้าเด็กบ้า ทำไมไม่บอกเร็วกว่านี้ ปล่อยให้หลานชายกับหลานสะใภ้ของฉันกังวลอยู่ตั้งหลายวัน”

            ลั่วหมิงชี่ยักไหล่ คุณนึกว่าเขาจะใจอ่อนง่ายๆ แบบนี้เหรอ ถ้าลั่วจื่อหานไม่ได้มีผลลัพธ์ที่เพียงพอ เขาก็จะไม่เห็นด้วยอย่างง่ายดายเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น อี้เป่ยซีก็ยังมีส่วนเกี่ยวข้องมากมายกับตระกูลลู่

            “พ่อรู้ว่าแกคิดแผนอะไรอยู่ วันนี้พ่อจะบอกแกไว้เลย พ่อจะรับแค่อี้เป่ยซีเป็นหลานสะใภ้แค่คนเดียวเท่านั้น แกอย่าเล่นอะไรตุกติกอีก”

            “พ่อไม่ไว้ใจผมขนาดนี้เลยเหรอ?”

            “ไว้ใจแก แกเคยทำให้ฉันไว้ใจตอนไหนบ้าง ยังมีเมียของแกคนนั้น…ไม่พูดแล้ว”

            อี้เป่ยซีถูกความเจ็บปลุกให้ตื่น เมื่อเธอลืมตาก็เห็นลั่วจื่อหานที่ยังคงเฝ้าอยู่ข้างเตียง ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดสนิทราวกับว่าสามารถหยดหมึกออกมาได้

            “ตื่นแล้วเหรอ”

            เธอกัดริมฝีปาก “นี่ฉัน…จื่อหาน…นายบอกฉันสิ ว่าใช่หรือเปล่า”

            ลั่วจื่อหานกอดเธอแผ่วเบา “ไม่เป็นไร เป่ยซี พวกเรายังมีเวลาอีกนานมากๆ นานมากพอ อาจเป็นได้ว่าเขากับพวกเรามีวาสนาต่อกันไม่มากพอล่ะมั้ง บางทีไว้เธอโตกว่านี้ เมื่อเวลามันสุกงอมแล้ว เขาอาจจะกลับมาอีกก็ได้”

            “ขอโทษนะ ลั่วจื่อหานขอโทษ…ฉันมันไม่ดีเอง ฉันไม่ควร…” อี้เป่ยซีสะอื้น หยดน้ำตานับไม่ถ้วนร่วงอยู่บนเสื้อของลั่วจื่อหานจนมันเปียกชื้น

            เพราะว่าเธอไม่ดีเอง เพราะอะไรถึงยังนึกถึงลู่เยี่ยหวา อีกทั้งยังคิดว่าเขาจะปรากฏตัวอีกครั้ง ทั้งๆ ที่เธอก็รู้ว่าเยี่ยหวาได้จากไปแล้ว

            เพราะว่าเธอยั่วโมโหลู่เยี่ยจิ่ง เขาจึงลงมือกับเธอ…

            พูดไปพูดมาก็เพราะว่าเธอไม่ปกป้องตัวเองให้ดี ไม่ปกป้องลูกของตัวเองให้ดี

            “เป่ยซี มันไม่ใช่ความผิดของเธอ มันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย”

            “ฮือๆ ลั่วจื่อหาน…”

            “ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว…หิวหรือเปล่า แม่ฉันต้มซุปไก่มาให้เธอน่ะ ดื่มหน่อยไหม?”

            อี้เป่ยซีกำเสื้อของลั่วจื่อหานแน่น ไม่รู้สึกอยากอาหาร แต่ว่าก็ไม่ต้องการให้เขาเป็นห่วง จึงพยักหน้าอย่างอ่อนแรง

            เมื่อเห็นเงาของลั่วจื่อหานที่กำลังกระวีกระวาด น้ำตาของอี้เป่ยซีก็ร่วงลงมาอย่างไม่เชื่อฟังอีกครั้ง

        ขอโทษนะ ที่ชอบสร้างความวุ่นวายให้นาย ทำให้นายเป็นห่วง

————

ตอนที่ 175 คืนดี (2)

             “ฮา กล้าหัวเราะผมเหรอ ไว้คุณหายแล้วจะเอาคืนให้เข็ดเลย” น้ำเสียงที่คุ้นเคยโดยพลันทำให้ทั้งสองคนแข็งทื่ออยู่กับที่ ต่างคนต่างมีความคิดเล็กๆ ของตัวเอง

            มู่ลี่ไป๋ชักมือที่ยื่นออกไปกลับมา

            “คุณพักเถอะให้เต็มที่ ผมจะไปซื้อของกินให้คุณ”

            “ไม่ต้อง” เยี่ยฉินตอบเร็วมาก กลัวว่าเขาจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ หน้าของเธอแดงเนื่องจากการเสียมารยาทของตัวเอง “ฉัน ฉันยังไม่หิว”

            มู่ลี่ไป๋มองขาของตัวเองรู้สึกโหวงเหวง แต่ก็ไม่ได้เดินขึ้นบันไดต่อ ก้มหน้า “งั้น ผมกลับก่อนนะ คุณพักผ่อนเถอะ”

            มือซีดขาวคู่หนึ่งพยายามวางบนมือของเขา สัมผัสนั้นมีความอ่อนแออยู่บ้าง ทำให้เขาไม่กล้าทำอะไรวู่วามและไม่กล้าหายแรง เขาได้แต่ควบคุมเอาไว้ ตอบว่า ‘อืม’ จากลำคออย่างแผ่วเบา

            “คุณ…” ขนตายาวของเธอสั่นไหวเล็กน้อย “อยู่ต่ออีกหน่อยได้ไหม”

            “ได้”

            ฉับพลันนั้นเอง มู่ลี่ไป๋วางมือเธอกลับไปที่ผ้าห่ม “ผมไม่ไปไหน คุณนอนต่ออีกหน่อยเถอะ”

            เยี่ยฉินพยักหน้า ค่อยๆ หลับตาลง ลืมเปลือกตาที่หนักอึ้งเป็นครั้งคราว เพื่อดูว่าคนเบื้องหน้ายังอยู่หรือเปล่า ดูว่าเธอฝันไปหรือเปล่า

            นี่อาจเป็นประโยชน์และสิทธิพิเศษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเยี่ยฉินในฐานะผู้ป่วยล่ะมั้ง

            พอเธอหายดีแล้ว มู่ลี่ไป๋ก็จะหายไปแล้ว สิทธิพิเศษของตัวเองก็จะหายไปด้วย

            ถ้างั้นก็ปล่อยให้เธอเอาแต่ใจอยู่ในช่วงเวลานี้สักพัก ไม่ต้องคิดถึงผลที่จะตามมาสักพัก ให้เธอได้อยู่ข้างเขาสักพัก

            และหนึ่งเดือนก็ผ่านไปท่ามกลางความหวานชื่นที่เธอหยิบยืมมา…

            ตอนนี้อี้เป่ยซีตั้งครรภ์ได้สี่เดือนแล้ว แต่ว่าหน้าท้องยังคงราบเรียบไม่ต่างอะไรกับปกติ เธอคิดว่าไม่สามารถปิดบังได้อีกต่อไปแล้ว เป็นการดีกว่าที่จะรีบบอกผู้ใหญ่ให้ชัดเจน

            บอกกับพ่อแม่ของลั่วจื่อหาน…

            “กินยาแล้วยัง?” ลั่วจื่อหานส่งเสื้อผ้าให้คนใช้ อุ้มอี้เป่ยซีตัวน้อยขึ้นมาจากโซฟานั่งบนตักของตัวเอง

            เบาเกินไปแล้ว ไม่รู้สึกเลยว่ามันคือน้ำหนักของคนสองคน

            “จื่อหาน เมื่อไรพวกเราจะไป…ไปหา พ่อแม่ของนาย”

            “เธออยากไปเหรอ?”

            “ฉันก็แค่รู้สึกว่าแบบนี้…” อี้เป่ยซีรู้ว่าหากตัวเองพูดไปว่าแบบนี้ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไร ลั่วจื่อหานจะต้องมีท่าทีอวดดีพร้อมบอกว่าเธอไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสมแน่นอน เธอรีบเปลี่ยนหัวข้อ “จริงสิ ลูกสะใภ้ขี้เหร่ก็ยังต้องเจอกับพ่อแม่สามีเลย นับประสาอะไรกับฉันที่สวยยังกับนางฟ้า”

            “ครับๆๆ คุณนายลั่ว”

            อี้เป่ยซีตะลึงจากการเรียกของเขา จ้องเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ “นายนี่รู้จักแซวฉันนะ”

            “วันศุกร์นี้ไหม”

            “หืม? วันศุกร์…ที่…ที่จริง ฉันก็ไม่ได้ อยากเจอพวกเขาขนาดนั้น ไม่ ไม่ต้องรีบขนาดนี้หรอก ฉัน ยังไม่ได้เตรียมตัวเลย”

            มือของลั่วจื่อหานกำแน่น ผู้หญิงตัวน้อยของตัวเองใส่ใจกับเรื่องของเขามากขนาดนี้ ในใจก็รู้สึกพึงพอใจมาก “ไม่ต้องหรอก พวกเขาจะมองคนที่ฉันชอบยังไงก็ไม่มีประโยชน์”

            “แต่ว่ามันก็ไม่ได้…” อี้เป่ยซียังไม่ทันพูดจบ ริมฝีปากก็ถูกประกบแล้ว จนกระทั่งทั้งสองคนหายใจหอบเล็กน้อย ลั่วจื่อหานจึงปล่อยเธอ บีบๆ ปลายจมูกที่ละเอียดอ่อนของเธอ

            “คุณปู่ชอบเธอ พวกเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรหรอก”

            ใบหน้าที่บึ้งตึงของอี้เป่ยซีค่อยๆ จางหายไป “นายนี่ฉลาดจริงๆ เลย อา จริงสิ สวรรค์ ลั่วจื่อหาน ทำไมฉันถึงได้ชอบนายขนาดนี้ นายนี่เยี่ยมไปเลย”

            เขาลูบหัวของเธอ การกระทำนั้นอ่อนโยนราวกับช็อกโกแลตอันอ่อนนุ่ม

            เช้าตรู่ของวันศุกร์อี้เป่ยซีก็ลากแม่ของตัวเองไปเลือกของขวัญที่ห้างด้วยกันแล้ว ลั่วจื่อหานต้องรีบออกไปกลางคันเนื่องด้วยธุระที่บริษัท กำชับอี้เป่ยซีอย่างไม่ค่อยวางใจ และจากไปด้วยความเป็นกังวล

            “ทำไมจู่ๆ ก็ไปซะแล้ว” หลังจากที่ได้คลุกคลีกันหลายเดือน คุณแม่อี้พบกว่าเด็กลั่วจื่อหานคนนี้นอกจากจะทำให้คนรู้สึกเย็นชาอยู่บ้างแล้ว ในฐานะลูกเขยของเธอก็นับว่าใช้ได้ ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยอีกทั้งยังนึกถึงลูกสาวของเธอในทุกๆ เรื่อง จะให้แม่ยายคนนี้ไม่ชอบได้อย่างไร

            “มีธุระนิดหน่อย พวกเราดูกันเองก็ได้ค่ะ” อี้เป่ยซีลากแม่ของตัวเองไปยังร้านผ้าพันคอไหม “แม่ว่าผืนนี้ใช้ได้ไหมคะ?”

            “อัยยาคุณหนูใหญ่ของแม่ ของพวกนี้เชยจะตาย ลูกส่งให้คนอื่นลงเหรอ?”

            อี้เป่ยซีมองซ้ายมองขวา แล้วพยักหน้าอย่างเขินอาย “งั้นพวกเราไปดูกันต่อเถอะค่ะ”

            ทั้งสองคนช้อปปิ้งกันตลอดทั้งเช้า จึงซื้อผ้าพันคอที่น่าพึงพอใจมาผืนหนึ่งรวมทั้งของบำรุงจำนวนหนึ่ง อี้เป่ยซีรู้สึกว่าวันนี้เธอได้เผาผลาญพลังงานของทั้งปีไปหมดแล้ว

            “ในที่สุดก็จบสักที…” อี้เป่ยซีวางของลงบนเก้าอี้ในร้านอาหาร เงยหน้ามองนอกหน้าต่าง เงาสีน้ำเงินผ่านวูบไป

            เขานั่นเอง!

            ไม่ จะเป็นเขาไม่ได้ เขา เขาไม่อยู่แล้วนี่นา คงเป็นภาพลวงตาของตัวเองล่ะมั้ง

            เธอหัวเราะ มือที่ดื่มชายังคงสั่นเล็กน้อย เธอมองออกไปข้างนอกอีกครั้ง เงาสีน้ำเงินนั้นผ่านวูบไปอีกครั้งราวกับวิญญาณ

            ถ้วยตกลงบนที่วางแก้วส่งเสียงคมชัด อี้เป่ยซีรีบดึงทิชชู่ออกมาเช็ดสองสามแผ่น

            “เป็นอะไรไป? ทำไมดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย”

            อี้เป่ยซีรู้ว่าหากตัวเองพูดออกมาจะทำให้คุณแม่เป็นห่วงเธอ ส่ายหน้า “เมื่อกี้นึกถึงหนังผีเรื่องนึง ฉากเหมือนกับที่นี่มากเลย หนูก็เลยอิน”

            “…”

            “แม่อยากฟังไหมคะ?”

            “อี้เป่ยซี ลูกอยากบังคับให้แม่ตีลูกเหรอ”

            “อย่าๆๆ ไม่อยากฟังหนูก็ไม่เล่าแล้ว ปากยังขยับได้ก็อย่ารบกวนมือเลยค่ะ”

            เงานั้นผ่านวูบไปอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ราวกับว่าตั้งใจให้อี้เป่ยซีเห็นจึงจงใจหยุดอยู่ครู่หนึ่ง…อี้เป่ยซีกำหมัด สูดหายใจลึก “หนูไปห้องน้ำนะคะ”

            เธอวิ่งเหยาะออกไปแต่ก็ไม่เห็นเงานั้น กัดริมฝีปากด้วยความหดหู่เล็กน้อย ก้าวไปข้างหน้าอีกสองสามก้าวอย่างไม่เต็มใจ

            จู่ๆ มือที่ใหญ่โตคู่หนึ่งคว้าตัวอี้เป่ยซีไว้ ลากเธอไปยังสถานที่ที่ค่อนข้างลับ

            “นาย…” เขามองผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ ขาทั้งสองข้างอดไม่ได้ที่จะสั่น…

            เขาถอดหมวกออก รอยยิ้มเย็นชามีความเกลียดชังเจือปน “ว่าไง เห็นว่าเป็นฉัน ดีใจมากล่ะสิ”

            อี้เป่ยซีประคองกำแพงไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองลื่นไหลลงไป มองเขาด้วยคามกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย “ลู่เยี่ยจิ่ง ทำไมนาย…”

            เมื่อลู่เยี่ยจิ่งได้ยินคำถามของเธอ ความโมโหในใจลุกพรึ่บและระเบิดออกมาทันใด เขาบีบคางของอี้เป่ยซี น้ำเสียงโหดร้าย “อี้เป่ยซี เธอทำให้พี่ชายของฉันจากโลกใบนี้ไปตลอดกาล ทำไมเธอถึงยังมีชีวิตอยู่อย่างอิสระแบบนี้ เธอควรจะสวดอ้อนวอนต่อหน้าหลุมศพของเขาเขาทุกวัน ขอให้เขายกโทษให้กับความผิดของตัวเอง เธอไม่คู่ควรกับชีวิตที่มีความสุขแบบนี้ ”

            อี้เป่ยซีตัวสั่นไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงอ่อนแอเล็กน้อย “ฉันรู้ว่าฉันมีส่วนรับผิดชอบต่อการตายของลู่เยี่ยหวา แต่ว่าลู่เยี่ยจิ่งนายเคยคิดหรือเปล่า ว่าเยี่ยหวาเขาอยากเห็นพวกเรายึดติดกับความตายของเขา กลายเป็นศัตรูกัน แล้วใช้ชีวิตอยู่อย่างผิดปกติงั้นเหรอ”

        “เยี่ยจิ่ง ฉันรู้ว่าฉันทำผิดต่อเยี่ยหวา ทำผิดต่อบ้านลู่ ชีวิตที่เหลืออยู่ของฉัน ฉันจะชดเชยให้พวกนายเอง แต่ฉันจะไม่ทำกับตัวเองเหมือนนักโทษที่แบกไม้กางเขนหรอกนะ”

————

ตอนที่ 174 คืนดี (1)

            ใบหน้าของลั่วจื่อหานเยือกเย็นเล็กน้อย บอกไม่ได้ว่าดีใจหรือว่าโมโห “อย่าเพิ่งกลับ”

            เดิมทีลั่วจื่อจี้ต้องการจะเรียกร้องความสงสารจากพี่สะใภ้ของตัวเอง เพิ่งจะยกมือขึ้นมา ก็ต้องค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ “ไม่จริงมั้ง!”

            “ถ้านายอยากไปฉันจะช่วยจัดการให้นายเดี๋ยวนี้เลย”

            “พี่” สีหน้าของลั่วจื่อหานสับสนเล็กน้อย เขางอนิ้วชี้แล้วจิ้มที่หน้าผากของตัวเอง “คือว่า ฉันกลับไปน่าจะดีกว่า เดี๋ยวพี่ก็ไม่สะดวกใช่ไหม” พูดพลางสายตาเหลือบมองอี้เป่ยซีเป็นครั้งคราว

            อี้เป่ยซีรู้สึกได้ถึงสายตาของเขา แสดงอาการสงสัย วินาทีต่อมาก็มีร่างบดบังการปฏิสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคน ลั่วจื่อจี้ส่ายหัว

            ขวางแม้แต่น้องชายแท้ๆ ?

            “งั้นนายก็ลงไปก่อน ถ่วงพวกเขาไว้สักสองสามวัน” เขาโบกมืออย่างหงุดหงิดราวกับว่าในที่สุดก็หลุดออกจากปัญหาได้แล้ว

            ลั่วจื่อจี้เพิ่งผ่านการผ่าตัดมาเมื่อวาน ร่างกายก็อิดโรยไม่น้อย ไม่มีอารมณ์แสดงอาการต่อต้านพฤติกรรมของพี่ชายตัวเอง เดินหาวลงไปชั้นล่างแล้ว

            “มีอะไรเหรอ?”

            ลั่วจือหานจับเอวของเธอ มือออกแรงเล็กน้อย “ไม่มีอะไร”

            “แต่เมื่อเมื่อกี้ที่นายพูดกับลั่วจื่อจี้ ฉันได้ยินหมดแล้ว นายยังอยากจะปิดฉันอีกเหรอ?”

            “ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พ่อฉันอยากเจอเธอ”

            อี้เป่ยซีได้ยินคำพูดของเขาแล้วก็สูดหายใจเฮือก ในสมองเต็มไปด้วยคำว่าพ่อเขาอยากเจอเธอ

            ใช่แล้ว ใช่แล้ว ลั่วจื่อหานก็ไม่ได้เกิดมาจากก้อนหินสักหน่อย เขาจะไม่มีพ่อแม่ได้ยังไง เขาได้เจอกับผู้ใหญ่ของบ้านเธอแล้ว ทั้งสองคนก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าเธอไม่ไปต่างหากที่ดูไม่ค่อยสมควร

            แต่ว่า…อี้เป่ยซีดึงปลายแขนเสื้อของลั่วจื่อหาน บิดไปมา พวกเขาจะต้องรู้เรื่องของเธอตอนที่อยู่ประเทศ U แล้วสินะ พวกเขาจะมองเธออย่างไร เธองี่เง่ากับเรื่องนี้มาก ถ้าหากวางตัวไม่ดี พ่อแม่ของเขาจะรังเกียจเธอหรือเปล่า…

            “ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป ไม่เป็นไรหรอกเป่ยซี”

            อี้เป่ยซีเหนื่อยใจ ที่จริงเธอไม่อยากไป แต่ว่าไม่ว่าจะมองด้านความรักหรือเหตุผลก็ต้องไปสักครั้ง อีกอย่างเธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าลั่วจื่อหานเติบโตมาในครอบครัวแบบไหน

            “ฉันไม่รู้” เธอขมวดคิ้ว ทำได้เพียงให้คำตอบคลุมเครือ

            ถ้าหากเป็นเพียงการเจอหน้ากันธรรมดา ลั่วจื่อหานก็คงไม่วุ่นวายใจแบบนี้ และก็คงไม่ถามความเห็นของเธออย่างระมัดระวังแบบนี้แล้วล่ะมั้ง

            แล้วเขาล่ะ เขาอยากให้เธอไปหรือเปล่า?

            ลั่วจื่อหานราวกับรับรู้ความกังวลของเธอ พูดขึ้นอย่างเอาใจใส่ “ฉันโตมากับปู่ตั้งแต่เด็ก เธอก็เจอเขาแล้ว”

            “แต่ว่ามันไม่เหมือนกันนี่นา ปู่กับพ่อแม่ มันไม่เหมือนกันนี่นา”

            ลั่วจื่อหานหัวเราะเบาๆ “ประโยคนี้พูดกับฉันก็พอนะ ถ้าปู่ได้ยินล่ะก็จะต้องไม่พอใจแน่”

            “อืม ยังดีที่ตอนนี้เขาไม่อยู่นี่”

            จู่ๆ ความคิดก็แวบเข้ามาในสมอง มุมปากของลั่วจื่อหานยกยิ้ม “เป่ยซี เธอฉลาดมาก”

            เรื่องง่ายๆ แบบนี้ทำไมเขาถึงมัวแต่ติดอยู่ที่เดิมกันนะ เขามักจะคิดอยู่เสมอว่าไม่อยากให้ทั้งสองฝ่ายเจอหน้ากันเพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง ทั้งๆ ที่ยังมีวิธีอื่นที่สามารถเผชิญหน้ากันได้โดยไม่มีศึกสงคราม

            คำชมกะทันหันของเขาทำให้อี้เป่ยซีทำตัวไม่ถูก เออออตามสองสามคำแล้วทั้งสองคนก็เดินออกจากห้องคนไข้ เมื่อมาอีกครั้งในช่วงบ่าย เยี่ยฉินก็ตื่นแล้ว เธอมองไปข้างนอกด้วยความร้อนรนเล็กน้อย

            อี้เป่ยซีรีบนั่งลงข้างเธอ “เป็นอะไรไป?”

            เธอเลียริมฝีปากที่ยังคงซีดขาว น้ำเสียงก็อ่อนแรงเล็กน้อย “มู่ลี่ไป๋ เขาสบายดีไหม?”

            ตอนแรกอี้เป่ยซีอยากบอกว่าสบายดี แต่ว่าเมื่อเห็นความสัมพันธ์ของทั้งสองคนแล้วก็ต้องการจะเติมเชื้อเพลิงให้กับเปลวไฟสักหน่อย แสร้งทำเป็นเคร่งขรึม “ลั่วจื่อจี้ยังดูเขาอยู่ อาการไม่ค่อยดี”

            เยี่ยฉินไม่ค่อยเชื่อคำพูดของอี้เป่ยซี มองลั่วจื่อหานอีกครั้ง เมื่อเห็นท่าทางที่เขายังคงเพิกเฉยเธอ อดไม่ได้ที่จะร้อนใจ

            “เขาเป็นอะไรหรือเปล่า ตอนนี้ยังไม่ฟื้นเหรอ ฉันไปเยี่ยมเขาได้หรือเปล่า?”

            อี้เป่ยซีตบๆ ไหล่ของเธอด้วยความห่างเหินมาก “คนที่ไม่เกี่ยวข้องกัน เธอจะกังวลไปทำไม ถึงยังไงก็เกี่ยวอะไรกับเธอ ทำไมต้องไปใส่ใจด้วย ดูแลร่างกายของตัวเองยังจะถูกต้องกว่า”

            เยี่ยฉินกัดริมฝีปาก “เป่ยซี เขาเป็นอะไรกันแน่ เธอบอกฉันได้ไหม ได้ไหม?”

            หลังจากผ่านโรคร้ายแรงมากแล้ว เยี่ยฉินเข้าใจว่าที่แท้ชีวิตนั้นบอบบางและยากจะคาดเดาแค่ไหน ทุกคนราวกับเป็นตัวพนันของพระเจ้า ต้องพึ่งพาโชคชะตาในการเอาชนะในแต่ละวันหรือในแต่ละวินาที ทุกคนต่างแขวนอยู่บนเส้นด้าย ราวกับว่าจะร่วงลงไปเมื่อไรก็ได้และจะมองกันไม่เห็นอีกเลย

            เธอกลัวมาก เธอไม่รู้ว่าถ้าหากเธอเห็นมู่ลี่ไป๋หายไปต่อหน้าต่อตา เธอจะทำเรื่องแบบไหนบ้างและจะเสียใจมากแค่ไหน

            “เป่ยซี” เธอเสียงสะอื้น อี้เป่ยซีกลัวจริงๆ ว่าน้ำตาเม็ดโตจะร่วงหล่นจากดวงตาของเธอในวินาทีต่อมา

            “อัยยา เธออย่าร้องเลย เขาไม่เป็นไร เมื่อกี้ฉันโกหกเธอ เธออย่าร้องนะ จริงๆ”

            เยี่ยฉินสะอึกสะอื้น “จริงเหรอ?”

            “อืม จริงๆ เขาพักผ่อนน้อยเพราะว่าเรื่องของเธอ เดี๋ยวก็ตื่น…” อี้เป่ยซีสังเกตเห็นรองเท้าหนังอยู่ที่ด้านหลัง กระโดดไปข้างหลังของลั่วจื่อหานทันที

            หลบสายตาที่ขุ่นเคืองเล็กน้อยของมู่ลี่ไป๋

            เธอสำนึกผิดแล้ว เธอก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าเยี่ยฉินจะร้องไห้ง่ายแบบนี้

            “นายปกป้องเธอไว้เถอะ” มู่ลี่ไป๋ยังคงบ่นเล็กน้อยขณะที่นั่งลงด้านหน้าอี้เป่ยซี

            “นายก็ปกป้องอยู่ไม่ใช่เหรอ” ลั่วจื่อหานพาเธอมาด้านข้าง ยื่นมือจิ้มๆ ปลายจมูกของเธอ ดวงตาที่ล้ำลึกยังคงมีความเอ็นดูเหมือนเก่า แล้วจูงมือของเธอเดินออกไปจากห้องคนไข้

            “คุณไม่เป็นไรนะ” เพราะว่าเยี่ยฉินเพิ่งร้องไห้ บนใบหน้าจึงยังมีคราบน้ำตาติดอยู่ มู่ลี่ไป๋เอื้อมมือช่วยเธอเช็ดมัน เธอมองเขาอย่างว่าง่ายราวกับว่าได้เห็นดอกไม้ผลิบาน

            “หน้าผมมีอะไรติดอยู่เหรอ?” มู่ลี่ไป๋รินน้ำ ต้องการจะประคองเธอขึ้นมา แล้วป้อนเธอดื่มจนหมดแก้วอย่างระมัดระวัง

            “อี้เป่ยซีนี่หน้าด้านจริงๆ” เขาวางแก้วกลับที่เดิมพร้อมบ่น

            เยี่ยฉินกัดริมฝีปากด้วยความเขินอายเล็กน้อย “เขาก็แค่อยากจะ…” เธอต้องการจะทำอะไรเยี่ยฉินเข้าใจอยู่แล้ว เธอก้มหน้า ขนตายาวซ่อนเร้นความรู้สึกของตัวเอง ด่าทอความขี้ขลาดของตัวเองอยู่ในใจ

            ช่างเป็นคนที่ไม่เอาไหนซะเลย ทำไมถึงยังได้กลัวไปซะทุกเรื่องแบบนี้ ทำไมถึงไม่บอกเขาไปอย่างกล้าหาญเลยล่ะ เธอเพียงต้องการจะรู้ว่าเธอชอบเขาหรือเปล่า

            ทำไมถึงไม่บอกเขาไปอย่างอาจหาญว่า มู่ลี่ไป๋ เมื่อก่อนฉันชอบคุณมากๆ แต่ว่าตอนนี้ฉันต้องการเริ่มชีวิตใหม่แล้วจริงๆ ฉันตัดสินใจว่าฉันไม่อยากชอบคุณแล้ว

            “หืม? เขาอยากทำอะไรเหรอ?”

            เยี่ยฉินหันหน้าไปอีกทาง คนที่อยู่ข้างๆ ไม่ยอมลดละง่ายๆ “อี้เป่ยซีนี่ว่างเกินไปจริงๆ คิดจะหาคาวมบันเทิงจากคนอื่น”

            “คุณ ไม่เป็นไรนะ” มู่ลี่ไป๋ต้องการพูดต่ออีกสองสามคำแต่กลับถูกความห่วงใยฉับพลันของเยี่ยฉินทำเอาทำตัวไม่ถูก สำลักน้ำลายทันที เขาไออยู่ข้างเตียงไม่หยุด ดูเหมือนเสียงหัวเราะแผ่วเบาของผู้หญิงปะปนอยู่ท่ามกลางเสียงไอของเขา

        ราวกับเสียงลมตีระฆังอยู่ที่ชายหาด

————

ตอนที่ 173 โชคชะตาฟ้าลิขิต (8)

             อี้เป่ยซีไม่ได้บอกแม่ของตัวเองอย่างชัดเจน แต่หาข้ออ้างไปเรื่อยแล้วพาลั่วจื่อหานไปยังโรงพยาบาลที่เยี่ยฉินอยู่อย่างรวดเร็ว

        “เธอระวังหน่อยสิ” ลั่วจื่อหานดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนของตัวเอง เพื่อลงความความเร็วของอี้เป่ยซีลง

            “ฉัน ฉันรีบนี่นา ยังไงฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้ยอมแพ้แบบนี้” อี้เป่ยซีนิ่วหน้า คว้าเสื้อของลั่วจื่อหานต้องการนำไปข้างหน้า

            เขาส่ายหน้า วางมือโอบอยู่บนเอวของอี้เป่ยซี

            อี้เป่ยซีมองหมายเลขประตูห้องด้วยความร้อนใจ ผลักเข้าไป เยี่ยฉินกำลังถือแก้วน้ำ เมื่อเห็นอี้เป่ยซีที่เดินหน้าเข้ามาก็กระพริบตา

            “เธอมาได้ยังไง”

            อี้เป่ยซีต้องการวิ่งเข้าไป แต่ถูกลั่วจื่อหานดึงคอเสื้อเอาไว้ เธอหน้าบึ้ง เดินเข้าไปหาเยี่ยฉินทีละก้าวๆ

            “เธอรู้เรื่องหมดแล้วเหรอ?” เยี่ยฉินมีท่าทางสงบ วางแก้วลงบนโต๊ะเงียบๆ จับมือน้อยๆ ที่อบอุ่นของเธอเบาๆ

            “ข้างนอกไม่หนาวเหรอ?”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า ดึงๆ แขนเสื้อของลั่วจื่อหานเป็นสัญญาณให้เขาออกไป เขายกมุมปากขึ้น จากไปแล้วปิดประตู

            “เยี่ยฉิน ลองดูเถอะ ลั่วจื่อหานบอกว่า ว่ามีลั่วจื่อจี้อยู่เธอจะต้องไม่เป็นไรแน่ เขาเก่งเรื่องนี้ที่สุดแล้ว”

            “พวกเราออกไปเดินเล่นกันเถอะ”

            อี้เป่ยซีเม้มปาก หยุดครู่หนึ่งจึงพยักหน้า ประคองเยี่ยฉินแล้วเดินออกไป

            อากาศกำลังดี ลมอ่อนโชยมาทำให้รู้สึกสบายมาก ทั้งสองคนประคองกันและกัน

            “เธอก็เลยคิดจะเก็บเด็กไว้?”

            อี้เป่ยซีมุ่ยปาก “พวกเรากำลังคุยเรื่องของเธออยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาเรื่องฉันอีกแล้วล่ะ”

            เยี่ยฉินหัวเราะ “เรื่องฉันไม่มีอะไรน่าคุยหรอก เป่ยซี มันทำได้จริงเหรอ?”

            อี้เป่ยซีพยักหน้าหงึกหงัก “จริงสิๆ อีกอย่าง ลั่วจื่อจี้ยังบอกว่า เพราะกรณีของเธอค่อนข้างพิเศษ เข้ากับโครงการที่เขาจะทำตอนนี้พอดี ฉะนั้นเธอไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายกับกำลังคนเลย”

            “เยี่ยฉิน ลองดูสักครั้งเถอะ ต่อให้…”

            “อาซ้อ” ลั่วจื่อจี้จัดแต่งทรงผม เดินเข้ามาหาอี้เป่ยซีอย่างรวดเร็ว “ทำไมไม่ให้พยาบาลเฝ้าล่ะ พี่ชายผมล่ะ?”

            อี้เป่ยซีมองเขาอย่างหัวเสีย ‘เมื่อกี้เธอกำลังจะตอบตกลงแล้วเชียว จู่ๆ นายจะโผล่มาทำไม’ “อ๋อ ฉันมาเดินเล่นกับเยี่ยฉิน”

            ลั่วจื่อจี้มองเยี่ยฉิน “ให้ผมดูแลเขาเถอะ อาซ้อไปตรวจครรภ์กับพี่ชายผมดีกว่าไหม?”

            “ไม่ต้องหรอก นายว่างหรือไง?”

        “อืม ตอนนี้ก็มีแค่เรื่องของเยี่ยฉินเรื่องเดียว ผมก็ไม่ได้ยุ่งอะไร แค่เขาพยักหน้าก็เริ่มได้เลย ยังมีอะไรอีกนะ ก็มู่ลี่ไป๋น่ะสิ ทำให้เขาลำบากจริงๆ เลย”

            เยี่ยฉินพูดขึ้นอย่างอดใจไม่ไหว “เขาเป็นอะไรไป”  อี้เป่ยซีรู้สึกว่ามือที่ผอมบางเห็นกระดูกบีบแขนตัวเองแน่นเล็กน้อย เธออดไม่ได้ที่จะทำหน้านิ่ว

            ลั่วจื่อจี้ไม่ได้มองเธอ “หา ก็แค่เรื่องเยอะนิดหน่อย หากเขาอยากอยู่ข้างๆ ก็ต้องเข้าใจนิสัยของฉัน ไม่อย่างนั้นจะร่วมมือกับฉันได้ยังไง”

            “หา เขาไม่ถนัดทางนี้ไม่ใช่เหรอ?”

            “อืม ที่จริงก็ใช้ได้น่ะ ถ้าเป็นผู้ช่วยก็โอเคอยู่ แค่สไตล์ของพวกเราไม่เหมือนกัน”

            มือของเยี่ยฉินยิ่งบีบแน่น

            “เยี่ยฉิน” อี้เป่ยซีสะกิดเธอด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อย “เจ็บ”

            “ขอโทษ ขอโทษ” เยี่ยฉินรีบชักมือกลับ ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

            “เป่ยซี” ลั่วจื่อหานเห็นสองคนที่ยืนอยู่ด้วยกัน เข้าไปใกล้มือของลั่วจือจี้ที่วางอยู่บนตัวของอี้เป่ยซี ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนตัวเองอย่างแนบเนียน แล้วถอยไปด้านหลังหนึ่งก้าว แยกทั้งสองคนออกจากกัน

            “ทำไมออกมาซะล่ะ”

            “เยี่ยฉินบอกว่าอยากออกมาเดินเล่น ฉันก็เลยออกมาเป็นเพื่อนเขา” ลั่วจื่อหานจูงมือของเธอ ถอยหลบไปด้านหลัง เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดขาวของมู่ลี่ไป๋

            ลั่วจื่อจี้หัวเราะ “ฉันก็เป็นหมาหัวเน่าสินะ ไปละๆ จะได้ไม่เศร้า”

            ‘ใช่ๆ นายควรจะไปตั้งนานแล้ว’ อี้เป่ยซีพยักหน้าอยู่ในใจ ลั่วจื่อหานก็พาอี้เป่ยซีจากไปเงียบๆ

            “พวกเราจะไปไหน?” อี้เป่ยซีดึงเสื้อของลั่วจื่อหานพูดเสียงเบา

            “ตรวจครรภ์”

            อี้เป่ยซีขมวดคิ้ว “ฉัน ฉันคิดว่าวันนี้พวกเราเพิ่งลงจากเครื่อง รู้สึกไม่ค่อยสบาย ถ้ายังไงพวกเราไปพักผ่อนกันก่อนดีไหม?”

            “เมื่อกี้ทำไม่คิดไปพักผ่อน”

            “หา ฉันเหนื่อยมาก…”

            เยี่ยฉินมองดูแผ่นหลังของทั้งสองคนที่เดินแอบอิงกันจากไป เปี่ยมไปด้วยความอิจฉา

            “เยี่ยฉิน”

            “คนเป็นหมอก็มีจิตใจเหมือนพ่อแม่ ขอบคุณพวกคุณค่ะ” เยี่ยฉินถอยหลังไปช้าๆ “ต้องฝากพวกคุณแล้ว”

            “อืม” ข้อนิ้วของมู่ลี่ไป๋ขาวเล็กน้อยเพราะออกแรง เขาข่มอารมณ์ที่ปะทุอยู่ในใจ เผยรอยยิ้มที่ห่างเหินเป็นอย่างยิ่ง

            สองวันต่อมา…

            เดิมทีอี้เป่ยซีอยากไปเยี่ยมเยี่ยฉินตั้งแต่เช้า ผลก็คือเมื่อคืนวุ่นวายจนดึก อีกทั้งยังถูกลั่วจื่อหานรั้งไว้ จนกระทั่งสิบโมงกว่าจึงรีบไปอาบน้ำ

            “กินข้าวก่อนแล้วค่อยไปเถอะ” ลั่วจื่อหานพันอี้เป่ยซีด้วยเสื้อผ้าอีกชั้น แล้วจูงมือของเธอ

            อี้เป่ยซีดึงๆ เสื้อบนตัว “ฉันอยากไปเยี่ยมเขาเร็วหน่อย ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง”

            “เธอต้องให้ช่องว่างพวกเขาหน่อยสิ ลั่วจื่อจี้บอกแล้วว่าสิบโมงกว่าถึงจะตื่น จะรีบทำไม?”

            อี้เป่ยซีครุ่นคิด ซุกอยู่บนตัวลั่วจื่อหาน “นายนี่รอบคอบจริงๆ เลย จูบนายทีนึง”

            “ตอนนี้มาคิดถึงฉันเหรอ?”

            อี้เป่ยซีกอดเขาอย่างเอาอกเอาใจ “เปล่าๆ คิดถึงนายตลอดเวลาแหละ”

            ในห้องคนไข้ มู่ลี่ไป๋มองคนที่อยู่บนเตียงตลอดเวลา ขยี้ตาที่ระคายเคืองเล็กน้อยของตัวเอง บนใบหน้ามีรอยยิ้มพึงพอใจ

            “เยี่ยฉินดีจังเลย คุณไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว”

            มือของเยี่ยฉินขยับ ขณะที่ลืมตาขึ้นก็ได้ยินเสียงดังตึง

            “มู่ลี่ไป๋ มู่ลี่ไป๋” เสียงของเธออ่อนแรงเล็กน้อย คนที่อยู่บนพื้นเหมือนจะได้ยิน ยิ้ม แล้วหลับตาสนิท

            เยี่ยฉินรู้สึกว่าดวงตาของตัวเองเต็มไปด้วยน้ำตา เธอเรียกชื่อของเขา “มู่ลี่ไป๋ คุณตื่นสิ มีใครอยู่หรือเปล่า มู่ลี่ไป๋…”

            ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก อี้เป่ยซีได้ยินเสียงแผ่วเบาแล้วรีบพุ่งเข้าไป

            “เป็นอะไรไป มู่ลี่ไป๋เป็นอะไรไป?”

            ลั่วจื่อหานขมวดคิ้ว ประคองคนที่อยู่บนพื้นขึ้นมา “วุ่นวายจริงๆ”

            ลั่วจื่อจี้ก็เดินหาวเข้ามา “หา เกิดอะไรขึ้น มู่ลี่ไป๋เป็นอะไรไป?”

            “จะพูดมากทำไม รีบพาคนออกไปเร็ว” ลั่วจื่อหานมองเขา ลั่วจื่อจี้เข้าใจในทันที พาคนออกไป อี้เป่ยซีนั่งลงข้างเยี่ยฉิน

            “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร มู่ลี่ไป๋ไม่เป็นอะไรหรอก เธอวางใจเถอะ วางใจเถอะ มู่ลี่ไป๋ไม่เป็นอะไร แค่เหนื่อยเกินไปหน่อย เธอไม่ต้องเป็นห่วง”

            เยี่ยฉินพยักหน้าอย่างอ่อนแรง แล้วหลับตาลงช้าๆ

            อี้เป่ยซีก็ไม่ได้พูดอะไรมากอีก ช่วยเธอทำความสะอาดแล้วเดินออกไป

            “เขาเป็นอะไรไป?” อี้เป่ยซีดึงๆ เสื้อของลั่วจื่อหาน ถามด้วยความเป็นกังวล

            “ไม่มีอะไร แค่เหนื่อยเกินไป”

        ลั่วจื่อจี้พูดขัด “ไม่ได้พักผ่อนมาสามวันแล้ว เป็นใครก็ทนไม่ไหวหรอก อาซ้อไม่ต้องเป็นห่วง แต่ว่าเรื่องนี้ก็ถือว่าจบแล้ว ผมกลับไปได้แล้วสิ”

————

ตอนที่ 172 โชคชะตาฟ้าลิขิต (7)

             มุมปากด้านขวาของมู่ลี่ไป๋ยกยิ้ม นึกถึงตัวเองเมื่อก่อนที่ทำตัวเป็นเด็กไม่ยอมพูดจา ไม่น่าล่ะเธอถึงได้ตำหนิเขา ไม่น่าล่ะเธอถึงคิดที่จะจากเขาไป

            ลมพัดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง มู่ลี่ไป๋ห่มผ้าให้เยี่ยฉิน “ไม่ยอมตื่นขึ้นมาอีกแล้วใช่ไหม?” เขามองนาฬิกาบนมือของตัวเอง ตอนนี้ผ่านไปนานแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ จากคนที่อยู่บนเตียง ความขมขื่นผุดขึ้นในใจของเขา เพราะว่าเขาอยู่ข้างกายเธอ ในจิตใต้สำนึกจึงไม่อยากเจอเขา

            มือของเขาสั่น เดินไปยังข้างหน้าต่าง ยื่นมือลูบไล้ช่องหน้าต่างสีขาวบริสุทธิ์

            เขายังจำได้หลังจากที่เยี่ยฉินวางสายไปแล้ว ไม่ว่าเขาทำอย่างไรก็ไม่สามารถสงบจิตใจของตัวเองลงได้ กระโดดออกจากหน้าต่างทันที คนในสวนทำเป็นมองไม่เห็น ชั้นสองนั้นค่อนข้างสูง มู่ลี่ไป๋เหมือนกับได้ยินข้อเท้าของเขาส่งเสียงไม่สมดุลย์กัน เขาพุ่งไปที่รถของตัวเองอย่างทะลุกทุเล แล้วออกไป

            เธออยู่ที่ไหน? มู่ลี่ไป๋ครุ่นคิดครู่หนึ่ง มาถึงบาร์แห่งหนึ่งข้างมหาวิทยาลัยด้วยความแน่วแน่มาก เขายังจำได้ว่าเขาเคยบอกเธอว่าอย่ามาที่นี่

            มู่ลี่ไป๋เห็นเยี่ยฉินถูกรายล้อมไปด้วยผู้คน มือก็กำแน่นด้วยความโกรธ เขาเตะทุกอย่างที่ขวางทางเขา คว้าข้อมือของเยี่ยฉินอย่างแรง

            “คุณทำอะไรน่ะ” เยี่ยฉินดิ้นรนไม่หยุด มู่ลี่ไป๋ไม่พูดจา เมื่อเธอเห็นว่าตัวเองไม่สามารถดิ้นหลุดได้ ก็ก้มลงกัดแขนของมู่ลี่ไป๋อย่างแรง จนกระทั่งกลิ่นเลือดที่หนักหน่วงบุกเข้าไปในโพรงจมูก ก็ไม่เห็นว่ามู่ลี่ไป๋จะมีท่าทีปล่อยมือ

            “พอแล้วยัง?” เดิมทีมู่ลี่ไป๋อยากจะหัวเราะ แต่ว่าใบหน้านั้นแข็งทื่อจนตัวเองไม่สามารถควบคุมได้ เหลือบมองอย่างเย็นชา

            เขากวาดตามองคนรอบกายเยี่ยฉินอย่างเยือกเย็น แววตาที่เย็นเยียบนั้นทำให้ทุกคนอดไม่ได้ที่จะสั่นด้วยความกลัว และก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว

            “คุณปล่อยนะ ฉันไม่อยากไปกับคุณ คุณมีสิทธิ์อะไร”

            มู่ลี่ไป๋รู้สึกว่าเส้นเอ็นบนหัวเต้นตุบๆ เขาดึงเธอเข้ามากอด “พวกเรากลับไปค่อยคุยกัน”

            “ใครจะกลับไปกับคุณ พวกเราเลิกกันแล้ว ฉันไม่อยากกลับไปกับคุณ มู่ลี่ไป๋ คุณหาคนอื่นมาเล่นเกมส์เถอะ ไปหาคุณหนูหลี่คุณหนูจางของคุณซะ ฉันเยี่ยฉินใช่ว่าจะขาดคุณไม่ได้” เธอดิ้นรนสุดกำลังที่เธอมี อาศัยจังหวะที่มู่ลี่ไป๋เหม่อลอยผลักเขาออกไป ตัวเองก็ตุปัดตุเป๋สองสามก้าว

            “เยี่ย…”

            เยี่ยฉินมองเขาอย่างเย็นชา แววตาที่เย็นชาไม่คุ้นเคยนั้นทำให้มู่ลี่ไป๋หยุดเดิน

            “เยี่ยฉิน”

            เยี่ยฉินดึงกระเป๋าที่อยู่ข้างเคาน์เตอร์เข้ามากอด เดินลับสายตามู่ลี่ไป๋ด้วยแผ่นหลังที่ตั้งตรง

            ความห่างเหินและเย็นชา กันทุกคนออกจากรอบตัวเขา

            ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้?

            มู่ลี่ไป๋ห้ามปรามตัวเองไม่ให้เดินตามไป “สนุกไหม?” สามคำสั้นๆ ทำให้ทุกคนแตกตัวเป็นนกแตกรัง เขาซดเหล้าอย่างเอาเป็นเอาตายแก้วแล้วแก้วเล่า

            มู่ลี่ไป๋ส่ายหน้า ปิดหน้าต่าง พิงหน้าต่างมองเยี่ยฉิน

            “ถ้าลูกไม่ไป แม่จะก็ตายอยู่ที่โรงพยาบาลนี่แหละ”

            “แม่ครับ ทำไมแม่ชอบบังคับผมอยู่เรื่อย”

            “แม่บังคับแก แกต่างหากที่บังคับแม่ แกทำให้แม่ผิดหวังเกินไปแล้ว หึ ถ้าแกไม่ไป แม่ก็จะคิดซะว่าไม่เคยมีลูกชายอย่างแก เรื่องของแม่แกก็ไม่ต้องมายุ่ง”

            “แม่”

            “คุณนายมู่ คุณนายมู่ คุณหมอ…” เสียงดังอลหม่านดังมาจากปลายสาย…

            เขามองดูเบอร์ที่คุ้นเคยบนโทรศัพท์มือถือ ผ่านไปเนิ่นนานก็ไม่มีความกล้าที่จะกดรับสาย เขาครุ่นคิดแล้วส่งข้อความไป

        ดังก้อนหินที่จมสู่ทะเลลึก เขาไม่เห็นเยี่ยฉินฟื้นขึ้นมาตลอดทั้งคืน

            เขาควรจะทำอย่างไร จึงจะสามารถรักษาความสมดุลย์ของความสัมพันธ์นี้ได้

            “ลี่ไป๋ ลูกอย่าเอาแต่ใจได้ไหม”

            “คุณพ่อ”

            “ลูกคิดให้ดี พ่อจะไม่พูดมาก แม่ของลูก…เพื่อลูกแล้ว”

            “ผมรู้แล้วครับ”

            คุณพ่อของมู่ลี่ไป๋รีบออกไปจากโรงพยาบาล ถอนหายใจ สองคนนี้ช่างน่ารำคาญจริงๆ

            เขาเดินเข้ามาที่เตียงของแม่ตัวเอง พูดด้วยเสียงต่ำที่สุด “แม่ครับ ผมจะไป แต่ว่ามีเงื่อนไขนึง”

            มือของผู้หญิงที่อยู่บนเตียงขยับ แต่ยังไม่คิดที่จะลืมตา

            “ไว้ผมกลับมาแล้ว เรื่องหลังจากนั้นปล่อยให้ผมตัดสินใจได้ไหมครับ?”

            “แม่อยากให้ผมไปประเทศ U ผมก็ไป อยากให้ผมประสบความสำเร็จในวงการแพทย์ ผมก็ทำให้ได้ แล้วก็มีความสุขด้วย แต่ว่าแม่ครับ เรื่องชีวิตรักของผมให้ผมตัดสินใจได้ไหม”

            “แม่ครับ เยี่ยฉินเป็นผู้หญิงที่ดีมากๆ จริงๆ ไว้แม่ได้รู้จักกับเขาสักพักนึงแล้ว แม่ก็จะชอบเขาเหมือนกัน”

            “ลี่ไป๋”

            “แม่ ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ” พูดจบก็ออกจากห้องคนไข้ไป

            เธอนอนอยู่บนเตียง พิงอยู่บนเงาของลูกตัวเองที่กำลังจากไป รูปร่างเขาสูงใหญ่ ลูกของเธอโตแล้วจริงๆ

            เธอถอนหายใจ หลับตาลงอีกครั้ง อย่างน้อยเรื่องราวก็ได้รับการแก้ไขแล้ว

            มู่ลี่ไป๋กำลังคิดว่าถ้าตอนนั้นเขาจากไปโดยพูดอะไรสักอย่าง ตอนนี้มันจะแตกต่างกันหรือเปล่า?

            หรือว่าทุกอย่างได้ถูกกำหนดไว้แล้ว เขาจะจากไปหรือไม่ก็มีอะไรแตกต่างล่ะมั้ง

            จู่ๆ ประตูก็เปิดออก ผู้ชายคนหนึ่งที่แต่งตัวเป็นหมอเดินเข้ามา เขาพิงอยู่ข้างมู่ลี่ไป๋ วางข้อศอกไว้บนบ่าของเขา

            “ยังไม่ตื่น?”

            “อืม”

            “หึ” เขานวดคางของตัวเอง “ตั้งใจแหละ น่าจะตื่นตั้งนานแล้ว”

        เยี่ยฉินได้ยินพวกเขาสองคนคุยกัน มือที่อยู่ใต้ผ้าห่มออกแรงเล็กน้อย

            มู่ลี่ไป๋กวาดสายตา พูดเสียงเบา “ช่วงนี้ร่างกายไม่ค่อยดี ไปคุยข้างนอก”

            “ไม่ต้องหรอก” ลั่วจื่อจี้ย่นจมูก “พี่ชายกับอาซ้อของฉันรู้เรื่องนี้แล้ว อาซ้องอแงว่าจะมา”

            “อี้เป่ยซี?”

            ลั่วจื่อจี้พยักหน้าอย่างจนปัญญาเล็กน้อย “ฉะนั้นนะ ให้ฉันได้สร้างความประทับใจต่อหน้าพี่สะใภ้อย่างเร็วที่สุดเถอะ”

            มู่ลี่ไป๋บีบๆ คิ้ว “อืม”

            “ยากมากเลยเหรอ? ให้ฉันช่วยไหม?”

            “ไม่ต้อง” พูดจบก็ก้าวออกไปจากห้องคนไข้อย่างสง่างามแล้ว ลั่วจื่อจี้ออดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าอยู่ด้านหลังเขา

            มู่ลี่ไป๋นี่เหมือนกับลั่วจื่อหานจริงๆ สมองไม่รู้จักคิด

            “คุณหนูเยี่ย?”

            เยี่ยฉินไม่ได้ตอบสนอง ลั่วจื่อจี้หัวเราะ เดินมาด้านข้าง

            “ผมไม่อยากก้าวก่ายเรื่องของพวกคุณหรอกนะ แต่ว่าคุณหนูเยี่ย คุณไม่อยากลองดูสักครั้งจริงๆ เหรอ มีผมอยู่ คุณก็จะได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แต่ถ้าคุณยังดึงดันต่อไป ผมก็รับประกันอะไรไม่ได้แล้ว”

        “คุณหนูเยี่ย รักษาตัวให้ดี” พูดจบก็เดินลากเท้าจากไปแล้ว เยี่ยฉินจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น

————

ตอนที่ 171 โชคชะตาฟ้าลิขิต (6)

             ลั่วจื่อหานกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ปล่อยให้น้ำตาของเธอร่วงอยู่บนเสื้อของตัวเอง

            “ฉัน ฉันอยากไปเยี่ยมเขา”

            “ได้”

            “เขาจะไม่เป็นไรใช่ไหม” ดวงตาของอี้เป่ยซีแดงก่ำ ดวงตาที่มองลั่วจื่อหานเต็มไปด้วยความต้องการที่พึ่งพิงและรอคอย เขาอดไม่ได้ที่จะกลืนคำพูดก่อนหน้านี้ลงไป พยักหน้า

            “จะไม่เป็นไร”

            ขณะที่เยี่ยฉินลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองถูกมู่ลี่ไป๋ส่งมาที่โรงพยาบาลแล้ว ไฟที่อยู่ด้านบนค่อนข้างเยือกเย็นจนทำให้รู้สึกระคายเคืองตา เธอค่อยๆ ปรับตัวให้เข้ากับแสง หันไปก็เห็นคนที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียง

            มู่ลี่ไป๋ราวกับว่าฝันไม่ดีนัก คิ้วขมวดกัน เยี่ยฉินอดไม่ไหวที่จะยื่นมืออกไป แต่หยุดชะงักวินาทีก่อนที่จะสัมผัสตัวเขา

            ดึงมือของตัวเองกลับมาด้วยความนุ่มนวลที่สุด

            เยี่ยฉินเอ๋ย ตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่?

            เธอมองไปที่มู่ลี่ไป๋

            แล้วตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่?

            เมื่อก่อนบอกว่าจะไม่มีวันมาเจอเธออีกแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่กลัวว่าเธอจะเข้าใจผิดหรอกเหรอ ตอนนี้ทำไมถึงมาอยู่ข้างกายเธอได้ ทำไมถึงอยากให้เธอรับการรักษา

            เยี่ยฉินมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ามืดหม่นเล็กน้อย ไม่สามารถบอกเวลาตอนนี้ได้อย่างชัดเจน เธอหันไปมองคนที่อยู่ข้างเตียงอีกครั้ง ตอนนี้ผ่านไปแปดปีแล้ว ใบหน้าของมู่ลี่ไป๋โดยรวมไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก เพียงแค่มีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เย็นชามากขึ้น

            พวกเขาทั้งสองคนเลือกที่จะแยกทางกันตั้งแต่เมื่อไรกันแน่นะ? เมื่อก่อนเยี่ยฉินมักจะนึกอยู่เสมอแต่ทำอย่างไรก็นึกไม่ออก เธอไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงกะทันหันแบบนี้ ไม่อยากจะเชื่อว่าพฤติกรรมทั้งหมดเป็นเพียงแค่การแสดง เธอไม่รู้ว่ามู่ลี่ไป๋ได้อะไรจากตัวเธอด้วยความเพียรพยายามอย่างนี้

            เธอหรี่ตาลง ซ่อนเร้นความรู้สึกของตัวเองที่กำลังจะท่วมท้นขึ้นมาอีกครั้ง มือของมู่ลี่ไป๋ขยับ เยี่ยฉินรีบหลับตาลง

            มู่ลี่ไป๋มองคนที่อยู่บนเตียง สีหน้าของเยี่ยฉินขาวซีดเนื่องจากอาการป่วย เธอซูบตอบลงมาก การหายใจก็แผ่วเบาราวกับว่ามันจะหายไปโดยสิ้นเชิงในวินาทีต่อมา ให้ความรู้สึกเหมือนใกล้จะโปร่งใส

            เขายื่นมือออกไปหยิบผมที่ติดมุมปากของเยี่ยฉินออก ริมฝีปากของเธอก็ไร้สีเลือดและแห้งผาก เมื่อลูบผ่านผิวหนังก็ให้สัมผัสหยาบกร้านเล็กน้อย แต่มันยังทำให้หัวใจของมู่ลี่ไป๋สั่นไหว

            ตอนนี้มีอะไรที่รั้งคุณได้บ้าง? ทำไมถึงไม่อยากลอง มันเป็นการดีกว่าที่จะจากไปมากกว่าที่จะเจอผมอีกครั้งจริงๆ เหรอ?

            เยี่ยฉิน เพียงแค่ เพียงแค่คุณยอมที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป ผม ผมทำอะไรก็ได้ จะให้ผมไม่โผล่มาให้คุณเห็นหน้าอีกก็ได้ แต่ว่าทำไมต้องเด็ดขาดกับตัวเองแบบนี้ ผมต้องทำยังไงถึงจะทำให้คุณอยู่ต่อได้

            ดูเหมือนว่าเขาไม่เคยมีวิธีที่จะรั้งเธอไว้ได้เลย

            น้ำตาหยดหนึ่งร่วงแหมะอยู่บนใบหน้าของเยี่ยฉิน ขนตาของเธออดไม่ได้ที่จะสั่นไหว ดวงตาของมู่ลี่ไป๋มีความลนลานทำตัวไม่ถูกอยู่ชั่วขณะ เขากลั้นหายใจ ลืมการเคลื่อนไหวของตัวเอง เมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ด้านล่างไม่ตื่น จึงถอนหายใจเบาๆ

            เยี่ยฉิน คุณต้องการอะไรกันแน่ จะให้ผมทำยังไงกันแน่?

            มู่ลี่ไป๋หลับตา ภาพในอดีตประดังเข้ามาในสมองของเขาชั่วขณะหนึ่ง วันเวลาที่ฟังเพลงอยู่บนรถ รอยยิ้มของเยี่ยฉิน เวลาที่เขาสารภาพรัก ท่าทางน่ารักของเยี่ยฉินที่ทำตัวไม่ถูก เมื่อนึกถึงความทรงจำแสนหวานในอดีต มุมปากของมู่ลี่ไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้ม รอยยิ้มค่อยๆ แข็งทื่ออยู่บนใบหน้า คิ้วก็ขมวดกันแน่นกว่าเดิม

            “แม่ ผมไปไม่ได้นะครับ”

            “แม่คุยกับมหา’ลัยของลูกแล้ว พวกเขาก็อนุมัติแล้ว มหา’ลัยที่ประเทศ U ก็ส่ง offer มาแล้ว มู่ลี่ไป๋ ลูกจะทำให้ความพยายามทั้งหมดของแม่หลายปีนี้สูญเปล่าเพื่อประโยชน์ของตัวเองไม่ได้หรอกนะ”

            “นั่นเป็นความคิดของแม่ มันไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากทำตั้งแต่แรก แม่ก็แค่อยากใช้ผมไปทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ ทั้งๆ ที่แม่เองก็ไปสอนต่อได้ นั่งอยู่ในตำแหน่งที่สูงที่สุดได้ แต่ว่าทำไมต้องทำลายทุกอย่างของผมด้วย” ดวงตาของมู่ลี่ไป๋แดงก่ำเนื่องด้วยความตื่นเต้น แม่ของเขาตัวสั่น เสียง ‘เพี๊ยะ’ ดังขึ้น ทั้งสองคนต่างยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น

            คุณแม่มองมือของตัวเองด้วยความตื่นตกใจเล็กน้อย ยังคงมองลูกชายของตัวเองด้วยความหนักแน่น “แม่จะไม่ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นทำลายอนาคตของลูกอย่างเด็ดขาด”

            “ที่แม่ทำต่างหากคือการทำลายชีวิตของผมจริงๆ”

            เธอยิ้มอย่างเย็นชา เดินออกไปจากห้องทีละก้าว ปิดประตูแล้วล็อค การกระทำนั้นง่ายดายราวกับว่าได้ซ้อมอยู่ในหัวนับครั้งไม่ถ้วน

            “แม่ แม่จะทำไม่ได้นะ”

            “ลูกคิดดูให้ดี แม่ต้องไปคุยกับแฟนสาวตัวน้อยของลูกคนนั้น”

            เธอสาวเท้าจากไป ไม่สนใจเสียงร้องตีโพยตีพายที่อยู่ด้านหลังตัวเอง เมื่อลงบันไดขั้นสุดท้ายแล้ว เธอมองขึ้นไปที่ราวบันไดบนชั้นสอง ดวงตาที่ขุ่นมัวอยู่แล้วมีความผิดหวังอันหนักอึ้ง

            มู่ลี่ไป๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา ตอนนี้ตัวเองเป็นแบบนี้แล้ว คุณแม่ก็คงจะพอใจมากแล้วสินะ ทำทุกสิ่งที่เธอต้องการให้เขาทำแล้ว ได้นั่งอยู่ในตำแหน่งที่เธอต้องการมากที่สุดแล้ว…

            “เยี่ยฉิน…คุณอยู่ที่ไหน ทำไมเสียงดังจังเลย” เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่หลอกมาจากคุณน้าในบ้าน รีบกดหมายเลขที่คุ้นเคยอย่างรวดเร็ว

            “คุณชายผู้สูงส่ง? หาฉันมีอะไรคะ รู้สึกว่าชีวิตน่าเบื่อเหรอ อยากได้อะไรจากตัวฉันอีก?”

            “คุณอยู่ที่ไหน?”

            “ฉันจะอยู่ที่ไหนได้ล่ะ คนยากจนธรรมดาที่ไม่มีความสามารถอย่างพวกเราจะไปอยู่ที่ไหนได้ ก็ต้องอยู่ในสถานที่สวยหรู แอบซ่อนความพ่ายแพ้ของตัวเอง เพื่อไปหลอกล่อเจ้าชายผู้สูงส่งแบบคุณยังไงล่ะ”

            เขาได้ยินเสียงหัวเราะไม่เกรงใจของเยี่ยฉิน เขาก็พอจะจินตนาการได้ว่าตอนนี้เธออยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหน เมื่อได้ยินเสียงผู้ชายที่พูดคุยกับเธออยู่ข้างๆ มู่ลี่ไป๋แทบอดไม่ไหวที่จะปรากฏตัวต่อหน้าเธอในตอนนี้ แล้วผลักไสคนที่อยู่รอบข้างเธอทั้งหมดไปซะ

            “กลับบ้าน” เขาข่มความโกรธไว้ในใจ พยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบที่สุด

            “อ๋อ กลับบ้าน พวกคุณอยากกลับบ้านกับฉันไหม?”

            การยั่วยุที่อาจหาญและโจ๋งครึ่ม ทำให้ข้อนิ้วของมู่ลี่ไป๋ซีดขาวเล็กน้อย “เยี่ยฉิน อย่าให้ผมพูดเป็นรอบที่สอง ตอนนี้รีบออกไปจากที่นั่นเดี๋ยวนี้ กลับบ้านไปซะ”

            “ฮ่าๆๆ ทำไมล่ะ แค่อนุญาตให้คุณเล่นสนุกกับคนอื่นได้ ฉันมีโอกาสก็เล่นสนุกบ้างไม่ได้เหรอ? มู่ลี่ไป๋ คุณคิดว่าคุณเป็นใคร ฉันเยี่ยฉินทำไมต้องสนใจคุณขนาดนั้นด้วย”

            “ฉันเหนื่อยกับคุณมานานแล้ว คุณก็เป็นเพียงเจ้าชายหน้าโง่ที่คิดว่าตัวเองเก่งนักเก่งหนา คุณไม่รู้อะไรสักอย่าง คุณไม่รู้ว่าคนคนนึงก็เสียใจเป็น คุณไม่รู้ว่าต้องปฏิบัติต่อความรู้สึกด้วยความจริงใจ ตอนนี้ฉันจะบอกคุณให้นะ ระหว่างพวกเราสองคนมันจบแล้ว”

            ยังไม่ทันรอให้มู่ลี่ไป๋พูด ทางนั้นก็วางสายไปแล้ว มู่ลี่ไป๋ขว้างโทรศัพท์มือถือลงบนเตียงอย่างแรง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ตัวเองลงทุนไปมากขนาดนั้น ไม่ลังเลที่จะต่อสู้กับครอบครัวของตัวเองเพื่อเธอ เพราะอะไรเธอถึงตัดความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาแบบนี้ เพราะอะไร

        แม้คนที่บอกลาก็ควรจะเป็นเขา

————

ตอนที่ 170 โชคชะตาฟ้าลิขิต (5)

             อี้เป่ยซีซุกอยู่ในอกของเขาอย่างสบายใจ มือวางอยู่บนมือของลั่วจื่อหาน รู้สึกได้ถึงความเงียบสงบที่เขามอบให้เธอ “อืม จริงสิ วันนี้มู่ลี่ไป๋โทรมาที่บ้าน เหมือนบอกว่าจะขอบคุณนายอะไรนี่แหละ”

            ลั่วจื่อหานตอบว่า อืม ไม่ได้พูดอะไรต่อ

            “พวกนายสองคนทำอะไรลับหลังฉัน?”

            ลั่วจื่อหานวางมือลงบนท้องของอี้เป่ยซี น้ำเสียงมีความขี้เล่น “ฉันจะกล้าทำอะไรได้”

            เมื่อได้ยินคำพูดของเขา อี้เป่ยซีกลับขึงขังทันที เธอลุกขึ้นมาจากเตียง “ฉันรู้สึกมาตลอดว่าช่วงนี้นายแปลกๆ ตอนแรกฉันนึกว่าพอท้องแล้วก็มีผลกระทบในด้านจิตใจ…นาย เจอเรื่องอะไรกวนใจหรือเปล่า?”

            ลั่วจื่อหานก็ลุกขึ้นนั่งด้วย หยิกๆ แก้มของเธอด้วยความผ่อนคลายมาก เพราะว่าตั้งท้อง ระยะหลังนี้อี้เป่ยซีจึงเจริญอาหารเป็นพิเศษ แก้มที่มีเนื้ออยู่แล้วยิ่งอ้วนกลมกว่าเดิม ในเวลานี้ทำให้เขาไม่อยากจะปล่อยมือ เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนตัวเอง วางคางไว้บนศีรษะของอี้เป่ยซีเบาๆ

            ช่วงนี้มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ? บางทีในสายตาของเธออาจจะใช่ แต่ว่าในสายตาของลั่วจื่อหาน นอกจากเรื่องของอี้เป่ยซีแล้วอย่างอื่นก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องอะไร แม้ว่าระยะหลังนี้จะเจอเรื่องที่ชวนให้ไม่มีความสุขเท่าไรนัก แต่เขาก็ซ่อนเร้นความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้แล้ว หรือว่ายังทิ้งร่องรอยอะไรต่อหน้าเธองั้นเหรอ? หรือว่าเพราะเธอแบกรับชีวิตน้อยๆ เอาไว้ ฉะนั้นจึงอ่อนไหวมากขึ้น

            นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย

            “ช่วงนี้ฉันรู้สึกแปลกๆ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริงๆ ใช่ไหม?” อี้เป่ยซีมองดูมือของลั่วจื่อหาน ฝ่ามือนั้นกว้างใหญ่ ทุกลายเส้นที่อยู่ด้านบนนั้นชัดเจนมาก เธออดไม่ไหวที่จะเอื้อมมือจิ้มไปตามเส้นพวกนั้น แต่ในใจยังคงรู้สึกสับสนเล็กน้อยราวกับว่ามีบางอย่างขาดหายไป

            มันเกี่ยวกับเธอหรือเปล่า? เหมือนกับที่คุณแม่พูดว่าผู้ใหญ่ที่บ้านของลั่วจื่อหานจะไม่ยอมรับเธอ มือของเธอหยุดนิ่ง คบกับลั่วจื่อหานไม่ทันไร เมื่อไรกันนะที่ตัดสินใจว่าจะเดินหน้าโดยไม่ลังเลแบบนี้และจะอยู่ด้วยกันโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น? เมื่อก่อนก็เตือนสติตัวเองอยู่เสมอไม่ใช่เหรอว่าต้องระวัง ต้องระวัง ทำไมถึงหักห้ามใจตัวเองไม่ได้ซะแล้ว

            เธอกวาดสายตาไปที่ท้องของตัวเอง “มัน เกี่ยวกับฉันหรือเปล่า”

            ลั่วจื่อหานนวดๆ หัวของเธอ “เป่ยซี เลิกคิดมากได้แล้ว”

            “แต่ว่า”

            เขาถอนหายใจ พูดแทรกอี้เป่ยซี “เป่ยซี เธอสบายดีก็พอแล้ว ถ้าเรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ ต่อไปฉันจะดูแลพวกเธอสองแม่ลูกให้ดีได้ยังไง คิดซะว่าเป็นบททดสอบของฉันสักครั้งก็แล้วกัน? ไม่เชื่อว่าฉันจะแก้ปัญหาได้อย่างสวยงามเหรอ?”

            อี้เป่ยซีส่ายหน้า พบว่าตัวเองกังวลเกินความจำเป็นแล้ว เธอมีอะไรให้น่าคิดกัน เรื่องของเธอกับลั่วจื่อหานเกี่ยวอะไรกับคนอื่น เธอแค่เชื่อใจเขาก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?

            เธอปลอบประโลมตัวเองแต่ยังคงไม่สบายใจอยู่บ้าง พิงอยู่ในอ้อมอกของลั่วจื่อหาน ผ่านไปสักพักใหญ่จึงผล็อยหลับไป

            จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น อี้เป่ยซีตื่นนอนตั้งแต่เช้าแล้ว และเนื่องจากลั่วจื่อหานมีประชุมกับหุ้นส่วนก็ออกไปตั้งแต่เช้าแล้วเหมือนกัน อี้เป่ยซีลงมาชั้นล่างอย่างเบื่อหน่าย พบว่าคุณน้ากำลังเก็บของอะไรบางอย่างอยู่ในห้องรับแขกที่ชั้นหนึ่ง

            “มีอะไรเหรอคะ?” คุณน้าคนนั้นราวกับถูกทำให้ตกใจครั้งใหญ่ กล่องที่เพิ่งเก็บอย่างดีกระจัดกระจายเสียแล้ว อี้เป่ยซีมองดูท่าทีลับๆ ล่อๆ ด้วยความสงสัยเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ

            “คุณน้าฉิน น้ากำลังทำอะไรคะ?”

            คุณน้าท่านนั้นถูมืออย่างเก้ๆ กังๆ เล็กน้อย เมื่อคืนคุณหนูเยี่ยที่อยู่ที่นี่ไหว้วานให้เธอช่วยส่งกระเป๋าไปให้ ไม่รู้ว่าทำไมยังกำชับตลอดเวลาว่าห้ามให้คุณนายกับคุณหนูรู้ เธอรู้ว่าไม่อยากให้คุณนายรู้เพราะกลัวว่าคุณนายจะเสียใจ แต่กลับไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวอะไรกับคุณหนู เยี่ยฉินเป็นมิตรกับพวกเธอมาก และเธอก็ยินดีเป็นอย่างมากที่จะช่วย ในเมื่อเยี่ยฉินพูดแบบนี้แล้ว เธอก็กันคุณหนูไว้หน่อยก็คงจะพอ ใครจะรู้ว่าวันนี้คุณหนูตื่นเช้า เธอเหมือนกับเป็นหัวขโมย ไม่รู้ว่าจะต้องพูดอย่างไร

            “ฉันกำลังช่วยคุณหนูก่อนหน้านี้เก็บของ”

            “ฉันจำได้ว่าตอนที่กลับมา ข้าวของของเขาก็ถูกจัดเรียบร้อยแล้ว” อี้เป่ยซีมองดูคุณน้าที่ข่มอารมณ์ไว้ไม่อยู่ “เพราะเขาขอให้คุณน้าช่วยส่งกลับไป คุณน้ากลัวว่าแม่จะเห็นก็เลยแอบมาเก็บของตรงนี้?”

            คุณน้าฉินพยักหน้าด้วยความซาบซึ้ง “ใช่ค่ะ คุณหนูอย่าบอกคุณนายนะคะ คุณนายชอบคุณหนูเยี่ยคนนี้มากจริงๆ”

            เดิมทีอี้เป่ยซีไม่ได้คิดอะไร เธอช่วยจัดของเข้าไปในกระเป๋า เอ่ยถามตามอำเภอใจ “ผู้หญิงที่คุณแม่ชอบคนนั้นแซ่เยี่ยเหรอ?”

            คุณน้าพยักหน้า ยังคงจัดของอย่างคล่องแคล่ว

            “เยี่ยอะไร?”

            “เยี่ยฉิน”

            มือของอี้เป่ยซีสั่นครู่หนึ่ง ทำไมถึงมีเรื่องบังเอิญแบบนี้ได้ เสื้อผ้าในมือของอี้เป่ยสั่น วินาทีต่อมาสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นซีดขาวอย่างไร้ที่เปรียบ เสียงของเธอก็สั่นเครือเช่นกัน “ใช่ ใช่ที่มาจากประเทศ C หรือเปล่า? ผอมๆ สูงๆ คุณหนูเยี่ยที่มีดวงตาใสสะอาดมากๆ?”

            คุณน้าฉินไม่ได้คิดมาก รับเสื้อผ้ามากจากมือของอี้เป่ยซี “ใช่ค่ะ มาจากประเทศ C ดวงตาลึกซึ้งมากๆ แต่ว่าเทียบกับคุณหนูของพวกเราแล้ว ยังต่างกันมาก”

            “น้า น้ามีรูปของเขาหรือเปล่า?” คุณน้าฉินแปลกใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ คุณหนูของตัวเองถึงได้สนใจเด็กผู้หญิงที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนมากขนาดนี้ บางทีอาจจะอยากรู้ว่าทำไมแม่ของตัวเองถึงชอบเขามากล่ะมั้ง คุณน้าฉินไม่ได้คิดอะไรมาก หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาแล้วค้นหารูปรูปหนึ่ง เห็นว่าสีหน้าของคุณหนูของตัวเองแย่ลงเรื่อยๆ โทรศัพท์เลื่อนหลุดจากมือของเธอและร่วงลงบนตักของเธออย่างจัง แต่เธอไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลย

            “คุณหนูคะ คุณหนู”

            อี้เป่ยซีเก็บโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากพื้นอย่างเหม่อลอยเล็กน้อย ส่งให้คุณน้าฉิน “อ๋อ ไม่มีอะไรค่ะ น้า น้าเก็บของเถอะ ฉัน ฉันขอกลับไปก่อน” พูดจบก็เดินจากไปด้วยความว่องไว

            อี้เป่ยซีไม่รู้ว่าตัวเองกลับมาที่ห้องของตัวเองได้อย่างไร แม้แต่เสียงที่ลั่วจื่อหานกลับมาก็ไม่ได้ยิน

            “เป่ยซี?”

            เธอดึงสติกลับมา พูดไม่ถูกว่าในใจรู้สึกอย่างไร

            คุณแม่บอกเธอว่าอะไรนะ บอกว่า ว่าเวลาเหลือไม่มากแล้ว? เป็นไปไม่ได้ เยี่ยฉินเป็นเด็กดีขนาดนั้น ทำไมถึงจะต้องจากไปทั้งแบบนี้ ทำไมถึงไม่ยุติธรรมแบบนี้ เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นเธอแน่นอน

            เธอส่ายหัวช้าๆ สองสามที ลั่วจื่อหานเห็นท่าทางที่เหม่อลอยของเธอ ขมวดคิ้ว เดินเข้าไปหาเธอ เมื่ออี้เป่ยซีได้กลิ่นที่หอมคุ้นเคยจึงค่อยๆ สงบสติลง

            “เป็นอะไรไป?”

            “จื่อหาน” เธอรู้สึกว่าลิ้นของตัวเองแข็งไปแล้ว เกือบจะลืมวิธีพูดไปแล้ว “นายรู้ไหมที่แม่ ที่แม่พูดหลายวันก่อน…” ลั่วจื่อหานได้ยินประโยคหลังของเธอไม่ค่อยถนัด แต่กลับรู้สึกว่าหลังมือของตัวเองเปียกชื้น

            “เป่ยซี”

        “ฉันไม่เข้าใจ เพราะอะไร เยี่ยฉินเป็นคนดีแบบนั้น…เขาดีแบบนั้น…”

————

ตอนที่ 169 โชคชะตาฟ้าลิขิต (4)

             มู่ลี่ไป๋นั่งลงบนโซฟาอีกรอบ พยักหน้า ทั้งสองนั่งกันอยู่อย่างนี้จนรุ่งสาง เมื่อแสงแรกของวันส่องกระทบใบหน้าของเยี่ยฉิน สีหน้าที่ซีดเซียวก็แจ่มชัดขึ้นมาบ้าง มือของมู่ลี่ไป๋สั่น แก้วร่วงลงแตกกระจายเสียงดัง

            “ขอโทษ” เขาก้มตัวลงเงอะงะต้องการจะเก็บกวาด มือซูบเซียวคู่หนึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้าของเขา มือของทั้งคู่สัมผัสกัน มู่ลี่ไป๋รู้สึกว่าปลายนิ้วของเยี่ยฉินราวกับว่ามีหัวใจเต้นอยู่อย่างไรอย่างนั้น ทั้งสองคนหยุดชะงักพร้อมกัน

            เยี่ยฉินปฏิกิริยาตอบสนองเร็วกว่า เธอเก็บของทุกอย่างอย่างระมัดระวัง มู่ลี่ไป๋มองดูคราบน้ำชาสีเขียวที่อยู่บนพื้น รู้สึกกังวังใจเล็กน้อย

            “ทำไมถึงยอมแพ้ ไม่แคร์แบบนี้จริงๆ เหรอ?” มู่ลี่ไป๋เจอเสียงของตัวเองแล้ว เอ่ยถาม มือของเยี่ยฉินที่กำลังทำความสะอาดคราบชาหยุดกึก เธอเอาผมที่ปรกหน้าเกี่ยวหู

            “ก็แค่ไม่อยากผิดหวัง ในเมื่อมันอยู่ที่ช้าหรือเร็วเท่านั้น แล้วก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจด้วย แล้วก็ไม่มีเรื่องอะไรที่อยากทำ แค่รอให้วันนั้นมาถึงอย่างธรรมชาติ อีกอย่างฉันก็ไม่อยากทำเคมีบำบัดอะไรนั่นด้วย เบื้องบนก็อยากให้ฉันจากไปอย่างสวยงามด้วยล่ะมั้ง”

            ตอนนี้ไม่มีอะไรที่อยากได้งั้นเหรอ? แววตาของมู่ลี่ไป๋มืดมนเล็กน้อย “คุณก็คิดจะทิ้งพ่อแม่คุณแบบนี้เหรอ?”

            ความรู้สึกที่เยี่ยฉินเก็บงำเอาไว้เกือบจะหลุดออกมา เธอสูดจมูก “สภาพร่างกายของฉันเป็นยังไง ฉันรู้ดีที่สุดแล้ว ทำไมต้องให้พวกเรามาคอยคิดด้วยว่าวันนี้หัวเราะแล้วพรุ่งนี้จะร้องไห้ เงินออมทั้งหมดของพวกเราก็ดี หรือพลังก็ดีมันเพียงพอที่จะทำให้พวกเขาใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ต่อไปได้ ต่อให้ฉันไม่อยู่ข้างกายพวกเขาก็แค่เสียใจไม่กี่ปี จากนั้นก็จะใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อนได้”

            “ไม่ได้หรอก”

            “ไม่ได้ก็ช่วยไม่ได้!” เยี่ยฉินตื่นเต้นจนข้าวของในมือหล่นอยู่ที่พื้น หน้าอกก็กระเพื่อมเพราะหายใจถี่เร็ว จ้องมองมู่ลี่ไป๋ด้วยดวงตาแดงก่ำ ผ่านไปเนิ่นนานจึงค่อยๆ สงบสติลง แล้วทำความสะอาดของบนพื้น “อย่าบอกพ่อแม่ฉันว่าฉันอยู่ที่นี่ คุณแค่บอกว่าเจอศพฉันแล้ว ให้พวกเขายอมแพ้ซะ”

            มู่ลี่ไป๋ดึงเยี่ยฉินพรวดขึ้นมาจากพื้น กดลงบนโต๊ะ “คิดว่าตัวเองคับข้องใจมาก ใส่ใจความรู้สึกของคนอื่นมากสินะ?”

            “เยี่ยฉิน คุณน่ะมันแค่คนปอดแหกยังไม่ยอมรับอีก เอาข้ออ้างสวยหรูมากมายมาหลอกตัวเอง ทำให้หัวใจของตัวเองสงบแล้วมีความหมายอะไร? พวกเขาต้องการอะไรไม่มีใครรู้ดีไปกว่าคุณ!”

            “พ่ายแพ้? ยังไม่ทันเริ่มพยายามก็คิดถึงความพ่ายแพ้แล้วเหรอ? เยี่ยฉิน คุณทำให้ผมตาสว่างจริงๆ”     “คุณนึกว่าตัวเองโล่งอกแล้ว ที่ช่วยเลือกให้คนอื่น คุณเคยถามความรู้สึกของคนอื่นบ้างไหม คุณเคยคิดบ้างไหมเพราะคุณไม่กล้าลอง หลังจากวันที่คุณตายไปแล้ว สิ่งที่พ่อแม่ของคุณคิดไม่ใช่แค่ลูกของฉันน่าสงสารจังเลย แต่คิดว่าเป็นเพราะเขาเอง ลูกสาวของเขาถึงได้ยอมแพ้ เพราะพวกเขาเองที่ทำร้ายลูกจนตาย”

            “คุณคิดว่าคุณได้เก็บวัตถุมากมายไว้สำหรับพวกเขา แต่ปล่อยให้พวกเขามีชีวิตอยู่ทุกวันในความล้มเหลวที่ตัวเองไม่สามารถทำอะไรได้เลยและความรู้สึกผิดกับความตายของลูกสาว เยี่ยฉิน ที่ผ่านมาคุณก็แค่นึกถึงแต่ตัวเอง คุณนึกถึงความรู้สึกของตัวเอง ส่วนคนอื่นก็เป็นแค่วัตถุที่วางไว้อยู่ตรงนั้น คุณรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอ แต่เคยคิดบ้างไหมว่าคนอื่นก็ไม่น้อยไปกว่าคุณ?”

            มู่ลี่ไป๋พูดยืดยาวในลมหายใจเดียว น้ำเสียงค่อยๆ ต่ำลงและมีเสียงสะอื้น เยี่ยฉินดวงมู่ลี่ไป๋ด้วยความเหม่อลอยเล็กน้อย เขาเอื้อมมือสัมผัสใบหน้าที่งดงามของเยี่ยฉิน พูดอย่างประนีประนอม “เยี่ยฉินไปโรงพยาบาลเถอะ ผมรับปากคุณว่าจะเล่าเรื่องนี้ให้คุณอากับคุณน้าฟัง คุณจะยอมแพ้ต่อตัวเองแบบนี้ไม่ได้ ต่อให้คุณไม่อยากมีชีวิตอยู่ คุณก็ควรมีชีวิตอยู่ต่อไป”

            เยี่ยฉินผลักมู่ลี่ไป๋ออกไป “ไม่จำเป็น คุณชายมู่ คุณกลับไปเถอะ”

            “เยี่ยฉิน”

            มู่ลี่ไป๋เห็นหยดน้ำตาที่เยือกเย็นบนใบหน้าของเธอ “ใช่ ฉันมันเห็นแก่ตัว นั่นก็เป็นเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณชายมู่เลย เรื่องของฉันไม่จำเป็นต้องให้คนนอกมาก้าวก่าย”

            “ผมเปล่า ผมก็แค่อยาก…” ‘ผมก็แค่อยากให้คุณสบายดี อยากให้คุณมีร่างกายแข็งแรง แค่คิดว่า เด็กสาวที่งดงามเช่นคุณ ควรจะมีชีวิตที่สวยงาม ผมไม่เคยคิดที่จะควบคุมคุณ ผมไม่เคยคิดไปล้ำเส้น ผมแค่อยากเห็นคุณ เห็นรอยยิ้มของคุณ เห็นคุณมีความสุข’

        “มู่ลี่ไป๋ คุณรู้จักวันที่สิ้นหวังไหม?” เยี่ยฉินเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของตัวเองด้วยรอยยิ้มโดดเดี่ยว ราวกับมีความเศร้าโศกหลังผ่านมรสุมชีวิต “นี่คือเรื่องสุดท้ายที่ฉันอยากทำ คือการจบชีวิตตอนที่ฉันต้องการจะจบชีวิตของตัวเอง”

            “เยี่ยฉิน” มู่ลี่ไป๋สวมกอดผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า “ผมไม่อนุญาต”

            “คุณมีสิทธิ์อะไรบอกว่าไม่อนุญาต” น้ำตาร้อนๆ ร่วงอยู่บนหลังมือของมู่ลี่ไป๋ ราวกับว่าต้องการจะแผดเผาเขา เขายังคงกอดเธอแน่น

            “เยี่ยฉิน เรื่องของพวกเรายังไม่จบ คุณจะหนีไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้ แม้ตะเป็นความตายคุณก็หนีไปไม่ได้ ตั้งแต่วันนั้นที่คุณจากไป เรื่องทั้งหมดของคุณก็ไม่ใช่เรื่องของคุณอีกต่อไปแล้ว” ลมหายใจอุ่นๆ ของมู่ลี่ไป๋ห้อมล้อมใบหูของเยี่ยฉิน เธออดไม่ได้ที่จะสั่นไหว

            “มีชีวิตอยู่ต่อไป พวกเรามาสะสางเรื่องในอดีตกัน”

            “มู่ลี่ไป๋ คุณเป็นแขกที่แย่จริงๆ” เยี่ยฉินหัวเราะ จู่ๆ ก็หมดสติไปและล้มลงบนตัวของมู่ลี่ไป๋ช้าๆ ในขณะที่สติกำลังเลื่อนลอยนั้น เธอราวกับว่าได้ยินใครตะโกนเรียกชื่อเธอปานหัวใจกำลังแตกสลาย ราวกับว่าเธอเป็นคนที่สำคัญมากสำหรับเขา

            จะเป็นไปได้ยังไง เธอได้กำจัดความรักใคร่ชอบพอที่ทุกคนมีต่อเธอไปหมดแล้ว จะมีคนตะโกนเรียกชื่อเธอแบบนี้ได้อย่างไรกัน

            อี้เป่ยซีรู้สึกว่าช่วงนี้ตาข้างขวาของตัวเองกระตุกบ่อยมาก ตัวเองก็งงงวยไร้เรี่ยวแรง ทำเอาลั่วจื่อหานที่อยู่ข้างกายตกใจยังกะอะไรดี ปกติก็ตัวติดเธอตลอดเวลาอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่ห่างแม้แต่คืบเดียว ต่อให้ไม่มีอะไรก็ทำให้พ่อแม่ของตัวเองสงสัยว่ามีอะไรแล้ว

            “เป่ยซี นี่ลูก…?” เมื่อเห็นลูกเขยรักลูกสาวของตัวเอง คนเป็นพ่อแม่ก็ต้องดีใจอยู่แล้ว แต่ว่าท่าทางที่ระมัดระวังมากแบบนี้ มันยากที่จะไม่ทำให้มีความคิดเป็นอื่น

            “เปล่าค่ะ เปล่าค่ะ” อี้เป่ยซีย่นจมูก เล่นหมากรุกกับพ่อของตัวเองต่อ ในใจแอบคิดว่าจะต้องบอกให้ลั่วจื่อหานระวังตัวสักหน่อย ครั้งนี้พ่อของเธอก็ดูออกแล้วว่ามันมีอะไรบางอย่าง

            “พ่อรู้ว่าลูกชอบพ่อหนุ่มลั่วจื่อหานนั่น แต่ว่าสุดท้ายแล้วเขาก็ต้องดูแลงานของตัวเอง ต่อให้เขาติดต่อกับผู้หญิงคนอื่นเรื่องงาน ลูกก็ต้องใจกว้างหน่อย เข้าใจไหม?”

            “หา?”

            “ลูกก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว อย่ามัวแต่เอาแต่ใจเหมือนเด็กน้อย พ่อดูออกว่าในใจของลั่วจื่อหานมีแค่ลูกคนเดียว”

            อี้เป่ยซีหัวร่องอหาย เข้าใจว่าพ่อของตัวเองเข้าใจผิดว่าพวกเขากำลังทะเลาะกัน จึงได้ง้อเธออย่างไม่หยุดหย่อนแบบนี้ “พ่อ นี่พ่อพูดเรื่องอะไรกันคะ”

            จนกระทั่งลั่วจื่อหานกลับมาตอนกลางคืน อี้เป่ยซีเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง เขากอดเธอด้วยความอ่อนโยนมาก ถามอย่างจริงจัง “เธอจะใจกว้างเหรอ?”

        อี้เป่ยซีครุ่นคิด เอามือของเขามาวางไว้ที่ท้องของตัวเอง ส่งสายตา ‘นายก็ลองดูสิ’ ให้เขา ลั่วจื่อหานหัวเราะแล้วกอดเธอแน่นกว่าเดิม

————

ตอนที่ 168 โชคชะตาฟ้าลิขิต (3)

             เยี่ยฉินออกจากโรงพยาบาลแล้ว

            ตอนที่มู่ลี่ไป๋เห็นข้อความในโทรศัพท์มือถือของตัวเอง เขากำลังนั่งอยู่บนม้านั่งในโรงพยาบาล หัวของเขาพิงอยู่บนกระเบื้องเซรามิคที่เย็นเยียบด้านหลัง ความเย็นยะเยือกนั้นทะลุผ่านเส้นผมถึงชั้นหนังศีรษะที่นุ่มและบาง  มันกำลังทิ่มแทงกระดูกสีขาวโพลนที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ภายนอกกระดูกหนาวสะท้าน แต่ภายในกระดูกกำลังแผดเผาอย่างบ้าคลั่ง โลกถูกแบ่งออกเป็นสองด้าน

            เขาคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าเมื่อเยี่ยฉินตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่จะทำก็คือออกจากโรงพยาบาล มือที่สั่นเทาของเขาหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า จุดไฟอยู่สองสามครั้งจึงจุดติด ควันบุหรี่ฟุ้งกระจาย วิสัยทัศน์ของมู่ลี่ไป๋พร่ามัวฉับพลัน

            “คุณครับ ที่นี่พวกเราห้ามสูบบุหรี่นะครับ” เสียงที่อ่อนโยนดึงมู่ลี่ไป๋ออกมาจากโลกส่วนตัว เขามองคนที่อยู่เบื้องหน้า ดวงตามีประกายแห่งความหวัง

            “ขอโทษครับ” มู่ลี่ไป๋ดับบุหรี่ในมือ ยืนขึ้นพร้อมกับถอนหายใจ “คุณ คือ…”

            ชายหนุ่มในชุดขาวพยักหน้า แล้วหาวด้วยความเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย “ผมดูอาการแล้ว ขืนยื้อต่อไปผมก็จะไม่ช่วยคุณแล้ว”

            “ขอบคุณนะ จื่อจี้”

            ลั่วจื่อจี้โบกไม้โบกมือ “ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ชายขู่ผม ผมก็ไม่ออกมาหรอก” เขามองแหวนบนมือ มันส่องแสงเย็นเยียบภายใต้แสงไฟสีขาวของโรงพยาบาล มีอะไรบางอย่างผ่านวูบในแววตา แต่แล้วก็ถูกเขาซ่อนเร้นในทันที “คุณมีเวลาแค่สามวัน จากนั้นผมยังมีธุระเรื่องอื่น”

            เมื่อลั่วจื่อจี้พูดจบก็จากไปโดยไม่หันกลับมามองแล้ว มู่ลี่ไป๋ก็ไม่ลังเล ขับรถไปยังที่พักของเยี่ยฉินอย่างรวดเร็ว เยี่ยฉินยังไม่กลับมา เขาหลบอยู่ด้านข้างจนถึงเวลาพลบค่ำ จึงเห็นเยี่ยฉินที่มีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า และยังถือช่อดอกไม้สีขาวในมือ มันขาวบริสุทธิ์ราวกับไร้ชีวิตเหมือนกับผู้หญิงรูปร่างผอมบางตรงหน้าเขา

            มู่ลี่ไป๋พูดไม่ออกว่าตัวเองกำลังคิดอะไร เขาหลบไปด้านข้างตามจิตใต้สำนึก จนกระทั่งเธอเดินเข้าไปในทางเดินยาวแล้วจึงถอนหายใจโล่งอก เดินออกมาจากเงามืด

จะต้องพูดอย่างไรเยี่ยฉินจึงจะยอมรับการรักษา

            ไม่รู้ ใครๆ ก็ไม่รู้ แม้แต่พ่อแม่ของเธอก็ไม่รู้ มู่ลี่ไป๋จุดบุรี่มวนหนึ่งด้วยความหงุดหงิด เงยหน้ามองดูแสงไฟสลัวนั้น บุหรี่มวนแล้วมวนเล่าตกสู่พื้น จนกระทั่งเมื่อเขาคลำหาในกระเป๋าอีกรอบ ซองบุรี่ก็ว่างเปล่าแล้ว เขาจึงพบว่ารอบตัวมีแต่ก้นบุหรี่เต็มพื้นไปหมด

            เขาก้มหน้ามองดูประกายไฟริบหรี่ที่ยังคงเหลืออยู่ ลมพัดมาทำให้พวกมันสั่นไหวแล้วมอดลงในวินาทีต่อมา มู่ลี่ไป๋หัวเราะอย่างขมขื่น เงยหน้าขึ้นก็เห็นเยี่ยฉินที่กำลังถือถุงขยะ คำทั้งหมดที่ต้องการจะเอ่ยติดอยู่ในลำคอ

            เยี่ยฉินราวกับเห็นคนแปลกหน้าทั่วไป ส่งยิ้มเป็นมิตรให้เขา เธอเดินผ่านเขา ทิ้งขยะ หันหลัง แล้วเดินกลับ ราวกับว่าได้ลบเขาไปจากชีวิตของตัวเองอย่างชัดเจน ทุกกระทำเหมือนสายลมที่คมกริบ เธอเดินกลับเข้าไปในอะพาร์ตเม้นต์อีกครั้ง ย่างก้าวที่เดินไปข้างหน้าราวกับมีอะไรมารั้งไว้ให้ติดอยู่ที่เดิม ทำอย่างไรก็ก้าวไม่ออก

            เธอรู้ดีว่ามันคืออดีต ไม่ว่าเธอจะเป็นหรือตาย ไม่ว่าเธอเลือกที่จะอยู่หรือตายก็ไม่สามารถลืมหรือละทิ้งอดีตได้ เยี่ยฉินรวบรวมความกล้าครั้งสุดท้าย ในเมื่อตอนนี้เธอก็เน่าเปื่อยอยู่แล้ว ถูกคนทำให้แตกหักอีกครั้งจะเป็นอะไรไป

            เธอหันหลัง ยิ้มให้มู่ลี่ไป๋ด้วยความเกรงใจเป็นอย่างยิ่ง ทำเหมือนว่าตัวเองเป็นเจ้าบ้านที่ใจดีมาก “เข้ามานั่งไหม?”

            ใบหน้าของเยี่ยฉินซูบตอบเนื่องจากอาการป่วย ดวงตาทั้งคู่กลวงลึกอย่างเห็นได้ชัด มู่ลี่ไป๋มองดวงตาที่ชัดเจนของเธอ เหมือนกับว่าได้เห็นท่าทางที่มีความสุขของเธอตอนที่ฟังเพลงในรถท่ามกลางสายฝนในตอนนั้นอีกครั้ง การเคลื่อนไหวไม่ได้เป็นไปตามความคิดของเขา เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนกับถูกอะไรดึงเข้าไปในห้องของเธอแล้ว

            ห้องของเธอไม่นับว่าใหญ่ แต่ว่ากำลังดีสำหรับการอยู่คนเดียว ภายในห้องสะอาดเรียบร้อยมาก แสงไฟสลัวนั้นดูอบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง มู่ลี่ไป๋ขมวดคิ้ว ทุกอย่างที่อยู่ด้านหน้าถูกจัดแจงเป็นอย่างดี แม้แต่บนโต๊ะยังมีแจกันสองใบวางอยู่ มีดอกลิลลี่ที่กำลังบานอย่างสวยงามปักอยู่ มันส่งกลิ่นหอมที่มีชีวิตชีวา แต่ว่าทุกอย่างมันเงียบสงบเกินไปแล้ว เงียบสงบราวกับห้องจัดงานศพกลางดึกที่มีกลิ่นไม้และกลิ่นดอกไม้สด เหมือนดอกไม้สดที่ตายแล้ว

            “ดื่มชาไหม แต่ว่าฉันไม่มีชาหลงจิ่งที่คุณชอบ มีแต่ชาผู่เอ๋อ ทดแทนกันได้ไหม?” เยี่ยฉินหันไปถามเขา มู่ลี่ไป๋พยักหน้างงๆ มองดูผู้หญิงตัวน้อยที่เดินอยู่ตรงหน้าตัวเอง แสงไฟที่อยู่ตรงหน้าควรจะอบอุ่นกว่านี้หน่อย แจกันที่อยู่บนโต๊ะควรจะเปลี่ยนเป็นพอร์ซเลนสีฟ้าขาวที่เธอชอบ หรือไม่ก็ดวงไฟคริสตัสที่ส่องแสงบริสุทธิ์ได้ โดยมีเธอที่กำลังง่วนอยู่ภายใต้แสงไฟอบอุ่นกับสามีของเธอ

            มู่ลี่ไป๋รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างค่อยๆ เอ่อล้นในดวงตาของเขา การมองเห็นก็เริ่มเลือนลาง แม้ว่ามีเรื่องมากมายเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาสองคน แต่ว่ามู่ลี่ไป๋รู้ดีกว่าใครทั้งหมดว่าเขายังคงชอบคนที่อยู่ตรงหน้า เขาหวังมาตลอดว่าผู้หญิงที่ตัวเองรักจะมีความสุขชั่วชีวิต แม้แต่ตอนที่เธอเกลียดชังเขามากที่สุด หรือตอนที่ถูกส่งเข้าโรงพยาบาลเพราะดื่มเหล้าจัด เขาก็เชื่อว่าผู้หญิงคนนี้จะต้องมีความสุขต่อไป แม้ว่าคนที่ทำให้เธอมีความสุขจะไม่ใช่เขาก็ตาม

            แต่ใครจะรู้ว่าโชคชะตามักชอบเล่นตลกกับเรา ชอบเล่นตลกกับทุกคนที่จริงใจ กับทุกคนที่มีความหวัง มู่ลี่ไป๋มองน้ำชาสีเขียวอ่อนที่อยู่หน้าตัวเอง ได้ยินเสียงดังติ๊ง ระลอกคลื่นตื้นๆ ปรากฏขึ้นบนผิวน้ำ เขาเช็ดน้ำตาของตัวเองด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อย เงยหน้าขึ้น เห็นเยี่ยฉินกำลังเก็บของโดยหันหลังให้เขา

            เขามองน้ำชาที่ยังมีไอร้อน บางทีอาจเป็นเพราะน้ำตาเปรี้ยวๆ หยดนั้น ชาผู่เอ๋อวันนี้จึงกลืนยากเป็นพิเศษ กลิ่นสดชื่นของชาก็บิดเบี้ยวเพราะกลิ่นของดอกลิลลี่ที่อบอวลอยู่ในอากาศ มันกระตุ้นให้ไม่สามารถควบคุมต่อมน้ำตาได้

            “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ” เยี่ยฉินก็ยกชาขึ้นมาแก้วหนึ่ง จิบคำเล็กๆ แล้วถอนหายใจอย่างพึงพอใจ ท่าทางที่สงบของเธอทำให้มู่ลี่ไป๋ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

            เธอไม่รู้สถานการณ์ของตัวเองงั้นเหรอ ถ้ารู้แล้วทำไมถึงยังสงบและยิ้มได้อย่างเป็นปกติแบบนี้ ริมฝีปากของมู่ลี่ไป๋ขยับ แต่เยี่ยฉินกลับมองใบชาในถ้วยแล้วพูดต่อ “พ่อแม่ฉันไปหาคุณงั้นเหรอ? หรือว่าคุณก็รู้อะไร ก็เลยคิดจะ…” เธอไม่กล้าพูดประโยคสุดท้าย มือที่ถือถ้วยกลับเริ่มออกแรง

            ก็เลยคิดจะมาหัวเราะเยาะฉัน อยากให้ฉันรู้ว่าเมื่อไม่มีคุณแล้วชีวิตของฉันเน่าเฟะถึงเพียงไหน จากนั้นก็โอ้อวดกับฉันเรื่องช่องว่างระหว่างพวกเรา บอกกับฉันว่าการที่มีสุขภาพดีมันดีแค่ไหน ว่าชีวิตของคุณมันดีแค่ไหน?

            ทั้งสองคนต่างก้มหน้า ต่างไม่ต้องการให้อีกฝ่ายเห็นหมอกควันในดวงตาของตัวเอง ชาที่ถืออยู่ในมือนั้นเย็นชืดแล้ว นาฬิกาด้านนอกส่งเสียงเริ่มต้นวันใหม่ดังชัดเจน มู่ลี่ไป๋ราวกับถูกน้ำร้อนลวก วางแก้วลงบนโต๊ะด้วยความร้อนรน ต้องการจะลุกขึ้นยืน

        “อีกแก้วไหม?”

————

ตอนที่ 167 โชคชะตาฟ้าลิขิต (2)

             “เป่ยซี เธอรู้ไหมว่าเยี่ยฉินอยู่ที่ไหน?” เขาพูดเร็วมากอี้เป่ยซีต้องเรียบเรียงในสมองครู่หนึ่งจึงจะเข้าใจว่าเขาพูดอะไร ทางนั้นก็รบเร้าอีกครั้ง

            “อี้เป่ยซี เยี่ยฉินอยู่ที่ไหน เธอรู้ไหม?”

            “พอนายพูดแบบนี้ฉันก็ไม่แน่ใจแล้ว ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าจะกลับบ้านพ่อแม่ นายไป…”

อี้เป่ยซียังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกคนที่ปลายสายตัดบททันที “ไม่อยู่ พ่อแม่ของเขาก็ตามหาเขาอยู่เหมือนกัน เยี่ยฉินเขา…ช่างเถอะถ้าเธอได้ข่าวของเขาต้องโทรหาฉันเข้าใจไหม?”

            “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”

            “เอามือถือให้จื่อหานเถอะ” เขาพูดอย่างไร้เรี่ยวแรง อี้เป่ยซีส่งโทรศัพท์มือถือให้ลั่วจื่อหาน มองลั่วจื่อหานด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

            ลั่วจื่อหานรับโทรศัพท์มือถือมา สีหน้าเย็นชาลงเล็กน้อย “นายแน่ใจเหรอ?” อี้เป่ยซีเงี่ยหูแต่ก็ไม่ได้ยินว่ามู่ลี่ไป๋พูดอะไรจึงยอมแพ้

            “ฉันช่วยนายได้ แต่ว่านายอย่าเสียใจทีหลังนะ”

            เขาเก็บโทรศัพท์มือถือแล้วถอนหายใจ ถือโทรศัพท์ของอี้เป่ยซีพิมพ์หมายเลขหนึ่งอย่างรวดเร็ว “นายรีบไปสืบเดี๋ยวนี้ว่าเยี่ยฉินอยู่ที่ไหน ด่วนนะ ทางประเทศ U ตรงนี้…นายใช้เถอะ บอกคุณปู่เลย อืม อะไรก็ช่าง นายดูเอาเองว่าจะทำยังไงก็พอแล้ว แค่นี้นะ”

            อี้เป่ยซีกระพริบตามองลั่วจื่อหาน รอคอยที่จะได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากปากของเขา ลั่วจื่อหานขยี้ผมที่เพิ่งหวีเรียบร้อยของเธอ “ไปเถอะ พวกเรากลับบ้านกัน”

            “ตกลงว่ามีอะไรกันแน่ มีเรื่องอะไร?”

            ลั่วจื่อหานเหลือบมองเธอ “ไม่มีอะไร อาจเป็นเพราะมู่ลี่ไป๋คิดได้แล้ว หรือไม่ก็เยี่ยฉินทำอะไรบางอย่าง ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจ”

            “ว่าไงนะ นายเก่งขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เข้าใจ”

            “ฉันเก่ง ก็เก่งแค่เรื่องของเธอแหละ ส่วนเรื่องอื่น ฉันก็ไม่ต่างอะไรจากคนธรรมดาทั่วไป”

            เปลือกตาของอี้เป่ยซีกระตุก พิงกระจกรถแล้วพยักหน้า ห่อเหี่ยวเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด

            “เลิกแสดงได้แล้ว เป่ยซี เธอไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนี้หรอก บำรุงลูกให้สบายใจดีหรือเปล่า”

            เธอพยักหน้า แม้ว่าจะไม่เต็มใจอยู่บ้าง แต่ในใจก็ยังรู้สึกอบอุ่น เขาไม่อยากบอกเธอ เพราะกลัวว่าเธอจะตื่นตระหนก ในเมื่อไม่ยอมให้เธอรู้ งั้นเธอก็อย่าเปลืองพลังงานไปถามเลย

            เพิ่งจะถึงบ้าน ลั่วจื่อหานกำชับให้อี้เป่ยซีไปงีบกลางวัน ตัวเองก็ไปรับโทรศัพท์ในสวน

            “เธออยู่ที่ไหน?”

            “ตอนนี้อยู่ที่สนามบินหลินที่ประเทศ U จะให้พวกเราส่งเธอกลับมาไหมครับ?”

            “ไม่ต้อง เดี๋ยวนายไปรายงานมู่ลี่ไป๋ก็พอแล้ว ไม่ต้องบอกอะไรฉันแล้ว”

            “ครับ”

            ลั่วจื่อหานมองหลอดในมือตัวเอง “มีอะไรอีกไหม?”

            “คุณหนูเยี่ย เหมือนจะอยู่ที่บ้านคุณนายหลายวัน เมื่อกี้ผมลังเลว่าจะพูดดีไหม”

            “อืม ฉันรู้แล้ว งั้นก็ตามนี้แหละ พวกนายจับตาดูให้ดี ห้ามให้ใครเล่นตุกติกอะไร”

            “ครับ”

            ลั่วจื่อหานวางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะ ลุกขึ้นยืน สองมือล้วงกระเป๋ามองไปยังร่มเงาสีเขียวเบื้องหน้า ทันใดนั้นความดุร้ายก็ผ่านวูบในดวงตา จากนั้นก็หันหลังจากไปด้วยความสง่างามมาก

            เยี่ยฉินลงมาจากเครื่องบินด้วยเนื้อตัวสั่นเทา คอยมองข้างหลังตัวเองเหมือนกับหัวขโมยตัวน้อย ไม่รู้ว่าคุณแม่อี้จะเล่าเรื่องของตัวเองให้อี้เป่ยซีฟังหรือเปล่า แล้วก็ไม่รู้ว่าอี้เป่ยซีจะบอกมู่ลี่ไป๋ถึงสถานการณ์ของตัวเองหรือเปล่า

            ต่อให้เขารู้แล้วยังไงเหรอ หัวเราะเยาะเธอด้วยความเริงร่า หัวเราะสมน้ำหน้าเธอ หัวเราะแล้วพูดว่าเกี่ยวอะไรกับเขา เธอเยี่ยฉินเป็นคนแปลกหน้าสำหรับมู่ลี่ไป๋นานแล้ว จะรู้หรือไม่รู้มันต่างกันยังไง ทำไมต้องหนีจนสะบักสะบอมแบบนี้ด้วย

            เยี่ยฉินหัวเราะ น่าเสียจริงๆ ที่ไม่สามารถเห็นสีหน้าประหลาดใจของอี้เป่ยซีตอนที่เห็นเธอได้แล้ว

            เยี่ยเฉินเดินผ่านไปอีกหลายย่านถนน ที่จริงเธอไม่มีเพื่อนอยู่ที่นี่เลยสักคน แค่ได้ยินเพื่อนนักศึกษาบอกว่าที่นี่สงบแค่ไหน ชีวิตเชื่องช้าแค่ไหน ราวกับว่ากาลเวลาไม่เคยผ่านมาในเมืองนี้เลย เธอจึงเลือกที่จะมาที่นี่ สำหรับเธอแล้วสิ่งที่ทรมานและฟุ่มเฟือยที่สุดก็คือเวลาล่ะมั้ง

            เธอไม่ต้องการรู้สึกถึงมันได้อีก เพียงแค่ต้องการอยู่ท่ามกลางความสงบและว่างเปล่า รอคอยจุบจบของเธออย่างเงียบๆ

            ไม่มีใครรู้จักเธอ ฉะนั้นจะไม่มีใครเสียใจเพื่อเธอ เธอก็ไม่ต้องเสียใจกับความเสียใจของคนอื่น เธออยากแค่นึกถึงตัวเองก็พอแล้ว อยากยืนอยู่ในวินาทีนี้ก็พอแล้ว

            เยี่ยฉินเดินเร็วขึ้นจนมาถึงย่านเล็กๆ ที่มองไว้ก่อนหน้านี้ จ่ายค่าเช่าแล้วเยี่ยฉินก็ทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความอ่อนล้า หลับตาลง

            ครั้งนี้ เธอสามารถนอนหลับได้อย่างยาวนาน…

            วินาทีที่มู่ลี่ไป๋รู้ข่าวก็รีบไปที่นั่นแทบจะในทันที เมืองนี้ว่างเปล่ามาก เขารู้สึกถึงรสชาติที่คนใกล้ตายเท่านั้นถึงจะมีได้ เขากำที่อยู่ในมือแน่น เดินผ่านย่านถนนอย่างรวดเร็ว ย่านที่เยี่ยฉินพักอยู่ไม่ไกลจากสนามบินมาก เขาถามที่อยู่เจาะจงของเยี่ยฉินกับเจ้าของห้องอย่างคล่องแคล่ว เมื่อถูกถามว่าเขาเป็นอะไรกับเยี่ยฉิน มู่ลี่ไป๋ก็เงียบอยู่นาน

            เขาเป็นใคร เขาจะเป็นอะไรกับเธอได้ แฟนเก่า? มู่ลี่ไป๋หัวเราะ

            “ผมเป็นเพื่อนสนิทของเขา”

            เจ้าของห้องเป็นคุณยายรูปร่างอ้วนท้วนแต่ใจดีมาก เธอหรี่ตา “ฉันนึกว่าเธอเป็นแฟนของฉินซะอีก”

            มู่ลี่ไป๋ยิ้มแหย มันคือความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน มู่ลี่ไป๋เคาะประตูอยู่นานแต่กลับไม่ได้การตอบรับเลย

            เธอเดาว่าเขาจะมาก็เลยไม่ยอมเปิดประตูงั้นเหรอ? มู่ลี่ไป๋กำแผ่นกระดาษแน่นต้องการจะหันหลังจากไป เพิ่งเดินออกไปเพียงไม่กี่ก้าวก็หยุด กดกริ่งประตูครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความอดทนเป็นอย่างมาก มู่ลี่ไป๋สงสัยว่ากริ่งประตูนี้จะเสียในวินาทีต่อมาหรือเปล่า จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงดังตึง ราวกับว่ามีของหนักๆ ร่วงอยู่บนพื้น เขาถีบประตูเปิดด้วยความตื่นตระหนก เยี่ยฉินที่ใบหน้าซีดขาวล้มหมดสติอยู่ที่หน้าประตู

            ในวินาทีนั้นมู่ลี่ไป๋สติหลุดไปแล้ว เขาอุ้มเธอขึ้นมาจากพื้นด้วยความสั่นเทาแล้วรีบบึ่งไปที่โรงพยาบาล ไม่รู้ว่าเฝ้าอยู่หน้าเตียงนานแค่ไหน เยี่ยฉินจึงมีปฏิกิริยาตอบสนองเล็กน้อย มือของเธอขยับ ความคิดแวบแรกของมู่ลี่ไป๋ไม่ใช่ ‘เธอตื่นแล้วดีจังเลย’ แต่กลับเป็น ‘เธอกำลังจะตื่นแล้ว ต้องรีบจากไป ไปยังที่ที่เธอมองไม่เห็น’

            มู่ลี่ไป๋ทำแบนนั้นจริงๆ เขาลุกขึ้น ขณะที่เยี่ยฉินลืมตาก็พบว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องของตัวเองแล้ว แต่เป็นที่โรงพยาบาล รอบกายว่างเปล่า รู้สึกเปล่าเปลี่ยวอย่างบอกไม่ถูก

            คนใจดีคนไหนกันนะที่พาเธอมา เจ้าของห้องผู้ใจดีคนนั้นเหรอ? เยี่ยฉินหัวเราะ หลังจากที่สวรรค์มอบความโชคร้ายกับเธอแบบนี้แล้ว ยังจะซื้อเธอด้วยบุญคุณเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้อีกเหรอ แต่ว่าเธอรู้สึกสบายมากเลยทำยังไงดีล่ะ

            เธอกำลังจะลุกขึ้นนั่ง นางพยาบาลที่หน้าประตูวิ่งเข้ามาประคองเธอ “คุณคะ คุณไม่เป็นไรแล้วนะ”

            “ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ฉันออกจากโรงพยาบาลได้แล้วยัง?”

            นางพยาบาลมีสีหน้าลำบากใจ “คุณคะ คุณไม่รู้ว่าร่างกายของคุณเป็นอะไรเหรอคะ?”

            เยี่ยฉินหัวเราะ แต่ว่านางพยาบาลมองเห็นความปวดร้าวของใบหน้าของเยี่ยฉินภายใต้ความตื่นตระหนก ไม่รู้ว่าเพราะอะไรหัวใจราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

        เธอพูด “ฉันก็ต้องรู้อยู่แล้วล่ะ ก็เลยอยากออกจากโรงพยาบาล”

————

ตอนที่ 166 โชคชะตาฟ้าลิขิต (1)

             หลังจากทั้งสองคนกลับมาจากเดินเล่น ก็เห็นผู้ชายทั้งคู่ออกมาจากห้องหนังสือพอดี อี้เป่ยซีอดไม่ได้ที่จะชื่นชมความเข้าใจโดยไม่ต้องพูดจาระหว่างสามีภรรยาคู่นี้ที่กะเวลาได้อย่างแม่นยำ

            “พ่อคะ”

            อี้เฉิงพยักหน้าให้กับลูกสาวของตัวเอง ประหนึ่งกำลังชื่นชมแววตาของเธอ อี้เป่ยซีเผยยิ้มภูมิใจออกมาโดยไม่รู้ตัวแล้ว

            “นี่ก็ดึกแล้ว รีบไปพักผ่อนกันเถอะ” พูดจบอี้เฉิงก็พาภรรยาของตัวเองเดินเข้าไปในห้องนอนต่อหน้าพวกเขาราวกับกำลังโอ้อวดอย่างไรอย่างนั้น อี้เป่ยซียักไหล่ มองลั่วจื่อหานอย่างจนปัญญา ลั่วจื่อหานลูบๆ จมูกเดินไปยังทิศตะวันออกเพื่อกลับห้องของตัวเอง ส่วนอี้เป่ยซีเดินกลับห้องของตัวเองไปยังทิศตะวันตก

            ปิดประตูอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน แม้จะผ่านไปเนิ่นนานแล้ว อี้เป่ยซีก็ยังอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ส่งข้อความให้ลั่วจื่อหาน

            “เป็นไงบ้าง?”

            “คุณพ่อรู้สึกดีกับฉันนะ”

            “แหม กลับคำเร็วจังเลย? พ่อฉันมัดใจนายได้แล้วเหรอ?”

            “เพราะว่าฉันกล่อมเขาสำเร็จต่างหาก”

            อี้เป่ยซีหัวเราะ พิมพ์บนแป้นพิมพ์ต่อ “อืม ประสบความสำเร็จมาก ให้รางวัลนายด้วยการนอนห้องเดี่ยว นายขอบคุณเจ้าของบ้านแล้วเหรอยังล่ะ”

            “……”

            “เอาล่ะ ไม่คุยแล้ว ฉันจะนอนแล้ว ราตรีสวัสดิ์”

            จู่ๆ ข้างกายขาดไปหนึ่งคน อี้เป่ยซีรู้สึกไม่ค่อยชิน พลิกตัวไปมาอย่างไรก็นอนไม่หลับ เธอได้แต่นอนมองเพดาน ตามปกติแล้วลั่วจื่อหานน่าจะปรากฏตัวที่ห้องของเธอถึงจะถูก เขาจะเชื่อฟังและนอนหลับอย่างสงบสุขในห้องแขกตามลำพังตลอดทั้งคืนเชียวเหรอ?

            เธอคว้าโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียง พิมพ์ไปหนึ่งประโยคอย่างรวดเร็ว

            “นอนแล้วยัง”

            ทางนั้นก็ตอบกลับทันที

            “ยัง กำลังคิดถึงเธอ”

            อี้เป่ยซีเห็นประโยคหลัง ในขณะนั้นเองจิตใจก็รู้สึกไม่สงบเล็กน้อย เธอขยี้ตาที่อ่อนล้า ถอนหายใจ

            “ทนหน่อยนะ คุณอาลั่ว”

            “ทนไม่ไหวแล้ว หลานสาว”

            อี้เป่ยซีตัดสินใจว่าจะไม่สนใจอีก พลิกตัวไปมาอีกสองสามรอบบนเตียง แล้วลุกขึ้นมาจากเตียงด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย กอดหมอนขอตัวเองย่องไปที่ห้องแขก ยังไม่ทันจะยกมือขึ้นเคาะประตู เธอก็ถูกดึงเข้าไปแล้ว โลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอถูกลั่วจื่อหานกดไว้ที่ประตู จูบอันร้อนแรงกระหน่ำอยู่บนตัวของเธอโดยไม่ปล่อยโอกาสให้พูดอะไร อี้เป่ยซีจูบตอบเขา รู้สึกได้ถึงความร้อนใจของเขา

            จนกระทั่งรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของลั่วจื่อหาน อี้เป่ยซีรีบผลักเขาออกไป “นายหยุดก่อกวนได้แล้ว”

            ลั่วจื่อหานสงบลมหายใจของตัวเองครู่หนึ่ง เดิมทีต้องการให้อี้เป่ยซีเข้ามานอนหลับอย่างสบายใจ ตอนนี้สงสัยยิ่งนอนไม่หลับแล้ว

            “เธอไปพักผ่อนก่อน ฉันจะไปอาบน้ำ” อี้เป่ยซีพยักหน้า กอดหมอนค่อยๆ เดินไปที่เตียงของเขา ในใจก็มีความวิตกและตื่นเต้นกลัวว่าจะถูกจับได้ เธอฟังเสียงน้ำซู่ เพียงครู่เดียวก็เข้าสู่ความฝันแล้ว ลั่วจื่อหานเห็นคนที่นอนหลับใหล ปิดไฟที่หัวเตียงและนอนหลับสนิทตลอดคืน

            เมื่ออี้เป่ยซีลืมตาขึ้น เธอก็นอนอยู่ในห้องของตัวเองแล้ว อดไม่ได้ที่จะเชยชมความเอาใส่ใจของลั่วจื่อหาน

            “เป่ยซี พาเขาไปแล้วยัง?” ตอนที่อี้เฉิงกำลังจะออกไป เขาผูกเนกไทพร้อมเอ่ยถาม

            อี้เป่ยซีส่ายหน้า “กะว่าจะไปวันนี้”

            “ก็ดี ก็ดี ให้พวกเขาได้เจอ งั้นพ่อไปทำงานก่อนนะ”

            “ค่ะ แล้วเจอกันค่ะพ่อ”

            ลั่วจื่อหานจูงมือของอี้เป่ยซี “ไปไหนเหรอ?”

            “พานายไปเจอพ่อกับแม่” อี้เป่ยซีหันไปซบอกของเขา ลั่วจื่อหานรู้สึกได้ถึงความอ่อนแอจากเธอ มืออันใหญ่โตตบหลังของเธอเบาๆ

            ที่สุสานชานเมืองตะวันออก

            อี้เป่ยซีวางดอกไม้ที่ลั่วจื่อหานเลือกมาอย่างดี ยิ้มมองสามีภรรยาวัยหนุ่มสาวในรูปถ่ายสีขาวดำ

            “พ่อคะ แม่คะ นี่คือลั่วจื่อหาน พ่อกับแม่น่าจะรู้แล้วมั้งคะว่าเขาเป็นใคร หนูก็จะไม่พูดมากแล้ว” อี้เป่ยซีมองลั่วจื่อหานอย่างมีความสุข “พ่อคะแม่คะ เขาดีกับหนูมาก พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วง หนูก็ชอบเขามากเหมือนกัน”

            มือของลั่วจือหานที่จูงอี้เป่ยซีบีบแรงเล็กน้อย อี้เป่ยซีรู้สึกได้ถึงพลังที่อยู่ด้านหลัง ยิ้มอีกครั้ง “พ่อคะแม่คะ พ่อกับแม่เห็นแล้วใช่ไหม ว่าเขาดีกับหนูมาก ถ้าวันไหนเขาร้ายกับหนู พ่อกับแม่ห้ามเกรงใจเด็ดขาดนะคะ ไม่ต้องไว้หน้าหนู พาเขาไปได้เลย”

            ลั่วจื่อหานยิ้ม ดึงอี้เป่ยซีเข้ามากอด “พ่อครับแม่ครับ พวกท่านวางใจเถอะ ชาตินี้ผมจะมีแค่อี้เป่ยซีคนเดียวเท่านั้น ไม่ต้องรบกวนให้พวกท่านมาเอาผมไปหรอกครับ ยังมีอีกข่าวดีที่อยากจะบอกพ่อกับแม่ เป่ยซีท้องแล้ว อีกไม่นานพวกท่านก็จะเป็นคุณตาคุณยายแล้ว”

            อี้เป่ยซีศอกเขา “คุยกันแล้วใช่ไหมเหรอว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับพวกเขา?”

            “พ่อกับแม่ต้องอยากรู้อยู่แล้ว”

        เธอเงียบไปด้วยความเหลือเชื่อ ลั่วจื่อหานพูดอะไรบางอย่างต่อหน้าหลุมฝังศพ แล้วสละพื้นที่ให้อี้เป่ยซี ตัวเองหลบมองเธออยู่ด้านข้าง

            “พ่อคะแม่คะ พ่อแม่เห็นแล้วสินะ อยากจะบอกว่าลูกสาวตามีแววใช่หรือเปล่า ที่หาบ้านที่ดีได้” เธอลูบรูปถ่ายขาวดำหัวเราะแผ่วเบา “พ่อแม่คะ ตอนนี้หนูมีความสุขมาก พวกท่านเห็นแล้วใช่ไหม”

            พวกท่านเห็นแล้วใช่ไหม โลกนี้ไม่เคยทิ้งหนูตามลำพัง มันให้ชีวิตหนู ให้ครอบครัวหนู ให้ความรักหนู มันได้ให้ทุกอย่างที่ดีที่สุดแก่หนู

            เพราะว่าพวกท่านอยู่บนสวรรค์คอยปกป้องลูกสาวของพวกท่านอยู่เสมอ คอยอธิฐานให้เธอ ชีวิตของเธอจึงได้สมบูรณ์แบบนี้ล่ะมั้ง

            ขอบคุณพวกท่านที่พาหนูมาสู่โลกใบนี้และได้พบกับคนดีแบบนี้…

            พ่อคะ แม่คะ พวกท่านเห็นแล้วสินะ…

            ลูกสาวของพวกท่านมีความสุขมากจริงๆ

            ฉะนั้นวางใจเถอะค่ะ หนูจะพาเขากลับมาหาพ่อกับแม่ แล้วก็หลานตัวน้อยของพวกท่าน

            อี้เป่ยซีอยู่ต่ออีกนานแค่ไหนไม่รู้จึงลุกขึ้นมาจากพื้น ลั่วจื่อหานรีบไปประคองเธอ ทั้งสองคนอยู่ในรถ กำลังปรึกษากันว่าจะออกไปเดินเล่นดีหรือเปล่า

            โทรศัพท์มือถือของลั่วจื่อหานดังขึ้นระหว่างการปรึกษาหารือของทั้งสองคน พวกเขามองดูมือถือที่ไม่รู้เวล่ำเวลาด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย หลังจากเห็นว่าใครโทรมาแล้ว ลั่วจื่อหานก็วางสายทันที หารือกับอี้เป่ยซีต่อ โทรศัพท์มือถือส่งเสียงอย่างบ้าคลั่งราวกับว่าโดนไวรัสอยู่ข้างๆ

            “ใครน่ะ ดื้อด้านจังเลย ไม่ใช่มาจีบนายหรอกนะ”

            ลั่วจื่อหานพยักหน้า “ใช่แล้ว เธอต้องระวังหน่อยนะ ถ้าดูแลฉันไม่ดีฉันก็จะไปกับคนอื่นแล้ว”

            “นายไปเถอะ เมื่อกี้พ่อแม่ฉันรับปากฉันแล้ว ถ้านายเปลี่ยนใจล่ะก็จะพานายไปเดินเล่น นายอย่ากลัวก็แล้วกันนะ”

            ลั่วจื่อหานปิดเครื่องทันที แล้ววางมือถือข้างๆ “พอเธอพูดแบบนี้ฉันก็ชักไม่กล้าซะแล้ว”

            “นายก็ลองดูสิ เมื่อกี้พวกเราคุยกันถึงไหนแล้ว” ยังไม่ทันคุยต่อ โทรศัพท์มือถือของอี้เป่ยซีก็ดังขึ้น

            “นี่พวกเรามีเรื่องกับมือถือซะแล้ว” เธอก้มหน้ามองสายเรียกเข้า มู่ลี่ไป๋ เขาจะหมั้นกับคุณหนูบ้านหวังแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงคิดโทรหาเธอ

            ลั่วจื่อหานมองเธอ อี้เป่ยซีเอ่ยปากอย่างจนใจ “มู่ลี่ไป๋น่ะ ฉันไม่รู้ว่าเขาหาฉันมีเรื่องอะไร”

            “รับเถอะ”

        อี้เป่ยซีพยักหน้าแล้วรับสาย ได้ยินเสียงที่ร้อนรนเป็นอย่างยิ่งของมู่ลี่ไป๋

————

ตอนที่ 165 ด้านของพ่อแม่ (11)

             ช่วงเวลาค่ำๆ อี้เฉิงจึงขับรถออกจากมาจากบริษัท เห็นลูกสาวของตัวเองกำลังยืนอยู่หน้าผู้ชายคนหนึ่ง เอื้อมมือช่วยเขาจัดเนกไท บนใบหน้าของทั้งสองคนเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม เขาถอนหายใจด้วยความซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง

            เพื่อนยาก ตอนนี้นายเห็นแล้วสินะ ลูกสาวของนายได้เจอกับคนที่ตัวเองชอบแล้ว พวกเขาจะได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขแล้ว นายอยู่บนสวรรค์ก็คงจะซาบซึ้งเหมือนกับฉันสินะ

            เขาสังเกตเห็นว่าสายตาของชายหนุ่มมองมาที่ตัวเอง ในใจสั่นสะท้านเล็กน้อย ‘คนคนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ’ เขาเก็บอาการที่เกินความจำเป็น แสดงท่าทางเหมือนคุณพ่อผู้เข้มงวด เดินเข้าไปหาอี้เป่ยซี

            “เป่ยซี”

            “พ่อคะ พ่อกลับมาแล้ว” อี้เป่ยซีกอดอี้เฉิง “พ่อคะ เป่ยซีคิดถึงพ่อจังเลย”

            “พ่อก็คิดถึงเป่ยซีเหมือนกัน ถ้าไม่ได้มีธุระจริงๆ พ่อก็ตามแม่ไปหาลูกทางโน้นแล้ว ลูกไม่โทษพ่อใช่ไหม”

            อี้เป่ยซีส่ายหน้า “จะโทษได้ยังไงคะ” เธอปล่อยอี้เฉิง ถอยหลังสองสามก้าวไปหาลั่วจื่อหาน ความเขินอายแบบเด็กสาวปรากฏอยู่บนใบหน้า “พ่อคะ เอ่อ นี่ก็คือคนที่หนูเล่าให้พ่อฟังบ่อยๆ ลั่วจื่อหาน”

        “ลั่วจื่อหาน” เขาเอ่ยทวนชื่อของเขาแผ่วเบา ดวงตาหรี่เล็กลงด้วยความเคยชิน มองสำรวจชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า มีคนพูดอยู่เสมอว่าทิศตะวันออกมีตระกูลหานทิศตะวันตกมีตระกูลลู่ นี่ก็คือคนที่รับช่วงเวยหลานตั้งแต่ยังเด็ก และเป็นลั่วจื่อหานคนที่ทำให้มันกลายเป็นยักษ์ใหญ่ข้ามชาติ “ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว ประธานลั่วนับว่าเป็นคนรุ่นใหม่ที่มีความสามารถมากนะ”

        “คุณลุงชมเกินไปแล้ว นั่นเป็นผลจากการรวมกลุ่มของครอบครัวมากกว่า ไม่ค่อยเกี่ยวอะไรกับคนรุ่นหลัง เพียงแค่คนอื่นในครอบครัวค่อนข้างถ่อมตัว ก็เลยเอาชื่อเสียงปลอมๆ พวกนี้มาให้ผม”

            “พ่อ พวกพ่อคุยเรื่องนี้กันทำไมคะ หนูไม่เห็นเข้าใจเลย” อี้เฉิงลูบผมลูกสาวตัวเองด้วยความเมตตา ในใจก็มีความกังวลเล็กน้อย เขาดูออกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าดีกับลูกสาวของเขามาก ลูกสาวของตัวเองก็ชอบเขาอย่างเห็นได้ชัด แต่ว่าเมื่อนึกถึงลั่วจื่อหานที่มีลูกเล่นแพรวพราวและล้ำลึกเป็นพิเศษแบบนี้ สิ่งที่เขาแสดงออกมาในตอนนี้มันคือเรื่องจริงหรือเรื่องหลอกกันแน่

            อี้เฉิงยิ้มน้อยๆ ‘จะเรื่องจริงหรือเรื่องหลอก อีกหน่อยก็รู้แล้ว’

            จนกระทั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว อี้เฉิงจึงพบว่าเด็กสาวที่รับปากภรรยาของตัวเองว่าจะเจอลูกสาวของพวกเขาตอนนี้ไม่อยู่แล้ว ในใจก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ ก็รู้สึกปวดใจเล็กน้อย เด็กสาวคนนั้นช่างเข้าใจโลกและคำนึงถึงคนอื่นอยู่เสมอ

            “พ่อเป็นอะไรไปคะ?” อี้เป่ยซีสังเกตเห็นอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของอี้เฉิง รีบเอ่ยถาม

            “ไม่มีอะไร กินข้าวเถอะ” ที่โต๊ะกินข้าว ทั้งสี่คนเคยชินกับการไม่พูดอะไร ลั่วจื่อหานเอาปลาที่แกะก้างเรียบร้อยแล้วใส่ถ้วยของอี้เป่ยซีเป็นครั้งคราว ทำตัวเป็นธรรมชาติเหมือนตอนกินข้าว สามีภรรยาที่อยู่ตรงข้ามยิ้มและพยักหน้า

            เมื่อถึงเวลากลางคืน คุณแม่อี้พาอี้เป่ยซีออกไปเดินเล่น ในบ้านก็เหลือเพียงลั่วจื่อหานกับอี้เฉิง อี้เฉิงครุ่นคิดดูแล้วก็พาเขาเข้าไปในห้องหนังสือ

            “ฉันคิดว่าเธอน่าจะเข้าใจความคิดของคนเป็นพ่ออย่างฉัน”

            เข้าใจสิ เขาลั่วจื่อหานเข้าใจอยู่แล้ว สุดท้ายแล้วเขาก็กำลังจะได้เป็นพ่อคน เขาเข้าใจความกังวลรวมถึงความรักที่พ่อแม่มีต่อลูกตัวเองอยู่แล้ว ถ้าหากเขากับอี้เป่ยซีมีลูกสาวจริงๆ ตอนนี้พ่อเลือดร้อนอย่างเขาจะทำมากกว่าที่อี้เฉิงทำอีกมาก จะดูแลมากกว่านี้ และจะใส่ใจมากกว่านี้

            “ผมเข้าใจครับ” เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านข้าง มองอี้เฉิงด้วยสีหน้าจริงจัง ในดวงตาก็เปี่ยมด้วยความจริงใจ “ผมอยากเดินไปด้วยกันกับเป่ยซีจริงๆ และหวังว่าคุณจะยอมรับพวกเรา”

            อี้เฉิงขยี้ตา “เรื่องความกังวลของพวกเราภรรยาฉันก็น่าจะบอกเธอแล้ว เป่ยซีเป็นคนสบายๆ ครอบครัวของเธอ หรือเธอเอง จะให้สิ่งแวดล้อมแบบนั้นกับเขาได้ตลอดจริงๆ เหรอ”

            “คุณลุงครับ ลุงควรจะเชื่อว่าผมทำได้”

            “ฉันน่ะเชื่อในความสามารถของเธอ แต่ว่าฉันแค่สงสัย สงสัยใจของเธอ เป่ยซีน่ะมองออกง่ายมาก ชีวิตของเขาร้องไห้ก็คือร้องไห้หัวเราะก็คือหัวเราะ เขาจะไม่ซ่อนความชอบของตัวเอง เธอเป็นคนทุ่มเทกับความรู้สึกมากเกินไป แล้วก็เป็นคนทำอะไรตามใจตัวเองมากเกินไป แต่ว่าเธอไม่เหมือนกัน เป็นคนไม่แน่นอนมีลูกเล่นเยอะ ฉันไม่รู้ว่าที่ตัวเองเห็นในตอนนี้เป็นของจริงหรือเปล่า”

            ลั่วจื่อหานหัวเราะ เจือปนรสชาติความเยือกเย็น อี้เฉิงนึกว่าตัวเองคิดไปเอง เขาจะมีรสชาติที่เยือกเย็นอันหนักอึ้งแบบนี้ได้อย่างไร

            “คุณลุง คุณก็น่าจะรู้เรื่องที่ผมตามหาคนนึงมาสิบกว่าปีใช่ไหมครับ”

            อี้เฉิงพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ

            “คุณลุงครับ ผมไม่อยากให้ลุงมีอคติอะไรกับผม ผมบอกคุณลุงได้แค่ ผม ลั่วจื่อหานชอบแค่คนคนเดียวตั้งแต่ตัวเองอายุสิบหก ตอนนั้นเธอยังเด็กมาก ยังสูงไม่ถึงจักรยานเลยด้วยซ้ำ ผมก็ตัดสินใจแล้วว่าเธอก็คือสีสันเดียวในชีวิตของผม ผมคิดมาตลอดว่าตัวเองจะเห็นเธอโตขึ้น โตขึ้นจนเป็นภรรยาของตัวเอง แต่ว่าแค่ไม่กี่วันเธอก็หายไปแล้ว ผมใช้ความสัมพันธ์ทั้งหมดเพื่อตามหาเธอ ทำยังไงก็หาเธอไม่เจอแม้แต่เงา หนึ่งปีผ่านไปก็ได้ผลอะไร ผมรอเจ้าหญิงตัวน้อยตรงปากทางที่เราพบกันตลอด ผมรออยู่สามวันก็ไม่เคยเห็นเธอโผล่หน้ามาเลยสักครั้ง”

            “หลังจากนั้นทุกๆ ปี สิ่งที่ลั่วจื่อหานต้องทำก็คือการรอคอยและการตามหา จนในที่สุดสิบสองปีให้หลัง ผมถึงได้เจอกับคนที่ตัวเองตามหามานานอีกครั้งนึง ระหว่างนั้นผมก็เคยคิดว่าผมยังชอบเธออยู่จริงหรือเปล่า หรือเป็นแค่ความรู้สึกยึดติดกับการค้นหา ความรู้สึกหลงใหล แต่ว่าพอเป่ยซีไม่ได้อยู่ข้างกายผมแล้ว ผมรู้ว่ามันคือความชอบจริงๆ มันเป็นความรู้สึกแบบที่ถ้าเสียมันไปแล้วก็จะเสียใจไปตลอดชีวิต ไม่ว่าจะถูกหรือผิดก็ขาดเธอไม่ได้”

            เมื่ออี้เฉิงได้ยินคำพูดของลั่วจื่อหานแล้ว ความสงสัยส่วนใหญ่ในใจก็หายไป ทั้งสองคนคุยเรื่องอี้เป่ยซีต่ออีกสักพักหนึ่ง

            ในเวลานี้อี้เป่ยซีกำลังคุยเรื่อยเปื่อยกับคุณแม่อยู่ในสวนดอกไม้หลังบ้าน แล้วก็พูดถึงเพื่อนตัวน้อยของคุณแม่อี้

            “แม่คะ เพื่อนตัวน้อยคนนั้นของแม่เป็นนางฟ้ามาจากไหนกันแน่ ถึงได้ทำให้แม่ชอบขนาดนั้น”

            “ลูกได้เห็นแล้วก็จะรู้ เธอมีบุคลิกอย่างนึงที่ดึงดูดลูกอย่างน่าประหลาด ทำให้ลูกรู้สึกชอบ ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็เป็นเด็กที่รู้เรื่องราวจนทำให้รู้สึกน่าเอ็นดู” คุณแม่อี้มองออกไปข้างนอก กำลังคิดว่าเยี่ยฉินยังมองเธออยู่ข้างนอกนั่นหรือเปล่า จึงได้จากไปอย่างไม่เต็มใจแบบนี้

            อี้เป่ยซีเห็นความเศร้าโศกในดวงตาของคุณแม่ เอ่ยถาม “เป็นอะไรไปคะ? เกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า?”

            “เธอป่วยหนักมากๆ เพื่อไม่ให้เป็นภาระกับครอบครัวของตัวเอง ตัวเองก็เลยหนีมาที่นี่คนเดียว และเพื่อไม่ให้แม่เสียใจก็เลยจากไปอย่างเงียบๆ ที่จริงน่ะ แม่ไม่คิดจะเอาเธอมาแทนที่ลูกอะไรหรอกนะ แม่แค่ชอบหนูคนนั้นจริงๆ และเห็นเธอเป็นลูกสาวอีกคนของตัวเอง”

            อี้เป่ยซีเงียบไปครู่หนึ่ง กอดแม่ของตัวเอง “แม่คะ ไม่เป็นไรหรอก ทุกอย่างมันจะดีขึ้น”

        คุณแม่อี้พยักหน้า มองดูดาวที่สว่างในท้องฟ้า เธอรู้ว่ามันจะไม่ดีขึ้น เรื่องนี้มันจะไม่ดีขึ้นแล้ว

————

ตอนที่ 164 ด้านของพ่อแม่ (10)

             ลั่วจื่อหานมองท้องของอี้เป่ยซี ไม่มีความกังวลอีกต่อไป คิดจะรีบพาอี้เป่ยซีไปที่ประเทศ U เพื่อหารือกันเรื่องแต่งงาน

            “หา ไปพรุ่งนี้เลยเหรอ” ปากกาที่หมุนอยู่ในมือของอี้เป่ยซีร่วงจากปลายนิ้วเป็นครั้งคราว ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความวิตก

            “เป็นอะไรไป?”

            เธอรวบรวมความกล้ามองลั่วจื่อหาน “ฉัน คือว่า กลัวแม่ฉันจะว่า”

            ทีนี้ถึงตาลั่วจื่อหานอึ้งบ้าง เขากุมสองมือของอี้เป่ยซี “ไม่เป็นไร เป่ยซีไม่ต้องเป็นห่วง อย่าเพิ่งบอกพวกเขาก่อน หืม?”

            เธอพยักหน้า เมื่อความง่วงเข้าจู่โจมก็ซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของลั่วจื่อหานแล้วหลับไป ลั่วจื่อหานเรียกชื่อของเธอแผ่วเบาพอเห็นว่าเธอไม่ตอบสนอง ก็ยิ้มแล้ววางเธอลงบนเตียง ไปโทรศัพท์ที่ระเบียงเพื่อจัดการเรื่องวันพรุ่งนี้

            ที่ประเทศ U เยี่ยฉินอยู่ที่บ้านอี้นานแล้ว ตัวเองต้องไปจากที่นี่แล้ว คุณแม่อี้คว้ามือของเธอ มองสำรวจเธอราวกับว่ากำลังมองลูกสาวของตัวเอง มีความอาลัยอาวรณ์อยู่ในดวงตา เมื่อเยี่ยฉินนึกถึงตัวเองในวันพรุ่งนี้แล้ว ในใจก็เหมือนกับถูกมีดทิ่มแทง

            “คุณน้าคะ ฉันรบกวนพวกน้านานเกินไปแล้วจริงๆ ฉันจะไปกับเพื่อนไม่กี่วันแล้วจะรีบกลับมา” คุณแม่อี้กระพริบตา ไม่เชื่อคำพูดของเธอ

            “คุณน้า ฉันก็ไม่อยากจากน้าไปไหน” เยี่ยฉินกอดคุณแม่อี้ รู้ได้ถึงความอบอุ่นที่เธอส่งผ่านให้ตัวเอง “คุณน้ารู้เรื่องของฉันแล้วสินะคะ ก็เลยยิ่งไม่อยากให้ฉันไปไหน”

            เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยฉิน คุณแม่อี้รู้ว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องปกปิดอีกต่อไปแล้ว เธอพูดเสียงสะอื้น “เด็กที่น่าสงสารของน้า ทำไมต้องเป็นเธอด้วย”

            “เมื่อก่อนฉันก็คิดแบบนี้ ทำไมต้องเป็นฉัน แต่ว่าพอคิดๆ ดูแล้ว ทำไมถึงไม่ใช่ฉันล่ะ มีเรื่องมากมายที่ไม่มีเหตุผล ไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ที่พวกเราทำได้ก็คือยอมรับมัน คุณน้าคะ ปล่อยให้ฉันไปดีไหมคะ คุณน้าก็คิดเสียว่าฉันไปเที่ยวกับพวกเพื่อนๆ จริงๆ ไปแล้วไม่กลับมาอีกเลย พวกเราเจอหน้ากันแค่ครั้งเดียว เป็นคนผ่านทางที่ชอบพอกัน คิดแบบนี้พอจะรับได้ขึ้นมาบ้างหรือเปล่า”

            “มันไม่ได้จริงเหรอ…บางทีอาจยังมีหวังในการรักษา”

            เยี่ยฉินส่ายหัว “คุณน้าคะ ฉันได้นำความวุ่นวายมาให้ครอบครัวของฉันมามากพอแล้ว พ่อแม่ของฉันก็แก่แล้ว ตอนนี้พวกเขารับไม่ได้มากมายขนาดนี้แล้ว ฉันคิดว่า ที่ฉันทำได้ก็มีแค่นี้”

            “เธอเป็นเด็กดีคนนึง แต่ว่าเธอไม่เข้าใจหัวใจของคนเป็นพ่อแม่ แม้ว่าพวกเขาจะต่อสู้กับชะตากรรมของตัวเอง แต่ก็ไม่ยอมที่จะเห็นลูกสาวของตัวเอง…จากไป ทั้งแบบนี้หรอก พวกเขาจะไม่เอาอะไรก็ได้ จะทนความยากลำบากอะไรก็ได้ เธอทำแบบนี้ไม่เป็นการเอาความหวังของพวกเขาไปอย่างสิ้นเชิงหรอกเหรอ?”

            “คุณน้าคะ ฉันรู้และฉันก็เข้าใจ แต่ว่าสุดท้ายผลลัพธ์ก็เหมือนกัน ฉันก็แค่ไม่ให้ความหวังพวกเขา มันดีกว่าการที่ให้พวกเขามีความหวังแล้วเอามันไปในตอนท้าย คุณน้า ขอโทษนะคะ ฉันไม่อยากทำให้คนอื่นเหนื่อย ฉันต้องไปแล้วจริงๆ”

            คุณแม่อี้มองเยี่ยฉินน้ำตานองหน้า “พ้นพรุ่งนี้ไปแล้วค่อยไปดีหรือเปล่า ลูกสาวน้าจะกลับมาพอดี บางทีเขาก็อาจจะชอบเธอมาก บางทีพวกเธออาจจะเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากก็ได้ เป็นการเพิ่มประสบการณ์อย่างนึง ไม่คุ้มค่าหรอกเหรอ?”

            เยี่ยฉินครุ่นคิด ถอนหายใจ “ก็ได้ค่ะ งั้นก็รบกวนคุณน้าแล้ว”

            “ไม่รบกวน ไม่รบกวน”

            ช่วงค่ำของวันรุ่งขึ้น เที่ยวบินที่อี้เป่ยซีกับลั่วจื่อหานนั่งได้มาถึงที่หมายแล้ว อี้เฉิงจัดแจงให้คนที่มารับพวกเขารออยู่ที่ทางออกของสนามบินนานแล้ว

            “คุณอาอู๋ แม่หนูส่งคุณอามารอตั้งแต่เช้าเลยใช่ไหมคะ”

            คุณอาอู๋เปิดประตูรถที่เบาะหลัง “ก็ไม่เช้ามากครับ คุณนายรู้จักกับเด็กคนนึง ช่วงนี้อยู่กับเธอตลอดเลย”

            “เฮ้อ งั้นตำแหน่งในบ้านของฉันก็มีความเสี่ยงแล้วสิ” อี้เป่ยซีลากลั่วจื่อหานเข้าไปในรถ คุณอาอู๋มองลั่วจื่อหานไม่ได้พูดอะไร แต่กลับสั่นด้วยความกลัวจากออร่าบนตัวเขาโดยไม่รู้ตัวแล้ว

            ดูเหมือนว่าแฟนของคุณหนูรองจะเก่งมากเลย และดูเหมือนรักคุณหนูรองมากด้วย แบบนี้คุณนายกับคุณชายก็คงจะสบายใจแล้วสินะ

            เยี่ยฉินรอลูกสาวที่คุณแม่อี้พูดถึงอยู่ในสวนด้วยความอึดอัดเล็กน้อย ทุกครั้งที่เธอได้ยินคุณแม่อี้พูดถึงลูกสาวคนนี้ ความสุขบนใบหน้านั้นมักจะทำให้เธอตกตะลึงอยู่บ้าง ก็เหมือนกับได้เห็นแม่ของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น เธอรู้สึกอิจฉาเด็กสาวคนนี้มากที่มีครอบครัวที่มีความสุขแบบนี้

            ครอบครัวแบบนี้จะมีลูกสาวแบบไหนกัน จะต้องสูงส่งมากสินะ

            เยี่ยฉินนั่งอยู่ด้านข้าง ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆ ความคิดหมื่นพันวนเวียนอยู่ในหัวของตัวเอง เขาจะไม่ชอบเธอหรือเปล่า จะดูถูกเธอหรือเปล่า และจะคิดว่าเธอเป็นตัววุ่นวายหรือเปล่า

            เธอรีบส่ายหัว ไหนๆ ก็มาถึงวันนี้แล้ว ถ้าไม่ชอบเธอ เธอก็จากไปได้ทันที

            เสียงที่สดใสเป็นอย่างยิ่งดังขึ้นภายในสวนและยังมีเสียงเตือนจากผู้ชายด้วยความเอ็นดู เธอเบิกตากว้าง รีบดึงคนที่อยู่ข้างๆ ทันที “คุณหนูของพวกเธอชื่อว่าอี้เป่ยซีเหรอ”

            คนนั้นพยักหน้าด้วยความงุนงงเล็กน้อย ทำไมพอรับรู้ชื่อของคุณหนูแล้ว คุณหนูท่านนี้ก็หวาดกลัวและร้อนรนขนาดนั้น แม้แต่สีเลือดบนใบหน้าก็หายไปชั่วขณะด้วย เยี่ยฉินเดินสะดุดอ้อมพวกอี้เป่ยซีแล้ววิ่งกลับไปที่ห้อง

            “แม่คะ หนูกลับมาแล้ว พ่อล่ะคะ?” อี้เป่ยซีพุ่งเข้าสู่อ้อมอกของคุณแม่อี้ทันที ลั่วจื่อหานอยากจะบอกว่าอย่าพูดอะไรเชียวนะ แต่สุดท้ายก็ได้แต่ขยับนิ้ว ยิ้มมองเธอ

            “คุณป้า” ลั่วจื่อหานทักทายคุณแม่อี้อย่างสบายๆ และสุภาพอยู่ด้านข้าง แม้ว่าภายในใจของคุณแม่อี้ยังเสียใจอยู่บ้าง แต่สุดท้ายแล้วนี่คือคนที่ลูกสาวของตัวเองชอบ และเขาก็ชอบลูกสาวของเธอมากด้วย ส่วนเรื่องอื่นก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากนัก เธอยิ้มน้อยๆ ให้กับลั่วจื่อหาน สุภาพจนดูเหินห่าง

            อี้เป่ยซีมองไปที่ลั่วจื่อหาน ยิ้มให้เขา ลั่วจื่อหานจับรอยยิ้มของเธอได้อย่างแม่นยำ พยักหน้าเล็กน้อย บอกให้เธอสบายใจ

            “มาแล้ว ให้ซ้ออู๋ทำความสะอาดห้องรับแขกที่ชั้นสองเถอะ พวกเขาคงเหนื่อยกันแล้ว นั่งแป๊บนึงก่อน”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า มองไปรอบทิศ “แม่คะ ยัยหนูคนนั้นที่คุกคามตำแหน่งของหนูล่ะ ทำไมถึงไม่เห็นเขา”

            “แม่จะให้คนไปเรียกเขา เสี่ยวลิ่ว เธอไปดูสิว่าคุณหนูเยี่ยอยู่ไหน ให้เขามาที่ห้องโถงใหญ่นี่”

            เสี่ยวลิ่วออกไปเดินรอบนึงแต่ไม่เห็นเงาของเยี่ยฉิน ถามคนที่อยู่ด้านข้างก็บอกว่ากลับไปที่ห้องแล้ว เธอบอกคุณแม่อี้ตามความจริง

            “เห็นว่ากลับห้องไปแล้วค่ะ”

            “งั้นพวกเราไปหาเขาด้วยกัน” อี้เป่ยซีลุกขึ้นยืน ควงแขนแม่ของตัวเอง คุณแม่อี้ยิ้มพร้อมจิ้มๆ หัวของเธอ เมื่อเดินถึงหน้าประตู เคาะประตูอย่างไรก็ไม่มีคนตอบ อี้เป่ยซีเปิดประตูออกด้วยความสงสัย ห้องถูกจัดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ยังมีกลิ่นหอมของดอกไม้ที่คุ้นเคยลอยอยู่ในอากาศ

            “ทำไมถึงไม่มีใครล่ะ” คุณแม่อี้มองกระเป๋าเดินทางที่อยู่ข้างๆ เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ส่ายหน้า

            “น่าจะไปแล้ว อาจจะกลับมาเมื่อไรก็ได้”

        “หา?”

————

ตอนที่ 163 ด้านของพ่อแม่ (9)

             ลั่วจื่อหานใช่ว่าไม่เคยลิ้มรสของอาการปวดหัวเมาค้าง แต่ว่าไม่เคยได้ลิ้มรสอาการปวดหัวอย่างมีความสุขแบบนี้เลย เขามองดูอี้เป่ยซีที่อยู่ตรงหน้าเขาถามนู่นถามนี่และวิ่งให้วุ่น รอยยิ้มที่มุมปากก็หุบไว้ไม่อยู่แล้ว

            “นายไม่สบายไม่ใช่เหรอ ยิ้มอะไร?” อี้เป่ยซียกโจ๊กที่คุณแม่จางอุ่นไว้ นั่งลงข้างเขาด้วยสีหน้าสงสัย “ยังปวดหัวอยู่ไหม?”

            แขนยาวๆ ของลั่วจื่อหานโอบเอวของอี้เป่ยซี “ปวด ไม่สบายมากเลย”

            “เมื่อวานก็บอกนายแล้ว…” อี้เป่ยซียังไม่ทันพูดจบ คำพูดที่เหลือก็ถูกลั่วจื่อหานกลืนกินแล้ว อี้เป่ยซีจึงรับรู้ภายหลับว่าตานี่แกล้งป่วย

            หลังจากเขาปล่อยเธอ อี้เป่ยซีมองเห็นคลื่นอารมณ์ในดวงตาที่ล้ำลึกคู่นั้น แล้วนึกถึงคำที่เขาพูดเมื่อวาน ความโมโหก็หายไปฉับพลัน “ลั่วจื่อหาน”

            “หืม?”

        อี้เป่ยซีซบอยู่ในหน้าอกของเขาอย่างว่าง่าย “ฉันก็แค่อยากเรียกนาย”

            “งั้นเธอก็เรียกอีกสิ ฉันก็อยากได้ยินเธอเรียกชื่อของฉัน”

            “นายเบื่อหรือเปล่า”

            “ไม่เบื่อเลย ได้ฟังเสียงของเธอจะเบื่อได้ยังไง แต่ว่า…” เขาพลิกตัวกดอี้เป่ยซีไว้ด้านล่าง “ฉันชอบเสียงเธอที่เรียกชื่อฉันหลังจากนี้มากกว่า”

            หลังจากแสดงความรักต่อกันแล้ว ลั่วจื่อหานก็มอบความอ่อนโยนให้อี้เป่ยซีอีกสักพักหนึ่ง จึงค่อยๆ เตรียมตัวไปทำงาน อี้เป่ยซีมองดูเวลาบนข้อมือ แผนในตอนเช้าของเธอถูกทำพังแล้ว เธอดึงผ้าห่ม ต้องการนอนต่ออีกหน่อยด้วยความสะลึมสะลือ

            เมื่อเวลาใกล้บ่ายโมง อี้เป่ยซีจึงตื่นด้วยความหิว กินข้าวที่คุณแม่จางเตรียมไปเล็กน้อย และไปจัดการธุระของตัวเองแล้ว เธอเพิ่งจะแตะคอมพิวเตอร์ อดไม่ไหวที่จะหาวครั้งแล้วครั้งเล่า มองคำที่ปรากฏบนหน้าจอด้วยดวงตาที่พร่ามัว อ่านอะไรไม่เข้าใจสักอย่าง ศีรษะของเธอเหมือนกับลูกเจี๊ยบที่กำลังจิกข้าว สัปหงกอยู่บนแป้นพิมพ์ของตัวเองไม่หยุด

            เธออ้าปากหาวกว้างๆ รู้ว่าวันนี้ไม่สามารถทำงานของตัวเองให้เสร็จได้จึงต่อว่าตัวเองด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย เดินเข้าห้องนอนไปอย่างไร้เรี่ยวแรง ล้มตัวลงบนเตียงแล้วเข้าสู่ความฝัน

            เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ลั่วจื่อหานก็นั่งมองเธออยู่ข้างเตียง

            “ลูกหมูขี้เกียจ”

            “ก็เป็นเพราะนายนั่นแหละ ตอนนี้กี่โมงแล้ว”

            “ห้าโมงครึ่งแล้ว”

            อี้เป่ยซีลุกขึ้นนั่งบนเตียง “สายป่านนี้แล้ว ไม่ได้ ยังไงวันนี้ฉันก็ต้องดูอะไรสักหน่อย”

            “นอนทั้งวัน?”

            เธอพยักหน้า ถอนหายใจ “ในวันที่อากาศเริ่มหนาว หนอนขี้เกียจก็มาแล้ว จะหลบยังไงก็หลบไม่พ้น”

            “ไปเถอะ เดี๋ยวลงไปกินข้าวกัน”

        อี้เป่ยซีหอมแก้มของเขา เดินลากรองเท้าเข้าห้องหนังสือไป ฝืนอ่านไปไม่กี่คำก็เริ่มสัปหงกอย่างไร้ชีวิตชีวาอีกครั้ง ระหว่างนั้นเองก็เกือบจะฟาดกับมุมโต๊ะ เธอถอนหายใจ นอนลงบนโต๊ะสักพักแล้วก็พึมพำในที่สุด “ช่วงนี้การค้นคว้าวรรณกรรมก็น่าเบื่อเกินไปแล้ว น่าเบื่อเกินไปแล้ว”

            “เป่ยซี เป่ยซี” ลั่วจื่อหานผลักๆ คนที่ฟุบนอนอยู่บนโต๊ะ ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว อี้เป่ยซีขยี้ตา สีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนล้าจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ

            “ไม่สบายหรือเปล่า? ไปตรวจที่โรงพยาบาลหน่อยไหม?”

            เมื่ออี้เป่ยซีได้ยินคำว่าโรงพยาบาลก็รีบส่ายหน้า “ไม่เป็นอะไร ฉันก็แค่นอนไม่พอ พรุ่งนี้ก็น่าจะหายแล้ว”

            ลั่วจื่อหานเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง พยักหน้าแล้วลากอี้เป่ยซีลงไปกินข้าวข้างล่าง ยังเดินไม่ถึงโต๊ะกินข้าว อี้เป่ยซีได้กลิ่นอาหารก็รีบสะบัดมือของลั่วจื่อหาน วิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำ

            “ไม่เป็นไรนะ” ลั่วจื่อหานยืนอยู่ข้างหลังเธอช่วยเธอลูบหลัง ยื่นน้ำอุ่นให้แก้วหนึ่ง อี้เป่ยซีใช้น้ำอุ่นบ้วนปาก รสเปรี้ยวยังคงค้างอยู่ข้างใน

            “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”

            “เป่ยซี หรือว่าเธอจะ…” ลั่วจื่อหานไม่กล้าพูดคำสุดท้ายออกมา แอบหวังอยู่ในใจว่าสิ่งที่ตัวเองคาดเดานั้นถูกต้อง มือยิ่งเคลื่อนไหวด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย เขากุมมือของอี้เป่ยซี “พวกเราไปตรวจที่โรงพยาบาลกัน”

            อี้เป่ยซีส่ายหัว “ไม่ไปๆ ฉันไม่อยากไปโรงพยาบาล”

            ลั่วจื่อหานลากบังคับเธอไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง แล้วยัดเธอเข้าไปในรถ “เป่ยซี แค่ไปตรวจไม่ต้องกินยา ไม่ต้องฉีดยา ไม่ต้องกลัวนะ ยังมีฉันอยู่”

            อี้เป่ยซีมองดูใบหน้าด้านข้างของลั่วจื่อหาน เข้าใจการคาดเดาของเขา มือกุมท้องของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ‘มันจะมีชีวิตน้อยๆ อยู่ในนี้จริงเหรอ? แต่ถ้า…ไม่มีล่ะก็ ลั่วจื่อหานก็คงจะผิดหวังมากสินะ’

            หลังจากพวกเขาสองคนดูผลการตรวจร่างกายแล้ว พูดได้ว่าอารมณ์ของอี้เป่ยซีนั้นสับสนเป็นอย่างยิ่ง ท้องตอนนี้ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ เธอยังต้องเรียน ยังมีเรื่องมากมายที่ยังไม่ได้ทำ แต่ว่าเด็กคนนี้ เธอมองดูหน้าท้องที่แบนราบของตัวเอง เธอก็ทิ้งไม่ลงเหมือนกัน

            ปกติแล้วเวลาที่เธอมีอะไรกับลั่วจื่อหาน ก็ป้องกันอย่างดี ทำไมถึงยังมีอุบัติเหตุแบบนี้ได้

            ลั่วจื่อหานกุมผลรายงานแล้วหันมาทันใด มองไปที่อี้เป่ยซี “เป่ยซี นี่ฉันฝันอยู่หรือเปล่า?”

            “อืม นายกำลังฝันอยู่ นี่คือเรื่องปลอม”

            ลั่วจื่อหานอุ้มอี้เป่ยซี พูดด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะซ่อนเร้น “ถึงจะปลอมฉันก็ดีใจมาก ฉันจะเป็นพ่อแล้ว เป่ยซีฉันจะเป็นพ่อแล้ว พวกเราจะมีลูกเป็นของตัวเองแล้ว”

            “ใช่ๆๆ คุณอาจะเป็นคุณพ่อแล้ว ยินดีด้วย ยินดีด้วย” ใบหน้าของอี้เป่ยซีก็มีรอยยิ้มแห่งความสุขเหมือนกัน

            “ใช่แล้วๆ ต้องขอบคุณหลานสาวแล้ว เป่ยซี ขอบคุณมาก”

            “หืม?”

            “ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตของคนเราจะสมบูรณ์ได้ขนาดนี้ จะงดงามได้ขนาดนี้” เขายื่นมือวางลงบนท้องน้อยของอี้เป่ยซี “พวกเธอคือทั้งหมดของฉัน”

            ดวงตาของอี้เป่ยซีขยับเขยื้อน กอดลั่วจื่อหาน “พวกนายก็เหมือนกัน”

            ลั่วจื่อหานอุ้มเธอขึ้นมาอย่างอ่อนโยน อี้เป่ยซีขยับตัวเล็กน้อยอยู่ในอ้อมกอดของเขา “ไม่ได้พิการสักหน่อย นายอุ้มฉันทำไม”

            “ฉันกลัวว่าเธอจะทำให้เจ้าหญิงน้อยของฉันกระทบกระเทือน”

            “นายเริ่มลำเอียงตั้งแต่ตอนนี้เลยเหรอ?”

            “เธอคือเจ้าหญิงน้อยของคุณอา ในท้องเธอคือเจ้าหญิงน้อยๆ ของคุณอา โอเคไหม?”

            “เธอปล่อยฉันลง คนตั้งเยอะมองอยู่น่ะ”

            ลั่วจื่อหานมองแววตาอิจฉารอบกายแต่ไม่สนใจ “ชินแล้ว”

            อี้เป่ยซีไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้เขาอุ้มตัวเองเข้าไปในรถ ลั่วจื่อหานขับรถอย่างระมัดระวังมากตลอดทาง รถขับผ่านด้านข้างพวกเขาไปทีละคัน บางคันก็บีบแตรอยู่ข้างหลังพวกเขา ลั่วจื่อหานไม่สะทกสะท้าน มือกำพวงมาลัยแน่น เหงื่อชั้นบางๆ ซึมออกมาจากฝ่ามือ เหมือนกับคนขับรถมือใหม่ที่เพิ่งออกถนนเป็นครั้งแรก ระแวดระวังเป็นอย่างมาก

            สุดท้ายอี้เป่ยซีก็กินโจ๊กไปเล็กน้อยภายใต้การบีบบังคับของเขา แล้วถูกอุ้มขึ้นไปชั้นบน อี้เป่ยซีที่ไร้เรี่ยวแรงอยู่แล้วพอเอนตัวลงบนเตียงก็ผล็อยหลับไป ลั่วจื่อหานที่อยู่ข้างเธอกลับนอนไม่หลับ เขาเปิดไฟสลัวมองดูคนที่นอนอยู่ข้างๆ ตัวเอง ทำอย่างไรก็หุบยิ้มไว้ไม่อยู่

        เป่ยซีของเขามีลูกของเขาแล้ว เขาจะได้เป็นพ่อแล้ว จะได้เป็นพ่อของลูกเป่ยซีแล้ว เขายิ้ม มองอยู่เนิ่นนานจึงปิดไฟ

————

ตอนที่ 162 ด้านของพ่อแม่ (8)

             หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป อี้เป่ยซีก็ไม่เห็นมู่ลี่ไป๋อีกและไม่ได้ข่าวคราวของเขาอีก เมื่อได้เห็นเขาอีกครั้งก็อยู่บนข่าวซุบซิบในหน้าหนังสือพิมพ์แล้ว พูดประมาณว่าเรื่องมงคลของบ้านม่อใกล้เข้ามาแล้ว กำลังจะเป็นทองแผ่นเดียวกันกับบ้านหวัง ประกอบกับรูปถ่ายสีสันสดใสใบหนึ่ง หญิงสาวที่อยู่ถัดจากมู่ลี่ไป๋ยิ้มอย่างอ่อนโยน

            ที่จริงแล้วพวกเขาเป็นคู่รักที่ดูดีจริงๆ แต่ในใจของอี้เป่ยซีกลับไม่มีความสุข แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เป็นไปได้ว่าเมื่อพวกเขาสองคนเดินมาถึงจุดนั้นแล้ว ใครก็เดินหน้าต่อไม่ได้ ทำได้เพียงย้อนกลับไป เอาความกล้าหาญในอดีตมาเป็นความทรงจำ แล้วเดินไปในทางที่ตัวเองควรเดิน ห้อมล้อมตัวเองด้วยชีวิตที่ควรจะเป็น

            แต่ว่านะ เยี่ยฉินกับมู่ลี่ไป๋จะไม่เสียใจสักนิดเชียวเหรอ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ที่ทำให้ทั้งสองคนยอมแพ้ทั้งแบบนี้

            ยังไม่ทันจะคิดเรื่องนี้ให้กระจ่าง อี้เป่ยซีก็ได้รับสายของลั่วจื่อหาน

            “ฮัลโหล ว่ายังไง?”

            “ฉันปล่อยให้พี่จางผ่านไปแล้ว คืนนี้มีธุระนิดหน่อยไม่กลับนะ”

            นี่เป็นครั้งแรกที่ลั่วจื่อหานไม่กลับมานอน เมื่อก่อนเวลาที่งานยุ่งมากๆ เขาก็จะต้องกลับบ้าน ในขณะที่เธอกำลังนอนหลับก็จะแอบไปทำงานในห้องหนังสือ อี้เป่ยซีรู้สึกแปลกใจ จึงถามต่อ

            “เป็นอะไรไป?”

            “กำลังดื่มเหล้ากับมู่ลี่ไป๋ เธอไม่ต้องเป็นห่วง”

            “อย่าดื่มเยอะล่ะ ระวังสุขภาพด้วย”

            “โอเค”

            “งั้นฉันไม่รบกวนพวกนายแล้ว ไว้เจอกัน”

            “แล้วเจอกัน”

            ลั่วจื่อหานเก็บโทรศัพท์มือถือ มองดูผู้ชายตรงหน้าที่รินเหล้าให้ตัวเองไม่หยุด ใบหน้าไร้ซึ้งอารมณ์ ถ้าไม่ใช่เพราะอุณหภูมิกับลมหายใจในร่างกาย เขาคงจะสงสัยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อปีที่แล้วมันคืออะไร

            มู่ลี่ไป๋มองเขา เผยยิ้มซีดเซียว แววตายังคงว่างเปล่า “นายมาแล้วเหรอ ดื่มสิ”

            ลั่วจื่อหานจับมือของเขาที่กำลังรินเหล้า “ไม่ต้องถึงขนาดนี้มั้ง”

            “เมื่อก่อนฉันก็พูดกับนายตลอดว่าไม่ต้องถึงขนาดนี้ ตอนนี้ถึงได้เข้าใจ ว่าคนที่พูดน่ะไม่เจ็บหรอก มันต้องถึงขนาดไหนมีแต่คนที่เจ็บเท่านั้นที่รู้”

            “ไม่ใช่ว่าถึงขนาดไหนหรอก แค่มันยังไม่พอ ดื่มไปทีละขวดๆ แบบนี้มันก็เมาได้ แล้วก็ลืมเรื่องที่ยืดเยื้อที่อึดอัดพวกนั้นได้ ฉันก็จะได้กลับไปเป็นมู่ลี่ไป๋คนเดิม ยังไม่พอ ฉันยังดื่มไม่พอ ทำไมยิ่งดื่มยิ่งคิดถึงเขา ทำไมยิ่งดื่มยิ่งชัดเจน ทำไมถึงยิ่งทุกข์ใจขึ้นทุกที”

            ลั่วจื่อหานจุดบุหรี่ ไม่ได้ตอบคำถามของเขา

            “ฉันชอบเขามาตั้งนาน เขาก็ชอบฉัน ตอนนี้สังคมก็เปิดกว้างขนาดนี้แล้ว ทำไมสุดท้ายแล้วยังแม่งเดินไปด้วยกันไม่ได้ ฉันติดค้างอะไรเยี่ยฉินกันแน่!”

            “ติดค้างอะไร ฉันคืนให้เขาก็พอแล้ว แค่อย่าจากไปไหน อย่าจากฉันไปไกล ฉันจะไม่ไปก้าวก่ายเขา แค่ให้ฉันได้มอง แค่ได้มองเขาก็ไม่เต็มใจงั้นเหรอ? ฉันถูกรังเกียจจนกลายเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไร”

            “มีแค่เขาที่รังเกียจฉัน นายดูคนข้างกายสิ มีคนไหนบ้างที่ไม่พยายามจนสุดความสามารถเพื่อจะได้มาอยู่เคียงข้างฉัน นายว่าผู้หญิงคนนั้นมีสิทธิ์อะไร มีสิทธิ์อะไรเหยียบย่ำฉันแบบนี้!”

            ลั่วจื่อหานเปิดขวดเหล้า รินให้ตัวเองจนเต็ม ยกดื่มรวดเดียวหมด

            “ดื่มเหล้า ดื่มเหล้า บอกได้เลยว่าพี่น้องก็เหมือนแขนขา ผู้หญิงน่ะเหมือนเสื้อผ้า ฉันไม่ต้องการเสื้อผ้าอย่างเขาหรอก เขาจะทำให้เขาเห็น ทำให้เขาทนไม่ได้ เขานั่นแหละที่ปีนขึ้นมาไม่ได้ตั้งแต่แรก” พูดพลางก็โยนขวดเปล่าในมือลงไปที่พื้น แล้วเปิดอีกขวดให้ตัวเอง ไม่ลืมที่จะรินใส่แก้ว เงยหน้าขึ้นเทเข้าปาก เหล้ากับน้ำตาผสมเข้าด้วยกัน ไหลลงอาบแก้ม

            “ลั่วจื่อหาน ฉันขออวยพรให้นายกับอี้เป่ยซีมีความสุขนะ ฉันดูพวกนายสองคนตลอดเวลา พวกนายมันไม่ง่ายเลย ไม่ง่ายเลยจริงๆ ขอให้พวกนายอยู่ร่วมกันเป็นร้อยปี อยู่กันจนแก่เฒ่า ฉันขอดื่มให้” เหล้าทั้งขวดไหลลงสู่ท้อง ดวงตาของลั่วจื่อหานเป็นประกาย และดื่มไปมากเช่นกัน

            “ขอบคุณสำหรับคำอวยพร”

            “ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องเกรงใจ พวกนายได้อยู่ด้วยกันก็ดีแล้ว ตอนนี้ฉัน…ไม่อยากไปคิดอะไรมากอีกแล้ว ได้เห็นนายมีในสิ่งที่ฉันไม่มี ก็นับว่าเป็นการชดเชยแล้วล่ะมั้ง”

            “อืม”

            “ฉันนึกว่านายจะกระตุ้นให้ฉันไปไล่ตามซะอีก ที่แท้ก็มีแค่คำว่าอืม”

            ลั่วจื่อหานเงยหน้ามองเขา “ถ้ามันมีประโยชน์ล่ะก็ พวกนายก็ไม่เดินมาถึงทุกวันนี้หรอก”

            “ฉันชอบเขา ชอบเขามากๆ จริงๆ”

            “มู่ลี่ไป๋ชอบเยี่ยฉิน ชอบมากๆ เขาก็รู้แหละ ก็เลยเดินจากไปอย่างเด็ดขาด ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบๆ แล้วก็จากไปอย่างธรรมชาติ”

            “อาจจะ” ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันอีก ลั่วจื่อหานดื่มเหล้าเป็นเพื่อนเขาตลอดเวลา ในใจก็มีความกังวลของตัวเองเหมือนกัน จนกระทั่งตีสามของตอนเช้า มู่ลี่ไป๋ก็เมาจนไม่เป็นผู้เป็นคนแล้ว ลั่วจื่อหานโทรศัพท์ให้คนสนิทของตัวเองพาเขากลับบ้าน ส่วนตัวเองก็นั่งรถจากมา

            เมื่อกลับถึงอะพาร์ตเม้นต์ เดิมทีลั่วจื่อหานต้องการจะพักผ่อนในห้องรับแขกทั้งคืน ขณะที่เดินผ่านห้องนอน ก็ยังเปิดประตูห้องนอนโดยไม่รู้ตัวแล้ว เห็นคนที่ตัวเองรักนอนอย่างสงบอยู่ตรงนั้น ความว่างเปล่าทั้งหมดก็ถูกเธอเติมจนเต็ม รู้สึกว่าเรื่องที่เจอในช่วงนี้ก็ไม่หนักหนาเท่าไร ราวกับได้รับพลังงานมหาศาลกับความกล้าหาญที่ทำให้ไม่เกรงกลัวอะไรเลย

            เขาเดินย่องไปยังข้างเตียง ค่อยๆ นอนลงแล้วกอดเธอไว้

            ระหว่างที่อี้เป่ยซีครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่นั้นก็ได้กลิ่นเหล้าแสบจมูก เธอรวบรวมพลังจึงจะลืมตาขึ้นมาได้ “ลั่วจื่อหาน” ในน้ำเสียงยังมีความสะลึมสะลือ

            ลั่วจื่อหานขานรับแต่ไม่ได้ลืมตา จู่ๆ อี้เป่ยซีก็รู้สึกเย็นๆ ที่หลังคอซึ่งปลุกให้เธอตื่นทันใด เธอรีบลุกขึ้นต้องการจะเปิดไฟที่หัวเตียง แต่ถูกมือที่ทรงพลังคู่หนึ่งห้ามไว้

            “อย่าเปิดไฟ”

            “ลั่วจื่อหาน นายเป็นอะไรไป นายร้องไห้ทำไม” อี้เป่ยซีเคยเห็นลั่วจื่อหานมาหลายด้าน ทั้งกล้าหาญ เศร้าโศก รุนแรง และเย็นชา แต่ว่ารู้จักกันมานานก็ไม่เคยเห็นด้านที่เขาอ่อนแอขนาดนี้ เธอเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของลั่วจื่อหานด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อย หัวใจของเธอก็เจ็บปวดจนสั่น มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ที่ทำให้ลูกผู้ชายดุจเทพคนนี้ต้องหลั่งน้ำตา

            “ไม่มีอะไร” ลั่วจื่อหานกอดเธอแน่น “นี่ไม่ใช่ความฝันจริงๆ”

            เธอราวกับเข้าใจเหตุผลที่ลั่วจื่อหานหลั่งน้ำตาแล้ว ดวงตาก็อดไม่ได้ที่จะแดงก่ำ มีบางอย่างเปียกชื้นร่วงลงมาจากดวงตาทีละน้อยๆ เธอกอดลั่วจื่อหานแน่น “แน่นอนว่าไม่ใช่ความฝัน ฉันอยู่นี่ นายกังวลอะไร”

            ลั่วจื่อหานหัวเราะ

            “ฉันช่วยนายทำความสะอาดเถอะ ฉันจะให้พี่จางเตรียมชาแก้สร่างก่อน แล้วเอามาให้นาย?”

            “ได้” อี้เป่ยซีพบว่ามือที่อยู่บนเอวตัวเองยิ่งบีบแน่น

            “ปล่อยมือก่อนเถอะ แบบนี้ฉันจะไปเอาชาให้นายได้ยังไง”

            “ได้” แขนของลั่วจื่อหานยิ่งออกแรงกว่าเดิม อี้เป่ยซีจนปัญญา พยายามห่มผ้าให้เขา

            “พรุ่งนี้คนที่ปวดหัวคือนายนะ ฉันล่ะขี้คร้านจะสนใจ”

        “ได้” ลั่วจื่อหานพูดพลางเหมือนกับลูกสุนัขตัวหนึ่ง ซุกไซ้อยู่ที่คอของอี้เป่ยซี

————

ตอนที่ 161 ด้านของพ่อแม่ (7)

             อี้เป่ยซีรู้สึกว่าชีวิตของเธอในช่วงนี้ผ่านไปอย่างราบรื่นเกินไปแล้ว ถ้าเทียบกับเมื่อก่อนที่มีเรื่องน้อยใหญ่เกิดขึ้นทุกวัน ความราบรื่นแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง มันเหมือนความสงบก่อนพายุฝน หลังจากเธอเล่าความคิดของตัวเองให้ลั่วจื่อหานฟังจบแล้ว เขาก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย อี้เป่ยซีเข้าสู่ความฝันด้วยความเหนื่อยล้าแล้ว

            ลั่วจื่อหานมองดูเธอที่หลับใหล เดินไปสูบบุหรี่ที่ระเบียง เข้าสู่ต้นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อากาศหนาวลงเล็กน้อย ทำให้ลั่วจื่อหานที่มีสุขภาพแข็งแรงอยู่เสมอจามไปทีหนึ่ง เขม่าบุหรี่ร่วงลงพื้น เมื่อลมพัดมันก็กระจัดกระจายไป

            เขานวดคลึงหน้าผาก ดับบุหรี่ที่สูบไปแล้วครึ่งหนึ่ง เดินย่องกลับขึ้นเตียง กอดอี้เป่ยซีที่กำลังนอนหลับ และผล็อยหลับไป

            อี้เป่ยซีเดินไปยังห้องเรียนตามลำพัง แต่ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ เธอเห็นเงาที่คุ้นเคยเบื้องหน้า ความหงุดหงิดวูบผ่านเข้ามา

            ทำไมถึงรู้สึกหงุดหงิดแบบนี้กันนะ เธอควรจะไปที่ห้องคำปรึกษาหรือเปล่า เธอป่วยเพราะความหวาดระแวงหรือเปล่านะ

            “เป่ยซี” มู่ลี่ไป๋โผล่มาตรงหน้าของอีเป่ยซีอย่างกะทันหันจากมุมหนึ่ง หนังสือในมืออี้เป่ยซีตกพื้นกระจัดกระจาย กระดาษบันทึกแผ่นเล็กถูกลมพัดปลิวไปทั่วทุกทิศ เธอกับมู่ลี่ไป๋ช่วยกันเก็บของของเธอมือเป็นพัลวัน

            “เป็นอะไรไป?”

            มู่ลี่ไป๋ลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็เปลี่ยนหัวข้อ “เปล่า แค่เห็นเธอแล้วมาทักทาย”

            อี้เป่ยซีเห็นท่าทางเขาเหมือนอยากพูดอะไรแต่ลังเล เข้าใจในทันทีว่าจะต้องเกิดอะไรขึ้นอย่างแน่นอน ในเมื่อเขาไม่อยากพูด เธอก็จะไม่ถาม “อ๋อ งั้นฉันไปเรียนแล้วนะ”

            เธอเดินไปไม่กี่ก้าวก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ หันกลับไป “จริงสิ ฉันนึกเรื่องที่สำคัญมากขึ้นมาได้เรื่องนึง ยังไม่เคยบอกนาย พอฉันย้ายคณะแล้ว เยี่ยฉินก็เป็นที่ปรึกษาของฉัน”

            มู่ลี่ไป๋ตอบว่า ‘อืม’ โดยไร้อารมณ์ใดๆ ราวกับว่าเรื่องไม่เกี่ยวอะไรกับเขา ไม่ดึงดูดความสนใจของเขาแม้แต่นิดเดียว

            “ตอนนี้เธอลาออกแล้ว”

            เขาเงยหน้าขึ้นทันที ก้าวเพียงก้าวเดียวก็มาถึงด้านหน้าของอี้เป่ยซีแล้ว “แล้วทำไมเขาถึงลาออกเธอรู้ไหม? แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”

            ฉันว่าแล้วเชียวถ้าไม่มีอะไรก็คงไม่กลับมาหาฉัน อี้เป่ยซีเผยยิ้มแห่งความสำเร็จ รอยยิ้มนั้นทำให้มู่ลี่ไป๋ไม่สามารถหลบซ่อนได้ เขาเลียริมฝีปากที่แห้งเล็กน้อย “ไม่มีอะไร เธอไปเรียนเถอะ”

            อี้เป่ยซีพยักหน้าอย่างว่าง่าย หันหลังแล้วเดินไปยังห้องเรียนอย่างรวดเร็ว มู่ลี่ไป๋มองดูแผ่นหลังของอี้เป่ยซี ในใจรู้สึกห่อเหี่ยว

            ตอนนี้ก็มองออกแล้ว ทำไมถึงไม่พูดในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ให้จบล่ะ เขารู้ว่าตอนนี้คนอื่นก็ดูออกแล้ว ทำไมถึงไม่ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าเขามาหาเธอ

            ยังทำใจไม่ได้งั้นเหรอ? ใช่แล้ว ทั้งๆ ที่มันผ่านไปแล้ว ทำไมจะต้องลงแรงตามหาเธอด้วย ต่อให้หาเจอแล้วยังไงเหรอ เพื่อมองดูเธอพลอดรักกับคนอื่น เพื่อมองดูเธอมองตัวเองด้วยสายตาเย็นชางั้นเหรอ?

            มู่ลี่ไป๋ นายนี่มันต่ำต้อยจริงๆ ผืนป่าอันกว้างใหญ่แต่นายไม่ต้องการ นายไม่ต้องการอะไรเลย แค่อยากอยู่ใต้ต้นไม้ที่เหี่ยวแห้ง ใต้ต้นไม้ที่ไม่ควรค่าแก่การชื่นชอบใดๆ นายจะทำอะไรได้ มองดูใบไม้เหี่ยวๆ งั้นเหรอ?

            ก็แค่ดู ก็แค่อยากดูเท่านั้นจริงๆ

            เขายอมรับว่ามู่ลี่ไป๋อย่างเขาก็ต่ำต้อยแบบนี้ เขาชอบเธอ แม้ว่าเธอจะทำเรื่องมากมายขนาดนั้นก็ยังชอบเธอ ต่อให้เธอไม่ชอบเขาก็ยังชอบเธอ ต่อให้ได้มองเธอจากที่ไกลๆ แบบนี้ เขาก็ยังชอบเธอ

            เท้าของมู่ลี่ไป๋ที่ต้องการก้าวไปข้างหน้าหยุดชะงักอีกครั้ง เขายิ้มเยาะเย้ยตัวเอง หันหลังให้อี้เป่ยซีแล้วออกจากมหาวิทยาลัยไป

            ช่างมันเถอะ ต่อให้เธอเห็นก็คงจะระอาใจมากสินะ

            นายกลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน กลายเป็นคนขี้ขลาดตาขาว มันจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออก

            “ฮัลโหล แม่ ผมจะกลับไปคืนนี้ ครับ ผมรู้แล้ว ผมจะทำครับ” เขามองหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับไปแล้วอยู่นาน ถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง

            อี้เป่ยซีหันกลับไปมอง ตอนนี้มองไม่เห็นเงาของมู่ลี่ไป๋แล้ว ทำไมถึงไม่มั่นคงแบบนี้ เขาพูดแค่คำเดียวเธอก็จะบอกเรื่องที่เธอรู้ทั้งหมดให้เขาฟังแล้ว เธอส่ายหัว แบบนี้สมน้ำหน้าแล้วที่นายไม่มีแฟน

            การเรียนในหนึ่งวันก็ผ่านไปอย่างปลอดภัยและมั่นคงมากอีกครั้ง ท่าทีของเพื่อนร่วมชั้นที่มีต่อเธอนั้นก็เหมือนกับเวลาอื่น อี้เป่ยซีรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่ห่อเหี่ยวมากกดอยู่บนหน้าอกของเธอ เธอถอนหายใจยืดยาว แล้วจึงสะพายกระเป๋าออกจากมหาวิทยาลัยไป

            เดินเข้าประตูอะพาร์ตเม้นต์ ก็เห็นลั่วจื่อหานจมอยู่ในความคิดที่หน้าคอมพิวเตอร์ คิ้วผูกกันเป็นปมราวกับว่าทำอย่างไรก็แก้มันไม่ออก

            “เป็นอะไรไป?”

            “ไม่มีอะไร” ลั่วจื่อหานยื่นมือไปหาเธอ อี้เป่ยซีนั่งลงบนตักของเขาเงียบๆ เธอโอบรอบคอของลั่วจื่อหาน

            “ดูเหมือนนายมีเรื่องในใจนะ”

            อี้เป่ยซีพิงศีรษะอยู่บนหน้าอกของเขา เมื่อได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นจึงรู้สึกสงบลงมาบ้าง ลั่วจื่อหานนวดคลึงหัวของเธอ สายตามองออกไปข้างนอกตลอดเวลา

            ผ่านไปเนิ่นนาน เขายกมือของอี้เป่ยซีขึ้นมา ลูบไล้แหวนบนนิ้วนาง แววตามีความสับสนเล็กน้อย แต่กลับส่องประกายด้วยความตั้งใจแน่วแน่

            “เป็นอะไรไป?”

            “เปล่า สงสัยจะไปเจอผู้ใหญ่แล้วก็เลยตื่นเต้นนิดหน่อย”

            “พอนายพูดแบบนี้ ฉันก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย ทำไงดี?”

            ลั่วจื่อหานหัวเราะ “ฉันเป็นคนไปเจอไม่ใช่เธอสักหน่อย เธอจะตื่นเต้นทำไม”

            อี้เป่ยซีลังเลครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปาก “ฉันไม่ต้องไปเจอพ่อแม่ของนายจริงเหรอ?”

            “อืม ไม่จำเป็น ความคิดเห็นของพวกเขาไม่จำเป็นต้องเอามาคิด อีกอย่าง เธอก็เจอคุณปู่ของฉันแล้วไม่ใช่เหรอ แค่นี้ก็พอแล้ว”

            “อ่อ” เธอพยักหน้า ซุกตัวในอกของลั่วจื่อหานต่อ “ปีนี้อุณหภูมิลดลงเร็วมาก ข้างนอกหนาวมากเลย”

            “อืม” ลั่วจื่อขมวดคิ้ว ตอบเธอ

            “วันนี้ฉันเจอมู่ลี่ไป๋ที่มหา’ลัยด้วย”

            “เขาไปที่มหา’ลัยพวกเธอทำไม?”

            อี้เป่ยซีขยับตัวในอ้อมอกของเขาเล็กน้อย เพื่อหาตำแหน่งที่สบายกว่าเดิม “น่าจะเป็นเพราะเรื่องของเยี่ยฉินล่ะมั้ง เยี่ยฉินลาออกแล้ว เขาคงหาเธอไม่เจอแล้วล่ะมั้ง ก็เลยมาถามหาที่มหา’ลัยพวกเรา”

            “แบบนี้หรอกเหรอ”

            “นายไม่เป็นห่วงเลยสักนิดเหรอ?”

            “เรื่องของพวกเขาสองคน ฉันเป็นห่วงแล้วมีประโยชน์อะไร” เขานิ่งไปครู่หนึ่ง “เธอได้บอกเขาหรือเปล่าว่าเยี่ยฉินอยู่ที่ไหน?”

            อี้เป่ยซีส่ายหน้า “เขาเหวี่ยงน่ะ ฉันอยากจะบอกเขาว่าเยี่ยฉินอยู่ที่ไหนด้วยความยินดีอยู่แล้วเชียว เห็นได้ชัดว่าฉันกับเยี่ยฉินไร้ค่าแค่ไหน อีกอย่างฉันรู้สึกว่าเขายังทำใจไม่ได้ แต่ว่าไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงไม่ยอมเดินหน้าต่อ”

            “เป่ยซี”

            “หืม?”

            “ตอนที่อยู่กับฉัน ห้ามพูดถึงผู้ชายคนอื่น ฉันไม่ชอบหรอกนะ”

            “เอ่อ ใครก็พูดไม่ได้เหรอ?”

            “อืม…ก็ไม่ใช่ว่าใครก็พูดไม่ได้” เขาดึงเธอออกมาจากอ้อมอก มองตาของเธอโดยตรง ยิ้มด้วยความชั่วร้าย “ถ้าเป็นลูกของพวกเราพูดได้”

        “ฉันไม่อยาก…”

————

ตอนที่ 160 ด้านของพ่อแม่ (6)

             ตอนนี้เยี่ยฉินรบกวนบ้านอี้มาครึ่งเดือนแล้ว และไม่รู้ว่าทำไมถึงยังหากระเป๋าเดินทางของเธอไม่เจอ ในขณะที่เธอกำลังจะยอมแพ้นั้น ข้าวของทั้งหมดของเธอก็ราวกับตกลงมาจากฟ้า เธอไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะขอบคุณคนแปลกหน้าที่ตัวเองพบที่ต่างถิ่นได้อย่างไร

            “ต้องขอบคุณพวกคุณจริงๆ ค่ะ” เยี่ยฉินกอดคุณแม่อี้ด้วยความซาบซึ้ง ขอบคุณที่ดูแลเธออย่างสุดความสามารถและช่วยเหลือเธออย่างสุดความพยายามแบบนี้

            รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณแม่อี้ดูฝืนเล็กน้อย รู้สึกเจ็บปวดในใจ เด็กสาวที่รู้เดียงสาขนาดนี้ หรือว่าตอนนี้จะทำได้เพียงอยู่ไปวันๆ เพื่อรอความตายมาพรากเธอจากไปอย่างนั้นเหรอ แม้แต่สักวิธีก็ไม่มีเชียวหรือ กว่าจะได้เจอเด็กสาวที่ชอบแบบนี้มันไม่ง่ายเลย พูดกันตามตรง เธอทนไม่ได้จริงๆ

            อี้เฉิงเห็นอาการของภรรยาตัวเอง ก็รู้ว่าเธอกำลังรู้สึกอะไรอยู่อีกแล้วแน่ๆ เดินเข้ามาโอบเอวของเธอ มองไปยังเยี่ยฉิน ในแววตามีความรักที่ไม่ได้เห็นบ่อยนัก “เตรียมตัวจะไปแล้วเหรอ?”

            เยี่ยฉินอึ้งไปครู่หนึ่ง พยักหน้า หัวใจของเธอก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์เหมือนกัน แต่ว่าคนครอบครัวนี้ดีมากจริงๆ ดีจนเธอไม่อยากจากไปไหน ดีจนเธอไม่อยากให้พวกเขารู้ถึงสถานการณ์ที่แท้จริงของตัวเองในตอนนี้

            เธอยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ต่อไปยังมีโอกาส ถ้าหากเป็นไปได้ พอกลับประเทศแล้ว คุณทั้งสองคนจะไปบ้านฉันก็ได้…ไปนั่งที่บ้านฉัน”

            คุณแม่อี้รู้สึกว่ารอยยิ้มนี้บาดตาเป็นอย่างมาก บาดจนน้ำตาของเธอแทบร่วง บาดจนเธอรู้สึกปวดใจ อี้เฉิงก็ยิ้มเหมือนกัน “ได้สิ แน่นอน”

            “ถ้ายังไงอยู่ต่ออีกสักสองสามวันเถอะ ไปเที่ยวที่ที่น้าบอกเธอไปก่อนหน้านี้ คงไม่เสียเวลาเธอเท่าไรหรอกนะ” คุณแม่อี้พูด น้ำเสียงมีความคาดหวัง เยี่ยฉินลังเลครู่หนึ่ง แล้วตอบตกลงอย่างเชื่อฟัง

            เธอรู้สึกโล่งอก ลากเยี่ยฉินเดินดูรอบๆ

            อี้เฉิงกลับห้องหนังสือตามลำพัง เริ่มจัดการเรื่องที่อยู่ในมือ โทรศัพท์มือถือดังและส่องสว่างขึ้นภายในห้องหนังสือโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

            “ฮัลโหล”

            “พ่อคะ หนูเอง หนูอี้เป่ยซี”

            เขาได้ยินเสียงลูกสาวของตัวเอง ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวแล้ว “ฟังออกแล้วล่ะ ว่ายังไง?”

            “คือว่า พ่อคะ แม่ได้เล่าเรื่องของหนูให้พ่อฟังหรือเปล่า”

            “ลูกไปทำอะไรให้แม่ของลูกโมโหเหรอ?”

            “ไม่ ไม่เชิงค่ะ ก็แค่ แม่ได้บอกพ่อหรือเปล่า…” จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงผู้ชายหัวเราะเบาๆ จากปลายสาย จากนั้นลูกสาวของตัวเองก็เอามือปิดลำโพงแล้วต่อว่าเขาสองสามคำเหมือนเด็กๆ ได้ยินไม่ชัดว่าพูดอะไร แต่ปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนทำให้รู้สึกมีความสุขอย่างไม่มีเหตุผล

            น่าจะเป็นลั่วจื่อหานสินะ เขาแสร้งทำเป็นขึงขัง “ทำไมเหรอ ไม่ใช่ว่าลูกมีแฟนแล้วหรอกนะ?”

            อี้เป่ยซีตื่นตกใจไปชั่วขณะ เธอจ้องลั่วจื่อหาน กลัวว่าพ่อของตัวเองจะเกลียดเขา ในหัวหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว คิดหาคำพูด

            “ผู้ชายข้างๆ ลูกคือใคร?”

            เธอกัดริมฝีปาก มองผู้ชายที่ยิ้มอยู่ข้างๆ ตัวเอง “หา พ่อ พ่อหูฝาดไปหรือเปล่า” เสียงของเธอต่ำลงทุกที “ข้างๆ หนูมีผู้ชายที่ไหนกัน”

            คนผู้เป็นพ่อเลิกคิ้ว กลัวว่าเขาจะเกลียดพ่อหนุ่มนั่นสินะ “ไม่มีก็ดีแล้ว เป่ยซี ลูกยังเด็ก เรื่องพวกนี้ไว้รอลูกโตอีกหน่อยค่อยว่ากัน ไว้ต่อไปมีคนที่ชอบแล้ว พ่อจะช่วยลูกดึงกลับมายังได้เลย แต่ว่าตอนนี้ลูกรู้เหรอว่าความรักคืออะไร?”

            คำชี้แนะที่จริงใจนั้นทำให้อี้เป่ยซีเงียบไปเล็กน้อย เธอคว้ามือของลั่วจื่อหานที่เล่นกับผมของเธอ กุมข้อนิ้วของเขา อุณหภูมิอันอบุอ่นค่อยๆ แล่นเข้าสู่หัวใจของเธอ ราวกับว่ามีความแน่นอนที่หาที่เปรียบไม่ได้

            “หนู…”

            “ลูกแน่ใจหรือเปล่าว่าคนที่ชอบในตอนนี้ แล้วจะชอบตลอดไป?”

            อี้เป่ยซีครุ่นคิด นอกจากลั่วจื่อหานแล้วตัวเองยังจะชอบใครได้อีก เธอลุกขึ้นจากอ้อมอกของลั่วจื่อหาน จ้องมองใบหน้าของเขา รู้สึกว่าตัวเองไร้สาระ นอกจากเขาแล้วจะชอบใครได้อีก แล้วจะมีใครที่ชอบเธอได้มากกว่าเขา เธอมั่นใจเป็นอย่างมาก

            “ชอบค่ะคุณพ่อ หนูจะชอบเขาตลอดไปและตลอดไป”

            อี้เฉิงหัวเราะ ก่อนหน้านี้ตอนที่ได้ยินภรรยาของตัวเองเล่าถึงเรื่องของอี้เป่ยซีกับลั่วจื่อหาน เขาก็รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นก็ยังแอบตั้งตาคอยถึงฉากที่พวกเขามารวมกันในที่สุด ลั่วจื่อหานเหมาะสมกับเธอมากจริงๆ และชอบเธอมากด้วย ดีกว่าลูกชายของตัวเองเสียอีก…

            “งั้นลูกโทรมาหาพ่อมีอะไร?”

            อี้เป่ยซีจึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองโทรมาเพราะอะไร “เอ่อ คือว่า เขาอยากจะไปไหว้พ่อ แค่ไม่รู้ว่าพ่อมีเวลาหรือเปล่า”

            “เรื่องที่เกี่ยวกับลูกสาวของตัวเองจะไม่มีเวลาได้ยังไง พวกลูกบอกเวลามาเถอะ พ่อว่างตลอด”

            “อืม ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะพ่อ”

            “คุณอาอี้…” อี้เป่ยซีได้ยินเสียงของผู้หญิงเลือนลาง ในใจรู้สึกว่าคุ้นๆ แต่ว่านึกไม่ออกว่าเคยได้ยินที่ไหน แต่ว่าพอฟังเสียงที่ไพเราะแล้วก็จินตนาการได้ว่าหญิงสาวที่อยู่ทางนั้น…

            ไม่จริงมั้ง พ่อของเธอจะกินหญ้าอ่อนแบบนี้เหรอ!

            เธอลังเลครู่หนึ่ง “พ่อคะ ตอนนี้พ่ออยู่ที่ไหน แม่ แม่หนูอยู่กับพ่อหรือเปล่า?”

            อี้เฉิงเข้าใจในทันทีว่าอี้เป่ยซีกำลังคิดอะไร “ลูกคิดอะไรเหลวไหลน่ะ ระวังไว้นะพ่อคิดว่าคนข้างๆ ลูกทำให้ลูกกลายเป็นแบบนี้”

            อี้เป่ยซีรีบหัวเราะขอโทษ “มิกล้า มิกล้า เพราะว่าพ่อของหนูเก่งขนาดนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้วพ่อว่าใช่หรือเปล่า หนูแค่รู้สึกว่าแม่ไม่ได้รีบไล่เขาออกไป ก็เลยแปลกใจนิดหน่อยแค่นั้น”

            “เขาเป็นยัยหนูที่แม่ของลูกกับพ่อชอบมาก ถ้าพวกลูกมานี่เร็วหน่อย อาจจะได้เจอเขา”

            “ไม่ล่ะค่ะ งั้นหนูก็ต้องแย่งความรักกับยัยหนูของพ่อน่ะสิ ไม่ไปหรอก หนูจะรออีกหน่อย”

            “ได้ๆๆ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็แค่นี้นะ แม่ของลูกเรียกให้พ่อลงไปแล้ว”

            “ค่ะ บายๆ ค่ะพ่อ”

            อี้เป่ยซีวางโทรศัพท์มือถือลงรู้สึกโล่งอกเล็กน้อย ลั่วจื่อหานกอดเธอ “กลัวว่าคนที่บ้านจะเกลียดฉันขนาดนี้เลยเหรอ?”

            “ใช่สิ คุณพ่ออี้คุณแม่อี้เห็นฉันโตมา พวกเขาดีกับฉันมากจริงๆ ทำกับฉันเหมือนเป็นลูกสาวแท้ๆ แน่นอนฉันก็หวังว่าพวกเขาจะชอบคนที่ฉันชอบเหมือนกัน”

            “แล้วถ้าพวกเขาไม่ชอบล่ะ”

            “ไม่ชอบก็ช่างมันเถอะ ถ้าชอบจะดีที่สุด ถ้าไม่ชอบก็พานายไปให้พวกเขาเจอหน้าก็พอแล้ว จะทำยังไงได้ล่ะ” อี้เป่ยซีดึงมือของลั่วจื่อหานมาอยู่ในมือแล้วเล่นกับมัน “แต่ว่า นายเก่งขนาดนี้ พวกผู้ใหญ่คงไม่รังเกียจนายหรอกมั้ง”

            “ไม่รู้สิ เธอพูดแบบนี้ ฉันก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรนะ” พูดจบจู่ๆ ลั่วจื่อหานก็หัวเราะ “เป่ยซี”

            “หืม”

            “เธอคิดว่า พวกเราที่เป็นแบบนี้เหมือนกำลังเตรียมตัวแต่งงานหรือเปล่า”

        อี้เป่ยซีนึกถึงน้ำเสียงของพ่อตัวเองเมื่อครู่ เขาพูดนู่นนี่นั่นไปเรื่อย แต่ในน้ำเสียงกลับมีความคิดเหมือนอยากให้ลูกสาวออกเรือน

        “โลกสวยนะ นายไปเจอพ่อแม่ฉันก่อนค่อยว่ากันเถอะ”

————

ตอนที่ 159 ด้านของพ่อแม่ (5)

             “เรื่องนี้ผมคงทำได้แค่ประมาณการ ยังยืนยันไม่ได้ ผมคิดว่าพาคุณหนูท่านนี้ไปตรวจที่โรงพยาบาลจะดีกว่านะครับ แต่ว่าคุณนาย สถานการณ์สุ่มเสี่ยงมากและอาการก็ไม่สู้ดีด้วย”

            ทันใดนั้นคุณแม่อี้ก็เข้าใจในทันทีว่าทำไมเด็กสาวคนนี้จึงมักจะมีลมหายใจที่ชวนให้คนสงสาร ทำไมถึงมักจะให้ความรู้สึกเหมือนคนป่วย ที่แท้เธอเพราะว่าป่วยหนักงั้นเหรอ? แล้วพ่อแม่ของเธอรู้หรือเปล่า?

            แน่นอนว่าไม่รู้อยู่แล้ว ถ้าหากรู้ล่ะก็ ใครจะปล่อยให้ลูกของตัวเองจากบ้านมาไกลแบบนี้ และนี่ก็คือเหตุผลที่ใบหน้าของเด็กคนนี้เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิดเวลาเอ่ยถึงพ่อแม่

            คงจะรู้สึกว่าตัวเองเพิ่มภาระให้กับที่บ้านสินะ คุณแม่อี้ซ่อนเร้นริมฝีปากและอยากจะร้องไห้โฮออกมาทันใด ร้องไห้ให้กับความรู้เดียงสาของเธอ ร้องไห้ให้กับเด็กน่าสงสารคนนี้ที่ต้องทนทุกข์กับเรื่องพวกนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย

            ริมฝีปากของคุณแม่อี้ขยับเขยื้อน อี้เฉิงรู้ว่าเธอต้องการจะพูดอะไร “คุณไปสั่งยาก่อนเถอะ” คุณหมอพยักหน้า ตามอี้เฉิงออกไปจากห้องด้วยกัน

            “ทำไมถึงไม่พาเธอไปโรงพยาบาล?”

            “คุณเคยคิดหรือเปล่าว่าเด็กคนนี้ไม่อยากให้คนอื่นรู้อาการป่วยของเธอ คุณพาเธอไปโรงพยาบาล พอเธอตื่นขึ้นมาจะคิดยังไง จะคิดหรือเปล่าว่าที่คุณดีกับเธอก็เพราะสงสารเธอ?”

            “แต่ว่าจะยื้อไปแบบนี้เหรอ?”

            อี้เฉิงขมวดคิ้ว เขามองดูลักษณะของเด็กสาวคนนี้แล้วน่าจะป่วยหนักมาก ราวกับเป็นโรคที่หมดทางรักษาอย่างไรอย่างนั้น “ผมจะติดต่อกับคนที่เมืองจีน ดูว่าจะหาพ่อแม่ของเธอเจอหรือเปล่า ให้พวกเขามาจัดการเรื่องนี้เถอะ ถึงคุณจะชอบเด็กคนนี้ ถึงยังไงคุณก็เป็นคนนอกสู้พ่อแม่ของเธอไม่ได้หรอก”

            คุณแม่อี้พยักหน้า เช็ดน้ำตาที่ขอบตาของตัวเอง “เด็กคนนี้น่าสงสารมาก”

            พริบตาเดียวก็ผ่านไปแล้วครึ่งเดือน ทุกอย่างสงบเรียบร้อย มีเพียงหลิงจื่อเซี่ยที่หาเรื่องสนุกให้อี้เป่ยซีเป็นครั้งคราว แต่สุดท้ายเธอก็ได้แก้ปัญหาอย่างชาญฉลาดไปทีละเรื่อง หลังจากอี้เป่ยซีย้ายมาคณะวรรณกรรมแล้วก็เหมือนปลากระดี่ได้น้ำ ทุกคนต่างเห็นความโดดเด่นในตัวเธอและเปลี่ยนไปทีละน้อยกับทัศนคติของเธอ

            อี้เป่ยซียินดีกับการเปลี่ยนแปลงแบบนี้มาก แต่ว่าลั่วจื่อหานกลับไม่ชอบเลยสักนิด

            หลังจากที่ได้รู้จักกับอี้เป่ยซี หลายคนต่างรู้สึกว่าอี้เป่ยซีนั้นไม่เหมือนกับที่ตัวเองคิด แม้ว่าจะดูสูงส่งแต่ว่าไม่มีอารณ์โมโหร้ายเลยแม้แต่น้อย กลับมีความมิตรและความไร้เดียงสาของเด็กสาว ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาที่กระตุ้นความสนใจของเด็กหนุ่มบางคน เมื่อลั่วจื่อหานได้ยินข่าวที่รายงานโดยสายของเขาก็ไม่พอใจมาก

            หลังเลิกเรียนอี้เป่ยซีเห็นท่านประธานลั่วสีหน้าตึงเครียด ก็รู้ว่าท่านประธานโมโหเพราะเรื่องเมื่อเช้านี้ รีบโอบไหล่ของเขาอย่างเอาอกเอาใจ “อย่าโมโหไปเลย เมื่อเช้าฉันก็ไม่ได้ตั้งใจนี่นา”

            “เธอยังรู้จักขอโทษฉันเรื่องเมื่อเช้าด้วยเหรอ”

            “เพราะว่าฉันลืมเอาหนังสือไปจริงๆ ก็เลยดูเล่มเดียวกันกับเขา ตอนแรกฉันก็อยากดูหนังสือของเพื่อนผู้หญิง แต่ว่าคาบนั้นคนเต็มเกินไปแล้ว มีแค่ข้างเขาที่ว่าง” อี้เป่ยซียังคงกระพริบตาถี่ ร่างกายราวกับกำลังบอกว่า ‘ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นายจะต้องเชื่อฉันนะ’

            ลั่วจื่อหานแอบจำเอาไว้ในใจแล้ว “เธอใช้หนังสือเล่มเดียวกันกับคนอื่นเหรอ?”

            อะไรนะ? เธอขอโทษผิดเรื่องเหรอ งั้นเขาโมโหเรื่องอะไรล่ะ

            “ทำไมถึงรับจดหมายรักของพวกเขา?” สีหน้าของประธานลั่วบอกว่า ‘ฉันกำลังโมโหมาก เธอให้คำตอบที่ทำให้ฉันพอใจจะดีที่สุด’ อี้เป่ยซีรีบยอมแพ้

            “เอาล่ะ เอาล่ะ ฉันยอมแพ้แล้วฉันยอมรับผิด ใช่ว่าฉันอยากจะรับสักหน่อย ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเอกสารที่อาจารย์แจกจะมีของที่คนอื่นเขียนอยู่ข้างใน พอฉันเจอก็รีบคืนให้เขาแล้วไม่ใช่เหรอไง ถ้าฉันจะรับจดหมายรักก็กล้ารับแต่ของนายเท่านั้นแหละ จะรับของคนอื่นได้ยังไง”

            “กล้า?”

            “ไม่ๆๆ เต็มใจรับ เต็มใจ เต็มใจรับของประธานใหญ่ลั่วเท่านั้น ต่อไปฉันจะไปชายตาแลของคนอื่นเลย”

            “แต่เธอก็ยังอ่านแล้ว”

            ไม่ต้องการเล่นเกมส์ใบ้คำพวกนี้แล้ว อี้เป่ยซีไม่มีทางเลือก ดึงเนกไทของลั่วจื่อหานแล้วจูบที่ริมฝีปากของเขาโดยตรง แม้ว่าประธานลั่วจะเพลิดเพลินมาก แต่ว่าในใจกลับค่อยๆ มีแผนน้อยๆ ของตัวเอง

            งั้นฉันจะทำให้กระต่ายน้อยอย่างพวกนายรู้ถึงความลำบากแล้วถอยกลับไป ให้รู้ซะบ้างว่าอะไรในโลกนี้ที่พวกนายคิดได้ อะไรที่พวกนายไม่แม้แต่จะจินตนาการได้

            ดังนั้นวันรุ่งขึ้นอี้เป่ยซีจึงลูบคลำเอวที่ปวดเมื่อยของตัวเองพร้อมเห็นดอกไม้ช่อใหญ่ในห้องเรียน ด้วยหลักการที่ว่าจะไม่มองหากไม่ใช่ของของลั่วจื่อหาน อี้เป่ยซีจึงไม่ใส่ใจกับหนุ่มน้อยที่ส่งดอกไม้มา เดินกลับไปยังที่นั่งทันที

            “คุณคืออี้เป่ยซีหรือเปล่า?”

            “เอากลับไปเถอะ ฉันไม่เอา”

            “แต่คุณลั่วบอกว่าถ้าคุณไม่รับเขาจะไล่ผมออก แถมยังจะทำให้ผมหางานในเมือง A ไม่ได้อีก” อี้เป่ยซีได้ยินคำพูดที่เอาแต่ใจเช่นนี้แล้วช่างเหมือนคำพูดของลั่วจื่อหานเสียจริง พยักหน้า รับดอกกุหลาบช่อใหญ่เอาไว้ แล้ววางไว้บนเก้าอี้ นักศึกษาสาวที่อยู่ข้างๆ ต่างอิจฉาตาร้อน เด็กผู้ชายบางคนก็รู้สึกใจเสียมากเช่นกัน

            ปกติแล้วไม่ว่าจะส่งอะไรให้อี้เป่ยซี ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่เธอก็ไม่รับ แต่เธอก็ไม่รังเกียจที่จะรับดอกกุหลาบช่อใหญ่แบบนี้ มันหมายความว่าอะไรก็ชัดเจนมากแล้วไม่ใช่เหรอ นางฟ้ามีเจ้าของหัวใจแล้ว

            อี้เป่ยซีหยิบการ์ดในดอกไม้ขึ้นมา เมื่อเห็นตัวอักษรที่งามสะดุดตาก็อดไม่ได้ที่จะกุมปากยิ้ม ทุกคนเห็นอี้เป่ยซีเหมือนกับเด็กสาวที่กำลังมีความรัก บางคนก็หัวใจแตกสลาย บางคนก็อิจฉาและเกลียดชัง

            ขณะที่กำลังเรียน อี้เป่ยซีทำอย่างไรก็ไม่สามารถเอาสมาธิทั้งหมดไว้ที่ห้องเรียนได้ ต้องมองดอกไม้ที่อยู่ข้างตัวเองเป็นครั้งคราว กลัวว่ามันจะบอบช้ำ กลัวว่ามันจะเหี่ยวเพราะว่าแห้งเกินไป บางทีก็เงยหน้ามองดูเวลา พลางคิดว่าทำไมถึงยังไม่เลิกเรียนสักที เธอทนจนถึงเวลาเลิกเรียนอย่างยากลำบาก เมื่อเก็บกระเป๋าเสร็จแล้วก็อุ้มดอกไม้เตรียมตัวกลับ ลั่วจื่อหานโทรมาได้เวลาพอดี

            “ชอบหรือเปล่า?”

            “ทำให้นายสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว”

            “สิ้นเปลืองเพื่อผู้หญิงของตัวเองก็คุ้มค่า ทำให้เด็กๆ พวกนั้นได้เห็นว่าอี้เป่ยซีมีเจ้าของแล้ว”

            “เอาล่ะ เจ้าของผู้ยิ่งใหญ่ของอี้เป่ยซี วันนี้ท่านมีความสุขแล้วสินะ”

            ลั่วจื่อหานพ่น ‘หึ’ ออกมา “ก็ไม่เลว”

            “ที่แท้นายก็ยังเป็นเด็กน้อย”

            “อืม มีเป็นเด็กกว่านี้อีก ฉันอยู่ด้านล่างตึกพวกเธอน่ะ”

            อี้เป่ยซีรีบเดินออกไปจากอาคารเรียน เพราะว่าช่อดอกไม้ใหญ่เกินไปจึงบดบังวิสัยทัศน์ของเธอ จนกระทั่งใกล้จะถึงตัวลั่วจื่อหานแล้วอี้เป่ยซีจึงมองเห็นเขาอย่างชัดเจน เขาแต่งตัวสบายๆ เหมือนเด็กหนุ่ม และอุ้มตุ๊กตาที่น่ารักมากๆ คู่หนึ่งในมือ ตัวหนึ่งเหมือนเขา อีกตัวหนึ่งเหมือนเธอ

            “ชอบหรือเปล่า” สองมือของอี้เป่ยซีหอบของพะรุงพะรังจึงไม่สามารถสวมกอดเขาได้ ได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก ลั่วจื่อหานวางดอกไม้ไว้ที่เบาะหลังรถ ยัดตุ๊กตาสองตัวใส่อ้อมอกของอี้เป่ยซี อี้เป่ยซีกลับเร่งให้เขารีบออกรถ ลั่วจื่อหานไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรนัก

            “ฉันกลัวว่าดอกไม้ที่นายให้จะเหี่ยว พวกเรารีบกลับบ้านเถอะ” มองดูดวงตาที่สุกใสของอี้เป่ยซี คำอธิบายก็เป็นไปตามที่เขาต้องการ ลั่วจื่อหานจึงพยักหน้า ออกไปจากบริเวณมหาวิทยาลัยท่ามกลางสายตาอิจฉาของคนกลุ่มหนึ่ง

        มันเป็นเช่นนี้มาตลอด มีทั้งคนอิจฉาและคนริษยา

————

ตอนที่ 158 ด้านของพ่อแม่ (4)

             เยี่ยฉินคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะโชคร้ายขนาดนี้ และเยี่ยฉินก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะถูกปล้นตอนกลางวันแสกๆ ด้วย ครั้งนี้จบแล้ว ไม่เหลืออะไรแล้ว ไม่เหลือแม้แต่เศษเหรียญให้เธอได้หยอดโทรศัพท์สาธารณะ เธอทำได้เพียงไปหาคำปลอบโยนจากคุณอาตำรวจเท่านั้น

            เธอมองรอบทิศ ไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ จึงได้แต่เดินพลางถามว่าสถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุดอยู่ตรงไหน

            เธอรายงานสถานการณ์ทั้งหมดของตัวเองให้ตำรวจฟัง ตำรวจทำการบันทึกประจำวัน บอกเธอให้รอการติดต่อ ตอนนั้นเยี่ยฉินนึกอยากจะร้องไห้ ตอนนี้เธออยู่ต่างบ้านต่างเมืองเพียงลำพัง ไม่มีเพื่อนสักคน แม้แต่ข้าวก็ไม่มีจะกิน คุณอาตำรวจจะให้เธอไปรอการติดต่อที่ไหนเหรอ จะปูที่นอนให้เธอที่สถานีตำรวจได้หรือเปล่า

            สุดท้ายก็เป็นตำรวจหญิงผมบรอนด์คนหนึ่งที่ให้เศษเหรียญเธอ ให้เธอโทรไปขอความช่วยเหลือเพื่อนนักเรียนของเธอ โชคไม่ดีที่เยี่ยฉินเพิ่งออกจากสถานีตำรวจไม่ทันไร ฝนห่าใหญ่ก็เทลงมา ทุกคนต่างรีบร้อนหลบฝน เยี่ยฉินถูกเบียดอยู่ด้านในสุดของชายคาแห่งหนึ่ง แผ่นหลังติดอยู่กับกำแพงเย็นเฉียบ เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถูกคนจำนวนมหาศาลเบียดตายในวินาทีต่อมา

            ไม่รู้ว่าถูกทรมานอยู่ในสายฝนนานแค่ไหน ฝนข้างนอกจึงหยุดตก เยี่ยฉินมองดูฝูงคนที่จากไปตามลำพัง ความรู้สึกหวาดกลัวน้อยๆ รวมทั้งความอ้างว้างที่ต้องอยู่ตัวคนเดียวก่อตัวขึ้นในใจของเธอทันใด เธอย่อตัวลงตามกำแพงช้าๆ กอดเข่าตัวเองร้องไห้

            ทำไมถึงต้องเป็นเธอ ทำไมถึงต้องเป็นเธอเยี่ยฉิน

            ทำไมความรักถึงไม่ดูแลเธอ ทำไมชีวิตถึงไม่ดูแลเธอ แม้แต่ออกจากบ้านก็มีคนแย่งของของเธอ

            เรื่องต่อไปคืออะไร ให้เธอออกจาชายคาแห่งนี้แล้วถูกรถชนตายงั้นเหรอ?

            เพราะอะไรถึงต้องเป็นเธอล่ะ เธอเยี่ยฉินไม่เคยก่อเรื่องไม่ดีเลย ทำไมถึงต้องรับกรรมด้วยนะ

            “คนที่นั่งอยู่ที่พื้นใช่ยัยหนูของคุณหรือเปล่า ดูท่าทางน่าสงสารมากเลย”

            อี้เฉิงพิจารณาภรรยาของตัวเอง เดิมทีต้องการจะพาเธอกลับบ้านทันที ใครจะรู้ว่าเธอกลับมีอารมณ์ลากเขาไปซื้อของด้วยกัน ระหว่างนั้นฝนก็เทลงมาจึงติดอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าสักพักหนึ่ง ระหว่างทางกลับบ้านก็เจอกับคนที่ถูกชะตากับเธอ

            หรือว่าชะตาจะต้องกันจริงๆ ล่ะมั้ง จึงได้เจอเธออีกครั้ง

            คุณแม่อี้มองไปยังนอกหน้าต่าง “เอ๊ะ เธอนี่แหละ ยัยหนูดูท่าทางเศร้ามากเลย ฉันจะลงไปดูหน่อย”

            อี้เฉิงพยักหน้า หลังจากได้รับคำอนุญาตแล้ว คุณแม่อี้ก็รีบเดินเข้าไปหาเยี่ยฉิน ย่อตัวลงช้าๆ “เยี่ยฉิน”

            เมื่อได้ยินคนเรียกชื่อของตัวเอง เยี่ยฉินเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาทั้งคู่ที่แดงก่ำสะท้อนอยู่ในดวงตาของคุณแม่อี้ เธอเห็นท่าทางของเยี่ยฉินที่เหี่ยวเฉาแล้วในใจรู้สึกเจ็บปวด

            “เป็นอะไรไป?”

            “เมื่อกี้ตอนที่ลงจากเครื่อง ไม่ทันระวัง ก็เลยถูกขโมยของ” พูดพลางก็ยังยิ้ม คุณแม่อี้ตบๆ หัวของเธอ

            “อย่ายิ้มสิ ยิ้มแล้วขี้เหร่กว่าตอนร้องไห้อีก”

            เยี่ยฉินเกาหัวอย่างเขินอาย “ฉันควบคุมไม่ได้ ขอโทษทีค่ะ”

            “แล้วเธอจะเอายังไงต่อ”

            “คงโทรหาเพื่อน แล้วรอให้เขามารับฉันมั้งคะ”

            คุณแม่อี้มองเธอด้วยความประหลาดใจ “กว่าเพื่อนเธอจะมาก็อย่างน้อยแปดเก้าชั่วโมงล่ะมั้ง เธอตัวคนเดียวจะไปรอเขาที่ไหน”

            “ฉันหาสักที่นึงก็พอแล้ว”

            “เธอไม่มีพาสพอร์ต แล้วก็ไปกับเพื่อนเธอไม่ได้ แล้วต่อไปจะทำยังไง?”

            อี้เฉิงลงมาจากรถแล้ว เมื่อเห็นสภาพของเยี่ยฉินในใจก็พอจะเดาได้ว่าเธอเจอกับอะไรมาบ้าง จึงค่อยๆ เอ่ยปาก “ยังไม่ได้กินข้าวเช้าสินะ”

            เยี่ยฉินมองชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าก็รู้สึกคุ้นตาเล็กน้อย อายุประมาณห้าสิบกว่า แต่ว่าดูแลตัวเองได้ดีมาก รอยยิ้มที่ใจดีเป็นอย่างยิ่งบนใบหน้านั้นไม่มีริ้วรอยเลยแม้แต่น้อย แต่มันไม่ใช่ความอ่อนโยนหรือไม่เป็นอันตรายประเภทนั้น แต่กลับมันมีความรู้สึกยิ่งใหญ่ที่ทำให้ผู้คนต้องยอมสยบ

            นี่คือลักษณะของชนชั้นยอดสินะ เยี่ยฉินคิดในใจ คุณแม่อี้เห็นสีหน้าที่เพื่อนตัวน้อยของตัวเองมองสามีของตนก็โมโหเล็กน้อย “ฉันก็บอกคุณแล้วว่าหน้าคุณดุเกินไป คุณดูสิทำยัยหนูเขาตกใจหมดแล้ว ถ้ายัยหนูเขาไม่กลับไปกับฉันมันเป็นความผิดของคุณนะ”

            อี้เฉิงยักไหล่จนปัญญา มองไปยังเยี่ยฉิน “ยัยหนู เธอเห็นแล้วสินะ ถ้าหนูไม่ฟังยัยประหลาดคนนี้ล่ะก็ ชีวิตแต่งงานของคุณอาก็จะมีปัญหาแน่”

            เยี่ยฉินหัวเราะทั้งน้ำตา รู้สึกขอบคุณคนแปลกหน้าต่างถิ่นสองคนนี้มาก เดิมทียังต้องการจะเอ่ยปากปฏิเสธ แต่ท้องของเธอกลับร้องอย่างไม่รู้จักเวลา เยี่ยฉินอยากจะดำดินไปเสียเหลือเกิน

            สองสามีภรรยาหัวเราะด้วยความผ่อนคลาย เยี่ยฉินก็ไม่ได้ปฏิเสธอีก ขึ้นรถไปกับคุณแม่อี้แล้ว

            ทั้งสองคนพาเธอออกไปกินข้าวด้วยกัน คุณแม่อี้ก็ลากเยี่ยฉินกลับไปที่บ้านของตัวเอง ไว้วานให้อี้เฉิงช่วยหากระเป๋าเดินทางของเยี่ยฉิน เยี่ยฉินเห็นท่าทางของสองสามีภรรยาคู่นี้แล้ว ในใจคิดว่านี่คือการแต่งงานกับความสุขสินะ

            แม้ว่าพวกเราต่างแก่แล้ว แต่ว่าในสายตาของอีกฝ่าย คุณก็ยังเป็นเด็กน้อยที่เขาเอ็นดูที่สุด สามารถทำตัวเหมือนเด็กได้ต่อหน้าเขา

            คุณรู้ เขาก็รู้ว่าคุณสามารถมอบทุกอย่างให้อีกฝ่ายได้อย่างไร้เดียงสาและไร้พิษภัย

            ช่างมีความสุขจริงๆ เลย ช่างน่าอิจฉา เยี่ยฉินยิ้ม ดวงตามีละอองน้ำโดยไม่รู้ตัวแล้ว

            “เยี่ยฉิน เธอเป็นอะไรไป? ทำไมจู่ๆ ก็ร้องไห้ล่ะ?”

            เธอส่ายหัว “เปล่าค่ะ แค่รู้สึกว่าคุณน้ากับคุณอามีความสุขกันมาก รู้สึกประทับใจมาก”

            คุณแม่อี้ดึงมือของเธอด้วยความเหลือเชื่อ “วางใจเถอะ หนูก็จะได้เจอคนที่ใช่ในชีวิตหนู”

            เธอจะเจอเหรอ?

            หัวใจที่แตกสลายมาแล้วครั้งหนึ่ง จะได้เจอเนื้อคู่อย่างแม่นยำได้อย่างไรกัน แม้ว่าจะหาเจอ เธอเยี่ยฉินยังมีสิทธิ์อะไรที่จะเดินหน้าต่อไป ยังมีความกล้าที่จะเดินไปอีกเหรอ

            เยี่ยฉินหัวเราะ แต่ก็ยังพยักหน้า

            เยี่ยฉินรู้สึกมาตลอดว่าผู้หญิงคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเล่อค่าเป็นอย่างมาก แต่ว่าเมื่อเธอมาถึงบ้านอี้แล้วก็รู้สึกเหนือความคาดหมายของตัวเองเล็กน้อย จู่ๆ เธอก็รู้สึกหวาดกลัว

            “ไม่เป็นไรหรอก บ้านฉันเป็นธรรมชาติมาก เธอไม่ต้องระวังอะไร ตอนนี้ในบ้านมีแค่น้ากับคุณอาสองคน แล้วก็พี่เลี้ยงสองสามคน ไม่มีคนอื่นแล้ว”

            เยี่ยฉินพยักหน้า เดินตามเธอเข้าไปในสถานที่ที่คล้ายกับปราสาทวัง เธอสังเกตเห็นการออกแบบที่ประณีตในทุกๆ ที่ มันเหมือนว่าใครบางคนกำลังสร้างกรอบความฝันของคนคนหนึ่งขึ้นมาใหม่

            คุณแม่อี้สั่งให้คนใช้ทำความสะอาดห้องที่ชั้นหนึ่งแล้วปล่อยให้เยี่ยฉินเข้าไปพักอาศัย อุ่นนมแก้วหนึ่งและเอาไปให้เธอด้วยตัวเอง พูดคุยกันสักพักแล้วให้เธอได้พักผ่อน ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องของกระเป๋าเดินทาง รอจนกระทั่งเธอจากไปแล้ว เยี่ยฉินเอนลงบนเตียง ค่อยๆ หลับตาลง

            เธอเหมือนกับว่าฝัน ในฝันมีกลิ่นหอมของใบหญ้าและนม อีกทั้งยังมีแสงอาทิตย์อันอบอุ่นราวกับอ้อมอกของคุณแม่

            “เป็นอะไรไป?” ในความสะลึมสะลือนั้น ราวกับว่าเธอได้ยินเสียงของคุณแม่อี้อีกครั้ง เธอขยับเขยื้อนตัวเล็กน้อยแล้วเข้าสู่ความฝันอีกครั้ง

        “เกิดอะไรขึ้น?” คุณแม่อี้พบว่าเยี่ยฉินตัวร้อน หลังจากปลุกอย่างไรก็ปลุกไม่ตื่นนั้น จึงรีบโทรเรียกหมอประจำครอบครัวทันที เขามองคุณแม่อี้ ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความหนักอึ้ง

————

ตอนที่ 157 ด้านของพ่อแม่ (3)

             รอจนกระทั่งอี้เป่ยเฉินกลับมาแล้ว ทั้งสามคนก็กินข้าวที่คุณแม่อี้ทำเป็นมื้อสุดท้ายอย่างอิ่มหนำสำราญ จากนั้นก็ร่ำลากันสักพัก แล้วนั่งรถไปส่งคุณแม่อี้ที่สนามบินด้วยกัน

            “แม่คะ” อี้เป่ยซีมองแม่ของตัวเอง ดวงตายังคงแดงเล็กน้อย คุณแม่อี้กอดลูกสาวตัวเองแน่น “หนูจะคิดถึงแม่ค่ะ”

            “ถ้าลูกคิดถึงแม่ก็กลับบ้าน อย่าเป็นเหมือนเป่ยเฉิน พอมีเรื่องแล้วก็ทิ้งบ้าน”

            อี้เป่ยเฉินที่ถูกกล่าวถึงพูดครับๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในดวงตาก็มีความอาลัยอาวรณ์หนักอึ้ง

            “เอาล่ะ พวกลูกสองคนต้องรักกันนะ อย่าทะเลาะกันเพราะเรื่องเล็กน้อย เป่ยเฉินลูกเป็นพี่ชาย มีอะไรก็ยอมน้องสาว แม่จะพูดกับลูกอีกรอบ ลูกต้องจำไว้ให้ดีเข้าใจหรือเปล่า?” เธอมองไปยังอี้เป่ยเฉิน ในดวงตาราวกับว่ามีความหมายที่ต่างออกไป อี้เป่ยซีก้มหน้าต่ำ ไม่ได้คิดอะไร สีหน้าของอี้เป่ยเฉินจมอยู่ในความคิด

            คุณแม่อี้ตบไหล่ของลูกๆ ตัวเองเบาๆ รับกระเป๋าเดินทางของตัวเองแล้วขึ้นเครื่องไป เมื่ออี้เป่ยซีมองไม่เห็นเงาของแม่แล้วจึงดึงๆ แขนเสื้อของอี้เป่ยเฉิน “พี่ พวกเรากลับกันเถอะ”

            อี้เป่ยซีตอบว่าอืม แววตาที่มองอี้เป่ยซีนั้นครุ่นคิด

            “แม่ยายกลับไปแล้วเหรอ?” เพิ่งจะกลับถึงบ้าน อี้เป่ยซีก็ได้รับสายของลั่วจื่อหาน

            เธอวางของในมือลง “ใช่ กลับไปแล้ว คราวนี้ไม่มีใครช่วยฉันแล้ว นายอย่ารังแกฉันล่ะ”

            “ฉันเคยรังแกเธอตอนไหน?”

        จู่ๆ ฉากที่เหนือคำบรรยายเหล่านั้นวูบผ่านในหัวของอี้เป่ยซี เธอหน้าแดง “นาย นายนั่นแหละรังแกฉัน”

        ลั่วจื่อหานได้ยินน้ำเสียงของเธอแล้ว หัวเราะเสียงดัง “เป่ยซีหมายความว่า ฉัน รังแกเธอ?”

        รู้ว่าลั่วจื่อหานคิดทะลึ่ง อี้เป่ยซีแทบจะฝังหน้าเข้าไปในหมอน “ลั่วจื่อหาน นายรังแกฉันอีกแล้ว”

            “ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ตรงหน้าฉันนี่นา ฉันต้องการจริงๆ”

            “ชิ นายมันหน้าไม่อาย”

            “เป่ยซี”

            “หืม?”

            “ฉันเคยพูดหรือเปล่า ว่าฉันชอบเธอชอบเธอมากๆ”

            อี้เป่ยซีหัวเราะ “นายพูดแบบนี้ทุกวัน อัยยา ก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว อย่าทำอะไรที่พวกข้าวใหม่ปลามันเขาทำกันเลย”

            “อืม คุณนายลั่วพูดได้ถูกต้องที่สุด”

            เธออึ้งไปครู่หนึ่ง “อืม คุณชายอี้ก็พูดถูก”

            หลังจากคุณแม่อี้ขึ้นเครื่องแล้วก็เจอกับเด็กสาวที่หน้าตาสะสวยมากคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าทำไมเธอมีความรู้สึกชอบเด็กสาวคนนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นหน้า เด็กสาวก็สังเกตเห็นสายตาของเธอและยิ้มให้

            เมื่อเห็นรอยยิ้มที่อ่อนโรยของเธอ คุณแม่อี้หยุดเดินทันใด ในใจรู้สึกเจ็บปวดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

            เด็กคนนี้เป็นอะไรไป เธอเดินต่อไปข้างหน้า หาที่นั่งของตัวเองแล้วนั่งลง มองไปยังนอกหน้าต่าง ที่สนามบินมีเพียงไม่กี่คน มันดูเหงาหงอยอย่างเห็นได้ชัด เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงลูกชายและลูกสาวของตัวเอง นึกถึงเด็กสาวคนนั้นที่เพิ่งเจอเมื่อครู่

            เธอน่าจะอายุไล่เลี่ยกับพวกเป่ยซีล่ะมั้ง และดูเหมือนเป็นเด็กดีคนหนึ่ง

            คุณแม่อี้หยิบนิตยสารออกมาจากกระเป๋า อ่านด้วยความสนอกสนใจ จนเมื่ออ่านจบแล้ว จึงพบว่าคนที่อยู่ตรงหน้าก็คือเด็กสาวคนนั้น กำลังถือหนังสือเล่มใหญ่ บางทีก็ขมวดคิ้วบางทีก็ผ่านคลาย อ่านด้วยความจริงจังมาก

            ไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่าใจตรงกันหรือเปล่า ขณะที่เธอเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือ ก็เห็นสายตาของคุณแม่อี้ที่กำลังมองเธอด้วยความเอ็นดูพอดี ดวงตาของเยี่ยฉินขยับเขยื้อน วางหนังสือลงแล้วยิ้มให้เธอ

            “คุณน้า ตอนนี้ดึกแล้ว ทำไมคุณน้ายังไม่นอนล่ะคะ”

            “ยังไม่ง่วงเลย”

            “คุณน้ามาหาลูกที่เมือง B เหรอคะ?”

            คุณน้าพยักหน้า “ใช่แล้ว แต่น่าเสียดาย ไม่มีใครอยากกลับบ้านกับน้าเลย อยากอยู่เมืองนอกกันทั้งนั้น น้าก็เลยได้แต่กลับไปมือเปล่า แล้วเธอไปหาพ่อกับแม่ที่ประเทศ U เหรอ?”

            เมื่อพูดถึงพ่อแม่ของตัวเอง เยี่ยฉินก็ขมวดคิ้วเข้าด้วยกัน เผยรอยยิ้มจนใจออกมา “เปล่าค่ะ ฉันแค่อยากไปเที่ยว”

            คุณแม่อี้เห็นความเศร้าโศกในแววตาของเธอเมื่อเอ่ยถึงพ่อแม่ของตัวเอง ในใจก็เจ็บปวดด้วย น่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับแม่หนูคนนี้สินะ ความรู้สึกของคนเป็นแม่ท่วมท้นขึ้นมาอีกครั้ง

            “คนเดียว?”

            เธอพยักหน้า

            “ก็ดีนะ ไม่เหมือนลูกของน้า ลากให้เขาออกมาข้างนอกก็ไม่ยอม นับประสาอะไรกับไปเที่ยวข้างนอกคนเดียว ต่อให้ปล่อยเขาออกไปเดี๋ยวก็ทิ้งนั่นลืมนี่ น้าล่ะปวดหัวแทบตาย”

            เยี่ยฉินหัวเราะ ไม่รู้ว่าทำไมคำอธิบายแบบนี้ทำให้เธอนึกถึงเพื่อนซุ่มซ่ามข้างกายของตัวเองคนหนึ่ง “ฉันก็มีเพื่อนคนนึง เขาก็ชอบอยู่คนเดียว ออกไปข้างนอกก็ลืมนั่นลืมนี่”

            “งั้นต้องแนะนำเขาให้รู้จักกับลูกสาวของน้า ให้เขาได้เห็นตัวเองซะบ้าง”

            “อืม คุณน้าพูดถูกค่ะ”

            คุณแม่อี้คุยกับเยี่ยฉินอยู่นาน คุณแม่อี้รู้ว่าเยี่ยฉินเรียนหนังสือที่ประเทศ U กลับประเทศมาฝึกสอนอยู่หลายเดือน ตอนนี้อยากกลับไปเที่ยวที่ประเทศ U เธอยังรู้ว่าเยี่ยฉินเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน พ่อแม่รักเธอมาก เธอมองดูเยี่ยฉิน เหมือนกับแม่ที่มองดูลูกสาว ยิ่งมองก็ยิ่งสวย ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ ไม่อยากแม้แต่จะละสายตาไปจากเธอ

            “คุณน้าคะ ที่หน้าฉันมีอะไรเหรอคะ?” เยี่ยฉินลูบคลำใบหน้าของตัวเอง เห็นว่ามือของตัวเองสะอาดมาก “ไม่มีอะไรนี่คะ”

            “หนูนี่น่ารักจริงๆ”

            “คุณน้าก็น่ารักมากค่ะ ตอนนี้ดึกมากแล้วจริงๆ คุณน้าพักผ่อนเถอะค่ะ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็น่าจะถึงแล้ว”

            “ยังไม่รู้เลยว่าหนูจะไปไหน”

            เยี่ยฉินครุ่นคิด “ฉันลงรถที่ปานซื่อ แล้วกะว่าจะไปเที่ยวหนิ่วเจิ้นที่อยู่ข้างๆ”

            คุณแม่ตื่นเต้นฉับพลัน “บ้านของน้าก็อยู่ตรงนั้น ถ้าหนูไม่รังเกียจล่ะก็ หนูจะพักที่บ้านน้าสองสามคืนก็ได้ แล้วค่อยไปเจอเพื่อนของหนู”

            แม้เยี่ยฉินจะรู้สึกว่าคุณน้าที่อยู่ตรงหน้าใจดีมาก อีกทั้งยังคุยกับเธอถูกคอ แต่ว่าจะถือวิสาสะรบกวนคนอื่นแบบนี้เห็นทีจะไม่เหมาะสักเท่าไร จึงปฏิเสธคำเชิญของคุณแม่อี้ไปอย่างสุภาพแล้ว คุณแม่อี้ผิดหวังเล็กน้อย เยี่ยฉินสัญญาว่าคราวหน้าหากมีเวลาจะไปอย่างแน่นอน

            เมื่อฟ้าสว่าง เครื่องบินลงจอดตรงเวลา คุณแม่อี้กล่าวลากับเยี่ยฉินอย่างเสียมิได้ แล้วเข้าไปนั่งในรถ

            “คุณรู้จักเด็กคนนั้นเหรอ? ดูนิสัยดีนะ”

            คุณแม่อี้พยักหน้า “นั่นสิ อายุห่างจากเป่ยเฉินไม่เท่าไร เป็นเด็กดีเลยล่ะ”

            “คุณคงไม่ได้กะตือรือร้นจนคนเขากลัวแล้วหนีไปหรอกนะ”

            “ดูคุณพูดสิ จะเป็นไปได้ยังไง”

            “ไม่แน่ยัยหนูอาจคิดในใจว่าวันนี้ดันเจอคุณน้าแปลกๆ คนนึง”

            คุณแม่อี้มองค้อนเขาโกรธๆ “คุณน่ะอิจฉาที่ฉันกลับไปหาลูกๆ ได้แต่คุณกลับไปไม่ได้ ฉันได้เจอเด็กน้อยที่ฉันชอบแต่คุณไม่ได้เจอก็เลยพูดอะไรพวกนี้ยั่วโมโหฉันสินะ”

            คนที่ขับรถหัวเราะ ส่ายหน้า “เปล่านะ ผมมีคุณแล้ว ไม่มีอะไรแบบนี้ซะหน่อย แล้วก็ไม่มีอะไรน่าโมโหด้วย”

        คุณแม่อี้เผยยิ้มมีความสุข

————

ตอนที่ 156 ด้านของพ่อแม่ (2)

             ว่ากันว่าความเจ็บป่วยนั้นมารวดเร็วปานภูผาถล่ม แต่กว่าจะหายไปนั้นเชื่องช้าราวกับหนอนที่คืบคลาน วันหยุดช่วงวันชาติสิ้นสุดลงแล้ว อี้เป่ยซีก็ยังไม่เห็นเยี่ยฉินกลับมาที่มหาวิทยาลัยอีก ‘คงไม่ได้มีเรื่องกับมู่ลี่ไป๋หรอกนะ’

            อี้เป่ยซีหาเบอร์ติดต่อของเยี่ยฉินแล้วโทรไป แต่คนที่รับสายกลับเป็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง อี้เป่ยซี

มองดูหมายเลข ‘ก็ถูกนี่นา ใช่เบอร์นี้แหละ’

            ทางนั้นถามว่าใครโทรมาอย่างหมดความอดทน

            “ฮัลโหล สวัสดีค่ะคุณอา หนูอยากคุยกับเยี่ยฉิน”

            “เธอรอแป๊บนะ”

            จากนั้นอี้เป่ยซีก็ได้ยินเสียงพูดคุยกันงึมงำ เยี่ยฉินก็เหมือนกับเด็กบ้านอื่นๆ บ่นเสียงเล็กเสียงน้อยกับพ่อของตัวเองราวกับเด็กน้อย

            “ฮัลโหล สวัสดีค่ะ”

            อี้เป่ยซีฟังออกว่าน้ำเสียงของเธอยังคงอ่อนแอเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง “เยี่ยฉิน เธอเป็นอะไรไป ดีขึ้นแล้วยัง”

            “เป่ยซีเหรอ”

            “ใช่แล้วๆ ฉันเอง ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ทำไมเสียงยังแย่แบบนี้ล่ะ”

            เยี่ยฉินหัวเราะเสียงต่ำ “อืม ไม่มีอะไร ก็แค่ช่วงนี้เป็นหวัดนิดหน่อย ฉันแค่รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะกับงานที่มหา’ลัยเท่าไร ก็เลยลาออก ตอนนี้อยู่ที่บ้านพ่อแม่ เธอไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก”

            “เธอ กลับบ้านพ่อแม่เหรอ?”

            “ใช่แล้ว เดี๋ยวคิดจะไปเมืองนอก พอดีว่าอาจารย์ที่เคยสอนฉันมีตำแหน่งดีๆ อยากแนะนำให้ฉัน”

            “เธออยากจะหลบหน้ามู่ลี่ไป๋เหรอ?”

            เด็กสาวที่อยู่ปลายสายเงียบไปครู่ใหญ่ พ่นลมหัวเราะแต่กลับไม่มีน้ำเสียงใดๆ “จะเป็นไปได้ไง ฉันจะไม่เปลี่ยนชีวิตของฉันเพราะเขาหรอก แบบนั้นมันโง่เกินไปแล้ว ฉัน ทางนี้ยังมีธุระนิดหน่อย ไว้ค่อยคุยกันนะ วางหูละ บายๆ”

            เยี่ยฉินวางสาย ล้มตัวนั่งบนโซฟาเงียบๆ ร่างกายของเธอซูบผอม เธอเอามือปิดหน้าร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ ‘มู่ลี่ไป๋ คราวนี้คุณวางใจเถอะ จะไม่มีคนมารบกวนชีวิตของคุณหรือขวางหูขวางตาคุณอีก ฉันจะไปแล้ว จะไม่มีวันไม่มีวันกลับมาที่นี่อีก คุณจะไม่ได้เจอฉันอีกตลอดไปและตลอดไป’

            “เสี่ยวนาน เป็นอะไรไป ทำไมถึงร้องไห้อีกแล้วล่ะ” เยี่ยฉินกอดแม่ของตัวเอง หายใจฟึดฟัด

            “เปล่าค่ะ เมื่อกี้พ่อหั่นพริกไม่ได้ล้างมือ แล้วมาโดนตัวหนู”

            “ตาแก่บ้านั่น เดี๋ยวแม่จะช่วยสั่งสอนพ่อให้ลูกเอง”

            “อืม ต้องสั่งสอนพ่อให้สาสมเลยนะคะ”

            คุณแม่เยี่ยมองลูกสาวของตัวเองด้วยความรัก “เสี่ยวนาน วางใจเถอะ ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่ามันก็ต้องมีเวลาที่วิเคราะห์ผิดพลาดบ้าง เครื่องพวกนั้นอาจวิเคราะห์ผิดก็ได้ ตอนนี้ลูกก็อย่ากังวลนักเลย”

            “นั่นสิๆ หนูไม่กังวลหรอก”

            “เฮ้อ ยัยเด็กบ๊องของแม่เอ๊ย…”

            เยี่ยฉินพิงอยู่บนไหล่ของคุณแม่เยี่ย น้ำตาก็ไหลออกมาเงียบๆ เธอคุยเล่นกับแม่ของตัวเองครู่หนึ่งจากนั้นก็กลับห้อง ฉีกผลการวินิจฉัยทั้งหมดลงถังขยะ แล้วดึงซองจดหมายฉบับหนึ่งออกมา

            มันคือตั๋วเครื่องบินของคืนนี้ตอนสี่ทุ่ม เยี่ยฉินพิงอยู่ที่ประตู น้ำตาไหลอาบแก้ม ‘ขอโทษนะคะแม่ ให้อภัยที่ลูกสาวไม่กตัญญูด้วย แต่ว่าลูกสาวไม่อยากทำให้แม่กับพ่อต้องเหนื่อยแล้วจริงๆ พ่อกับแม่ทำเพื่อลูกสาวคนนี้มามากพอแล้ว’

            เมื่ออี้เป่ยซีกลับถึงมหาวิทยาลัยก็รู้สึกสับสน มีลางสังหรณ์ลางๆ ว่าจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น แต่ก็บอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร และไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น แค่รู้สึกว่าจิตใจว้าวุ่นเล็กน้อย

            พอกลับถึงบ้านก็เห็นฉินรั่วเข่อที่ไม่รู้ว่ากำลังคุยอะไรอยู่กับคุณแม่อี้

            “แม่คะ หนูกลับมาแล้ว”

            “เป่ยซี ลูกขึ้นไปข้างบนก่อน”

            อี้เป่ยซีพยักหน้าอย่างว่าง่าย สังเกตเห็นว่าสายตาที่คุณแม่อี้มองฉินรั่วเข่อนั้นมีความเย็นชาที่เฉียบคม เธอยังไม่เคยเห็นแม่ของตัวเองแสดงอาการเช่นนี้กับใครเลย

            “ฉะนั้น คุณหนูฉินก็เลยคิดจะใช้วิธีนี้ไต่เต้า?”

            “เปล่านะคะ ฉันก็แค่อยากให้คุณยอมรับเด็กคนนี้ คุณก็รู้ว่าฉันไม่มีความสามารถอะไร ฉันก็เลยหวังว่าลูกของฉันจะได้รับความดูแลจากอี้เป่ยเฉินและเติบโตขึ้นอย่างปลอดภัย ฉันก็แค่อยากบอกคุณเรื่องนี้”

            คุณแม่อี้หัวเราะเย็นชา “งั้นก็เป็นเรื่องของอี้เป่ยเฉินแล้ว ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน”

            ฉินรั่วเข่อคิดไม่ถึงว่าคุณแม่อี้จะพูดอะไรแบบนี้ออกมา ริมฝีปากของเธอสั่นเทา ขาก็สั่นตามเล็กน้อย เธอหลับตาลงด้วยความขมขื่น “ขอโทษค่ะ ฉันก็แค่กลัว กลัวว่าเขาจะไม่เห็นด้วย”

            “ถ้าเธอกลัวจริงๆ ก็คงไม่ก้าวก่ายเรื่องของเป่ยเฉินกับเป่ยซีตั้งแต่แรกหรอก เธอนึกว่าฉันไม่รู้เรื่องที่เธอทำเหรอ ตอนนี้รู้ว่าเป่ยซีช่วยเธอไม่ได้ก็เลยคิดมาหาฉันงั้นเหรอ หึ คนอย่างเธอจะเอาอะไรมาพิสูจน์ฉันว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเป่ยเฉินจริงๆ”

            ฉินรั่วเข่อถอยหลังไปสองสามก้าว น้ำตาไหลลงอาบแก้ม “นี่เป็นเลือดเนื้อของอี้เป่ยเฉินจริงๆ ฉันไม่มีคนอื่นจริงๆ ไม่มีจริงๆ คุณป้าต้องเชื่อฉันนะคะ”

            “ฉันบอกแล้วว่านี่เป็นเรื่องของเธอกับอี้เป่ยเฉิน ไม่เกี่ยวกับฉันเลยสักนิดเดียว ถ้าเธอจะไม่เอาแล้วมาโยนให้ฉันก็ต้องให้เขาเลี้ยงเองอยู่ดี มันคือการตัดสินใจของอี้เป่ยเฉิน ถ้าเธออยากจริงๆ เธอก็ไปคุยเรื่องนี้กับเขาเอง ไม่ใช่ลงแรงในสิ่งที่ไม่ควรลงแรง” คุณแม่รู้สึกรังเกียจเล็กน้อย ฉินรั่วเข่อมองเธออีกรอบ กำหมัดแน่น แม้เล็บจิกเข้าไปในเนื้อแล้วเธอก็ยังไม่รู้สึก

            เธอพูดประโยคสุดท้ายว่า ‘รบกวนแล้ว’ แล้วจากจิ่นหยวนไปอย่างอมทุมข์

            ลูกแม่ ลูกว่าแม่ต้องทำยังไงถึงจะรักษาลูกเอาไว้ได้ ตอนนี้พี่ชายของลูกก็จากไปแล้ว แม่จะไม่ยอมให้ลูกจากไปทั้งแบบนี้อีก แม่จะต้องทำยังไง ทำยังไง…

            คุณแม่อี้โทรศัพท์ ไม่รู้ว่าพูดอะไร แล้วก็ขึ้นไปหาอี้เป่ยซีที่ชั้นบน อี้เป่ยซีกำลังยืนอยู่ข้างเตียง มองดูเงาที่ค่อยๆ ไกลออกไป รู้สึกว้าวุ่นในใจ

            “เป่ยซี กำลังดูอะไรน่ะ?”

            เธอกลับหลังหัน “หา เปล่าค่ะ ก็แค่มา ดึงผ้าม่าน ดึงผ้าม่าน” อี้เป่ยซีดึงๆ ผ้าม่าน คุณแม่อี้ก็ไม่ได้เปิดโปงเธอ ดึงมือของเธอมานั่งลงบนเตียง

            “เป่ยซี คืนนี้แม่ก็จะไปแล้ว”

            “หา เร็วจังเลย?”

            “ช่วงนี้พ่อของลูกสุภาพไม่ค่อยดี ให้แม่กลับไปดูแล”

            “พ่อไม่เป็นไรนะคะ?”

            คุณแม่อี้ถอนหายใจ “เขาจะเป็นอะไรได้ แกล้งทำทั้งนั้น สงสัยไม่อยากให้แม่อยู่กับพวกเธอสองคนไม่มีคนอยู่เป็นเพื่อนเขาล่ะมั้ง ลั่วจื่อหานเขาเป็นคนดีนะ” เธอยื่นมือเอาผมของอี้เป่ยซีเกี่ยวหู “เป่ยซี ลูกควรมองต่อไปข้างหน้า คิดถึงเรื่องอนาคตได้แล้วนะ”

            “เรื่องอนาคตยังบอกไม่ได้ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะชอบเด็กสาวสวยๆ คนอื่นก็ได้”

            “เหลวไหล จะมีเด็กสาวคนไหนที่สวยกว่าเป่ยซีของพวกเราล่ะ ถ้าเขารังแกลูกจริงๆ ล่ะก็ จะให้พี่ชายของลูกหักขาเขาซะ แม่จะคอยดูว่าจะยังมีสาวที่ไหนชอบเขาอีก”

            “แม่…”

            “เป่ยซี แม่ไปแล้วลูกต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ อย่ามัวเอาแต่ใจ เป็นคนรักกันเล็กๆ น้อยๆ ก็ยอมให้กันเข้าใจหรือเปล่า”

            อี้เป่ยซีบ่นเสียงพึมพำ “ประโยคนี้ควรจะไปบอกลั่วจื่อหาน”

            “ลั่วจื่อหานไม่ยอมลูกเหรอ?”

        เธอแลบลิ้น บอกว่าใช่

————

ตอนที่ 155 ด้านของพ่อแม่ (1)

           “เป่ยซี” ไม่รู้ว่าลั่วจื่อหานพุ่งมาหาเธอตั้งแต่เมื่อไร ขมวดคิ้วถามเธอ “เป็นอะไรไป?”

            อี้เป่ยซีส่ายหัว “ลั่วจื่อหานทำไมนายถึงแอบเข้าห้องน้ำผู้หญิง”

            ลั่วจื่อหานอุ้มเธอขึ้นมา “เธอเป็นอะไรไป?”

            เมื่อถึงหน้าประตู อี้เป่ยซีเห็นอี้เป่ยเฉินที่ร้อนรนพอๆ กัน นึกถึงคำพูดที่ฉินรั่วเข่อพูดกับเธอแล้วก็อยากจะพูดอะไรบางอย่างกับพี่ชายของตัวเอง แต่ก็เปลี่ยนใจ

            ช่างเถอะ ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องของพวกเขา เธออย่าเข้าไปเกี่ยวข้องจะดีกว่า เธอก็ไม่ชอบฉินรั่วเข่อด้วย

            ไม่สน ไม่สน

            “เสี่ยวซี” อี้เป่ยเฉินมองเธออย่างเป็นกังวล อี้เป่ยซีหาว

            “พี่ไม่ต้องเป็นห่วงน่า เมื่อกี้ฉันก็แค่เดินเซ ไม่ระวังชนกับกำแพงเข้า ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร”

            “ไม่มีอะไรก็ดี”

            “ซุ่มซ่ามชะมัด” อี้เป่ยซีถูกเสียงไม่พอใจที่ดังอยู่เหนือศีรษะดึงดูดความสนใจ มองค้อนลั่วจื่อหานด้วยความโมโหเล็กน้อย

            ซุ่มซ่ามอะไรกัน เธอเรียกว่าอารมณ์วัยรุ่นต่างหาก

            “คุณลั่ว ได้โปรดระวังคำพูดของคุณหน่อยได้หรือเปล่า พูดจาให้มันดีๆ ได้ไหม” อี้เป่ยซีเบะปาก แต่ก็ยังปล่อยให้เขาอุ้มอย่างว่าง่าย

            “ฉันจะพาเธอไปตรวจที่โรงพยาบาล ไปก่อนล่ะ”

            “ไม่ ไม่ไปโรงพยาบาล”

            อี้เป่ยเฉินมองดูใบหน้าน้อยๆ ที่ยับย่นเข้าด้วยกัน หลุดขำ “โอเค แบบนี้ก็ดี”

            เพิ่งจะพูดจบ ลั่วจื่อหานก็อุ้มอี้เป่ยซีแล้วก้าวยาวๆ ออกไปจากโรงแรม เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร อารมณ์เกี่ยงงอนของอี้เป่ยซีก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง เธอซบๆ หน้าอกของลั่วจื่อหาน “ลั่วจื่อหาน พวกเราไม่โรงพยาบาลได้ไหม?”

            “ไปตรวจสักหน่อย เธอกลัวอะไร”

            “ฉันก็แค่ ไม่ชอบโรงพยาบาล นายดูสิตอนกลางคืนสวยแบบนี้ ถ้าอยู่โรงพยาบาลก็สูญเปล่าสิ น่าเสียดายแย่เลย วิวสวยผู้หญิงสวย นายจะต้องรักษามันไว้ให้ดีนะ”

            ลั่วจื่อหานหัวเราะ ก้มหน้าลงจูบริมฝีปากของเธอ จนกระทั่งอี้เป่ยซีหายใจลำบากจึงปล่อยเธอ “ไปโรงพยาบาลก่อนค่อยมาต่อ” พูดถึงตรงนี้ก็สตาร์ทรถแล้ว

            “นายๆๆ ไร้ศีลธรรม ทำไมฉันถึงชอบคนอย่างนายนะ ไม่เข้าใจความรู้สึกฉันเลยสักนิด”

            ลั่วจื่อหานไม่ได้ตอบอะไร รถสปอร์ตสีดำแล่นไปอย่างรวดเร็วในยามค่ำคืน หลังจากตรวจร่างกายแล้วพบว่าไม่เป็นอะไร ลั่วจือหานจึงวางใจ แต่อี้เป่ยซีกลับไม่พอใจเล็กน้อย

            เธอจิ้มแขนของลั่วจื่อหานที่โผล่ออกมาด้านนอก “ก็บอกแล้วว่าไม่เป็นอะไร ยังจะพาฉันมาที่โรงพยาบาลอีก”

            “แบบนี้ฉันจะได้สบายใจ”

            “แต่ว่าฉันไม่สบายใจ แบบง้อยังไงก็ไม่หาย” พูดจบก็ปล่อยแขนของเขาแล้วออกจากโรงพยาบาล ลั่วจื่อหานถอนหายใจ เดินตามไป

            เขาคว้ามือของอี้เป่ยซี ถูกสะบัดออก แล้วคว้าไว้อีก แล้วถูกสะบัดอีก เป็นแบบนี้อยู่หลายครั้ง อี้เป่ยซี

มองเขาอย่างหมดความอดทนเล็กน้อย “สนุกมากไหม?”

            ลั่วจื่อหานพยักหน้า กอดเธอไว้ “เป่ยซี ไม่เป็นไร ที่จริงโรงพยาบาลไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เธอคิด มีคนจากไปก็มีคนเข้ามา มันก็เป็นแค่จุดเปลี่ยนถ่าย ใช่ว่ามาโรงพยาบาลแล้วจะต้องจากไป แล้วก็ใช่เพราะว่ามาโรงพยาบาลแล้วจะต้องเจ็บป่วย”

            อี้เป่ยซีสูดจมูกฟึดฟัด “ฉันรู้แล้วน่า แต่ว่าฉันก็แค่…ฮัดเช้ย…”

            เขารีบถอดเสื้อผ้าเพื่อห่มให้อี้เป่ยซี กุมมือน้อยๆ ของเธอในมือที่ใหญ่โตของเขา “ยังหนาวอยู่ไหม?”

            “ไม่หนาวแล้ว” เพียงชั่วครู่อี้เป่ยซีก็ตัดสินใจว่าจะเดินกลับบ้านด้วยกัน ลั่วจื่อหานเพียงแค่พยักหน้าอย่างเอ็นดู จูงมือน้อยๆ ของเธอเดินอยู่ในสายลมที่โชยอ่อน เงาของทั้งสองคนเกาะติดกันเหนียวแน่นภายใต้แสงไฟของถนน

            เมื่อมาถึงอะพาร์ตเม้นต์ก็เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว อี้เป่ยซีอาบน้ำเสร็จแล้วล้มลงบนเตียง ต้องการจะนอน เธอหลับตา ในสมองว่างเปล่า ในขณะที่กำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทรานั้น ก็มีอะไรบางอย่างอุ่นๆ หยุดอยู่ที่ริมฝีปากของเธอตลอดเวลา เธอกัดมันตามจิตใต้สำนึก สิ่งนั้นก็กัดเธอตอบ

            “อือ…ลั่ว…” จนกระทั่งจิตสำนึกที่ล่องลอยอย่างอิสระค่อยๆ คืนกลับมา ทั้งสองคนก็เผชิญหน้ากันซึ่งๆ หน้าแล้ว

            ลั่วจื่อหานไม่ได้เร่งการเคลื่อนไหว แต่ชื่นชมรูปร่างของอี้เป่ยซีภายใต้แสงไฟ ดวงตาทั้งสองข้างของเธอเต็มไปด้วยละอองน้ำ เพราะว่าเพิ่งถูกปลุกให้ตื่น ดวงตาจึงดูพร่าเลือนอยู่บ้างอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากแดงอ้าออกเล็กน้อยเหมือนเป็นคำเชื้อเชิญเงียบๆ

            ลำคอของลั่วจื่อหานขยับ “เป่ยซี เธอสวยมากเลย”

            “อืม…ลั่วจื่อหาน” อี้เป่ยซีรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของมือเขา ในใจก็สั่นสะท้านตามไปด้วย

            “หืม?”

            ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วก็ยังแสร้งถาม

            “อยากได้ไหม?” มือข้างนั้นของเขาแทบจะทำให้อี้เป่ยซีเสียสติไปแล้ว เธอตัวสั่นและพยักหน้า “ช่วยฉันหน่อย”

            “หึหึ นายนี่ร้ายจริงๆ” เสียงของเด็กสาวชัดเจนเป็นพิเศษภายในห้องที่เงียบสงัด ไฟในดวงตาของลั่วจื่อหานยิ่งลุกโชนและเร่งการเคลื่อนไหวของตัวเอง “อืม ช่วยฉัน ช่วยฉัน”

            เขายิ้มชั่วร้าย คลุ้มคลั่งตลอดคืน

            อี้เป่ยซีพลาดคาบเรียนที่สองในวันรุ่งขึ้น อย่างไรก็ตามเธอรู้สึกเกียจคร้านและไม่อยากไปคาบเรียนแรกของช่วงบ่าย เตะคนข้างๆ ด้วยความโมโหเล็กน้อย ลั่วจื่อหานคว้าข้อเท้าของเธอด้วยความแม่นยำ จากนั้นอี้เป่ยซีก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่อ่อนนุ่มและเปียกชื้นไต่อยู่บนหลังเท้าของตัวเอง

            “ลั่ว ลั่วจื่อหาน”

            ลั่วจื่อหานช่วยห่มผ้าให้เธอด้วยความพึงพอใจ จูบดวงตาของเธอ “นอนต่ออีกหน่อยเถอะ ฉันจะไปทำอาหารเช้าให้เธอกิน”

            อี้เป่ยซีห่อตัวอยู่ในผ้าห่มพร้อมพยักหน้า หลับตาลงอีกครั้ง

            วันชาติจีน อี้เป่ยซีพาลั่วจื่อหานไปเจอคุณแม่อี้ด้วยความเคอะเขิน แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยพอใจผลลัพธ์ของทุกวันนี้ แต่ว่าเมื่อเห็นท่าทางที่ลั่วจื่อหานปฏิบัติต่ออี้เป่ยซีแล้ว ก็เห็นด้วยความความรักของพวกเขาทั้งสองคนอยู่บ้าง คุณแม่อี้เรียกลั่วจื่อหานไปคุยในห้องหนังสืออยู่นานสองนาน อี้เป่ยซีที่รออยู่ชั้นล่างกุมมือกันด้วยความตื่นเต้นตลอดเวลา

            “เสี่ยวซี เธอไม่ต้องเป็นห่วง” อี้เป่ยซีชงชาผู่เอ๋อ ส่งให้อี้เป่ยซีหนึ่งแก้ว เธอดื่มไปคำหนึ่ง ยังคงมองชั้นบนด้วยความกังวลเล็กน้อย

            “ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าคนที่มาเจอผู้ใหญ่เป็นฉันเลย”

            “เธอ ไปเจอผู้ใหญ่บ้านลั่วจื่อหานแล้วเหรอ?”

            อี้เป่ยซีสูดหายใจลึก “ยังเลย พี่ พี่ว่าทำไงดีล่ะ” อี้เป่ยซีหน้าบูดบึ้ง ราวกับว่าเกิดเรื่องใหญ่ราวกับฟ้าจะถล่มลงมา

            อี้เป่ยเฉินตบๆ ไหล่ของเธอเป็นการปลอบใจ “ไม่มีอะไรหรอก เป่ยซีของพวกเราน่ารักขนาดนี้ ไม่ว่าใครก็ชอบทั้งนั้นแหละ เธอไม่ต้องเป็นห่วง”

            “เพราะว่าพวกพี่ชอบฉันก็เลยรู้สึกว่าฉันน่ารักล่ะมั้ง”

            “เพราะว่าเสี่ยวซีน่ารักถึงได้ชอบต่างหาก เธออย่าเพิ่งคิดอะไรไร้สาระเลย…” เขายังไม่ทันพูดจบ อี้เป่ยซีก็วิ่งขึ้นชั้นบนไป อี้เป่ยเฉินมองดูร่างสีขาวนั้น แววตามืดมนลงอย่างช่วยไม่ได้

            “แม่คะ” อี้เป่ยซียิ้มให้คุณแม่อี้ จูงมือของลั่วจื่อหาน

            “ทำไม ลูกยังไม่ได้แต่งกับเขาสักหน่อย ก็เริ่มปกป้องเขาไม่ต้องการแม่คนนี้แล้วเหรอ”

            อี้เป่ยซีหน้าแดง “แม่คะ แม่พูดอะไรน่ะ”

        แต่ลั่วจื่อหานโอบอี้เป่ยซีอย่างใจเย็นมาก พูดอยู่ข้างหูเธอ “ไม่ต้องเป็นห่วง”

————

ตอนที่ 154 เรื่องรักๆ ใคร่ ๆ (11)

             เยี่ยฉินหัวเราะแห้งๆ สองสามที เขาต่างหากที่ไม่เคยให้สถานะอะไรกับเธอเลย เธอได้มอบทุกอย่างให้แก่เขาแล้วไม่ใช่เหรอ เธอได้ทำสุดกำลังของเธอแล้วแต่ว่าก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเขาไม่เคยคิดที่จะพาเธอไป เพราะเธอไม่มีความสามารถอะไรที่คู่ควรจะไปกับเขา

            “เป่ยซี ช่วยรินน้ำให้ฉันสักแก้วได้ไหม”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า เธออยู่กับเยี่ยฉินสักพักก็ขอตัวแล้ว เมื่อเธอออกมาก็เห็นลั่วจื่อหานนั่งอยู่บนเก้าอี้ตามลำพัง กำแพงสีขาวที่ด้านหลังกลายเป็นพื้นหลังที่ทำให้เขาดูเด่นขึ้น เขากำลังดูโทรศัพท์มือถืออย่างจริงจัง นิ้วที่เรียวยาวปัดหน้าจอ คิ้วขมวดกันเป็นครั้งคราวไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ อี้เป่ยซีเดินไปข้างหน้า สองมือกอดแขนของเขาไว้

            ลั่วจื่อหานละสายตาออกจากโทรศัพท์มือถือ จิ้มๆ ศีรษะของเธอ “เป็นอะไรไป?”

            “รู้สึกว่าเกือบไปแล้ว อีกนิดเดียวก็จะพลาดนายไปแล้ว”

            “อืม ใช่ งั้นเธอก็ต้องรักษาไว้ให้ดีนะ”

            “นายก็เหมือนกันนะ ลั่วจื่อหาน นายแต่งกับฉันดีไหม ไม่ก็ฉันแต่งกับนายก็ได้”

            มือของลั่วจื่อหานออกแรงจิ้มไปที่หน้าผากของเธอ อี้เป่ยซีขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด มองเขาอย่างน้อยใจ “ทำอะไรน่ะเจ็บนะ”

            “งั้นฉันจะเป่าให้เธอ”

            “อืม ต้องเป่านะ”

            สองวันต่อมา วันเกิดของอี้เป่ยเฉินไม่ได้ถูกจัดอย่างใหญ่โต เพียงแค่จองห้องส่วนตัวในโรงแรมไว้ และเชิญคนในสาขาไม่กี่คนมาพบปะกัน อี้เป่ยซีก็รู้สึกสบายใจ หลังจากเลิกเรียนแล้วก็นั่งรถของลั่วจื่อหานมาถึงโรงแรมที่พวกเขาบอก

            จนกระทั่งเมื่อเธอมาถึง คนที่ควรมาก็มาครบหมดแล้ว อี้เป่ยซีดึงตัวลั่วจื่อหาน คนหนึ่งสง่าผ่าเผย อีกคนท่าทางเหมือนหัวขโมย เดินห่อตัวไม่กล้ามองอี้เป่ยเฉิน

            เมื่อแขกเหรื่อเห็นว่าลั่วจื่อหานปรากฏตัวในงานปาร์ตี้ที่ค่อนข้างส่วนตัว ก็ต่างคาดเดากันว่ามีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคนนั้น ตอกย้ำการคาดคะเนของตัวเอง

            ลือกันว่าคุณหนูของบ้านอี้คบหาดูใจกับลั่วจื่อหาน ดูท่าทางของสองคนนี้แล้วสงสัยว่าจะมีเรื่องแบบนี้จริงๆ ใครจะรู้ว่าประธานลั่วลั่วจื่อหานที่ไม่มีความสนใจในผู้หญิง สุดท้ายก็ยังโดนเด็กสาวคนนั้นจากบ้านอี้รวบตัวไป ในใจอดไม่ได้ที่จะเสียดายจริงๆ

            และก็มีคนคิดว่าที่แท้ก็ชอบผู้หญิงประเภทนี้นี่เอง รู้งี้ทำตัวแบบนี้ตั้งแต่แรก เผื่อจะได้อะไรจากตัวประธานลั่วบ้าง

            อี้เป่ยซีกวาดตามองผู้คนที่อยู่ในห้อง อี้เป่ยเฉินเห็นว่าลั่วจื่อหานมาแล้ว แม้จะเป็นไปตามความคาดหมาย แต่ว่าในใจยังรู้สึกเบื่อหน่ายเล็กน้อย สุดท้ายก็ยังออกไปต้อนรับ บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มที่สง่างามดังเช่นปกติ

            “ประธานลั่ว”

            “ประธานอี้”

            ความคุ้นเคยระหว่างคนทั้งสองทำให้คนที่นั่งอยู่งุนงงเล็กน้อย พวกเขาล้วนเป็นเด็กหนุ่มที่มีความสามารถในความคิดของคนเมือง A

            อี้เป่ยซีกระชากแขนเสื้อของลั่วจื่อหานฉับพลัน การแข่งขันในความมืดระหว่างทั้งสองคนจึงสิ้นสุดลง ลั่วจื่อหานส่งยิ้มวางใจให้กับอี้เป่ยซี นั่งลงข้างๆ อี้เป่ยซีอย่างว่าง่าย

            ตรงกลางมีเพื่อนของอี้เป่ยเฉินนั่งอยู่มากมาย ระหว่างที่กำลังสังสรรค์กันอยู่นั้น อี้เป่ยซีก็ดื่มไวน์ไปหลายแก้ว พิงอยู่บนตัวคุณแม่อี้ด้วยความมึนเมาเล็กน้อย มองดูลั่วจื่อหานกับอี้เป่ยเฉินที่คุยโต้ตอบกันไปมา ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะโง่ๆ ออกมาสองสามที

            สองคนนี้คือผู้ชายที่ฉันชอบมากที่สุด เธอดูสิ ว่าพวกเขาเข้ากันได้ดีแค่ไหน

            “เป่ยซี” คุณแม่อี้เรียกชื่อเธอข้างหูแผ่วเบา อี้เป่ยซีขานรับด้วยความมึนงงเล็กน้อย “ดื่มชาสักหน่อยเถอะ”

            “อืมๆ ดื่มชา ดื่มชา” เธอจิบชาที่คุณแม่อี้ส่งมาอย่างเชื่อฟัง และยังเลียริมฝีปากราวกับว่าอยากดื่มต่อ การกระทำเล็กๆ พวกนี้ไม่รอดพ้นสายตาของลั่วจื่อหาน เขาเพียงรู้สึกเหมือนมีเสียงระเบิดดังปัง ดื่มเหล้าในแก้วรวดเดียวหมด แม้จะเติมน้ำแข็งลงไปแล้ว ลั่วจื่อหานก็ยังรู้สึกว่าไม่สามารถผ่อนคลายความเร่าร้อนในร่างกายของตัวเองได้

            อี้เป่ยซีไม่รู้เรื่องเลย ฟุบลงบนโต๊ะอย่างว่าง่าย หลังจากดื่มไปหลายรอบ ผู้คนก็ทยอยกลับแล้ว ลั่วจื่อหานกล่าวขอตัวแล้วก็เดินออกไป อี้เป่ยเฉินตามหลังเขาไป เมื่อเห็นทั้งสองคนออกไป อี้เป่ยซีลุกขึ้นตัวโซเซต้องการจะออกไปด้วย

            “เป่ยซี” คุณแม่อี้ดึงเธออย่างเป็นห่วง อี้เป่ยซีตบๆ หลังมือของแม่ตัวเอง “หนูแค่ไปห้องน้ำค่ะ ไม่มีเรื่องอะไรหรอกค่ะ”

            เธอเดินตุปั๊ดตุเป๋ สติยังคงไม่ครบถ้วน ประคองกำแพงเดินไปยังห้องน้ำ แต่มือกลับถูกคนคว้าเอาไว้ เธอหรี่ตา ต้องการมองให้ชัดเจนว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือใคร แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถโฟกัสได้

            “เธอเป็นใครน่ะ?”

            “เป่ยซี ฉันเอง” เสียงนั้นคุ้นเคยจนราวกับว่ามีน้ำเย็นสาดใส่อี้เป่ยซี เธอสะบัดหัวและสายตาก็เริ่มชัดเจนขึ้น เธอจึงเห็นคนนั้นที่พูดและคว้ามือของเธออย่างชัดเจน

            “ฉินรั่วเข่อ เธอหาฉันมีอะไร”

            อี้เป่ยซีมั่นใจเป็นอย่างมาก เธอไม่มีความรู้สึกอื่นใดกับอี้เป่ยเฉินแล้ว แต่ว่าเธอก็ต้องยอมรับว่าตอนที่เธอเห็นอี้เป่ยเฉินกับฉินรั่วเข่อทำเรื่องแบบนั้นอยู่ในห้องของตัวเอง เธอรู้สึกทั้งขยะแขยงและเสียใจ จากนั้นก็ไม่ได้มีความรู้สึกดีกับเธออีก รวมทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นหลังนั้น ทำให้ยิ่งไม่ชอบสองพี่น้องมากขึ้นไปอีก

            จู่ๆ ดวงตาของฉินรั่วเข่อแดงก่ำ น้ำตาเม็ดโตร่วงหล่น อีกทั้งยังร่วงอยู่บนแขนของอี้เป่ยซีสองสามเม็ด เธอสะบัดมือออกอย่างหมดความอดทน “คุยกันดีๆ ไม่ได้หรือไง ตอนนี้มาร้องไห้อะไรอีก?”

            “เป่ยซี เธอสงสารฉันหน่อยได้ไหม ยกอี้เป่ยเฉินให้ฉันได้หรือเปล่า ตอนนี้ฉันจากเขาไปไม่ได้แล้วจริงๆ”

            อี้เป่ยซีนวดคลึงหู ทำเป็นว่าไม่ใส่ใจ “ถ้าเธอชอบพี่ชายฉันก็มาแย่งเองสิ ตอนนี้ฉันไม่มีความหมายอะไรกับเขาแล้ว แต่ถ้าชอบใครสักคนจะลองดูสักตั้งก็ได้ แต่ว่าอย่าใช้วิธีอะไรที่มันสกปรก พี่ฉันเกลียดอะไรแบบนั้นที่สุดเลย”

            “แต่ว่า แต่ว่า ฉันเทียบกับเธอไม่ได้ แล้วก็เทียบกับคุณหนูตระกูลใหญ่บ้านอื่นไม่ได้ด้วย เธอเป็นคนที่มีพลัง หน้าตาก็สวย แถมยังมากความสามารถ แต่ฉันกลับเทียบไม่ติดเลย”

            “นี่มันไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องที่เธอชอบพี่ชายฉัน”

            “เป่ยซี” ฉินรั่วเข่อคว้าแขนของอี้เป่ยซี “เธอช่วยฉันหน่อยได้ไหม ฉัน ฉัน ตอนนี้ มีเลือดเนื้อของเป่ยเฉินแล้ว ฉันกลัว ฉันกลัว ถ้าเขาไม่ชอบฉันล่ะก็…แต่ว่าเด็กเขาบริสุทธิ์นะ”

            จู่ๆ อี้เป่ยซีก็รู้สึกมือเท้าเย็น เธอมองฉินรั่วเข่อด้วยสายตาเย็นชา ‘ไม่สนใจเรื่องพวกนี้จริงเหรอ แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ชอบ ก็จะเต็มใจมีลูกให้เขางั้นเหรอ?’

            “นี่เป็นเรื่องระหว่างเธอกับพี่ชาย ฉันเข้าไปยุ่งไม่ได้ ขอโทษที”

            “เป่ยซี เป่ยซี เธอจะต้องช่วยฉันนะ เป่ยซี” เพราะว่าฉินรั่วเข่อตื่นเต้นมากเกินไปจึงผลักอี้เป่ยซีเข้ากับกำแพงเสียงดังปัง อี้เป่ยซีอดไม่ได้ที่จะย่อตัวลง

            “เป่ยซี เธอ เธอไม่เป็นไรนะ” น้ำตายังคงร่วงไม่หยุด เธอร้องไห้จนอี้เป่ยซีรำคาญ ตะคอกเธอไปคำหนึ่ง เธอจึงปิดปากสะอึกสะอื้น ย่อตัวลงข้างเธอ

            “เป่ยซี ขอร้องล่ะ”

            “ฉันเคยบอกเธอแล้ว…” ไม่รู้ว่าเธอได้ยินเสียงอะไร ก็หายตัวเข้าไปในห้องน้ำแล้วในพริบตา อี้เป่ยซีลูบแผลบนหน้าผากของตัวเองอย่างหงุดหงิด

        บ้าจริง รู้งี้ก็ไม่ออกมาแล้ว

————

ตอนที่ 153 เรื่องรักๆ ใคร่ ๆ (10)

             ไม่ว่าอี้เป่ยซีจะร้องขอความเมตตาอย่างไร ลั่วจื่อหานก็ไม่ได้ปล่อยเธอไปง่ายๆ จนกระทั่งเสร็จกิจแล้ว อี้เป่ยซีก็เหนื่อยจนแม้แต่ตาก็ลืมไม่ขึ้น

            ลั่วจื่อหานกอดเธออีกครั้ง คุยกันเรื่องงานเขียนสักพัก อี้เป่ยซีก็ผล็อยหลับไปภายใต้เสียงอันไพเราะของเขาแล้ว ลั่วจื่อหานมองดูใบหน้าหลับใหลของเธอ จูบหน้าผากของเธอแล้วลุกลงจากเตียงไป

            หลังจากจัดเก็บห้องสักครู่และจัดการเรื่องงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์แล้ว เขาก็กะเวลาเพื่อลงไปชั้นล่างและเริ่มทำกับข้าว

            อี้เป่ยซีรู้สึกว่าตัวเองถูกความหิวปลุกให้ตื่น อีกทั้งยังฝันด้วยความงุนงง ฝันว่ามีน่องไก่ชิ้นใหญ่วางไว้ตรงหน้าตัวเองแต่กลับถูกลั่วจื่อหานแย่งไปแล้ว ไม่ว่าเธอจะอ้อนวอนอย่างไรเขาก็ไม่ให้เธอ

            เรื่องมันเลวร้ายจนปลุกให้อี้เป่ยซีตื่นจากความโมโห เธอลืมตา บนตัวยังมีความเหนื่อยล้าที่อธิบายไม่ถูก มองไปรอบทิศ กลิ่นหอมที่ลอยมาจากชั้นล่างนั้นปลุกความหิวโหยที่แอบแฝงไว้ เธอพันตัวด้วยผ้าปูเตียง เปิดตู้เสื้อผ้าออกด้วยความรู้สึกโชคดี ครึ่งหนึ่งเป็นเสื้อผ้าของผู้หญิง อีกครึ่งหนึ่งเป็นเสื้อผ้าของผู้ชาย ดวงตาเธอร้อนผ่าวเล็กน้อย เธอเลือกสวมใส่เสื้อคอเต่า ขนาดและสไตล์เข้ากันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

            “ตื่นแล้วเหรอ” ลั่วจื่อหานยกกับข้าวจานสุดท้ายออกมาจากห้องครัว มองอี้เป่ยซีที่ลงมาชั้นล่าง เธอนั่งลงด้วยรู้สึกที่ยังโมโหเล็กน้อย หยิบตะเกียบแล้วกินทันที อาหารร้อนลวกในปากของเธอโดยตรง อี้เป่ยซีรีบบ้วนมันออกมา

            “ทำไมถึงเหมือนเด็กๆ เลย” ลั่วจื่อหานวางน้ำแก้วหนึ่งข้างๆ เธอ “ไม่เป็นไรนะ”

            อี้เป่ยซีส่ายหัว คิดอยู่ในใจว่าต้องโทษนายนั่นแหละ

            “อืม เพราะอาหารฉันไม่ดีเอง” ลั่วจื่อหานไม่ได้นั่งตรงข้ามเธออีก แต่ลากเก้าอี้ข้างๆ แล้วนั่งลงข้างเธอโดยตรง ตักอาหารใส่ถ้วยของเธอ “เป็นการชดเชยเธอ”

            อี้เป่ยซีดื่มน้ำไปอึกใหญ่ หรี่ตา อารมณ์ดีขึ้นในทันใด เริ่มกินอย่างมีความสุข

            “ลั่วจื่อหานนายทำกับข้าวอร่อยจริงๆ”

            “ตอนนี้น่าจะแก้คำพูดแล้วหรือเปล่า”

            เธออึ้งไปครู่หนึ่ง มือถูอยู่ที่แหวนบนนิ้ว “คุณอาลั่ว ทำกับข้าวที่คุณอาทำอร่อยจริงๆ ค่ะ”

            “หลานสาวตัวน้อย ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ นะ”

            อี้เป่ยซีมองค้อน แล้วต่อสู้กับอาหารที่อยู่ด้านหน้าต่อ หลังจากทั้งสองคนกินเสร็จแล้ว ก็เข้าครัวและเริ่มเก็บข้าวของด้วยกัน อี้เป่ยซีเช็ดถ้วยอยู่ด้านข้าง “ลั่วจื่อหาน ฉันอยากไปเยี่ยมเยี่ยฉิน”

            “ได้สิ เดี๋ยวจะพาเธอไป”

            “จริงเหรอ ดีจังเลย”

            ลั่วจื่อหานยื่นจานใบสุดท้ายให้เธอ ถอนหายใจ “ฉันเคยโกหกเธอเมื่อไรกัน?”

            อี้เป่ยซีโอบเอวของลั่วจื่อหานโดยไม่สนใจมือของตัวเองที่เปียกน้ำ “เปล่า เปล่า เอ๊ะ ช่วงนี้คุณอาลั่วสมบูรณ์จังเลยนะ”

            “ก็เพราะว่าหลานสาวเลี้ยงดี” คำพูดที่มีนัยยะแอบแฝงทำให้อี้เป่ยซีหน้าแดง มือของเธอแข็งทื่อไปครู่หนึ่งแล้วลดลงช้าๆ เช็ดน้ำบนเสื้อของเขาเป็นการแก้แค้น แล้วก็วิ่งออกไปเหมือนเด็กซนที่เล่นพิเรนทร์ หลังจากลั่วจื่อหานเก็บของเรียบร้อยแล้วก็ล้างมือ

            เขานั่งอยู่ข้างอี้เป่ยซี กอดเธอไว้ในอ้อมแขน “หลานสาวซนอีกแล้ว”

            อี้เป่ยซียิ้มให้เขาอย่างเอาอกเอาใจ “คุณอาลั่วรักฉันที่สุดเลย”

            ลั่วจื่อหานโน้มตัวลงพูดข้างหูของเธอ “เธอเพิ่งรู้เหรอว่าคุณอาลั่วรักเธอ”

            “ลั่วจื่อหาน ทำไมเมื่อก่อนถึงไม่รู้ว่านาย…หน้าไม่อายแบบนี้”

            “รู้ตอนนี้ก็ยังไม่สาย ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อ แล้วพวกเราค่อยออกไป?”

            อี้เป่ยซีซุกอยู่ในอ้อมอกของเขาพร้อมพยักหน้า แต่ไม่มีความต้องการจะลุกขึ้นเลย ลั่วจื่อหานยิ้ม “หรือว่าหลานสาวยังอยากทำอะไรอีกรอบ?”

            เธอเด้งตัวออกมาจากอ้อมกอดของเขาทันใด “เปล่า เปล่า นายไปเถอะ รีบไปเถอะ ฉัน ฉันรอนายตรงนี้แหละ”

            ลำคอของลั่วจื่อหานขยับเขยื้อนและบ่นพึมพำ อี้เป่ยซีนั่งดูโทรทัศน์อย่างขาดความสนใจ จนกระทั่งลั่วจื่อหานลงมาจากชั้นบน เขาเปลี่ยนการแต่งตัวเหมือนตามห้างสรรพสินค้าทั่วไป สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงยีนส์กับรองเท้าผ้าใบสีขาว ในความเป็นผู้ใหญ่นี้ยังแฝงด้วยความอ่อนเยาว์ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขา มีกลิ่นหอมของแสงแดดและกลิ่นสดชื่นจากใบหญ้า

            “ว้าว”

            “ชอบไหม?”

            “อืม คิดไม่ถึงว่าคุณอาจะหนุ่มขนาดนี้” ลั่วจื่อหานหัวเราะ พอใจกับปฏิริยาของเธอมาก ลากมือของเธอแล้วเดินไปยังลานจอดรถ ระหว่างทาง อี้เป่ยซีมองเขา อาลัยอาวรณ์ที่จะจากไป

            “เป่ยซี”

            เธอหันไปมองเขาด้วยความสดใส ดวงดาวเล็กส่องประกายในดวงตาของเธอ “หา มีอะไร เรียกฉันทำไม?”

            เขาขยับริมฝีปาก แล้วเปลี่ยนหัวข้อ “ไม่มีอะไร”

            เมื่อมาถึงห้องคนไข้ อี้เป่ยซีมองเห็นภายในห้องวีไอพีที่ว่างเปล่าจากช่องประตู มีเพียงมู่ลี่ไป๋นั่งอยู่ข้างเตียงเพียงลำพัง กำลังเช็ดใบหน้าให้กับหญิงสาวที่อยู่บนเตียง แม้จะมองไม่เป็นสีหน้าของเธอ แต่ว่าจากการกระทำที่อ่อนโยนนั้นก็มองออกว่าเขาทะนุถนอมเธอมากแค่ไหน

            มู่ลี่ไป๋กระทำด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ กลัวจะปลุกให้เธอตื่น แต่ก็อยากเห็นดวงตาที่สดใสของเธอ แต่ก็กลัวจะเห็นแววตาที่เย็นชาของเธอ

            เยี่ยฉิน พวกเราผิดพลาที่ตรงไหนกันแน่ ถึงทำให้คุณกับผมขาดการติดต่อกันโดยสิ้นเชิง

            เมื่อเขาสังเกตเห็นว่ามือของเยี่ยฉินขยับ ตัวก็แข็งทื่อ แต่เมื่อไม่มีสัญญาณว่าเธอจะตื่นจึงกระทำการเคลื่อนไหวของตัวเองต่อไป เม้มปากแน่น ราวกับว่ากำลังข่มอะไรบางอย่างไว้

            อี้เป่ยซีถอนกลับมาอยู่ข้างๆ ลั่วจื่อหานอีกครั้ง มองเขาด้วยแววตาเจ็บปวดเล็กน้อย ลั่วจื่อหานไม่พูดจา กอดเธอไว้ในอ้อมแขน ปลอบโยนเธอเงียบๆ

            จนกระทั่งนางพยาบาลมาเรียกให้มู่ลี่ไป๋ไปทำการผ่าตัดแล้ว เขาจึงค่อยๆ จากไปอย่างเสียมิได้ คนที่นอนอยู่บนเตียงก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

            เมื่อครู่เธอกำลังฝันงั้นเหรอ ความรู้สึกในฝันนั้นช่างดีเหลือเกิน นานแค่ไหนแล้วนะที่ฝันเห็นเขาแล้วไม่ร้องไห้

            มู่ลี่ไป๋ ความอ่อนโยนครั้งสุดท้ายเป็นการบอกฉันว่าพวกเราจะต้องจบกันและฉันจะต้องเลิกคิดถึงคุณงั้นเหรอ มันเป็นการบอกเธอว่า เธอเป็นเพียงคนไข้ธรรมดาคนหนึ่งของมู่ลี่ไป๋ก็เท่านั้น

            เยี่ยฉินยังไม่ทันจะเสียใจอะไรมากอีก อี้เป่ยซีก็เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา “เยี่ยฉิน เธอไม่เป็นไรนะ”

            ใบหน้าของเธอยังคงไร้สีเลือดใดๆ “ฉันไม่เป็นไร ทำให้เธอเป็นห่วงแล้วเป่ยซี”

            “ครั้งนี้เธอควรจะขอบคุณมู่ลี่ไป๋เขา เขาเป็นคนพาเธอมา”

            “มันคือจรรยาบรรณของหมอ ฉันจะต้องขอบคุณพวกเขาอยู่แล้ว”

            อี้เป่ยซีครุ่นคิด “เยี่ยเฉิน เธอรู้ว่าเป็นมู่ไป๋เหรอ?”

            เยี่ยฉินยิ้มเจื่อน พยักหน้า อี้เป่ยซีพูดต่อ “ตอนที่มู่ไป๋เข้าชมรม ฉันบังคับให้สือนั่วประเมินเขานิดหน่อย จะได้ทำให้มันถูกต้องและมีเหตุผล ส่วนมู่ลี่ไป๋ก็ยินดียอมรับ ฉันจำได้ว่ามีผู้หญิงที่ชมรมถามว่าทำไมเขาต้องร้องเพลงนึงให้พวกเราตอนที่เข้าร่วมชมรมด้วย”

            ‘เธอยังคงได้ยินเพลงของฉันสินะ ตอนนี้เธอจะอยู่ที่ไหนกัน เธอไม่เคยคิดถึงสถานะของฉันสินะ ถ้าเธอไม่เข้าใจความเจ็บปวดของฉัน ก็อย่าจากไปไหน อย่าจากไปไหนเลย’

        “เยี่ยฉิน ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอหรือเปล่า แต่ว่าน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยเรื่องราวจริงๆ มันทำให้ทุกคนประทับใจมาก”

————

ตอนที่ 152 เรื่องรักๆ ใคร่ ๆ (9)

         หลังจากที่ผู้ชายอ่อนโยนคนนั้นได้ยินเสียงตะโกนอันแหลมสูงของอี้เป่ยซีแล้ว รีบหันมาทันที เห็นเยี่ยฉินที่กึ่งล้มอยู่บนตัวเธอก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ลังเลอยู่นั้นก็มีคนหนึ่งพุ่งตัวเข้าไปจากด้านข้างเขา อุ้มเธอขึ้นมา

            “มู่ลี่ไป๋ มู่ลี่ไป๋ นายดูสิว่าเขาเป็นยังไงบ้าง หน้าซีดตั้งแต่เช้าแล้ว” อี้เป่ยซีวิ่งเหยาะตามเขาไปอย่างเป็นห่วง

            “หนวกหูชะมัด ไม่ใช่ต้องพาเขาไปโรงพยาบาลหรอกเหรอ?”

            “คุณครับ ขอโทษนะครับ นี่คุณอุ้มอยู่คือแฟนของผม” ผู้ชายคนนั้นจู่ๆ ก็ขวางทางมู่ลี่ไป๋เอาไว้ อี้เป่ยซีมองค้อนเขา ในใจวิเคราะห์เขาในทางที่ไม่ดีทันที

            คนก็เป็นลมไปแล้วยังจะต้องจุกจิกกับเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ พาคนส่งโรงพยาบาลเพื่อดูอาการน่าจะสำคัญกว่ามั้ง

            มู่ลี่ไป๋ไม่ได้พูดอะไร เดินหลบไปอีกทางเขาก็ขวางไว้อีก อี้เป่ยซีคว้าแขนเสื้อของเขาทันที ลากเขาไปอีกทาง “คุณนี่เป็นบ้าหรือเปล่า ตอนนี้มันใช่เวลามาเถียงเรื่องพวกนี้เหรอ?”

            “นี่เป็นเรื่องของพวกเรา คุณหนูใหญ่อี้ไม่จำเป็นต้องมาก้าวก่าย” ทั้งแววตาและน้ำเสียงที่เขาใช้กับอี้เป่ยซีล้วนมีความดูถูก

            เหมือนกับที่คนอื่นเขาพูดจริงๆ ไม่รู้จักแยกแยะผิดถูก ชอบบงการทำตัวเป็นใหญ่ เยี่ยฉินไปคลุกคลีกับคนพวกนี้ได้ยังไงกัน ไม่น่าล่ะช่วงนี้คุณลุงถึงกำชับเขา ให้ระวังคนข้างกายของเยี่ยฉิน

            อี้เป่ยซีเห็นความไม่พอใจในดวงตาของเขาก็รีบถอยออกไปทันที คิ้วขมวดกัน พอเหลือบไปเห็นพวกมู่ลี่ไป๋ที่กำลังจะลับสายตาไปตรงหัวมุมก็รีบตามไป ไม่สนใจผู้ชายที่ชวนหัวเสียตรงหน้า

        มู่ลี่ไป๋ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ชัดเจนอยู่ด้านหลัง หน้านิ่วคิ้วขมวด เอาคนใส่เข้าไปในรถแล้วออกรถไปทันที ทิ้งให้อี้เป่ยซีกระโดดโลดเต้นด้วยความโมโหอยู่ในกระจกมองหลัง

            “เอาล่ะ อย่าไปกวนพวกเขาเลย” ลั่วจื่อหานคว้ามือของอี้เป่ยซี พลางรับกระเป๋าสะพายหลังของเธอมา

            “ฉันก็แค่เป็นห่วงนิดหน่อย”

            “เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปเยี่ยมพวกเขา” ลั่วจื่อหานลูบๆ หน้าผากของเธอ “มือเย็นจังเลย กลับไปใส่เสื้อผ้าเพิ่มหน่อย”

            อี้เป่ยซีตามเขาไปอย่างเชื่อฟัง หันไปก็เจอผู้ชายที่ไม่รู้จักกาละเทศะคนนั้น

            เมื่อผู้ชายคนนั้นเห็นพวกเขาก็อึ้งไปเช่นกัน จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสุภาพอ่อนโยน เดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยความเคารพเป็นอย่างมาก “ประธานลั่ว คุณหนูอี้” น้ำเสียงไม่มีความนอบน้อมหรือเอาอกเอาใจเลย แต่กลับเป็นความคุ้นเคยที่อธิบายไม่ได้

            ขนคิ้วของลั่วจื่อหานขยับ พยักหน้าตอบ ดึงอี้เป่ยซีต้องการจะกลับไป คิดไม่ถึงว่าเขาจะขวางทางไว้อีกครั้ง ลั่วจื่อหานกอดอี้เป่ยซีไว้ในอ้อมแขนตัวเอง มองไปยังผู้ชายคนนั้นด้วยแววตาไม่เป็นมิตร ราวกับกำลังบอกว่านายมีเรื่องอะไรกันแน่

            หลังจากเขาสัมผัสถึงแววตาข่มขู่ของลั่วจื่อหานแล้ว อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายก่อนเอ่ยปากอย่างช้าๆ “ประธานลั่ว กระผมหานโฉว ไม่ทราบประธานลั่ว…” เขากวาดตามองอี้เป่ยซี “กับคุณหนูอี้จะเป็นเกียรติทานข้าวด้วยกันกับผมสักมื้อไหมครับ”

            “ไม่จำเป็น” ลั่วจื่อหานพูดเพียงสามคำ มองเขาเป็นนัยว่าให้เขาถอยไป แต่หานโฉวยังคงเดินเข้ามาใกล้ทั้งสองคนอย่างไม่กลัวตาย

            “หรือว่าประธานลั่วไม่สนใจโครงการของเจียงตงเหรอครับ” เขาเข้าประเด็น หวังว่าจะเสร็จทุกอย่างในประโยคเดียว ด้วยวิธีนี้เขาก็จะสามารถควบคุมทิศทางของการเจรจาได้ และจะไม่ถูกลั่วจื่อหานจูงจมูกเดิน เขาดูมีความสุขมากราวกับว่าได้เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ ถ้าเจรจาเรื่องเจียงตงได้สำเร็จล่ะก็ ปีนี้เขาก็จะได้เลื่อนตำแหน่งร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว

            ก่อนหน้านี้ไม่ยักรู้ว่าเยี่ยฉินรู้จักบุคคลที่ร้ายกายขนาดนี้ ลั่วจื่อหานเอ๋ย การได้ร่วมงานกับเขา นับว่าเป็นชัยชนะที่มั่นคงจริงๆ

            “ไม่สนใจ”

            เขามองผู้ชายตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ เห็นว่าดวงตาที่ดำขลับของเขาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อย ในใจกลับรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย “หรือว่าประธานลั่วอยากเห็นคนอื่นเอาผลประโยชน์ไปทั้งหมดแบบนี้เหรอ?”

            อี้เป่ยศีได้ยินคำพูดของเขาแล้วรู้สึกไม่เข้าหูเล็กน้อย ซบๆ อยู่บนหน้าอกของลั่วจื่อหาน ลั่วจื่อหานก็เข้าใจความหมายในอิริยาบทของเธอ ก้มหน้าเล่นกับผมของเธอ “หึ ระดับแค่นี้คิดจะร่วมงานกับพวกเรา? พวกคุณคอยดูให้ดีเถอะ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเจียงตงบ้าง” ไม่สนใจหานโฉวที่ยืนอึ้งอยู่อีก ลั่วจื่อหานจูงมือของอี้เป่ยซีไปอีกทางเพื่อกลับไปยังอะพาร์ตเม้นต์

            “เมื่อกี้ผู้ชายคนนั้นน่าเกลียดชะมัดเลย”

            “ทำไมเหรอ?”

            “พูดเรื่องไร้สาระ ทำอะไรก็ไม่รู้จักกาละเทศะ พวกนักธรุกิจที่คิดจะประสบความสำเร็จเร็วๆ ด้วยวิธีง่ายๆ รู้สึกน่ารังเกียจนิดหน่อย”

            “ใช่” ลั่วจื่อหานพยักหน้าเห็นด้วย เปิดประตูอะพาร์ตเม้นต์ ห้องไม่ได้รับการปรับปรุงมากมาย เพียงแค่การจัดแจงเล็กน้อยเท่านั้น เพื่อเป็นการสะท้อนสิ่งเหล่านี้จึงปรับปรุงไปเพียงบางส่วน เพื่อเพิ่มความละเอียดอ่อนและมีความเป็นผู้หญิงมากขึ้น

            “ห้องของเธอยังอยู่ข้างบน” อี้เป่ยซีพยักหน้า เธอเดินขึ้นไปข้างบน กลิ่นหอมหวานลอยออกมาจากภายในภาชนะสีเงินบนโต๊ะ ทั้งห้องราวกับว่าอยู่ในสวนดอกไม้ ใต้ฝ่าเท้าก็ปกคลุมด้วยกลีบกุหลาบ ม่านถูกดึงจนแน่นตึง มันดูอบอุ่นและโรแมนติกเป็นพิเศษภายใต้แสงสลัว เธอหยุดอยู่หน้าประตูไม่กล้าเข้าไป กลัวว่าจะทำลายความรู้สึกสวยงามนี้

            “ทำไมไม่เข้าไปล่ะ?”

            “สวยเกินไปแล้ว”

            ลั่วจื่อหานจูบแก้มเธอเบาๆ แววตาลึกซึ้งราวกับว่าต้องการจะดูดคนที่อยู่ตรงหน้าเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น “ไม่สวยเท่าเธอหรอก”

            อี้เป่ยซีใจสั่น เขย่งเท้าจูบริมฝีปากของเขา มุมปากลั่วจื่อหานยกยิ้ม เอื้อมมือโอบเอวของเธอ เดินเข้ามาแล้วยึดเธอติดประตูเพื่อตัดเส้นทางการหลบหนี ปลายลิ้นกวาดทุกตารางนิ้วในปากของเธอ อุณหภูมิภายในห้องก็ค่อยๆ ร่อนเร่าขึ้น

        อี้เป่ยซีร่วงลงบนเตียงที่เต็มไปด้วยกลีบดอกไม้ เพลิดเพลินไปกับความสวยงามทุกตารางนิ้วที่คนบนตัวมอบให้เธอ ทันใดนั้นลั่วจื่อหานก็ผละออกจากร่างของเธอ เธอพ่น ‘หึ’ ออกมาสองคำอย่างอดไม่ได้ แววตาของเขายิ่งลึกซึ้งขึ้น

            “เป่ยซี” เขาจูบหูของเธอ “แต่งงานกับฉัน”

            “หา” สติของอี้เป่ยซียังไม่กลับมาอย่างสมบูรณ์แบบ ปากอ้าออกเล็กน้อย ลั่วจื่อหานดูดความหวานในนั้นอย่างร้อนแรงอีกครั้ง “อือ นาย…ช้าหน่อย…”

            อี้เป่ยซีรู้สึกว่าราวกับว่าร่างกายของตัวเองจะแตกเป็นเสี่ยงๆ อีกครั้ง ลั่วจื่อหานช่วยเธอช่วยทำความสะอาดร่างกายอย่างระมัดระวัง กอดเธอไว้ในอ้อมแขน อี้เป่ยซีมองดูแหวนที่เพิ่มขึ้นมาอย่างกะทันหันบนมือ ในใจรู้สึกสับสน

            “ไม่ชอบเหรอ?”

            “ปะ เปล่า ก็แค่ ฉันลืมเตรียมให้นาย ให้นายสวมแหวนให้ฉันแบบนี้ มันไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไร” อี้เป่ยซีซบอยู่บนหน้าอกที่อบอุ่นของเขา หัวใจหวั่นไหว กัดเม็ดสีชมพูเล็กๆ สองอัน

            “ชิ เธอเป็นหมารึไง?”

            อี้เป่ยซีเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้ม มีไอน้ำปรากฏอยู่ในดวงตา งดงามเป็นอย่างมาก “ใช่แล้ว ใช่แล้ว ฉันเป็นหมา” พูดพลางกัดหน้าอกของลั่วจื่อหานซ้ำแล้วซ้ำเล่า

            “เป่ยซี” น้ำเสียงของลั่วจื่อหานมีความข่มไว้เล็กน้อย พลิกตัวกดเธอไว้ใต้ร่างอีกครั้ง “ถ้าร้องไห้อีกคราวนี้จะไม่ปล่อยเธอละนะ”

        “อือ…”

————

ตอนที่ 151 เรื่องรักๆ ใคร่ ๆ (8)

             เปิดเทอมได้ไม่เท่าไร ที่นั่งยังไม่ทันร้อน มหาวิทยาลัยก็เริ่มเตรียมกิจกรรมฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อี้เป่ยซีไม่ใช่คนที่ชอบออกกำลังกาย อีกทั้งส่วนใหญ่ก็เป็นกิจกรรมกลุ่ม เธอไม่มีความสนใจในเรื่องนี้ตั้งแต่แรก บางเวลาที่เดินผ่านลานกิจกรรมแล้วเห็นพวกเขาฝึกซ้อมกัน ในใจก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย

            เธอหวังเหลือเกินว่าเรื่องทุกอย่างจะสามารถเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง เธอจะได้ระวังกว่านี้ รอบคอบกว่านี้ ใจกว้างกว่านี้ จริงจังกว่านี้ บางทีเธอก็อาจจะมีเพื่อนดีๆ มากมายก็ได้นะ

            เธอเดินต่อไปข้างหน้า หันเดินไปทางห้องสมุด

            อี้เป่ยซีกำลังดื่มด่ำกับเรื่องราวในหนังสือโดยไม่รู้ว่าข้างกายมีอีกคนเพิ่มขึ้นมา คนที่อยู่ข้างๆ ยิ้มแล้วเข้าไปใกล้ ใกล้ขึ้นกว่าเดิม จนกระทั่งทั้งสองคนตัวติดกัน อี้เป่ยซีจึงพิงตัวไปด้านข้าง พิงอยู่บนไหล่ของเขา ลั่วจื่อหานไม่ได้พูดอะไร มองดูเธอต่อไป

            เมื่ออี้เป่ยซีอ่านหนังสือจบ คนในห้องสมุดก็ออกไปจนเกือบหมดแล้ว เธอลุกขึ้นยืนเอาหนังสือไปเก็บที่ชั้นวาง ดึงมือของลั่วจื่อหานออกไป

            “ก็ไม่เลวนะ”

            “หา?” อี้เป่ยซีงุนงงกับคำพูดที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยของลั่วจื่อหาน

            จู่ๆ เขาก็เอื้อมมือดึงเธอเข้ามากอด “ต่อไปเธอก็พลิกหน้าหนังสือให้ฉันแบบนี้ดีหรือเปล่า”

            “นายไม่ใช่เด็กแล้วนะ อายุเท่าไรแล้ว”

            “เพราะว่าหลานสาวเด็กเกินไปแล้ว คุณอาก็เลยทำได้แค่เล่นเกมส์เด็กๆ แบบนี้ ไม่ได้เป็นเด็กสักหน่อย” เขาแนบชิดข้างหูของเธอ “แต่ไม่รู้ว่าหลานสาวจะรับได้หรือเปล่า”

            อี้เป่ยซีขยับตัวในอ้อมแขนของเขา ลั่วจื่อหานเปลี่ยนท่าทางที่กอดเมื่อครู่โดยใช้มือข้างหนึ่งโอบเธอไว้ แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ทั้งสองเดินออกจากมหาวิทยาลัยและมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้า

            ทั้งสองคนเลือกของขวัญให้อี้เป่ยเฉินนานมาก ลั่วจื่อหานก็ลากอี้เป่ยซีไปเลือกของแบบพกพาได้สองสามอย่าง คิดที่จะให้พ่อตาแม่ยายของเขา

            “นายนี่หน้าไม่อายจริงๆ พ่อตาแม่ยายอะไรกัน”

            “หรือว่าไม่ใช่?”

            อี้เป่ยซีมองเขางอนๆ เดินกระแทกเท้าไปข้างหน้าสองเท้าก้าว ลั่วจื่อหานเลือกอยู่ครู่หนึ่งจึงเจอของที่ถูกใจ เขาดึงมือของอี้เป่ยซี จู่ๆ ก็รู้สึกซาบซึ้ง

            “เป็นอะไรไป?”

            “ฉันกำลังคิดว่าถ้าฉันมีลูกสาวที่น่ารักแบบนี้ ไม่ว่าเด็กคนนั้นจะทำอะไร ฉันก็จะไม่มีความสุขที่เขาเอาลูกสาวของฉันไปแน่นอน”

            “งั้นพวกเราก็มีลูกชายสิ แล้วเอาลูกสาวของบ้านอื่นมา”

            ลั่วจื่อหานจูบปากของเธอ แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้มสดใส “อืม มีลูกชาย”

            “นาย นายตั้งใจ”

            “เธอพูดเองไม่ใช่เหรอ?” ลั่วจื่อหานมองอี้เป่ยซีด้วยสีหน้าไร้เดียงสา อีกทั้งยังแบมือเป็นการแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้พูดอะไรเลย อี้เป่ยซีหยิกไหล่ของเขา เมื่อหยิกไม่ลงก็เดินแก้มตุ้บป่องไปข้างหน้าแล้ว

            ลั่วจื่อหานเดินตามไป “ลูกสาวก็ดีนะ ลูกสาวเหมือนเธอไง น่ารักมาก”

            “ฉันไม่อยากคุยกับนายแล้ว”

            “โอเค ไม่พูดแล้ว”

            วันงานกีฬา ตอนแรกอี้เป่ยซีคิดจะไปอ่านหนังสือต่อ หรือไม่ก็กลับไปทำความสะอาดอพาร์ทเมนต์ที่ปรับปรุงใหม่ ระหว่างทางที่ไปกินอาหารเช้า ก็เจอเยี่ยฉินที่มีท่าทางตื่นตระหนก อีกทั้งสีหน้าก็ซีดขาวเล็กน้อย

            “เยี่ยฉิน เธอเป็นอะไรไป?” อี้เป่ยซีวิ่งเหยาะเข้าไปหา เธอส่ายหน้าทำหน้าเป็นปกติ น้ำเสียงก็ไร้เรี่ยวแรงมาก

            “แค่ไม่สบายนิดหน่อย ไม่มีอะไร งานกีฬาวันนี้เธอจะไปเข้าร่วมไหม?”

            “เธอไปไหม?”

            เยี่ยฉินพยักหน้า “เดี๋ยวฉันต้องไปวิ่งผลัดด้วย”

            “แต่ว่าสภาพของเธอตอนนี้…”

            “ไม่เป็นอะไร จริงๆ นะ ฉันพักสักหน่อยก็หายแล้ว ทุกครั้งที่มีงานกีฬาก็มักจะมีอุบัตุเหตุเล็กๆ น้อยๆ ถ้าฉันไม่ไปก็ไม่ค่อยวางใจ”

            อี้เป่ยซีครุ่นคิดแล้วพยักหน้า “ฉันไปกับเธอเถอะ พอดีว่าวันนี้ก็ไม่มีอะไร ไปเป็นเพื่อนเธอได้ ตอนบ่ายจะได้ไปเชียร์เธอได้ไง”

            “โอเค”

            “ถ้ายังไงพวกเราไปนั่งพักตรงนั้นก่อนเถอะ”

            เยี่ยฉินไม่ขยับ ยิ้ม “อาการไม่ได้แย่ขนาดนั้น ฉันยังอยากกลับไปเอาเอกสารนิดหน่อย เธอไปกินข้าวเช้าก่อนเถอะ พวกเราค่อยไปเจอกันที่สนาม”

            อี้เป่ยซียังไม่ค่อยวางใจนัก ต้องการจะพูดอะไรบางอย่างแต่เยี่ยฉินตบๆ หลังมือของเธอ อี้เป่ยซีจึงพยักหน้า เดินไปยังโรงอาหารและหันมามองเป็นระยะๆ เธอกินข้าวเช้าอย่างเร่งรีบ แล้วพุ่งไปยังสนามแข่ง

            โดยปกติแล้วคนส่วนใหญ่ในคณะวรรณกรรมรู้จักเธอ แต่เธอกลับรู้จักเพียงไม่กี่คน เธอมองดูแต่ละทีมในสนาม ต้องการจะมองหาว่าเยี่ยฉินอยู่ที่ไหน ในที่สุดก็เห็นเธอที่มุมหนึ่งของโพเดียม

            อากาศปลายเดือนกันยายนเย็นลงแล้ว เยี่ยฉินสวมชุดออกกำลังกายบางเบากำลังก้มคุยอะไรบางอย่างกับอาจารย์ที่อยู่ข้างๆ เรือนร่างที่ผอมบางนั้นชวนให้อี้เป่ยซีคิดว่าเยี่ยฉินจะถูกลมพัดปลิวในวินาทีต่อมาหรือเปล่า ราวกับเยี่ยฉินรู้สึกได้ เธอก็มองมาทางอี้เป่ยซี ยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร แต่วินาทีต่อมารอยยิ้มกลับแข็งทื่ออยู่บนใบหน้า

            เธอมองไปข้างหลังด้วยความสงสัย ‘ไม่เห็นจะมีอะไรเลยนี่นา’ เยี่ยฉินโบกมืออยู่บนเวที เพื่อบอกเธอว่าไม่มีอะไร

            เมื่อการแข่งขันเริ่มต้นขึ้นก็ราวกับว่าไม่มีคนในสนามแล้ว อี้เป่ยซีตามหลังเยี่ยฉินตลอดเวลา หิ้วกระเป๋าของเธอ เอาน้ำให้ เดินไปดูทุกการแข่งขันในสนาม เยี่ยฉินพูดเล่นกับพวกเขาอย่างสนิทสนมและคุ้นเคย มุ่งเน้นไปที่สิ่งต่างๆ ที่ควรให้ความสนใจในการแข่งขัน สายตาที่ทุกคนมองเธอล้วนมีแต่ความชื่นชอบ

            “เยี่ยฉิน เธอไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ?” อี้เป่ยซีมองคนที่อยู่ตรงหน้า รีบเดินเข้าไปประคองเธอท่ามกลางลมที่พัดแรง

            “ไม่เป็นไรจริงๆ เป่ยซี ฉันดื่มน้ำร้อนนิดหน่อยก็หายแล้ว” อี้เป่ยซีเม้มปากยื่นน้ำให้เธอ แล้วหลบไปด้านข้างเพื่อรับสาย

            “เป่ยซี เธอไม่กลับมาเหรอ?”

            อี้เป่ยซีหันไปมองเยี่ยฉินที่ยืนเกาะราวอยู่ “ไม่กลับ เยี่ยฉินไม่สบายนิดหน่อย ฉันจะกลับไปค่ำหน่อย”

            “เธออยู่กับเยี่ยฉินเหรอ?”

            “ใช่ ทำไมเหรอ?”

            “เปล่า ฉันนึกว่า…”

            “นายนึกว่าอะไร”

            “อากาศเย็นแล้ว เธอใส่เสื้อเยอะๆ หน่อย อย่าทนหนาวล่ะ”

            “ฉันรู้แล้ว แค่นี้ก่อนนะ บายๆ”

            อี้เป่ยซีเก็บโทรศัพท์มือถือ แล้วเดินไปหาเยี่ยฉิน ผู้ชายคนหนึ่งที่มีรอยยิ้มอบอุ่นเดินเข้ามาหาพวกเธอสองคน มีเสื้อโค้ทของผู้หญิงพาดอยู่บนแขน

            “เมื่อเช้าก็บอกคุณแล้วว่าอากาศเย็นลง ทำไมยังใส่เสื้อน้อยชิ้นแบบนั้นล่ะ” พูดพลางต้องการสวมเสื้อให้เยี่ยฉินด้วยความเป็นห่วง มือของเยี่ยฉินขยับต้องการจะหยุดเขา สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรปล่อยตัวไปตามการกระทำของเขา

            “ทำไมหน้าซีดแบบนั้นล่ะ?” เขายื่นมือช่วยจัดผมให้เยี่ยฉิน

            “ไม่เป็นอะไร วันนี้ที่บริษัทคุณยุ่งไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมีเวลามาได้”

            “งานที่บริษัทไม่สำคัญเท่าคุณหรอก ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ ตอนเที่ยงผมจะมารับคุณ”

            “โอเค” เยี่ยฉินมองต่ำแล้วพยักหน้า จนกระทั่งเขาจากไปแล้ว อี้เป่ยซีจึงเข้ามาอีกรอบ ในใจมีความรู้สึกที่ตัวเองก็อธิบายไม่ถูก

            “ดูเหมือนเขาก็ดีกับเธอนะ”

        เยี่ยฉินยิ้มขมขื่น จู่ๆ ก็รู้สึกว่าโลกหมุนคว้าง หมดสติไปท่ามกลางเสียงอุทานของอี้เป่ยซี

————

ตอนที่ 150 เรื่องรักๆ ใคร่ ๆ (7)

            เยี่ยฉินนึกถึงคำพูดที่แม่ของมู่ลี่ไป๋บอกเธออีกครั้ง ที่แท้เขาก็เพียงแค่อยากลองทุกอย่างก่อนไปก็เท่านั้น กับใครก็ได้ เพียงแค่เธอปรากฏตัวขึ้นพอดี

            มันเป็นเพียงความอยากรู้อยากเห็นทั่วไปก็เท่านั้น คุณหนูเยี่ยก็น่าจะเข้าใจนะ ลูกชายของฉันอยากเป็นศัลยแพทย์ที่ยอดเยี่ยมอยู่เสมอ ดังนั้นเขาเข้าใจเป็นอย่างดีว่าอะไรคือสิ่งที่ตัวเองต้องการ อะไรคือสิ่งที่ตัวเองไม่ต้องการ

            คุณหนูเยี่ยเป็นคนสวย แต่ฉันก็ไม่เคยเห็นใครที่เก็บของสวยๆ แต่ไร้ประโยชน์ไว้ข้างกายหรอกนะ ชื่นชมจนพอใจแล้วก็ทิ้ง ท้ายที่สุดแล้วมันเปลืองพื้นที่มากเกินไป

            มู่ลี่ไป๋เป็นคนขอร้องให้ฉันมาพูด อย่างแรกเลยพวกเราก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ฉันเข้าใจความคิดของคุณหนูเยี่ยดี ฉันไม่มีอะไรต้องกังวลที่มาบอกคุณ คุณก็จะได้ไม่รู้สึกอึดอัดด้วย แต่ว่าเขาน่ะไม่ได้เลย มู่ลี่ไป๋เขาเป็นเด็กดี เขาไม่อยากทำร้ายคุณ และเขาก็รู้สึกขอบคุณที่คุณอยู่ข้างเขาตลอดเวลามานี้

            แต่ถ้าคุณหนูเยี่ยรู้สึกคับข้องใจ คุณต้องการอะไรขอแค่บอกมา พวกเราจะชดเชยคุณอย่างสุดความสามารถแน่นอน

            ให้มู่ลี่ไป๋มาเจอฉัน

            เยี่ยฉินจำได้ว่าเธอพูดประโยคนั้นตลอดเวลา “ให้มู่ลี่ไป๋มาเจอฉัน” เธอมองไม่เห็นท่าทางที่เย่อหยิ่งของหญิงวัยกลางคนคนนั้น ไม่ได้ยินเสียงหัวเราะดูถูกข้างหู เธอต้องการเจอมู่ลี่ไป๋ ตอนนี้เดี๋ยวนี้ เธอต้องการถามเขา ว่าเขาคบกับเธอเพราะเหตุผลพวกนั้นจริงเหรอ เขาไม่เคยคิดที่จะให้เธอแม้แต่เศษเสี้ยวพื้นที่ในแผนชีวิตของเขาเลยจริงเหรอ

            เมื่อเธอได้สติกลับมา คนรักของตัวเองก็จากไปแล้ว ตอนนี้เธอตามไปไม่ทันแล้ว ตอนที่เธอติดต่อเขา ก็ได้ยินเพียงคำพูดของที่เย็นชาของเขา

            ยังจะไปให้ตัวเองขายหน้าอีกเหรอ ครั้งสองครั้งเป็นแบบไหน สิบกว่าครั้งก็เป็นเหมือนเดิม เธอทำได้เพียงยอมแพ้เท่านั้น เยี่ยฉินคิดอยู่ตลอด เป็นเพราะว่าเธอทำไม่ดีจริงๆ หรือเปล่า เธอไม่มีคุณสมบัติพอที่จะยืนอยู่ข้างเขาจริงเหรอ

            หลังจากนั้นก็ได้ยินเพื่อนสนิทของเขาบอกว่า มู่ลี่ไป๋ตัดขาดจากครอบครัวเพื่อตามหาเธอ เขาอยู่ข้างนอกเพียงลำพังราวกับคนบ้าจนแทบจะพลิกแผ่นดินเมือง A อยู่แล้ว แต่สุดท้ายเขาก็จากไปโดยไม่รู้สาเหตุ

            บางทีนี่ก็อาจเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ที่คุณชายใหญ่อยากสัมผัสก็ได้ เยี่ยฉินคิดในใจ เจ้าสิ่งนั้นที่เต้นตุบๆ ก็รู้สึกเจ็บปวดอีกครั้ง ทำได้เพียงบอกลาเท่านั้นนี่นา มู่ลี่ไป๋ ฉันไม่ได้ทำผิดต่อคุณ คุณก็ไม่ได้ทำผิดต่อฉันสินะ

            หรือบางทีฉันอาจจะไม่เข้าตาคุณจริงๆ ล่ะมั้ง ไม่คู่ควรที่คุณจะชอบ

            จู่ๆ เยี่ยฉินก็อยากหัวเราะ ประเภทที่แบบกลั้นไม่ไหว ไหล่ของเธอสั่นไหวรุนแรงเป็นจังหวะเนื่องจากการหัวเราะ เพื่อนร่วมงานที่อยู่ด้านข้างตบๆ ไหล่ของเธอด้วยความเป็นห่วงมาก “เยี่ยฉิน เธอเป็นอะไรไป?”

            “ไม่มีอะไร แค่นึกถึงเรื่องที่ตลกมาก”

            เป็นเรื่องที่ตลกมาก ทั้งๆ ที่เธอคนที่เสียใจ แต่เธอยังรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอ รู้สึกว่าตัวเองต่างหากที่ทำให้เขาเสียใจ

            ทั้งๆ ที่เขามู่ลี่ไป๋เล่นกับความรู้สึกของเขาอยู่เบื้องบน แต่ว่าทำไม ตัวเองกลับเกลียดไม่ลงกันนะ เกลียดเขาไม่ลงเลย

            “เยี่ยฉิน เธอร้องไห้เหรอ”

            “อืม หัวเราะจนร้องไห้น่ะ เธออย่าสนใจฉันเลย ให้ฉันหัวเราะต่ออีกหน่อย” เยี่ยฉินเท้าสะเอวหัวเราะอีกสักพักจนกระทั่งร่างกายไร้เรี่ยวแรง เธอจึงขยี้ตาแดงก่ำ ขอลาหยุดกับผู้อำนวยการแล้วจากไป

            ได้เวลาที่ตัวเองจะออกไปผ่อนคลายเปลี่ยนอารมณ์สักหน่อยแล้ว

            “เสี่ยวเยา ออกมากับพี่สาวเถอะ พี่จะพาเธอไปดื่มเหล้าดอกไม้”

            “ได้เลยพี่ฉิน”

            เดิมทีบ่ายนี้อี้เป่ยซีต้องการจะไปหาเยี่ยฉินเพื่อขอโทษเรื่องเมื่อเช้า เธอคิดอย่างละเอียดแล้วก็รู้สึกว่าคำพูดของลั่วจื่อหานนั้นรุนแรงและเหมือนฟังความข้างเดียวเกินไป เขารู้จักกับมู่ลี่ไป๋ที่ประเทศ U ไม่ใช่เหรอ ถ้าอย่างนั้นเขาก็ได้ยินความจริงจากมู่ลี่ไป๋เพียงฝ่ายเดียวสิ แต่ว่าความจริงอาจไม่ได้เป็นแบบนั้นก็ได้

            เมื่อได้รู้ข่าวว่าเยี่ยฉินลางาน อี้เป่ยซีก็ผิดหวังเล็กน้อย

            “ฮัลโหล”

            “เป่ยซี ฉันอยู่ใต้ตึกเรียนของเธอน่ะ” อี้เป่ยซีมองลงมาจากกระจกตรงทางเดิน แต่เนื่องจากแผนผังของตึก จึงมองไม่เห็นรถของลั่วจื่อหาน

            “ทำไมนายจู่ๆ มาที่มหา’ลัยฉันล่ะ?”

            “มากินข้าวเที่ยงเป็นเพื่อนเธอ”

            อี้เป่ยซีรีบเดิน “ไม่ต้องลำบากแบบนี้หรอก ช่วงนี้นายยุ่งมากไม่ใช่เหรอ?”

            “คนที่ยุ่งคือเธอต่างหาก พวกเราไม่ได้กินข้าวด้วยกันนานแล้ว”

            เธอไม่ทันระวัง มือไปชนกับบันไดเข้า อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจลึก

            “เป็นอะไรไป”

            “มือไปชน ไม่มีอะไร”

            “ซุ่มซ่ามจริง”

            “ติดเชื้อซุ่มซ่ามมาจากนายนั่นแหละ” อี้เป่ยซีเดินมานอกอาคาร บิดเอวสองสามรอบ ก็เห็นว่าวันนี้ลั่วจื่อหานแต่งตัวตามสบาย ยืนพิงอยู่ที่รถคุยโทรศัพท์กับเธอ ทันใดนั้นมีประโยคหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของอี้เป่ยซี

            ความงามในที่สูงเปรียบเสมือนหยกในขณะที่ชายหนุ่มรูปงามไม่สามารถเทียบได้กับโลกใบนี้               น่าจะหมายถึงฉากตรงหน้านี้ล่ะมั้ง เธอเดินไปข้างหน้าทีละก้าวๆ ราวกับว่าเดินเข้าไปในภาพวาด ยื่นมือโอบเอวของลั่วจื่อหาน

            “เป็นอะไรไป?”

            “ดูว่านายกินจนอ้วนแล้วหรือเปล่า”

            “……”

            ระหว่างที่กินข้าว อี้เป่ยซีต้องการจะถามเรื่องอะพาร์ตเม้นต์ที่อยู่ด้านข้างมหาวิทยาลัย เมื่อเห็นว่าลั่วจื่อหานไม่ค่อยพอใจ ก็รีบข้ามหัวข้อนี้ไปทันที

            นายไม่ยอมให้ฉันหา งั้นฉันให้คนอื่นช่วยฉันหาก็ได้

            “วันชาติมีแผนอะไรหรือเปล่า”

            “วันชาติเหรอ” อี้เป่ยซีครุ่นคิด ส่ายหัว “ทำไมล่ะ อยากนัดฉันออกไปหรือไง งั้นนายก็ต้องรีบหน่อยนะ มีคนจะนัดฉันเยอะเลย”

            “นั่นสิ ไม่ทราบว่าคุณหนูใหญ่อี้จะไว้หน้าผู้น้อยคนนี้ได้หรือเปล่า”

            “ไม่ได้” เธอหัวเราะ “คราวนี้คุณหนูใหญ่อี้จะชวนเจ้าออกไป ได้หรือไม่ท่านผู้น้อย”

            “ไม่ทราบว่าคุณหนูคิดจะพาผู้น้อยไปไหน?”

            เธอครุ่นคิด “สวนสนุกในฝัน ไม่รู้ว่าท่านผู้น้อยจะพอใจหรือไม่”

            “สวนสนุกในฝัน เกี่ยวพันกันทุกคืน ดีมาก ดีมาก”

            “เชอะ นายนี่หน้าไม่อายจริงๆ”

ลั่วจื่อหานเลือกปลามาใส่ไว้ในจานของเธอแล้วหัวเราะ ทันใดนั้นอี้เป่ยซีก็นึกถึงคืนที่ตัวเองเมา ไม่กล้ามองลั่วจื่อหานเล็กน้อย

            ทำก็ทำไปแล้ว เธอจะมาเขินอะไรเอาป่านนี้ อีกอย่าง ก็ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ลั่วจื่อหานก็ดูเหมือนว่าจะจำเรื่องนี้ไม่ได้แล้ว

            เขาจะต้องแยกระหว่างความฝันกับความจริงไม่ออกแน่ๆ ใช่ เป็นเพราะเหตุผลนี้แหละ

            “เป็นอะไรไป” ลั่วจื่อหานยื่นมือออกมานวดๆ ติ่งหูของเธอ มันแดงก่ำเพราะความอาย ทำให้ดูแล้วน่ารักเป็นพิเศษ ทำให้อดไม่ได้ที่จะกัดสักคำ

            อี้เป่ยซีรีบปัดมือของเขาออก “อย่ามาจับหูฉัน”

        “แล้วแบบนี้ล่ะ” พูดจบลั่วจื่อหานก็ลุกขึ้นมา คว้ามือของเธอที่ปิดหูไว้ อมติ่งหูที่ละเอียดอ่อนไว้ในปาก อี้เป่ยซีรู้สึกสั่นสะท้าน ตอนนี้เธอเข้าสู่อ้อมแขนของเขาแล้ว ไม่สามารถผลักเขาออกไปได้

        ริมฝีปากของเขาราวกับว่ายังไม่พอใจกับการสัมผัสติ่งหู มันค่อยๆ เลื่อนลงมาจนหยุดอยู่บนริมฝีปากแดงๆ ของเธอพอดี จูบอย่างแผ่วเบา อี้เป่ยซีกอดคอของเขาพร้อมจูบตอบ

————

ตอนที่ 149 เรื่องรักๆ ใคร่ ๆ (6)

               เช้าวันต่อมาอี้เป่ยซีก็ไปรายงานตัวที่คณะวรรณกรรม เธอยังไม่ทันเดินเข้าไปในสำนักงานของคณะก็ได้ยินเสียงคนกระซิบกระซาบกัน

            “ได้ข่าวว่าเปิดสอบให้เฉพาะเลย”

            “นั่นสิ ไม่รู้ว่าเป็นใครถึงได้เดินเข้าทางลัดแบบนี้”

            “คงไม่ได้เป็นคนแบบหลิงจื่อเซี่ยนั่นหรอกนะ วันๆ หยิ่งยังกะอะไรดี ไม่รู้ว่าใครไปติดค้างเธอ”

            “ไม่แน่ว่าอาจมีความสามารถมาก ก็เลยเป็นข้อยกเว้นล่ะมั้ง” มีเสียงที่คุ้นเคยค่อยๆ ดังขึ้น “ในเมื่อเป็นวิชาของฉัน พวกเธอก็ไม่ต้องห่วงหรอก”

            ไม่รู้ว่าใครถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เยี่ยฉิน เธอนี่อารมณ์ดีจังเลยนะ”

            “เปล่าหรอก” เยี่ยฉินเปิดประตูสำนักงานออก ก็เห็นอี้เป่ยซีที่หน้าประตูทันที เธอยิ้มให้กับเยี่ยฉิน

            “สวัสดีค่ะอาจารย์ที่ปรึกษา ฉันมารายงานตัว”

            “เธอ เธอเองเหรอ”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า “นอกจากฉันแล้ว ยังจะมีใครที่มีความสัมพันธ์และมีสิทธิพิเศษแบบนี้ล่ะคะ” นักศึกษาเหล่านั้นมองหน้ากัน ทุกคนต่างกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำธุระของตัวเองไป และยังมีเสียงคุยถึงเรื่องที่เรียน อี้เป่ยซีส่ายหัว

            “อาจารย์คะ เท่านี้แหละค่ะ ฉันกลับไปเรียนได้แล้วยัง?”

            “ได้ ฉันจะพาเธอไป”

            “ค่ะ” เธอหอบหนังสือ เดินออกจากสำนักงานพร้อมกับเยี่ยฉิน

            เยี่ยฉินที่อยู่ข้างๆ เธอไม่รู้ว่าจะต้องเอ่ยปากอย่างไร สุดท้ายก็กัดฟันพูด “เป่ยซี เธอ…”

            เธอมองเยี่ยฉิน ดวงตามีความสดใสที่ส่องผ่านทุกอย่าง จู่ๆ เยี่ยฉินรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เธอส่ายหัว

            “เยี่ยฉิน เธอ กับมู่ลี่ไป๋ มีเรื่องกันใช่หรือเปล่า ทำไม สุดท้ายแล้วเธอ ถึงยอมแพ้ล่ะ” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง “ลั่วจื่อหานบอกว่า ที่ยอมแพ้ เพราะว่ารักกันไม่พอ อีกอย่าง ฉันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับมู่ลี่ไป๋ ลั่วจื่อหานก็เลยไม่ชอบเธอเป็นพิเศษ”

            เยี่ยฉินหัวเราะขมขื่น รู้สึกว่าแก้มของตัวเองอ่อนล้าเล็กน้อย “ใช่แล้ว คงเป็นเพราะฉันรักเขาไม่พอจริงๆ”

            “แล้วจริงๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้น”

            “เป่ยซี ถ้าเธอมีความสุขล่ะก็ จะต้องมีความแน่วแน่ เพราะว่าความรักที่ไม่มีอุปสรรคแบบพวกเธอน่ะ มีไม่มากหรอก ฉันขออวยพรให้เธอกับลั่วจื่อหานมีความสุขนะ”

            อี้เป่ยซีหยุดอยู่ด้านข้าง ส่ายหัว “ไม่ใช่นะ ตอนนี้คิดดูแล้ว ตัวฉันเมื่อก่อนอาจเป็นเหมือนที่ลั่วจื่อหานพูดว่าเปลี่ยนไม่มากพอ ระหว่างพวกเราก็ไม่ได้ราบรื่นอย่างที่เธอคิดหรอกนะ ทุกคนต่างมีอีกด้านที่คนอื่นมองไม่เห็น ถ้าไม่มีคนหัวเราะเยาะ ก็มีคนที่อยู่ด้วยกันได้ พวกเขาก็เหมือนเรือใบที่แล่นผ่านไป”

            “เธอคิดจะยอมแพ้จริงเหรอ?”

            เยี่ยฉินเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว ไม่สนใจดวงตากลมโตของอี้เป่ยซี “ถ้าเธอยังไม่ไปอีกจะสายเอานะ”

            “อืม” เธอก้มหน้าเดินอยู่ข้างๆ เยี่ยฉิน ไม่ได้พูดอะไรอีก บางทีลั่วจื่อหานพูดถูก เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขา และไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงเลิกกัน ไม่สามารถแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้หรอก

            แต่ว่า เธออยากช่วยพวกเขามากจริงๆ นะ

            ไม่อยากเห็นคนที่ตัวเองชอบต้องเสียใจ และไม่อยากให้คนที่อยู่ข้างกายต้องพลาดความสุขที่ได้มาไม่ง่ายเพียงเพราะเหตุผลที่ไร้สาระพวกนั้น

            การที่ได้เจอคนที่ตัวเองชอบ มันยากมากนะ

            “จริงสิ เป่ยซี ฉันมีแฟนแล้ว ก็คือคนนั้นที่เธอเห็นคราวก่อน เป็นลูกศิษย์ของพ่อฉัน”

            “หา” เธอไปเห็นแฟนของเยี่ยฉินตั้งแต่เมื่อไรกัน ทำไมเธอถึงไม่รู้

            เยี่ยฉินเห็นอาการงุนงงของอี้เป่ยซี เคาะๆ หัวของตัวเอง “ความจำฉันนี่แย่จัง คราวก่อนเธอเมา น่าจะจำอะไรไม่ได้เลยมั้ง”

            เมาเหรอ ครั้งนั้นที่เจอกับมู่ลี่ไป๋น่ะเหรอ? เหมือนกับว่าพวกเขาไปดื่มด้วยกัน เหมือนกับว่าเธอร้องเพลง ได้เห็นเยี่ยฉินหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ว่าเหมือนกับเกิดเรื่องอะไรบางอย่าง

            เกิดอะไรบางอย่าง…อี้เป่ยซีได้ยินเสียงแตรที่ดังอยู่ข้างถนน จู่ๆ ชิ้นส่วนภาพที่แตกหักก็ผ่านวูบเข้ามาในสมอง

            เรื่องนี้ก็เกิดขึ้นตั้งนานแล้ว ทำไมเธอยังจำได้อยู่อีก อี้เป่ยซีกุมหัว รู้สึกเหนื่อยหน่ายมาก เธอเคยมีปัญหากับความทรงจำครั้งนึง อาการป่วยจะคงอยู่แบบนี้ตลอดไปเหรอ?

            “เป่ยซี เธอเป็นอะไรไป ทำไมหน้าแดงแบบนี้”

            อี้เป่ยซีได้ยินเยี่ยฉินแล้ว หน้ายิ่งแดงกว่าเดิม ราวกับว่ามันกำลังเผาไหม้ เธออ้ำๆ อึ้งๆ “เปล่า…ก็แค่…คือว่า ตื่นเต้นนิดหน่อย ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร”

            เมื่อมาถึงอาคารเรียน อี้เป่ยซีก็วิ่งเข้าไปด้วยความรวดเร็วและนั่งที่แถวสุดท้ายของห้องเรียน เธอเปิดกระเป๋าก็พบว่ามีสมุดบันทึกใหม่เอี่ยมสองสามเล่มอยู่ด้านใน ชั้นนอกสุดของกระเป๋าใบเล็ก มีปากกาหมึกซึมสีเงินนอนอยู่ มีตัวอักษร ‘หาน’ ที่เขียนอย่างสวยงามอยู่บนฝาปากกา ทันทีที่เห็นก็ดูออกว่าเป็นลายเส้นของใคร หัวใจของอี้เป่ยซีรู้สึกหวานขึ้นฉับพลัน

            ‘ช่างละเอียดรอบคอบจริงๆ’ เธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ฟังอาจารย์บรรยายอย่างตั้งใจ

            เมื่อเยี่ยฉินกลับถึงห้องทำงานก็ไม่มีสมาธิเลย เธอเปิดๆ ปิดๆ เอกสารที่อยู่ในมือ สักพักปากกาก็ตกพื้น สักพักก็หาข้อมูลที่ตัวเองต้องการไม่เจอ ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง เธอมองตัวอักษรสีขาวดำบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ทันใดนั้นความสนใจทั้งหมดก็หายไป

            อ่านหนังสือก็เบื่อ ทำงานก็เบื่อ เดินทางก็เบื่อ กินอะไรก็เบื่อ ทุกอย่างน่าเบื่อไปหมด เธอมองเห็นสีขาวดำที่เด้งขึ้นมาหน้าจอ มันแพร่กระจายไปในชีวิตของเธอ ความสว่างไสวทั้งหมดได้ถูกกลืนกิน และเธอเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่ไร้ความรู้สึก

            เธออยากจะฟุบลงบนโต๊ะแล้วปล่อยโฮ แต่ว่าเธอไม่ได้ทำ เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถทำแบบนี้ได้ ตอนนี้เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ควรทำตัวเหมือนเด็กๆ อีกที่ปล่อยให้ชีวิตถูกรบกวนด้วยอารมณ์ และปล่อยให้ความรักนำพาพฤติกรรม เธอยังคงนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ นิ้วมือพิมพ์คำอัตโนมัติ สีหน้าไร้ความรู้สึก

            เธอราวกับว่าอยู่ที่นี่ แต่ก็ราวกับว่าไม่ได้อยู่ที่นี่ เธอดูเหมือนศพที่ไร้อารมณ์ใดๆ นั่งอยู่ที่นั่งของตัวเอง ควรในสิ่งที่เธอควรทำ

            ไม่รู้ว่าใครทำแก้วของเธอคว่ำ เสียงแตกกระจายที่ดังสนั่นทำเอาเยี่ยฉินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เพียงครึ่งหนึ่งนั้นร่วงลงมาอย่างแรง เธอเห็นตัวอักษรสีดำเริ่มแทรกซึมอยู่บนกระดาษสีขาว กลายเป็นรอยเปื้อนสีดำและพร่ามัวทีละน้อยๆ เธอลูบคลำใบหน้าของตัวเอง

            เยี่ยฉิน มันผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ทำไมยังปล่อยวางไม่ได้ หรือว่าเธอยังไม่รู้เหรอว่าเธอไม่เคยอยู่ในแผนชีวิตของเขาเลย เขาไม่เคยคิดที่จะให้เธอมีส่วนร่วมเลย

            เธอเป็นเพียงฉากหลังในชีวิตของเขา เหมือนร้านค้าทั้งหมดที่เขาเดินเข้าไป อาจจะหยุดชมว่าสวย แต่กลับไม่พาเธอไปและไม่อยู่ต่อ

            เยี่ยฉิน ทำไมเธอยังมองออกไม่ออกอีกเหรอ

            เธอปีนขึ้นมาบนโต๊ะแล้วร้องไห้อย่างอดไว้ไม่ไหว และไหล่ก็สั่นเทิ้ม

            จะพูดได้อย่างไรว่าเธอรักไม่มากพอ จะมีใครรู้ว่าเธอเจออะไรมาบ้างก่อนที่จะปล่อยมือ ถ้าหากอยู่ด้วยกันได้ ใครจะยอมปล่อยมือล่ะ

            คนอื่นไม่เข้าใจแต่มู่ลี่ไป๋คุณก็ไม่รู้เหรอ ถ้าหากคุณรู้ทำไมตอนนี้คุณถึงทำกับฉันแบบนี้ ทำไมถึงเย็นชากับฉันเพียงนี้ ทำไมถึงไม่ยอมมาหาฉัน

            เพราว่าคุณไม่ยอมให้ฉันเดินเข้าไปในชีวิตของคุณจริงๆ เหรอ?

        ถ้าอย่างนั้นที่เคยพูดเมื่อก่อนเป็นเพียงคำหลอกลวงฉันงั้นเหรอ?

————

ตอนที่ 148 เรื่องรักๆ ใคร่ ๆ (5)

             อี้เป่ยซีกินไปเพียงไม่กี่คำ ก็รู้สึกว่ากินไม่ลงแล้ว ดึงลั่วจื่อหานออกไปทันที ทิ้งให้หลิงจื่อเซี่ยยังคงยืนงงอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

            มันง่ายขนาดนั้นเลย เธอสามารถไล่อี้เป่ยซีออกไปจากห้องของพี่จื่อหานได้ง่ายมาก เธอมองดูห้องที่ว่างเปล่า ในใจรู้สึกไม่ดีมาก นี่คือสิ่งที่เธอต้องการจะทำ แต่มักจะรู้สึกว่ามันมีปัญหาตรงไหนสักแห่ง

            เธอมองดูเก้าอี้ที่ว่างเปล่า ขาอ่อนเล็กน้อย กดโทรออกไปหาหมายเลขหนึ่งด้วยความสั่นเทา

            อารมณ์ของอี้เป่ยซีก็พูดไม่ได้ว่าดีมาก นั่งอยู่บนรถไม่พูดไม่จา และไม่ต้องการสนใจคนข้างๆ จึงมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลา

            ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือเปล่า หน้าต่างลดถูกเปิดในทันใด สายลมปะทะใบหน้าของอี้เป่ยซี

            “นายตั้งใจ!”

            “อย่าโมโหเลย แค่ระบายลม”

            “นายมันน่ารังเกียจที่สุด”

            “เมื่อก่อนไม่สนใจคำพูดของจื่อเซี่ยไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ประโยคเดียวถึงกระตุ้นเธอได้ขนาดนั้นล่ะ?”

            อี้เป่ยซีหันหน้าไปอีกทาง “เปล่าซะหน่อย มีอะไรน่าโมโหเหรอ ฉันโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว”

            “ฉันกลับอยากให้เธอใจแคบซะอีก”

            “งั้นนายก็จะใช้ชีวิตอย่างลำบากมาก คุณอาลั่ว”

            “หายโกรธแล้วเหรอ?”

            “เปลี่ยนล็อคประตูเถอะ”

            ลั่วจื่อหานคิดอย่างเงียบๆ ครู่หนึ่ง ไม่ได้ตอบในทันที อี้เป่ยซีนึกว่าเขากำลังลังเล จึงรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอีกครั้ง “เป่ยซี ฉันนึกว่าเธอจะกลับไป”

            ฉันนึกว่าเธอจะกลับไป ฉะนั้นล็อคประตูจึงยังเป็นเหมือนเมื่อก่อน

            ฉันนึกว่าเธอจะกลับไป ฉะนั้นของทุกอย่างจึงยังไม่เปลี่ยนแปลง

            แต่เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เคยคิดที่จะกลับไปเลยสักครั้ง ฉันเคยหวังไร้สาระว่าสักวันหนึ่งเมื่อกลับถึงบ้าน จะเจอเงาที่คุ้นเคย ฉันนึกว่าการเก็บรักษาสิ่งที่เธอชอบก็จะสามารถรักษาเธอได้

            “ทำไมนายถึงทำให้ฉันรู้สึกเหมือนไอ้ขวัญรอไอ้เรียมอยู่อย่างโดดเดี่ยวยังไงยังงั้นเลย” อี้เป่ยซีหวั่นไหว เข้าใกล้เขาแล้วยิ้ม ลั่วจื่อหานรู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมของเด็กสาวที่อบอวลอยู่ข้างกาย อารมณ์ก็เบิกบานอย่างอดไม่ได้ ราวกับพายุลูกเล็กนั้นได้ผ่านพ้นไปแล้วจริงๆ

            เมื่อลั่วจื่อหานส่งอี้เป่ยซีกลับถึงบ้าน คุณแม่อี้กับอี้เป่ยเฉินก็กินอาหารค่ำเรียบร้อยแล้ว อี้เป่ยซีลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ปล่อยให้ลั่วจื่อหานเข้าไปด้วยกันกับเธอ

            “นายรีบกลับไปเถอะ อย่างลืมเปลี่ยนล็อคล่ะ”

            “อืม”

            “แล้วก็” อี้เป่ยซีเข้าไปใกล้แล้วหอมแก้มเขา “อย่าลืมให้กุญแจฉันล่ะ”

            ลั่วจื่อหานกอดเธอ “โอเค”

            วันเปิดภาคเรียนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อี้เป่ยซีรู้สึกว่าพลังของตัวเองน้อยลงทุกวันๆ ปิดภาคฤดูร้อนนี้เธอไม่ได้ทำอะไรเลย การที่มันผ่านไปแล้วช่างชวนให้น่าเสียดายที่ไม่ได้รักษามันไว้ให้ดี

            เมื่อถึงวันที่เปิดเรียนจริงๆ ตอนแรกอี้เป่ยซีนึกว่าวันแรกนั้น เพียงแค่อ้อยอิ่งเรื่อยเปื่อยก็จะผ่านไปเหมือนทุกที ใครจะรู้ว่าทันทีที่เข้าประตูมหาวิทยาลัยก็ได้รับแจ้งเรื่องการสอบย้ายคณะแล้ว

            ต่อให้เธอแข็งแกร่งดังเหล็กกล้า ก็ไม่สามารถปรับตัวตามได้เร็วขนาดนั้นหรอก ถ้าสอบได้ไม่ดี ก็ไม่เท่ากับว่าทำให้ลั่วจื่อหานขายหน้าหรอกหรือ

            เชอะ แล้วก็หน้าของตัวเองด้วย

            ยังดีที่ภาคเรียนก่อนเธอทำผลการสอบได้ไม่เลว เธอสามารถเข้าสอบย้ายคณะได้ตามกฎระเบียบของมหาวิทยาลัย วิชาภาษาอังกฤษก็นับว่าแข็งแรง ตอนที่สอบจึงไม่มีเรื่องเหนือความคาดหมายนัก แต่ที่ทำให้เธอประหลาดใจที่สุดก็คือ ทำไมต้องสัมภาษณ์ในช่วงบ่ายด้วย

            แม้ในใจจะไม่ค่อยยินดีนัก อี้เป่ยซีก็ยังลากสังขารอันอ่อนล้าไปยังอาคารสำนักงานแล้ว การสอบครั้งนี้ลั่วจื่อหานทำเพื่อเธอเป็นพิเศษ ขณะที่เข้าสนามสอบ อี้เป่ยซียังรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

            มีอาจารย์จำนวนไม่น้อยที่ไม่พอใจกับพฤติกรรมนี้ บางคนก็ข่มเอาไว้ บางคนก็ถามคำถามที่เฉียบคมเป็นอย่างมาก อี้เป่ยซีตอบคำถามทีละข้อ ใบหน้ามีรอยยิ้มที่นอบน้อมตลอดเวลา

            ทำไมเหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากเรียนปีหนึ่งซ้ำ ก็ไม่ยอมทำเรื่องแบบนี้หรอกนะ

            อาการของเธอคงดูฝืนใจที่จะสบตากรรมการ เมื่ออี้เป่ยซีเห็นพวกเขาพยักหน้าแล้วจึงออกไปอย่างโล่งอก ทันทีที่ออกไปก็รอแทบไม่ไหวโทรหาลั่วจื่อหาน

            “เป็นไงบ้าง”

            “ก็โอเค แต่ทำไมฉันรู้สึกว่าทำแบบนี้มันไม่ค่อยดีเท่าไร”

            “คุณสมบัติเธอไม่ตรงกับกฏการย้ายคณะเหรอ?”

            “เอ่อ ตรงทุกอย่าง”

            “แล้วมันไม่ดีตรงไหน คืนนี้ว่างไหม?”

            อี้เป่ยซีมองนาฬิกา “ไม่ได้ วันนี้ต้องกินข้าวกับคุณแม่อี้ เขาบอกว่าจะอยู่ประเทศ C อีกไม่กี่วันก็จะกลับแล้ว”

            “อ๋อ”

            “เขาน่าจะอยากอยู่ถึงวันเกิดพี่ชาย”

            “เมื่อไร?”

            “ยี่สิบเจ็ดกันยา”

            เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “โอเค ฉันรู้แล้ว”

            เมื่อวางสาย อี้เป่ยซีก็คิดอยากกลับไปนอน เพิ่องออกจากรั้วมหาวิทยาลัยก็เห็นรถของลั่วจื่อหานจอดอยู่หน้าประตู เธอวิ่งกระโดดเข้าไป เปิดประตูรถ

            “ทำไมนาย…”

            “ยินดีด้วยนะ” อี้เป่ยซีรับกล่องที่ลั่วจื่อหานยื่นมาให้ ดวงตาเป็นประกาย

            “ว้าว ให้ฉันเหรอ?”

            “เปิดดูสิ”

            อี้เป่ยซีพยักหน้าหงึกหงัก เปิดกล่องด้วยความระมัดระวังมาก มันคือนาฬิกาข้อมือสั่งทำอันละเอียดอ่อน เธอมองไปที่นาฬิกาของลั่วจื่อหานโดยไม่รู้ตัว อาจเป็นเพราะสังเกตเห็นสายตาของอี้เป่ยซี ลั่วจื่อหานจึงตั้งใจขยับข้อมือ และเป็นไปตามคาดจริงๆ

            มันคือนาฬิกาของคู่รัก

            “ช่วยฉันใส่ไหม?”

            ลั่วจื่อหานพยักหน้า ใส่นาฬิกาที่ข้อมือซ้ายของเธอด้วยความพิถีพิถัน สายรัดข้อมือสีฟ้าเข้ากับผิวที่อ่อนโยนของเธอ ยิ่งเผยความบอบบางอย่างเห็นได้ชัด “เฮ้อ…” เขาส่ายหัว

            “เป็นอะไรไป?”

            “ผอมเกินไปแล้ว”

            “ทำไม นายปวดใจหรือไง?”

            “อืม” ลั่วจื่อหานนวดคลึงศีรษะของเธอ อี้เป่ยซีดึงข้อมือของลั่วจื่อหานมาอยู่ตรงหน้าของเธอ แล้วเปรียบเทียบกับของตัวเอง

            “ก็โอเคแหละ ตรงข้ามกับนายพอดี” เธอยิ้มเหมือนเด็ก ลั่วจื่อหานเชิดคางของเธอขึ้น

            “ไม่เจอกันสองสามวัน พูดจาเก่งขึ้นทุกทีแล้ว”

            เธอเงยคางขึ้นอย่างว่าง่าย “ใช่แล้ว นายยังไม่พอใจเหรอ” พูดพลางเล่นหูเล่นตากับเขา ลั่วจื่อหานหลับตา หลังจากจูบปากของเธออย่างดุเดือดแล้วก็จูบที่หูของเธอ “พอใจมาก”

            “เอาล่ะ เอาล่ะ” อี้เป่ยซีตบๆ ไหล่ของเขา “ไม่ต้องรักฉันมากเกินไป ขับรถเถอะ”

            “โอเค”

            รถมาจอดที่หน้าประตูจิ่นหยวน อี้เป่ยซีกระโดดโลดเต้นเข้าบ้านไป ทุกการกระทำเผยให้เห็นความสุขของเธอ

            ลั่วจื่อหานมองดูเงาของเธอที่ค่อยๆ ไกลออกไป มุมปากก็ยกยิ้มโดยไม่รู้ตัวแล้ว

            หรือว่าช่วงเวลาที่ดีก็คือแบบนี้สินะ

            ข้างกายเขามีเธอ ข้างกายเธอมีเขา ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายในทุกๆ วัน

            เขามองดูนาฬิกาที่ข้อมือ ต้องการจะขับรถจากไป แต่กลับมีผู้หญิงในชุดแดงคนหนึ่งยืนอยู่หน้ารถของเขา พร้อมความกล้าที่เข้ามาขวางรถ เขาไม่ได้ลงจากรถ ลดมือลง มองคนที่อยู่เบื้องหน้า ผู้หญิงคนนั้นก็รวบรวมความกล้าเดินมาข้างหน้าต่าง เคาะกระจกรถด้วยความใจร้อน

            ลั่วจื่อหานค่อยๆ ลดกระจกลง ได้ยินเสียงหายใจหอบที่คุ้นเคย คิ้วผูกกันแน่น “คุณมีอะไรอีก”

            “ลั่ว ลั่วจื่อหาน คุณคบกับอี้เป่ยซีจริงๆ เหรอ?”

            “ไม่เกี่ยวกับคุณมั้ง ไม่อะไรก็รีบพูด”

        เธอเบะปากบ่นพึมพำสองสามคำ “ก็แค่อยากบอกคุณว่าดูแลอี้เป่ยซีให้ดี อย่าให้เขาไปกวนพี่สาวฉัน ตอนนี้พี่สาวฉันไม่เป็นผู้เป็นคนแล้ว เขาทนการรบกวนไม่ไหว” พูดจบก็วิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว ลั่วจื่อหานขมวดคิ้ว…

————

ตอนที่ 147 เรื่องรักๆ ใคร่ ๆ (4)

             “จากนั้นล่ะ จากนั้นล่ะ” อี้เป่ยซีกระพริบตาถี่ รอฟังตอนต่อไป

            “จากนั้น จากนั้นเยี่ยฉินก็เลิกกับมู่ลี่ไป๋แล้ว มู่ลี่ไป๋เชื่อฟังยายที่บ้านและเดินทางไปเมืองนอก เหมือนได้ยินว่าเยี่ยฉินเองก็ไปเมืองนอก จากนั้นก็เป็นอย่างที่เธอเห็นนี่แหละ”

            ลั่วจื่อหานเล่าเรื่องในตอนท้ายจบพอเป็นพิธี อี้เป่ยซีมองเขาตาโต ราวกับว่าต้องการหาส่วนที่เขาไม่ได้เล่าจากน้ำเสียงและท่าทางของเขา

            ‘มันง่ายแบบนี้ที่ไหนกันล่ะ เล่าเรื่องอย่างกับเล่าเรื่องสรุปอย่างนั้นแหละ’ เธอเอียงศีรษะมองลั่วจื่อหานต่อไป มุมปากยังคงมีรอยยิ้ม

            “เป่ยซี”

            “หืม?”

            “เลิกก็คือเลิกแล้ว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรมันก็เป็นแค่ข้ออ้าง เหตุผลประเภทไม่กล้า หรือว่าทำเพื่ออีกฝ่าย ก็คือไม่ได้รักกันมากพอ”

            “แต่เพียงแค่รู้สาเหตุก็จะทำให้พวกเขากลับมาเริ่มใหม่ได้นี่นา ฉันรู้สึกว่า พวกเขายังมีใจให้กันอยู่นะ”

            ลั่วจื่อหานกดๆ ขมับ “นี่มันไม่ใช่สิ่งที่เราควรทำแล้ว เรื่องผิดใจเป็นเรื่องของพวกเขา ไม่ใช่ว่าเธอบอกว่าจะช่วยพวกเขาก็จะช่วยได้ เรื่องของมู่ลี่ไป๋เขาจัดการเองได้”

            “นาย ไม่ชอบเยี่ยฉินเหรอ?”

            “ฉันก็แค่…” เขามองออกไปข้างนอก “เขาไม่คู่ควรกับความดีของมู่ลี่ไป๋”

            อี้เป่ยซีคว้ามือของลั่วจื่อหาน ซบอยู่ในอกของเขา

            แล้วฉันล่ะ ทำไมฉันมักจะรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอสำหรับนายและไม่คู่ควรกับนายด้วย ตามหาฉันหลายปีขนาดนั้น อยู่กับฉันนานขนาดนั้น ทำเรื่องมากมายเพื่อฉันขนาดนั้น

            ลั่วจื่อหาน ฉันควรจะทำยังไงถึงจะดีกับนาย และทำให้นายรู้สึกพอใจได้นะ?

            “ใกล้จะเปิดเทอมแล้วใช่ไหม” ลั่วจื่อหานถามขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย อี้เป่ยซีพยักหน้า แล้วถอนหายใจ

            “ใช่สิ จะเปิดเทอมแล้ว น่าเบื่อจะตาย”

            “เป่ยซี เธอยังอยากเรียนคณะนี้ต่อไหม? ที่จริงมันไม่ค่อยเหมาะกับเธอเท่าไร”

            ลั่วจื่อหานนึกถึงตอนที่ติวให้อี้เป่ยซี ทุกอย่างที่เป็นเหตุเป็นผลต่างยุ่งเหยิงและซับซ้อนในสายตาของเธอ การนำทฤษฎีมาประยุกต์ใช้ไม่ได้สำคัญต่อกระบวนความคิดของเขามากนัก แต่เขาใช้จินตนาการจากประสบการณ์ในการวิเคราะห์ประเด็นความรู้ เขานวดคลึงศีรษะที่รู้สึกปวดเล็กน้อย แม้จะเข้าใจได้โดยไม่ต้องอธิบาย แต่ว่านิสัยการคิดของเธอมัน…

            มันก็พูดยาก ถ้าเธอเรียนเองก็คงจะทรมานมากสินะ

            “เรื่องนี้น่ะ ที่จริงแล้ว ฉันก็หาไม่เจอเหมือนกันว่าชอบเรียนอะไร” เธอโบกไม้โบกมือ

            เธอคิดว่าเรื่องบางอย่างแค่ตั้งใจเรียนก็เพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอ ใครจะรู้ว่าจะมีเรื่องที่ทำเท่าไรก็ไม่เสร็จแบบนี้ แค่รู้สึกว่าของที่สับสนวุ่นวายพวกนั้นจะวางไว้ตรงนี้ก็ได้หรือจะวางไว้ตรงนั้นก็น่าจะโอเคนี่นา ใครจะไปรู้ว่าจะมีเงื่อนไขจำกัดและอันตรภาคมาตรฐานที่มากมายแบบนี้

            ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวจริงๆ

            ไม่เรียนแล้ว ไม่เรียนแล้ว ไปทำสิ่งที่ตัวเองชอบยังจะดีกว่า

            “ฉันจะช่วยจัดการให้เธอ”

            “หา? จัดการอะไร?”

            “สอบย้ายคณะไง จะอะไรอีกล่ะ”

            เธอหัวเราะ “อืม ก็ดีนะ”

            อี้เป่ยซีมองดูขวดใบเล็กสีน้ำตาลที่อยู่เหนือศีรษะ หยดลงมาทีละน้อย ลั่วจื่อหานอุ้มเธอขึ้นมา อี้เป่ยซีซบอยู่บนอกของเขาอย่างเชื่อฟัง

            ทำไมถึงยิ่งมีความรู้สึกไม่อยากจากนายไปไหนมากขึ้นเรื่อยๆ

            “กินอะไรก่อนแล้วค่อยส่งเธอกลับบ้านดีไหม?”

            “ฉันอยากกินกับข้าวฝีมือนาย”

            “ได้ งั้นไปที่บ้านฉันก่อน”

            รถขับมาถึงสถานที่ที่คุ้นเคย หลังจากลั่วจื่อหานเข้าห้องครัวไปแล้ว อี้เป่ยซีก็ค่อยๆ ย่องขึ้นไปชั้นบน ห้องที่เธอเคยอยู่ก่อนหน้านี้ตอนนี้เป็นห้องของเขา มันสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบและเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่แข็งแกร่งของผู้ชาย เธอนั่งลงบนเตียง มองไปรอบทิศก็รู้สึกว่าทุกอย่างยังเหมือนเดิม จากนั้นก็เดินไปยังห้องวาดภาพแผ่วเบา ลั่วจื่อหานราวกับว่ากำลังเตรียมแข่งอะไรบางอย่าง บริเวณหน้าต่างถูกล้อมรอบด้วยกระดานวาดภาพ

            เธอเดินเข้าไป สเก็ตช์ที่สวยงามนั้นล้วนเป็นบุคคลคนหนึ่ง ภาพขณะนอนหลับ ขณะยิ้มไร้เดียงสา ขณะที่กินข้าว และขณะที่โมโห มันคือการสะท้อนท่าทางของเธอทั้งหมด

            มือของเธอสัมผัสเบาๆ “รูปนี้ไม่เหมือน ฉันยิ้มกว้างแบบนั้นที่ไหนกัน”

            อี้เป่ยซีครุ่นคิดแล้ว รู้สึกว่าควรจะทำให้มันเท่าเทียมกันสักหน่อย แม้ฝีมือการร่างภาพของตัวเองจะไม่ได้เรื่อง แต่ว่าวาดได้คร่าวๆ ก็พอแล้ว เธอหากระดาษขาวแผ่นหนึ่งจากด้านข้าง หยิบอุปกรณ์วาดภาพบนชั้นแล้วขีดๆ เขียนๆ อยู่คนเดียว แสงอาทิตย์ที่ด้านหลังเธอเปลี่ยนองศาแล้ว

            “เป่ยซี” ลั่วจื่อหานเห็นว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องรับแขก ก็เดินเข้าไปที่ห้องวาดภาพโดยตรง พบว่าอี้เป่ยซีกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งที่เขานั่งประจำจริงๆ กำลังแก้ไขอะไรบางอย่างอยู่หน้ากระดานภาพวาด บางทีคิ้วเธอก็ขมวดกัน บางทีก็ผ่อนคลาย บางทีก็บ่นสองสามคำ ในระหว่างที่กำลังติดพันอยู่นั้น แม้เขาเดินเข้าอี้เป่ยซีก็ยังไม่สังเกตเห็น

            “เฮ้อ ทำไงดี วาดลั่วจื่อหานซะขี้เหร่ทุกครั้งเลย” เธอกำลังจะหยิบยางลบขึ้นมาลบ แต่มือกลับถูกบางอย่างกอดเอาไว้แน่น เธอตกเข้าสู่อ้อมกอดของเขาแล้ว

            “ไม่ต้องแล้ว มันสวยมากเป่ยซี ฉันก็หล่อมากด้วย”

            “นายรังเกียจที่ฝีมือฉันแย่มากใช่ไหม?”

            “เปล่า ฉันแค่ไม่ชอบที่เธอขาดอะไรไปบางอย่าง” พูดจบ ลั่วจื่อหานก็จับมือขวาของอี้เป่ยซี พูดขึ้นข้างหูของเธอ “วาดตามมือของฉัน”

            สองมือที่กำอยู่ด้วยกันเริ่มร่างภาพที่พวกเขามีร่วมกันในใจบนกระดาษสีขาวดำ เพียงแค่ตวัดไปมาไม่กี่ครั้ง ภาพวาดตรงหน้าก็เป็นรูปเป็นร่างแล้ว

            ลั่วจื่อหานที่บ้าคลั่งจูงมือขออี้เป่ยซี ผ้าคลุมศีรษะของเจ้าสาวพริ้วไหวอยู่ในสายลม ด้านหลังของพวกเขาคือแสงอาทิตย์สีทอง

            “ฉันยังไม่เคยพูดว่าจะแต่งงานกับนาย”

            “ฉันแค่คิดว่าพูดแบบนี้ดีกว่า ไม่มีความคิดอื่น”

            “ไม่มีเหรอ?”

            “ถ้าจะให้พูดก็มีอย่างอื่นนิดหน่อย” ลั่วจื่อหานดึงร่างของอี้เป่ยซีเข้ามา จูบบนริมฝีปากของเธอ เสียงที่ทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหูเธอ “เจ้าหานน้อยคิดถึงเธอมาก”

            แก้มของอี้เป่ยซีแดงก่ำทันที ผลักลั่วจื่อหานออกไปแล้ววิ่งลงไปข้างล่าง ทำทีเป็นนั่งอย่างสงบที่โต๊ะอาหารแล้วก้มหัวกินข้าว ลั่วจื่อหานนั่งอยู่ตรงหน้าเธอ คีบกับข้าวลงในถ้วยของเธอเป็นครั้งคราว

            “พี่!” เสียงแหลมที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ทั้งสองคนขมวดคิ้วพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ทั้งสองมองไปยังแขกที่ไม่ได้รับเชิญ หลิงจื่อเซี่ยก้าวเท้ายาวๆ มาหาอี้เป่ยซี

            “ปากก็พูดว่าไม่สนใจพี่ชายฉัน แล้วตอนนี้เธอกำลังทำอะไร?”

            “หลิงจื่อเซี่ย พี่เคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่ามาที่นี่อีก”

            “แต่ว่าพี่คะ พี่ไม่ได้กลับบ้านมาหลายเดือนแล้ว แม่ก็กลับไปแล้ว ฉันอยู่ในบ้านหลังใหญ่ขนาดนั้นคนเดียว ฉันก็กลัวเป็นเหมือนกันนะ”

            “มีลุงสวี่อยู่เป็นเพื่อนเธอ”

            หลิงจื่อเซี่ยแอบหยิกตัวเอง “พี่คะ ลุงสวี่ก็เป็นแค่คุณลุง จื่อเซี่ยก็คิดถึงพี่เหมือนกันนะ แล้วยังทำไมพี่จื่อหานถึงมาอยู่กับเขา อี้เป่ยซีเป็นคนยังไง พี่จื่อหานไม่รู้เหรอ? เขาเคยทำอะไรไว้…”

            “พอได้แล้ว” ลั่วจื่อหานขัดจังหวะเธอด้วยความโมโห แม้แต่อี้เป่ยซีที่อยู่ข้างๆ ก็หดตัวเนื่องด้วยความโกรธของเขา “จะให้พี่ส่งเธอกลับไปไหม?”

            “คืนนี้ฉันจะอยู่ที่นี่”

            “ที่นี่มีแค่ห้องเดียว ไม่มีที่ให้เธออยู่”

            “งั้นพี่ก็ให้เขากลับสิ” หลิงจื่อเซี่ยชี้ไปที่อี้เป่ยซี นิ้วมือสั่นเทาด้วยความโกรธ

            อี้เป่ยซีมองไปที่ลั่วจื่อหาน เห็นเขาส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “เธออยากนอนห้องเดียวกับลั่วจื่อหานเหรอ?”

            “ถ้าเธอกลับฉันก็กลับ”

        เธอพยักหน้า “รอให้ฉันกินเสร็จก็กลับแล้ว” หลิงจื่อเซี่ยคิดไม่ถึงว่าเธอจะตอบเร็วแบบนี้จึงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย อี้เป่ยซียังคงกินอย่างเชื่องช้า

————

ตอนที่ 146 เรื่องรักๆ ใคร่ ๆ (3)

             “ยังไม่รู้เลยว่าคุณชื่ออะไร?” มู่ลี่ไป๋ลังเลอยู่นานจึงคิดอยากถามชื่อของเธอ เธอยิ้ม

            “ที่แท้รุ่นพี่ลืมฉันเร็วจังเลย”

            “หืม?”

        เธอยังคงพูดต่อ “ฉันเรียนมัธยมที่เดียวกับรุ่นพี่ค่ะ ตอนที่รุ่นพี่รับสมัครสอบจำลองด้วยตัวเอง ฉันยังนั่งอยู่ข้างๆ รุ่นพี่เลย”

            มู่ลี่ไป๋จึงนึกขึ้นมาได้ ตอนที่ตัวเองอยู่มัธยมราวกับว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมากมายจริงๆ ตอนนั้นเขายังนึกว่าเป็นการหยอกเล่น เขาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ คิดซะว่าเป็นการให้ตัวเองได้พักร้อนกับสาวๆ ข้างกายของตัวเอง

            เขาหวนระลึกอย่างละเอียดอีกครั้ง คนที่อยู่ข้างกายเขาเป็นเด็กผู้หญิงงั้นเหรอ? ทำไมเขาถึงจำได้ว่าเป็นเด็กผู้ชายล่ะ ราวกับว่าเป็นเด็กผู้หญิง เด็กผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนเด็กผู้ชายงั้นเหรอ?

            “รุ่นพี่นึกไม่ออก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันชื่อเยี่ยฉิน”

            “คุณก็คือเยี่ยฉินเหรอ?”

            “รุ่นพี่เคยได้ยินชื่อฉันเหรอ?”

            เยี่ยฉิน เขาจะไม่เคยได้ยินได้อย่างไรล่ะ เด็กผู้หญิงที่ถูกเพื่อนร่วมหอเรียกว่าเด็กสาวที่เป็นดาวแห่งคณะวรรณกรรม มีคุณธรรมและความสามารถ ที่แท้ก็เป็นเด็กสาวคนนี้นี่เอง ราวกับว่าสิ่งที่พวกเขาพูดนั้นเข้ากับเธอได้ดีทีเดียว

            ท่าทีธรรมชาติ บุคลิกสง่างาม รวมถึงใบหน้าที่อ่อนเยาว์

            “อืม ใช่แล้ว นักศึกษาแพทย์ผู้ชายหลายคนชอบคุณมากเลย”

            “หา จริงเหรอ?” ดวงตาเธอยิ้มโก่ง ราวกับพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่แขวนอยู่บนท้องฟ้า “คณะวรรณกรรมของพวกเราก็มีผู้หญิงหลายคนชอบรุ่นพี่มู่ค่ะ ถ้าพวกเขารู้ว่ารุ่นพี่มาส่งฉันกลับบ้าน พวกเขาต้องอิจฉาฉันตายแน่ๆ เอ่อ จอดตรงนี้ก็ได้ ขอบคุณนะคะรุ่นพี่”

            มู่ลี่ไป๋คิดไม่ถึงว่าระยะทางจะสั้นขนาดนี้ จอดรถข้างทางอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

            “แล้วเจอกันค่ะรุ่นพี่”

            นับแต่นั้นเป็นต้นมา มู่ลี่ไป๋ก็เริ่มให้ความสนใจกับข่าวคราวของเยี่ยฉินภายในหอพัก อย่างเช่นได้รับรางวัลอะไรมา ไปที่ไหนกับเพื่อนๆ นักศึกษามาบ้าง ทำอะไรมาบ้าง โดยมักจะมีเพื่อนร่วมหอคนหนึ่งที่สามารถเล่าได้ทุกอย่าง มู่ลี่ไป๋รู้สึกโมโหเล็กน้อย รู้สึกว่าการสะกดรอยของเขาแบบนี้ไม่เหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่อยากให้เขาหยุด เพราะว่าเขาเองก็อยากรู้มากว่าวันนี้เธอทำอะไร อารมณ์เป็นอย่างไร ได้เจอใคร และเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง

            ความอยากรู้อยากเห็นที่เขาแอบซ่อนเอาไว้แทบจะทำให้เขาเป็นบ้าอยู่แล้ว มู่ลี่ไป๋กอดเอกสารการแพทย์เล่มหนาเตอะ อ่านอย่างไรก็ไม่เข้าสมอง เขาเป็นอะไรไป ทำไมถึงได้อยากรู้เรื่องของผู้หญิงที่เพิ่งเจอหน้ากันเพียงครั้งเดียวมากขนาดนี้

            เขาส่ายหัว ในเวลานี้เพื่อนร่วมหอถืออะไรบางอย่างเล็กๆ เข้ามาด้วยความตื่นเต้นมาก คนที่เหลือเข้ามาห้อมล้อมอย่างสมบูรณ์

            “พวกนายดูสิว่านี่คืออะไร”

            “อะไร อะไรเหรอ”

            “นั่นสิ อะไรน่ะ”

            เขาหัวเราะอย่างลึกลับ ระคนความเจ้าเล่ห์ดีใจอย่างคนโรคจิต แล้วแกะกล่องออกราวกับมันเป็นของล้ำค่าระดับโลก มันคือเครื่องบินบังคับไร้คนขับที่งานปรานีตมาก

            “ชิ เจ้านี่นี่เอง”

            “นายสนใจเรื่องพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไร”

            “เป็นคนแก่อยากย้อนวัยหรือไง?”

            มือของมู่ลี่ไป๋ที่ถือหนังสือออกแรงเล็กน้อย คนอื่นไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร แต่ว่ามู่ลี่ไป๋เข้าใจดีว่าเขาเอาเครื่องบินบังคับมาทำอะไร

            “โง่จริง ไม่น่าล่ะทำไมคนในหอของพวกเราถึงยังเป็นโสดอยู่ได้ เครื่องบินบังคับเครื่องนี้แน่นอนว่าไม่ได้เอามาไว้เล่น ฉันเอามาทำอะไรพวกนายก็น่าจะรู้ดี”

            ในสมองของมู่ลี่ไป๋ว่างเปล่า เขารู้สึกว่ามีคนเอาหนังสือของเขากระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังปัง ดึงคอเสื้อของเพื่อนนักศึกษาคนนั้นขึ้นมาอย่างแรงเป็นเชิงเตือนเขา อีกทั้งยังเอาสิ่งของไร้สาระนั้นขว้างทิ้งจนแตกเป็นเสี่ยงๆ เขาเอาเงินตบหน้าของผู้ชายคนนั้นอย่างแรง กระแทกประตูปิดแล้วจากไป จนกระทั่งเมื่อเขาได้สติอีกครั้ง ตัวเองก็มาอยู่ที่หน้าห้องสมุดแล้ว

            เขานั่งขมวดคิ้วอยู่บนเก้าอี้ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องโมโหขนาดนั้น และก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองจะต้องรอในที่ที่เธอผ่านทุกวัน

            “รุ่นพี่” เมื่อเห็นมู่ลี่ไป๋นั่งสีหน้าบึ้งตึงอยู่บนม้านั่ง เยี่ยฉินจึงเดินช้าลงแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหา มู่ลี่ไป๋เห้นเธอแล้วก็ลุกขึ้นต้องการจะจากไป แต่ขากลับแข็งทื่ออยู่ที่เดิม

            “วันนี้รุ่นพี่อารมณ์ไม่ดีหรือคะ?”

            “มีเรื่องนิดหน่อย”

            “ฉันมีซีดีแผ่นใหม่ รุ่นพี่สนใจจะฟังด้วยกันหรือเปล่า?”

            เดิมทีเขาอยากจะบอกว่าไม่สนใจ แต่ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อเห็นแววตาที่ตั้งตารอของเธอ คำพูดที่หลุดออกมาจากปากก็เปลี่ยนไปแล้ว “ได้สิ”

            หลังจากที่มีครั้งแรกแล้ว ทั้งสองคนก็ฟังเพลงด้วยกันบ่อยๆ แบ่งปันความคิดเห็นของกันและกัน แม้จะมีบางจุดที่ไม่เหมือนกันก็จะยอมรับอีกฝ่าย มู่ลี่ไป๋เริ่มตั้งตารอที่จะเจอหน้าเธอทุกวัน และพวกเราก็สามารถเจอหน้าได้ทุกวันอยู่แล้ว

            มีครั้งหนึ่ง มู่ลี่ไป๋ไปที่ร้านภาพถ่ายด้วยกันกับเยี่ยฉิน แล้วก็นั่งฟังเพลงอย่างตั้งใจด้วยกันอยู่ในรถของเขา เยี่ยฉินเลี้ยงข้าวมู่ลี่ไป๋เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ ระหว่างทางกลับบ้าน เธอลังเลอยู่นานก่อนเอ่ยว่า “รุ่นพี่ พวกเราจะเป็นแบบนี้ตลอดไปไหม”

            มู่ลี่ไป๋ปฏิเสธเธอโดยไม่คิดเลยแม้แต่น้อย “ไม่ได้”

            ดวงตาของเยี่ยฉินเปี่ยมด้วยความผิดหวัง ใบหน้ายังคงรักษารอยยิ้มงดงามไว้ “อืม เพราะฉันรบกวนรุ่นพี่มากไปแล้ว”

            มู่ลี่ไป๋หันมามองเธอ จอดรถข้างทาง จู่ๆ ตาของเยี่ยฉินก็แดง

            เพราะว่าไม่ชอบเธอก็เลยจะปล่อยเธอลงกลางทางงั้นเหรอ ถูกไล่ลงจากรถสู้ลงไปเองเสียดีกว่า เยี่ยฉินสูดหายใจลึก ปลดเข็มขัดนิรภัย ขณะที่กำลังจะหันไปบอกลานั้น ก็มีอะไรบางอย่างอุ่นๆ ประกบริมฝีปากของเธอ รสชาติหอมหวานไหลจากปากไปสู่ทุกส่วนของร่างกาย

            เธอต้องการจะผลักคนตรงหน้าออกไปด้วยความตกใจ แต่ร่างกายกลับถูกเขาล็อคไว้ระหว่างตัวเขากับกระจกรถ จนกระทั่งสองคนหายใจติดขัด มู่ลี่ไป๋จึงปล่อยเธอ

            “คบกับผมนะ”

            เธอพยักหน้าอย่างแรงด้วยสีหน้ามีความสุข มู่ลี่ไป๋กัดริมฝีปากของเธอด้วยความดีใจอีกครั้ง

            ความรักของพวกเขาเกิดขึ้นอย่างแปลกประหลาด แต่เวลาที่อยู่ด้วยกันกลับเป็นธรรมชาติมาก พวกเขาก็เหมือนกับคู่รักส่วนใหญ่ในรั้วมหาวิทยาลัย จูงมือกัน ไปเรียน ไปอ่านหนังสือ ไปทำในสิ่งที่ทั้งสองคนชอบทำ ไปออกเดท ไปจูบ ไปตะโกนเรียกคุณน้าที่หอให้เปิดประตู

            มู่ลี่ไป๋กำลังอ่านหนังสือแจ้งการศึกษาต่อต่างประเทศ และแอบตัดสินใจเงียบๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอาจารย์คนนั้นที่เป็นห่วงเขารีบไปบอกแม่ของเขาหรือเปล่า เสียงคำรามจึงดังมาจากปลายสาย ทำให้มู่ลี่ไป๋รู้สึกอ่อนล้าเล็กน้อย

            “เพราะเด็กผู้หญิงที่ลูกคบอยู่ตอนนี้ใช่ไหม?”

            “ไม่ใช่ครับ”

            “งั้นเป็นเพราะอะไร ลูกบอกสิ เพราะอะไรถึงได้ยอมแพ้”

            “แม่ ผมไม่ได้ยอมแพ้ เพียงแต่ผมไม่อยากเดินตามทางที่พ่อกับแม่วางไว้ให้ ตอนนี้ผมรู้ว่าตัวเองอยากทำอะไร รู้ว่าตัวเองต้องเดินทางไหน อีกอย่าง ผมคิดว่าทรัพยากรที่นี่ไม่ได้ด้อยกว่าที่มหา’ลัยอื่นเลย ผมไม่มีความจำเป็นต้องไปไกลขนาดนั้นเพื่อชื่อหรอกครับ แม่ไม่เข้าใจเหรอ?”

            “ลูกรู้หรือเปล่าวว่าพ่อกับแม่ลงทุนลงแรงไปมากแค่ไหนเพื่อลูก…”

        “แม่” เขารีบตัดบทเธอ “ผมยังมีเรียน ไปก่อนนะ”

————

ตอนที่ 145 เรื่องรักๆ ใคร่ ๆ (2)

             คำพูดนี้มันเกินไปแล้ว อี้เป่ยซีกำลังจะอ้าปาก เยี่ยฉินกลับคว้ามือของเธอไว้ ส่ายหน้า เธอลุกขึ้นยืน แผ่นหลังตั้งตรง “เห็นท่าทางของคุณที่ก้าวร้าวแบบนี้ ฉันถึงได้รู้ว่าการตัดสินใจของฉันในตอนนั้นถูกต้องแค่ไหน เป่ยซี ไว้วันหลังฉันจะมาเยี่ยมเธอใหม่”

            เธอหยิบกระเป๋าของตัวเอง เดินอ้อมมู่ลี่ไป๋ออกไปจากห้องคนไข้ มู่ลี่ไป๋ยังคงยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าซับซ้อนทำให้มองไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ อี้เป่ยซีรู้สึกว่าหากตัวเองเอ่ยปากในเวลานี้คงไม่เหมาะสม แต่ก็ไม่ยอมอยู่ภายใต้ความกดดันของมู่ลี่ไป๋ เธอกลอกตาแล้วร้องโอ๊ย

            “เธอเป็นอะไรไป?” ใบหน้าของมู่ลี่ไป๋ยังคงแข็งทื่อ แววตาที่มองอี้เป่ยซีราวกับกำลังพูดว่า ‘ทางที่ดีเธออย่ามาแกล้งกันนะ ไม่งั้นฉันจะไม่ให้อภัยเธอเลย’

            เธอกลืนน้ำลาย ขมวดคิ้วด้วยความน้อยใจ “เข็มหลุดแล้ว เรียกพี่พยาบาลคนสวยมาให้ฉันหน่อยได้หรือเปล่า”

            “ยุ่งจริง” เขานวดคลึงขยับของตัวเองอย่างแรง มองดูมือของอี้เป่ยซี บนหลังมือปูดเล็กน้อย ตะโกนเรียกพยาบาลให้เข้ามาแทงเข็มให้เธออีกรอบ อี้เป่ยซีมองดูมือขวาที่บวมเป่งของตัวเองด้วยท่าทางน่าสงสาร คราวหน้าถ้าใครจะดึงมือฉันตอนที่เจาะน้ำเกลืออีกนะ ฉันจะกัดเขาซะ

            “คุณ คุณหมอมู่ เสร็จแล้วค่ะ” นางพยาบาลตกใจกับความกดดันของเขาอย่างเห็นได้ชัด เสียงก็สั่นเล็กน้อย เขาพยักหน้าอย่างไม่พอใจแล้วลุกขึ้นออกจากห้องคนไข้ไป ในห้องเหลือเพียงอี้เป่ยซีเพียงลำพัง เงียบสงบเป็นอย่างมาก เงียบจนชวนให้อดไม่ได้ที่จะคิดไปเรื่อยเปื่อย

            มู่ลี่ไป๋กับเยี่ยฉินตกลงว่าเป็นอะไรกันแน่นะ ลึกลับมาก ลึกลับมากเลย

            “คิดอะไรอยู่ จริงจังเชียว?”

            “ลั่วจื่อหาน นายไม่รู้อะไร เมื่อกี้มู่ลี่ไป๋น่ากลัวมากเลย”

            “เขารังแกเธอเหรอฒ”

            อี้เป่ยซีต้องการจะบอกว่าเปล่า แต่ก็กลืนคำที่ต้องการพูดกลับลงไปทันที “อืม เขารังแกฉัน ฉันอยู่คนเดียวกลัวมากเลย”

            ลั่วจื่อหานยื่นมือตบๆ ศีรษะของเธอ “โอเค ฉันรู้แล้ว”

            “นายบอกว่าจะช่วยฉันแก้แค้นไม่ใช่เหรอ ถ้าอย่างนั้น ก็ตัดเงินเดือนเขาซะ”

            “อืม ตัดเงินเดือนเขา”

        “ไม่มีความจริงใจเลย น้ำเสียงแบบนี้ใครจะไปเชื่อว่านายจะทำได้ล่ะ”

            เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ มองดูของเหลวของในขวด แล้วกลับไปนั่งที่เดิม

            อี้เป่ยซีมองดูเพดานต่อ มองไปมองมาก็มองต่อไปไม่ไหวแล้ว “ลั่วจื่อหาน ลั่วจื่อหาน มู่ลี่ไป๋กับเยี่ยแนเป็นอะไรกันแน่? ระหว่างพวกเขาเกิดอะไรขึ้น?”

            ลั่วจื่อหานใช้เอกสารเคาะๆ หัวของเธอ “ที่ไม่ควรถามก็อย่าถามเลย”

            “แต่ว่าฉันอยากรู้นี่ มู่…” หลังจากเธอเห็นคนที่เดินเข้ามาแล้วก็รีบถอนคำพูดของตัวเอง มู่ลี่ไป๋มองค้อนเธอ

            “มือขวาบวมแล้ว นายประคบร้อนให้เธอสักหน่อยเถอะ”

            “ฉันถามได้ไหมว่าเพราะอะไร?”

            มู่ลี่ไป๋วางของลงบนโต๊ะชา “เรื่องแบบนี้นายควรจะถามเขา ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเรา”

        “ไม่เกี่ยวอะไร กับนาย?”

            “ฉันยังมีคนไข้ ไปก่อนล่ะ” พูดจบก็ออกไปจากห้องคนไข้ราวกับหลบหนี อี้เป่ยซีมองดูสภาพสะบักสะบอมของเขา ความสงสัยในแววตายิ่งล้ำลึกกว่าเดิม

            เธอใช้มือขวาของตัวเองคว้าตัวลั่วจื่อหาน ระคนรอยยิ้มประจบประแจง “พี่ชายจื่อหาน พี่ดีที่สุดเลย บอกฉันเถอะนะ”

            ลั่วจื่อหานหยิกๆ แก้มของเธอ “เด็กดี เรื่องที่ไม่จำเป็นต้องรู้ก็ไม่ต้องรู้หรอก” เขากุมมือที่บอบบาง เริ่มประคบร้อนจุดที่บวมเป่งบนมือของเธอ อี้เป่ยซีเงียบ

            “เธออยากฟังนิทานไหม?”

            “ไม่อยาก”

            “กาลครั้งหนึ่ง มีเจ้าชายน้อยคนหนึ่ง…”

            “เด็กน้อยเกินไป ฉันไม่ฟัง”

            ลั่วจื่อหานหัวเราะ “อืม เธอไม่ฟังเองนะ งั้นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันแล้ว อย่ามางอนเพราะว่าฉันไม่บอกเธอก็แล้วกัน”

            “ไม่ๆๆ นายเล่าเถอะ ฉันฟัง ฉันฟัง”

            เรื่องนั้นราวกับเกิดขึ้นเมื่อแปดปีที่แล้ว คนที่ผ่านประสบการณ์ตรงนั้นมาต่างคิดว่าความเจ็บปวดเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง ใครจะรู้ว่าเพียงพริบตาเดียวก็ผ่านไปแปดปีแล้ว ในโลกนี้มักจะมีคำพูดที่ว่าเวลาจะทำให้คนเราลืมทุกอย่าง บางทีเรื่องที่สามารถลืมได้คือเรื่องที่จำได้ไม่ลึกซึ้งมากต่างหาก ส่วนเรื่องที่ไม่อาจลืมนั้นไม่สามารถจางหายไปตามกาลเวลา มันมีแต่จะยิ่งล้ำลึกยิ่งขึ้น ลึกจนเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

            ในตอนนั้น มู่ลี่ไป๋ยังเป็นนักศึกษาแพทย์ระดับปริญญาตรีปีสอง เขาที่อยู่ในครอบครัวแพทย์ประสบความสำเร็จทางการแพทย์ทั่วไป ปีสองปีนั้น พ่อแม่ของเขาได้เตรียมส่งเขาไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศเรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครคิดว่าเรื่องที่ราบรื่นแบบนี้จะเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้น เรื่องที่เหนือความคาดหมายทั้งหมดของเขาเกิดจากผู้หญิงที่แสนจะธรรมดาคนหนึ่ง

            มู่ลี่ไป๋ยังจำตอนที่เขาเจอเยี่ยฉินครั้งแรกได้ วันนั้นฝนตก เขาเดินเข้าไปในตลาดภาพวาด กำลังเลือกแผ่นดิสก์ที่เขาโปรดปรานอย่างสบายอารมณ์ มือของเขาหยุดอยู่ที่อัลบั้มดนตรีจีนพร้อมกันกับอีกมือหนึ่งพอดี บุคคลนั้นเป็นนักร้องที่มู่ลี่ไป๋ชื่นชอบมาก สไตล์มีความหลากหลายและเสียงก็เพราะมากด้วย ในขณะที่เขากำลังจะปล่อยไปด้วยความเสียดายเล็กน้อย ผู้หญิงคนนั้นก็คว้าแผ่นอัลบั้ลข้างๆ นั้นเพื่อไปชำระเงินแล้ว

            มูลี่ไป๋ดึงสติกลับมา รีบตามออกไปที่เค้าน์เตอร์จ่ายเงิน ท่ากลางฝนห่าใหญ่นั้น กลับมองไม่เห็นเงาที่สวยงามนั้นเลย เขากุมแผ่นดิสก์ในมือแน่นด้วยความผิดหวัง

            “คุณไม่มีร่มเหรอ? ฉันไปส่งคุณกลางทางได้นะ”

            มันคือผู้หญิงคนนั้น เธอส่งยิ้มพร้อมถือร่มสีน้ำเงินของตัวเอง ส่งสัญญาณให้เขาเดินเข้ามา มู่ลี่ไป๋เข้าไปใต้ร่มของเธอโดยที่ไม่คิดแล้ว

            “คุณจะไปไหน?” เสียงของเธอไพเราะมากราวกับนกขมิ้น เหมือนฝนที่ค่อยๆ ตกอยู่ในใจของเขาในตอนนี้

            “คุณล่ะ?”

            “ไปป้ายรถข้างหน้า ตอนนี้ควรจะกลับบ้านได้แล้ว”

            “อืม ป้ายรถข้างหน้านี้แหละ ถ้าคุณไม่รังเกียจล่ะก็ ผมไปส่งคุณได้”

            ตอนแรกเธอประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มกว้าง “ก็ได้ค่ะ งั้นต้องรบกวนคุณแล้ว” เขาพูดเสียงต่ำว่าไม่รบกวนเลย

            เธอเตี้ยกว่ามู่ลี่ไป๋มาก ร่มกดอยู่บนศีรษะของเขาเป็นครั้งคราว แต่เขาก็ไม่รำคาญเลยสักนิด แต่กลับรู้สึกมีความสุข บนรถ เขายื่นกล่องทิชชู่ให้เธอด้วยความระมัดระวัง

            “คุณก็ชอบเพลงของเขาเหรอ” เธอมองดูอัลบั้มที่มู่ลี่ไป๋ซื้อ ดวงตาเป็นประกาย

            มูลี่ไป๋พยักหน้า ครุ่นคิดครู่หนึ่งก็แกะถุงออก เล่นเพลงในเครื่องเล่นซีดีในรถทันที เธอยิ้มรับทุกการกระทำของเขา ทั้งสองคนนั่งอยู่ในรถ ฟังจนจบอัลบั้มทั้งสิบเพลง ฝนด้านนอกยังคงตกอย่างต่อเนื่อง

            จนกระทั่งเมื่อเพลงสุดท้ายจบลง ทั้งสองคนจึงรู้สึกถึงเวลาที่เดินอยู่อีกครั้ง เธอมองเวลาบนข้อมืออย่างร้อนรน “ดึกป่านนี้แล้ว” เธอบ่นพึมพำ มองดูฝนด้านนอกที่ไม่มีท่าทีว่าจะซาเลย แต่ในใจของมู่ลี่ไป๋กลับไม่อยากให้มันหยุดตลอดไป

            “บ้านคุณอยู่ไหน ผมส่งคุณกลับบ้านเถอะ” มู่ลี่ไป๋สตาร์ทรถ เม้มปากตั้งใจไม่มองเธอ เธอครุ่นคิดและบอกจุดหมายปลายทาง

        “งั้นก็รบกวนคุณแล้ว”

————

ตอนที่ 144 เรื่องรักๆ ใคร่ ๆ (1)

             อี้เป่ยซีคิดไม่ถึงว่าร่างกายที่ต่อต้านความเย็นของตัวเอง จะป่วยอย่างลึกลับเพียงแค่จากการตากฝนในวันฤดูร้อน เมื่อวานก็ยังดีๆ อยู่เลย วันนี้ทันทีที่ลุกจากเตียงก็รู้สึกว่าตัวเองลอยได้ซะแล้ว

            “ฮัลโหล”

            “เป่ยซี?”

            อี้เป่ยซีนวดคลึงจมูกที่ติดขัด “อืม ฉันเอง มีอะไรเหรอ?”

            “ป่วยเหรอ?”

        “อืม ฉันกินยาแล้ว ตอนนี้อยากนอนสักหน่อย ไม่คุยกับนายแล้ว บาย” หลังจากวางสาย มือก็ร่วงลงบนผ้าห่มอย่างแรง เธอพ่นลมออกทางจมูกอย่างอึดอัด ห่อตัวตัวเองไว้ในผ้าห่ม ทั้งคอแห้งทั้งเจ็บคอ จมูกก็หายใจไม่โล่งเลย อีกทั้งยังรู้สึกหนาวเล็กน้อยด้วย

            ลั่วจื่อหาน คราวหน้าอย่าพาฉันตากฝนอีกนะ เป็นหวัดนี่มันทรมานเกินไปแล้ว

            เปลือกตาปิดลงด้วยความหนักอึ้ง แต่ว่านอนไม่หลับ ไม่รู้ว่านอนอยู่นานแค่ไหน ระหว่างที่กำลังสะลึมสะลืออยู่นั้น อี้เป่ยซีรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเข้าสู่อ้อมกอดที่แข็งแรงของใครบางคน เธอซุกตัวแล้วก็ผล็อยหลับไปด้วยความซึมกะทืออีกครั้ง

            ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสาม อี้เป่ยซีจึงลืมตาขึ้น รู้สึกว่าดวงตามีอาการระคายเคือง ตอนที่กำลังจะยื่นมือออกไปก็รู้สึกว่ามีเข็มที่หลังมือ

            “ตื่นแล้วเหรอ? มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า?” ลั่วจื่อหานช่วยเธอห่มผ้าห่ม ถามอย่างห่วงใย

            “ฉันไม่ชอบโรงพยาบาล” เธอพูดเสียงเบา จมูกก็ย่นตามไปด้วย

            ลั่วจื่อหานยื่นมือจิ้มแก้มของเธอเบาๆ “ได้ คราวหน้าไม่มาแล้ว”

            “ฉันต้องให้น้ำเกลืออีกนานแค่ไหน ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองหายแล้ว” เธอมองขวดที่ห้อยอยู่ที่มุมขวาบนของเธอ ของเหลวในขวดใบใหญ่นั้นลดลงไปมากแล้ว เธอจ้องเขม็งฟองน้ำขนาดใหญ่ที่ปุดออกมาก “ลั่วจื่อหาน เหลือแค่นิดหน่อยแล้ว พวกเราไม่เจาะเข็มแล้วได้ไหม”

            “เป่ยซี ไม่ดื้อนะ”

            “หึ” เธอเบะปาก ไม่ได้พูดอะไรกับลั่วจื่อหานอีก ลั่วจื่อหานหยิบเอกสารด้านข้างขึ้นมาอ่านต่อ

            ‘ใกล้จะจบแล้ว ใกล้จะจบแล้ว’…อี้เป่ยซีท่องอยู่ในใจตลอดเวลา เห็นพี่สาวพยาบาลที่เข้ามาในห้องผู้ป่วยของเธอ ดวงตาก็เป็นประกายทันที “พี่สาวคะ พี่สาว ฉันเอาเข็มออกได้แล้วยัง?”

            “ค่ะ ใกล้แล้วยังเหลือขวดเล็กอีกขวด”

            “……”

            ใครจะบอกเธอได้บ้าง ว่าอี้เป่ยซีอย่างเธอทำไมต้องโง่ถึงขนาดออกไปตากฝนกับลั่วจื่อหานด้วยนะ

            “รบกวนพี่พยาบาลแล้ว”

            สายตาของพยาบาลไม่ได้มองที่อี้เป่ยซี แต่เหมือนใจลอยอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่เปลี่ยนยาดวงตาทั้งคู่ก็ไม่รู้ว่ามองไปที่ไหน การเคลื่อนไหวก็เป็นไปอย่างเชื่องช้า อี้เป่ยซีมองไปตามสายตาของเธอ ก็พบว่าความห่วงใยที่ควรจะมีให้เธอนั้นตอนนี้มันไปอยู่ที่ไหน

            “คุณอาคะ อาคิดว่าถ้าพี่สาวคนนี้มาเป็นอาสะใภ้ฉันจะเป็นยังไง?” อี้เป่ยซีหันไปหาลั่วจื่อหาน ทำสีหน้าไร้เดียงสา เมื่อพยาบาลที่อยู่ข้างๆ ได้ยินประโยคนี้แล้ว ก็ตื่นเต้นจนมือสั่น บนใบหน้ามีรอยยิ้มดีใจที่ได้เป็นที่ยอมรับ

            เธอก็บอกแล้วว่าตัวเองหน้าตาสละสวยหุ่นก็ดี เป็นไปไม่ได้ที่คนจะไม่ชอบ ต่อให้พวกเขาบอกว่าเป็นท่านประธานที่ต้องละเว้นแล้วยังไงเหรอ ตอนนี้ก็มองเธออย่างไม่ละสายตาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

            ลั่วจื่อหานมองอี้เป่ยซี เห็นแววตาขี้เล่นของเธอ ถอนหายใจ “หลานสาวลืมไปแล้วเหรอ? อาอยากอยู่กับหลานแค่คนเดียวนะ หรืออยากให้คุณอาพิสูจน์ให้เธอเห็นต่อหน้าคนอื่นล่ะ?”

            “คุณอา พ่อหนูต้องไม่เห็นด้วยแน่ๆ!” เธอมองพยาบาลที่อยู่ด้านข้างด้วยใบหน้าน้อยๆ ที่ตึงเครียดเพื่อขอความช่วยเหลือ พยาบาลที่แสดงอาการยั่วยวนนั้น หลังจากเห็นสายตาเตือนของลั่วจื่อหานแล้ว ก็รีบเก็บของทันที ยิ้มแล้วจากไป

            “พี่สาว พี่ต้องช่วยฉันนะ” อี้เป่ยซียังคงตะโกนตามหลังเธอ ราวกับว่าอี้เป่ยซีในขณะนี้คือเด็กสาวผู้บริสุทธิ์ที่ถูกอาของตัวเองกักขังไว้จริงๆ เธอตัวสั่น ผลักรถไปข้างหน้าต่อ

            อี้เป่ยซีเห็นเธอปิดประตู ส่ายหน้า “ไม่สนุกเลย ทำไมไม่ยั่วต่อไปล่ะ ฉันจะได้เรียนรู้สักครึ่งนึงก็ยังดี”

            “หลานสาวนอนอยู่ตรงนี้ก็เป็นความยั่วยวนแล้ว ยังต้องเรียนอะไรอีก?” เขาเลิกคิ้ว เข้าใกล้อี้เป่ยซี

            “ฉันป่วยอยู่นะ” มือข้างหนึ่งของอี้เป่ยซีผลักอยู่บนหน้าอกของเขา เอ่ยปากอย่างเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย ลั่วจื่อหานจูบปากของเธออย่างระมัดระวัง

            “ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้ป่วย”

            “แต่…อืม…”

            ลิ้นของลั่วจื่อหานกวาดอยู่บนเพดานปากของเธอเป็นครั้งคราว อี้เป่ยซีอดไม่ได้ที่จะสั่นไหวอยู่ใต้ร่างของเขา อาจเป็นเพราะมีไข้ ลั่วจื่อหานรู้สึกว่าร่างที่อยู่ภายใต้เขานั้นร้อน ร้อนจนอุณหภูมิร่างกายของเขาเองก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

            เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นกะทันหันขัดจังหวะทั้งสองคน อี้เป่ยซีผลักเขาออกด้วยความตกใจ ค้อนมองเขา ลั่วจื่อหานช่วยเธอจัดเสื้อผ้าอย่างไม่รีบเร่ง แล้วเดินไปเปิดประตู

            สายตาของเยี่ยฉินหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของอี้เป่ยซีครู่หนึ่ง วางผลไม้ในมือที่โต๊ะชาด้านข้าง “เป่ยซี เธอไม่เป็นไรนะ”

            “เปล่านี่ แค่เมื่อวานใครบางคนใจดีพาฉันไปตากฝน ก็เลยเป็นหวัดนิดหน่อย ไม่มีอะไรร้ายแรง”

            “อืม” เยี่ยฉินนั่งลงข้างเธอ ในขณะนั้นเองไม่รู้ว่าต้องพูดอย่างไร ลั่วจื่อหานอ้างว่าตัวเองจะออกไปจัดการธุระ ก้าวเท้ายาวๆ ออกไปจากห้องคนไข้แล้ว

            อี้เป่ยซีชื่นชมที่เขารู้จักกาลเทศะ ยิ้มมองเยี่ยฉิน “เยี่ยฉิน มีอะไรเหรอ?”

            เธอขยับปาก ราวกับว่าได้ตัดสินใจอะไรที่ยิ่งใหญ่ รวบรวมความกล้า เปลี่ยนหัวข้อสนทนาด้วยความหดหู่เล็กน้อย “เธอคือหลิงซีเหรอ?”

            “เธอรู้ได้ยังไง?”

            “คือว่า เรื่องที่เล่าหลังจากนั้น มันเหมือนกับเรื่องของเธอมาก ฉันก็เลยคิดว่าจะเป็นเธอหรือเปล่า?”

            อี่เป่ยซีรู้สึกว่าไม่มีอะไรต้องปิดบัง พยักหน้า “อืม ฉันเอง”

            “ใช่เธอจริงๆ ด้วย” เธอตื่นเต้นเล็กน้อย “จู่ๆ ก็เหมือนกับได้เจอกับไอดอลของตัวเอง”

            “ก็ไม่หรอก ฉันรู้สึกว่างานของฉันไม่ได้ดึงดูดคนมากขนาดนั้นมั้ง ฝีมือก็ยังต้องปรับปรุง”

            “ก็เพราะว่ามันยังมีข้อบกพร่อง บางจุดถึงทำให้คนประทับใจได้ เป่ยซี เธอเก่งมากเลย”

        เธอยิ้มอย่างถ่อมตัว “เธอก็เลยมาหาฉันเพราะเรื่องนี้เหรอ?”

            เยี่ยฉินพยักหน้า แล้วก็ส่ายหัว “เป่ยซี เธอกับลั่วจื่อหานเป็นอะไรกัน?”

            “ก็เป็นอย่างที่เธอเห็นนั่นแหละ”

            “แล้วมู่ลี่ไป๋ล่ะ เธอวางเขาไว้ที่ตรงไหน เป่ยซี เธอกับเขาก็เป็น…” เยี่ยฉินยังไม่ทันพูดจบ ประตูก็ถูกผลักออก มู่ลี่ไป๋ในชุดขาวดูไร้ความอดทน เขาก้าวเท้ายาวๆ มาหาเยี่ยฉิน มองลงมา

            “เรื่องนี้ดูเหมือนว่าจะไม่เกี่ยวอะไรกับคุณหนูเยี่ยนะ”

            มือของเยี่ยฉินที่กำชายเสื้อนั้นซีดขาวเนื่องจากออกแรง อี้เป่ยซีเงียบ ดวงตาใหญ่โตมองไปมาระหว่างคนสองคน

            “ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณหนูเยี่ยจะสนใจเรื่องของคนอื่นขนาดนี้ ทำไมล่ะ รู้สึกว่าคุณจะใช้ประโยชน์จากคนที่ต่ำต้อยกว่าได้ ก็เลยอยากกลับมางั้นเหรอ?”

            “คุณหนูเยี่ยไม่พูดก็แสดงว่ายอมรับใช่ไหม คุณหนูเยี่ยนี่มีความมั่นใจในตัวเองจังเลยนะ ทำไมคุณถึงคิดว่าผมจะหวั่นไหวกับผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเลยได้อีกล่ะ ตอนนั้นก็แค่หน้ามืดตามัวเท่านั้น แยกไม่ออกว่าอะไรคือโคลนตมอะไรคือทองคำ ตอนนี้คุณหนูเยี่ยก็อย่ามาใส่ใจผมอีกเลย”

        “หรือว่า…” เขาเข้าไปใกล้อีกสองสามก้าว “คุณหนูเยี่ย ต้องการมีข้อแลกเปลี่ยนอะไรกับผม ถ้าอย่างนั้นผมก็พอจะสนใจอยู่บ้าง” พูดจบก็ยิ้มเย้ยหยันเธอ

————

บทที่ 143 เรื่องกวนใจรอบสอง (12)

             รถขับจากชานเมืองเข้าสู่ตัวเมืองช้าๆ อี้เป่ยซีเบิกตากว้าง มองดูรถที่ผ่านไปมาตรงหน้า กุมเสื้อของตัวเองไว้แน่น ราวกับจะหายใจไม่ออกในวินาทีต่อมา ลั่วจื่อหานเห็นท่าทางเธอแบบนี้แล้วปวดใจเล็กน้อย เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไป ร่างกายของอี้เป่ยซีเกิดอาการเกร็ง

            “ลั่ว ลั่วจื่อหาน มัน อัน ตราย”

            “หืม?”

            “อันตราย นาย เร็ว”

            “เป่ยซี เธอพูดกับฉันให้มันดีๆ”

            อี้เป่ยซีกลืนน้ำลาย คำพูดที่เปล่งออกมาติดๆ ขัดๆ เธอขมวดคิ้ว รอบเล่ารอบเล่า ก็ยังคงไม่สามารถพูดได้อย่างไหลลื่น

            “รังแก นาย ฉัน”

            ลั่วจื่อหานหัวเราะ “อืม ฉันรังแกเธอ” เขาเปิดเพลง เสียงดนตรีที่สบายและอบอุ่นดังขึ้นภายในรถที่คับแคบ มันทำให้เส้นประสาทรู้สึกผ่อนคลาย มือของอี้เป่ยซีคลายลงเล็กน้อย แต่สายตายังคงจ้องอยู่เบื้องหน้า

            ลั่วจื่อหานเร่งความเร็วขึ้นอีก อี้เป่ยซีคว้าเข็มขัดนิรภัย ตะโกนด้วยความตกใจ “นาย เร็ว ฉัน”

            “เร็วอีกเหรอ?” พูดจบ ลั่วจื่อหานก็เหยียบคันเร่งอย่างแรง อี้เป่ยซีสงสัยว่าความเร็วแบบนี้ รถคันนี้จะระเบิดหรือเปล่า

            “ฉันหยุด นาย หยุด กลัว”

            “อืม” เขายังคงไม่ลดความเร็ว จู่ๆ อี้เป่ยซีหลับตา หดตัวร้องไห้สะอื้นอยู่บนเก้าอี้

            ลั่วจื่อหานเห็นท่าทางตื่นตระหนกของเธอก็จอดรถข้างทาง อี้เป่ยซีอาศัยจังหวะนี้เปิดประตูรถแล้วพุ่งออกไปอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางสายฝนเพียงลำพัง

            “เป่ยซี!” เสียงรถที่เบรกเอี๊ยดกะทันหันทำให้ทุกอย่างเงียบสงบ สายฝนก็ตกลงมาเงียบๆ กว่าเมื่อครู่ รถผ่านไปด้านข้างอย่างเงียบๆ อี้เป่ยซีคุกเข่าอยู่ด้านหน้ารถ กอดตัวเองแน่น

            อีกแค่นิดเดียว นิดเดียว อี้เป่ยซีกำเสื้อร้องไห้ ลั่วจื่อหานรีบพุ่งไปด้านหลังของเธอ กอดเธอด้วยตัวสั่นเทิ้ม “เป่ยซี ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรแล้ว” เธอกำแขนเสื้อของเขา สั่นไปทั้งตัว

            “ลั่วจื่อหาน”

            “อืม ฉันอยู่นี่”

            “พวกเรากลับไปดีไหม”

            “ได้ พวกเรากลับบ้านกัน”

            ลั่วจื่อหานอุ้มเธอขึ้นมาจากพื้น ก้าวเดินมั่นคง ฝีเท้าส่งเสียงในแต่ละย่างก้าว เขาพาอี้เป่ยซีเข้าไปในรถ เพิ่มอุณหภูมิภายใน ใช้ผ้าขนหนูเช็ดเธออย่างระมัดระวัง อี้เป่ยซีไม่ได้พูดอะไร ปล่อยตัวไปตามการกระทำของเขา ริมฝีปากซีดขาวเล็กน้อย

            เขาพาเธอกลับบ้านอีกครั้ง เมื่อคุณแม่อี้เห็นสภาพสะบักสะบอมของอี้เป่ยซีแล้ว คิ้วก็ขมวดกันแน่น แววตาที่มองลั่วจื่อหานแย่ลงเล็กน้อย

            ลั่วจื่อหานยักไหล่อย่างจนใจ “คุณป้าครับ ผมจะส่งเป่ยซีขึ้นไป”

            อี้เป่ยซีส่ายหัว “ไม่ต้องหรอก นายกลับไปก่อนเถอะ อย่าลืมดื่มน้ำขิง อย่าเป็นหวัดซะล่ะ” เธอกุมมือใหญ่โตของลั่วจื่อหาน “ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก”

            “โอเค คุณป้า ลาก่อนครับ”

            คุณแม่อี้พยักหน้าให้เขา แม้จะอนุญาตกับพฤติกรรมของเขาแต่ก็ลากอี้เป่ยซีมาอยู่ข้างตัวเองทันที “โธ่ เป่ยซีเอ๊ย นี่เขาพาลูกไปทำอะไรมากันแน่?”

            “นั่งรถสายมรณะ” เธอหัวเราะ “แม่คะ หนูอยากไปอาบน้ำก่อน แม่ช่วยอุ่มน้ำขิงให้ลูกสาวสุดที่รักของแม่ได้ไหมคะ?” พูดพลางกระพริบตา คุณแม่อี้มองดูเธอ เมื่อมั่นใจว่าไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ แล้วจึงพยักหน้า เข้าห้องครัวไป

            อี้เป่ยซีกำหมัด ขึ้นชั้นบนเข้าห้องน้ำไป เธอห้อมล้อมตัวเองด้วยน้ำอุ่ม นึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้

            มีเพียงเวลาที่กำลังจะสูญเสียมันไปเท่านั้น จึงจะรู้ว่ามันมีค่าแค่ไหน

            ฉะนั้น ก่อนที่ลู่เยี่ยหวาจะจากไปเขาไม่ได้คิดถึงตัวเองแต่คิดถึงเธองั้นเหรอ? เธอมีความดีอะไรมีความสามารถอะไรกันที่คุ้มค่าแก่ความไว้วางใจจากคนที่สง่างามเช่นนี้ อี้เป่ยซีหัวเราะ ‘ลู่เยี่ยหวา ฉันจะติดตามนายและใช้ชีวิตอย่างสวยงาม ในที่สุดฉันก็เข้าใจความปรารถนาสุดท้ายในสายตาของนายแล้ว’

            เป่ยซี จงใช้ชีวิตต่อไปให้ดี

            เธอส่ายหัว ‘ลู่เยี่ยหวา หวังว่าชาติหน้า นายจะไม่ต้องมาเจอฉันอีก ฉันนี่มันตัวซวยของนายจริงๆ’          ทุกนาทีที่คุณแม่อี้อยู่ชั้นล่างคือความทรมาน กลัวว่าลูกสาวของตัวเองจะทำอะไรโง่ๆ อยู่ชั้นบน เธอยกนาฬิกาขึ้นมาดูแทบจะทุกวินาที สุดท้ายก็ขึ้นชั้นบนไปอย่างหมดความอดทน เคาะประตูแต่ไม่มีคนตอบ เธอก็เคาะประตูห้องน้ำอีกครั้งด้วยความร้อนรน

            “เป่ยซี เป่ยซี ลูกอยู่ข้างในหรือเปล่า?”

            อี้เป่ยซีเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองอาบน้ำนานเกินไปแล้ว ตอบคนที่อยู่หน้าประตู “อยู่ค่ะแม่ หนูจะออกไปแล้ว”

            “อ้อ โอเค งั้นลูก เร็วหน่อย ไม่สิ ช้าหน่อย เฮ้อ แล้วแต่ลูกจะเอายังไงเถอะ”

            อี้เป่ยซีคว้าเสื้อผ้าแล้วหัวเราะ แต่งตัวปล่อยผมแล้วเดินลงไปข้างล่าง เธอโอบเอวคุณแม่อี้ “แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก หนูดีขึ้นเยอะแล้ว”

            “ใครจะรู้ว่าลูกแสดงออกแบบนี้ ในใจจะคิดยังไง เป่ยซี ถ้าลูกยังมีอะไรที่คิดไม่ตกจริงๆ จะต้องบอกแม่นะรู้ไหม แม้ว่าแม่จะช่วยอะไรลูกไม่ได้ ลูกพูดออกมาก็จะสบายใจขึ้นมาบ้าง รู้หรือเปล่า?”

            “ค่า โอเคๆๆหนูรู้แล้ว แม่วางใจเถอะ ถ้าหนูมีอะไรจะบอกคุณแม่คนแรกเลย แบบนี้โอเคไหมคะ”

            คุณแม่อี้จิ้มๆ หน้าผากของอี้เป่ยซี “ลูกน่ำ ทุกครั้งก็รับปากเร็วแบบนี้ ถึงจะไม่พูดกับแม่ พูดกับลั่วจื่อหานก็ได้นะ”

        “อืมๆๆ ต่อไปลั่วจื่อหานก็จะเป็นถังขยะทางอารมณ์ของหนู ทิ้งของที่แย่ๆ ให้เขา ของดีๆ ก็พูดกับแม่ แม่ว่าดีไหมคะ”

            “พอได้แล้ว ดื่มแกงเถอะ”

            “รับทราบ” อี้เป่ยซีดื่มน้ำขิงถ้วยใหญ่รวดเดียวหมด เพราะฝนตกไม่สะดวกที่จะออกไปข้างนอก อี้เป่ยซีจึงอยู่ดูซีรี่ย์โทรทัศน์เป็นเพื่อนคุณแม่อี้ ทั้งสองคนพูดคุยเอะอะกันอยู่หน้าจอโทรทัศน์ สุดท้ายก็ไม่เข้าใจว่าซีรี่ย์เรื่องนี้พูดเกี่ยวกับอะไร

            “ฮูหยินอี้ได้เวลาทำกับข้าวแล้วหรือเปล่า”

            “คุณหนูอี้ ฉันปรนนิบัติเธอมานานขนาดนี้ วันนี้ไม่ใช่เวลาที่ลูกควรตอบแทนหรือ”

            “เอ๋ ฮูหยินอี้ไม่รังเกียจฝีมือทำกับข้าวแย่ๆ ของอีกาน้อยตัวนี้เหรอ?”

            คุณแม่อี้ดื่มน้ำ ราวกับว่าได้ตัดสินใจอะไรที่ยิ่งใหญ่ “แม่จัดการเอง”

            “หนูจะเป็นผู้ช่วย”

            อี้เป่ยซีล้างผักอยู่ข้างๆ คุณแม่อี้มองผักบนเขียงที่ถูกหั่นแล้วอย่างครุ่นคิด “เรียกแม่บ้านก่อนหน้านี้กลับมาเถอะ พอแม่ไปแล้ว ก็ไม่สะดวกดูแลพวกลูกแล้ว ลูกก็ทำกับข้าวไม่เป็น เป่ยเฉินเด็กคนนั้นก็เอาแต่ทำโอที”

            “เมื่อก่อนมีแม่บ้านด้วยเหรอคะ? หนูนึกว่าพี่ชอบอยู่คนเดียวซะอีก ก็เลยไม่ได้จ้างใคร”

            มือของคุณแม่อี้หยุดอยู่บนผักสีเขียว จากนั้นก็หั่นต่อด้วยความชำนาญ ผักที่หั่นแล้วราวกับผ่านการวัดขนาดมาอย่างดี ทั้งแม่นยำและสม่ำเสมอ เธอเอาผักที่หั่นเสร็จแล้ววางไว้อีกทาง ตั้งไฟ เติมน้ำมัน ใส่วัตถุดิบ ทุกขั้นตอนนั้นเรียบง่ายและถูกจัดระเบียบอย่างดี

            “เป่ยซี บางทีแม่ก็คิดว่า ถ้าแม่ไม่ได้เอาลูกกลับมาที่บ้านอี้มันจะเป็นยังไง ลูกจะเป็นเหมือนคนธรรมดาทั่วไป ทำเรื่องธรรมดาเรียบง่ายที่ตัวเองชอบ หรือจะมีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ของตัวเองแล้วลงแรงไปกับมันอย่างมีความสุข แต่ไม่ใช่เป็นแบบนี้ ที่มีหลายอย่างเกิดขึ้นพร้อมกันจนรับมือไม่ทัน”

            “แม่คะ หนูต้องขอบคุณที่แม่พาหนูกลับมาบ้าน ไม่อย่างนั้นหนูก็คงไม่สามารถจะมีความสุขไปกับความรักของทั้งสามบ้านได้หรอก หนูมีความสุขมากจริงๆ แม้จะมีสิ่งรบกวนเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ แต่ว่ารวมๆ แล้วก็เยี่ยมมากนะคะ หนูชอบชีวิตแบบนี้มาก แม่ก็อย่าไปคิดเรื่อง ‘ถ้าหาก’ นั่นอีกเลย”

        “ได้ แม่จะเชื่อเรา ไม่คิดๆ”

————

บทที่ 142 เรื่องกวนใจรอบสอง (11)

             อี้เป่ยซีขังตัวเองอยู่ในห้องยาวนาน เริ่มรวบรวมหลักฐานของตัวเอง คุณแม่อี้กับอี้เป่ยเฉินต่างกลับมาดูเธอเป็นครั้งคราว กลัวว่าเรื่องพวกนี้จะส่งผลกระทบต่อจิตใจของเธอ

            เมื่อเรื่องนี้สะสมมาถึงวันที่สาม อี้เป่ยซีจึงค่อยๆ ปล่อยของที่ตัวเองรวบรวมได้ออกไป

            โดยเริ่มจากเรื่องการคัดลอดบทความก่อน เธอพบที่มาของบทความทั้งหมดของเธอ รวมถึงสถานที่เรียนรู้และชี้แจงให้เห็นทีละอย่าง บางครั้งคุณไม่เคยเห็นว่าเธอใช้มัน ถ้าเช่นนั้นสิ่งนี้ก็เป็นของเธอสิ หรือไม่ก็อาจเคยมีเนื้อหาที่คล้ายคลึงกันเมื่อหลายร้อยปีก่อนก็ได้นะ

            เธอก็ได้หาเวลาที่ตีพิมพ์บทความของตัวเอง รวมถึงเวลาที่ผู้ถูกกล่าวหาตีพิมพ์บทความ

            นี่มันน่าสนใจมากๆ ฉันได้คัดลอกผลงานจากอนาคต ฉันก็ชื่นชมความสามารถของตัวเองมากเหลือเกิน

            เธอยังถ่ายภาพหน้าจอจากบทสนทนากับคนจำนวนหนึ่ง

            แบบนี้พอจะทำให้พวกคุณเข้าใจได้บ้างหรือยังว่าใครพูดจาเหลวไหลกันแน่…

            จากนั้นก็ปิดคอมพิวเตอร์โดยไม่พูดจาสักคำ ล้มตัวลงบนเตียงแล้วเข้าสู่ความฝัน

            เรื่องแบบนี้มันเหนื่อยเกินไปแล้ว ก่อนหน้านี้ทำไมถึงไม่รู้เลยว่าตัวเองเขียนอะไรมากมายขนาดนั้น เธอส่ายหัว กอดหมอนของตัวเองแล้วผล็อยหลับไป

            เธอบังคับตัวเองว่าอย่าไปใส่ใจอีก ให้แก้ไขสิ่งที่ตัวเองเขียนก่อนหน้านี้อย่างสบายใจ สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะส่งให้กับบรรณาธิการทั้งหมด ครั้งเดียวก็น่าจะผ่านล่ะมั้ง เธอคิด แต่ทำอย่างก็ยิ้มไม่ออก เอาเถอะต้องพูดว่าเรื่องนี้มันทำให้ลำบากใจจริงๆ

            เธอลบมันซ้ำแล้วซ้ำอีก ทิ้งชิ้นงานไปแล้วก็หยิบมันขึ้นมาใหม่อีก ถูกคนปฏิเสธอย่างต่อเนื่องแบบนี้ ถ้าบอกว่าไม่เสียใจ เธอเองก็ยังไม่เชื่อ แต่ว่าทำไมจู่ๆ ถึงเกิดเรื่องแบบนี้ได้ล่ะ อีกอย่างยังกัดเพลงใหม่ของเธอไม่ปล่อยด้วย มันมีปัญหาตรงไหนกันนะ

            หรือว่าจะเป็นฝีมือคนของเฟิงอู่? เธอคงไม่มีอำนาจขนาดนี้ งั้นจะเป็นใครได้ล่ะ คนที่ไม่ต้องการเห็นเธอราบรื่นที่สุด

            เธออยู่ในวงการนี้ ทำตัวโดดเด่นน้อยที่สุดจนไม่รู้จะน้อยอย่างไรแล้ว นับประสาอะไรที่จะไปผิดใจกับคนอื่นล่ะ มันคือความเกลียดชังในชีวิตจริงต่างหาก

            ไม่ ไม่จริงมั้ง แต่ว่าคนพวกนั้นที่เกลียดเธอไม่น่าจะรู้ว่าเธอยังมีโลกเสมือนอยู่ในวงการนี้นี่นา

            เธอส่ายหน้า ช่างเถอะ คิดว่าก็จะสามารถผ่านเรื่องนี้ไปได้ ต่อไปเธอก็ระวังตัวหน่อยก็แล้วกัน

            ขณะที่อี้เป่ยซีเปิดดูหน้าเว็บอีกครั้ง ก็พบว่าเรื่องการคัดลอกของหลิงซีไม่ได้เป็นประเด็นร้อนอีกต่อไปแล้ว แต่มีเรื่องวุ่นวายใหม่เข้ามาแทนที่

            พวกคุณเอาจินตนาการมากมายขนาดนี้มาจากที่ไหนกัน อี้เป่ยซีรู้สึกว่ามีบาดแผลจากความหดหู่อยู่ที่หน้าอกของตัวเอง คิดๆ ดูแล้วก็ช่างมันเถอะ มันเป็นเพียงข้อกล่าวหวเลื่อนลอยเท่านั้น พวกเขาก็หาหลักฐานอะไรไม่ได้ เธอจะเก็บเอามาใส่ใจทำไม

            ในขณะที่เธอนึกว่าจะสงบได้แล้ว จู่ๆ ก็มีเพื่อนสนิทในวงการที่โผล่มาป้ายยาให้กับทุกคน

            ใช่สิ เธอเขียนเก่ง แค่มีพรสวรรค์นิดหน่อยแล้วยังไงเหรอ ก็ยังเป็นคนที่นิสัยห่วยๆ คนหนึ่ง

            คนที่เรียกตัวเองว่า หนึ่งสิบสามได้ตัดบันทึกการสนทนาของหลิงซีกับคนอื่นๆ ออกมา แล้วใส่เรื่องราวของอี้เป่ยซีลงไป

            คนนี้รู้เรื่องของเธอได้อย่างไร มือของอี้เป่ยซีสั่นเล็กน้อย เม้าส์ไหลลื่นลงใต้โต๊ะทันทีตามมือของเธอ นี่เป็นฝีมือใครกันแน่!

            เธออ่านาข้อกล่าวหาบนเว็บ ดวงตาแดงก่ำอย่างช่วยไม่ได้

            ใช่ มันเป็นความผิดของเธอเอง เป็นความผิดของเธอทั้งหมดโอเคไหม พวกเธอไม่ต้องพูดอีกแล้ว

            เพราะเธออี้เป่ยซีทำให้ลู่เยี่ยหวาตาย เธอทำให้เขาตาย พวกเธอพอใจกันแล้วสินะ

            อย่าพูดอีกเลย อย่าพูดอีกเลย

            “อย่าพูดอีกเลย” อี้เป่ยซีคำรามออกมา ทิ้งทุกอย่างบนโต๊ะลงกับพื้น

            “เป็นเพราะฉัน ฉะนั้นทั้งชีวิตนี้ของฉันต้องเป็นเหมือนเขาเท่านั้น มีแค่ขาวดำใช่ไหม เหมือนกับนักบวช ทำอะไรก็ไม่ได้ ห้ามหัวเราะ ห้ามมีความสุข ห้ามดีใจ ต้องใช้ชีวิตอยู่ในความผิดทุกวัน ต้องถูกทุกคนด่าทอ”

            “พวกเธอจะเอายังไงกันแน่ จะเอายังไงกันแน่นะ” อี้เป่ยซีร่วงลงมาจากเกาอี้ ราวกับได้สูญเสียวิญญาณไป มองดูข้าวของที่ระเกะระกะบนพื้น แม้จะมีคนเดินมาข้างหลังเธอก็ยังไม่รู้ตัว

            “เป่ยซี” อี้เป่ยซีได้ยินเสียง พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเขาทันที สะอื้นไม่หยุด

            “ลั่วจื่อหาน ลั่วจื่อหาน นี่ฉันมัน…”

            “ไม่ใช่เป่ยซี พวกเขาไม่รู้ว่าอะไรคือความจริงๆ เธอจะต้องมีความสุข เพราะว่านี่คือความปรารถนาทั้งหมดของลู่เยี่ยหวา เธออย่าปล่อยให้พวกเขามีผลกระทบสิเป่ยซี”

            “แต่ว่า ลั่วจื่อหาน ฉันทรมานจริงๆ นะ เวลาที่ฉันนึกถึงเขากับฉัน”

            แขนของลั่วจื่อหานกอดแน่น “เป่ยซีร้องเถอะ ร้องออกมา ทรมานก็ร้องออกมา ฉันอยู่นี่ ฉันอยู่นี่”

            ได้ยินดังนี้ อี้เป่ยซีก็ปล่อยโฮอย่างควบคุมไม่ได้ ลั่วจื่อหานก็กอดเธอกึ่งคุกเข่าอยู่แบบนี้ จนกระทั่งคนในอ้อมแขนร้องไห้จนไม่มีเสียงแล้ว ก็ค่อยๆ ผล็อยหลับไป

            เขาอุ้มเธอขึ้นมาจากพื้น วางลงบนเตียง ใช้ผ้าขนหนูเปียกเช็ดใบหน้าของเธออย่างระมัดระวัง

            “เป่ยซี ตอนนี้เธอเดินออกมาได้แล้ว อย่าถูกดึงกลับเข้าไปอีกสิ โอเคไหม?” เขาจูบหน้าผากของเธอ ห่มผ้าให้เธออย่างดี ลุกขึ้นจากไป

            ผู้คนยังคงถกเถียงกันเรื่องนี้ อี้เป่ยซีไม่มีกะใจไปที่จะไปคิดถึงเรื่องนี้อีก ร่างกายเธอไม่มีพลังเลย การเดินก็ยังล่องลอย บางทีเธอนั่งอยู่บนโซฟาคนเดียว เหม่อมองนอกหน้าต่างเพียงลำพัง คุณแม่อี้คอยอยู่ข้างๆ เธอไม่ห่าง กลัวว่าอี้เป่ยซีจะเกิดเรื่องอะไรอีก

            ฝนเริ่มตกแล้ว เวลาเพิ่งจะบ่ายสองด้านนอกก็มืดแล้ว ลั่วจื่อหานฝ่าฝนมายังจิ่นหยวน เปิดพรวดประตูบ้านของอี้เป่ยซี

            “คุณป้าครับ เป่ยซีอยู่ไหม?” คุณแม่อี้ชี้ไปยังห้องรับแขก เขามองตาม ก็เห็นอี้เป่ยซีถือแอ๊บเปิ้ลและเหม่อมองมัน เขาค่อยๆ เดินเข้าไปทีละก้าวสองก้าว

            “เป่ยซี”

            แอ๊บเปิ้ลของเธอร่วงหลุดจากมือทันใด ลั่วจื่อหานรับไว้อย่างรวดเร็วแล้ววางลงบนโต๊ะน้ำชา นั่งลงข้างเธอ

            “เป่ยซี คิดอะไรอยู่?”

            “ฉันก็ไม่รู้ แค่รู้สึกว่าเบื่อมาก” มือของคุณแม่อี้ขยับ ขึ้นชั้นบนไปเงียบๆ ปล่อยให้พวกเขาอยู่กับตามลำพัง

            “หรือรู้สึกว่าถ้าขังตัวเองแล้วจะดีขึ้นงั้นเหรอ?”

            “ฉันเปล่า ฉันแค่ไม่อยากคิด” อี้เป่ยซียังคงนั่งเหม่อ ไม่มีสีสันใดๆ ในแววตา คำพูดเมื่อครู่ก็เหมือนกับว่าไม่ได้ออกมาจากปากของเธอ

            “ฉันพาเธอออกไปเดินเล่นไหม?”

            “ไม่!” เธอหันขวับไปหาลั่วจื่อหาน “ไม่ออกไป ไม่ออกไป ฉันไม่อยากออกไป ลั่วจื่อหานนายอย่าลากฉัน ลั่วจื่อหาน”

            ลั่วจื่อหานอุ้มเธอขึ้นมาโดยไม่ปล่อยให้อธิบายใดๆ อี้เป่ยซีดิ้นรนในอ้อมแขนของเขาตลอดเวลา ทั้งสองคนตากฝนหนัก เขาแข็งใจยัดเธอเข้าไปในรถทันที

            “ฉันพาเธอออกไปนั่งรถเล่น”

        “ฉันไม่อยากออกไป ไม่อยากจริงๆ ฉันอยากอยู่บ้านน่ะลั่วจื่อหาน นายปล่อยให้ฉันกลับไปได้หรือเปล่า” เธอคว้าแขนเสื้อของเขาพร้อมร้องขอ ลั่วจื่อหานว้าวุ่นใจแต่ก็ยังสตาร์ทรถ รถหายไปในม่านฝนอย่างรวดเร็ว

————

บทที่ 141 เรื่องกวนใจรอบสอง (10)

             อี้เป่ยซีกลับถึงบ้าน ข้างในไม่มีใครเลย ดื่มไปหนึ่งแก้วก็กลับไปที่ห้องของตัวเอง อี้เป่ยซีล้มตัวลงบนเตียง ความง่วงค่อยๆ เข้าจู่โจมเธอ พลิกตัวกอดผ้าห่มแล้วผล็อยหลับไปด้วยความซึมกะทือแล้ว

            หลังจากลั่วจื่อหานออกไปจากจิ่นหยวนแล้วก็ขับรถกลับไปที่บริษัทเพื่อเริ่มจัดการเรื่องงานทันที เมื่อมองดูวางแผนที่เต็มไปด้วยตัวอักษรสีดำแล้วก็หงุดหงิดใจ นวดคลึงคิ้วอย่างแรง

            ทำไมมักจะมีสังหรณ์ใจไม่ดีเลย เป่ยซี…

            เขาเพิ่งจะแตะโทรศัพท์มือถือ มันก็เริ่มสั่น ลั่วจื่อหานมองดูชื่อของสายเรียกเข้า กดปุ่มรับสายอย่างเกียจคร้าน “มีอะไรก็รีบพูด”

            “เอ๊ะ ทัศนคติแย่จังเลย งั้นฉันก็ไม่บอกนายเรื่องของเป่ยซีแล้ว”

            “เซี่ยเช่อ นายรีบบอกเขาเถอะ” ราวกับว่าหลานฉือเซวียนอยู่ข้างๆ เขา กระตุ้นอย่างอดไม่ได้ ลั่วจื่อหานขมวดคิ้ว

            “มีเรื่องอะไร”

            เซี่ยเช่อพูดอย่างเชื่องช้า “อา นายรู้สินะว่าเป่ยซีก็คือหลิงซี วันนี้ถูกคนกล่าวหาว่าละเมิดสิขสิทธิ์ เหมือนกับว่ามีหลายคนไม่พอใจมาก น่าจะมีคนทำอะไรอยู่เบื้องหลัง ก็แค่รู้สึกว่านายควรจะทำอะไรสักอย่างหรือเปล่า”

            “พูดให้ชัดหน่อย”

            “ยังไม่ชัดอีกเหรอ ฉันพูดชัดมากแล้วนะ งั้นนายก็ไปหาในเน็ตเองก็แล้วกัน แค่นี้แหละฉันจะวางแล้ว อ่อ จริงสิอีกเรื่อง เพลงที่นายอยากจะเพลิดเพลินคนเดียวก็ถูกปล่อยออกมาเหมือนกัน”

            ลั่วจื่อหานกำโทรศัพท์มือถือแน่น “โอเค ฉันรู้แล้ว”

            เขาเอาเอกสารวางไว้อีกทาง เปิดหน้าเว็บขึ้นมา เมื่อเห็นลิสต์แล้วในใจก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย แม้เธอจะไม่มีชื่อเสียงมากในวงการ แต่ว่าเมื่อเหตุการณ์แบบนี้แล้วก็ไม่ใช่สิ่งที่จะถูกดันขึ้นมาอยู่บนลิสต์ได้ จะเป็นไปได้ก็เพียงข้อถกเถียงขนาดเล็กเท่านั้น มันจะกลายเป็นข้อโต้แย้งขนาดใหญ่แบบนี้ได้อย่างไร

            เขาสงสัยแต่ก็ยังกดเข้าไปแล้ว

            ‘เรื่องราวดุเดือดของหลิงซีที่ไม่มีใครรู้’

            เขาหัวเราะเย็นชา กวาดตามองเรื่องเหลวไหลยาวเหยียด

        เล่าว่าอี้เป่ยซีเป็นเด็กสาวที่มาจากครอบครัวยากจนที่มีความทะเยอทะยาน อยากยกระดับตัวเอง โดยเล่าว่ามีคนเขียนทุกอย่างให้เธอ อีกทั้งยังบอกอีกว่าผลงานชิ้นนี้ลอกเลียนแบบมาจากสิ่งนั้นสิ่งนี้

            เรื่องไร้สาระทั้งนั้น

            เขาเลื่อนเม้าส์ เห็นการรังแกของชาวเน็ตชุดใหญ่ก็ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะเสียงดัง

            พวกแกจะมากล่าวหาคนที่เขาปกป้องสุดชีวิตแบบนี้ไม่ได้นะ ทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้จักเธอเลย ก็มาบอกว่าตัวเองเข้าใจเป็นอย่างดีและมองเห็นความจริงแล้ว น่าตลก น่าตลก

            เขาเห็นว่าเพลงนั้นที่อี้เป่ยซีเพิ่งเขียนได้กลายเป็นจานระบายสีไปแล้ว ในใจสั่นเทิ้ม ‘อี้เป่ยซีเอ๋ย เธอเห็นอะไรพวกนี้หรือยังนะ’

            อี้เป่ยซีถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือ เธอลูบหัวที่ยุ่งเหยิง “ฮัลโหล”

            “หลิงซีแกมันคนเลว รังแกเทพบุตรของฉันยังไม่พอ ยังก๊อปผลงานใหญ่ๆ อีกตั้งเยอะ คนอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรอยู่บนโลกใบนี้”

            “หา?”

            “แกล้งโง่อะไรล่ะ เธอมันน่าสมเพศ เธอนึกว่าการที่ให้คนอื่นเขียนคำสละสวยให้เธอไม่กี่คำแล้วเต่าทองจะมาติดเบ็ดงั้นเหรอ เธอฝันไปเถอะ ฉันจะบอกให้นะ คนเลว…” อี้เป่ยซีไม่รอเธอพูดจบก็วางหูไปแล้ว จากนั้นโทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงอย่างบ้าคลั่ง สายแล้วสายเล่า

            เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมถึงบอกว่าเธอคัดลอกผลงานล่ะ แล้วพวกเขามีเบอร์โทรศัพท์มือถือของเธอได้อย่างไร

            นี่มันเรื่องอะไรกัน ตอนแรกคิดจะโทรไปถามพี่ชาย แต่เมื่อเห็นโทรศัพท์ที่ส่งเสียงร้องตลอดเวลา ก็เดินไปหน้าคอมพิวเตอร์ เปิดโปรแกรมแชทขึ้นมา ทั้งหมดล้วนมีแต่คนที่ไม่รู้จักส่งข้อความมาด่าทอเธอ ตัวเลขสีแดงสดราวกับว่าจะระเบิดออกมา

            มือที่จับเม้าส์ของเธอสั่น เห็นข้อความส่งมาจากรูปโปรไฟล์ที่คุ้นเคย

            “ยกเลิกการร่วมงาน”

            ทำไมจะต้องยกเลิกด้วย เธอไม่ได้ทำอะไรเลยนี่นา เธอลงแรงไปมากให้กับหนังสือเล่มนี้ ทำไมถึงบอกยกเลิกก็ยกเลิกล่ะ

            ไม่ได้ อี้เป่ยซีอย่างเธอไม่เห็นด้วย แม้จะถูกต่อต้านเธอก็ต้องการเหตุผล เมื่อได้รับเนื้อหาจากอีกฝ่ายแล้ว อี้เป่ยซีหลับตาด้วยความหนักอึ้งเล็กน้อย

            เมื่อก่อนก็มีคนถูกคัดลอก ตอนนั้นก็วุ่นวายมากพอแล้ว ตอนนี้มาเจอกับตัวเองก็รู้สึกว่ามันมากเกินไป สิ่งที่เกิดขึ้นคราวนั้นเป็นเหมือนแค่การเปิดฉากเท่านั้น

            แต่ว่าเธอไม่เคยคัดลอกนี่นา เธอเบะปากด้วยความน้อยใจเล็กน้อย มองดูหลักฐานนานาชนิดที่พวกเขางัดออกมาอย่างเหม่อลอย มองดูคนที่เคยชื่นชมเธอกลับกลายเป็นคนที่รุนแรงที่สุด ถือขวานคอยฟาดฟันเธอ

            ช่างเถอะ แต่ยังมีความรู้สึกเสียใจอยู่เลย รู้สึกเหมือนถูกแทงข้างหลังอย่างไรอย่างนั้น

            เธออ่านอีกสองสามรอบแล้วกดปุ่มรีเฟรช ทันใดนั้นก็เห็นความเห็นของมู่ไป๋

            “ผมเชื่อใจเขา หลิงซีเป็นเด็กสาวที่สง่างามและมีชีวิตชีวามาก” อี้เป่ยซีอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื้นตัน แต่เมื่อเห็นความคิดเห็นด้านล่าง หัวใจก็เย็นชา

            “สงสารเทพบุตรจังเลย ตัวเองต้องมาเจอเรื่องที่ไม่มีความสุขเพราะช่วยเพื่อนในวงการล้างมนทิน เทพบุตรฉันรักคุณ แต่หลิงซีเขาไม่คู่ควร”

            “เทพบุตรอย่าเข้ามายุ่งกับเรื่องแบบนี้เลย เรื่องของหลิงซีทั้งนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับคุณเลย”

            อี้เป่ยซีหัวเราะเยาะ แต่กลับทำอะไรไม่ถูก พื้นที่แสดงคววามคิดเห็นของเธออยู่ในมือของศัตรูแล้ว ทั้งคนที่รู้จักและไม่รู้จัก ทั้งที่อยู่ในวงการและไม่ได้อยู่ในวงการ ทุกคนต่างพุ่งเป้าหอกแห่งคุณธรรมไปที่เธอ

            อีกทั้งยังทำให้เธอดังใหญ่แล้ว ต้องขอบคุณพวกเขาจริงๆ

            เธอครุ่นคิดแล้วแก้ไขย่อหน้า สิ่งที่ควรพูดล้วนอยู่ในหลักฐานของพวกเขาแล้ว ‘พวกเธอคอยดูเถอะ จริงสิอีกอย่าง ถ้าจานระบายสีพวกนั้นเป็นที่ระบายจริงๆ ล่ะก็ ฉันจะรวบรวมวรรณกรรมทุกคำเป็นคำเดียวกันก็ได้ อยากดูไหมล่ะ’ เธอยิ้มยิงฟัน

            เธอปิดคอมพิวเตอร์ทันที โทรศัพท์มือถือยังคงส่งเสียงเธอจึงปิดมันด้วยความรำคาญแล้ว ตอนนี้โลกสะอาดแล้วสินะ

            เสียงตึงตังดังมาจากข้างนอก อี้เป่ยซีหันไป เห็นอี้เป่ยเฉินเหงื่อออกเต็มหน้าผาก

            “เสี่ยวซี”

            “พี่ เป็นอะไรไป ทำไมพี่ถึงรีบร้อนขนาดนั้น”

            เธอทำลมหายใจให้เป็นปกติ “เธอไม่เป็นไรนะ”

            “ไม่เป็นไร มีแต่เรื่องไร้สาระ อ่อจริงสิ พี่ให้ฉันยืมมือถือหน่อยได้ไหม ตอนนี้ฉันไม่สะดวกเปิดมือถือ”

            “อืม ได้” เขายื่นโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้เธอทันทีโดยปราศจากความลังเล อี้เป่ยซีกดหมายเลขหนึ่งอย่างรวดเร็ว แล้วกดโทรออก

            “สวัสดีค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียก…” ซ้ำอยู่แบบนี้หลายรอบ จากนั้นคนฝั่งนั้นจึงได้รับหมายเลขที่อี้เป่ยซีโทรไป

            “ลั่วจื่อหาน” เมื่อได้ยินชื่อของเขา ดวงตาของอี้เป่ยเฉินหดตัวลงทันที ค่อยๆ ถอยออกไปจากห้องของเธอ

            “เป่ยซี เธอไม่เป็นไรนะ”

            “ฉันไม่เป็นไร ลั่วจื่อหาน นายก็เห็นหมดแล้วใช่ไหม นายอย่าโมโหเลยนะ เรื่องพวกนี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”

            “อืม โอเค”

            “นายไม่ต้องเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้โอเคไหม? ให้ฉันจัดการเอง”

            ทางนั้นไม่ได้ตอบเธออยู่นาน อี้เป่ยซีกำชายเสื้อ รอคอยคำตอบ

            “ได้ ถ้าเธอต้องการอะไรอย่าลืมมาหาฉัน”

            “อืม ฉันรู้แล้ว นายดีจัง”

        ลั่วจื่อหานเก็บโทรศัพท์ มองออกไปนอกหน้าต่าง เรื่องนี้เขาจะไม่ยุ่ง แต่ว่าเขาจะไม่ยอมให้เป่ยซีต่อสู้กับคนนั้นตามลำพังแน่นอน

————

บทที่ 140 เรื่องกวนใจรอบสอง (9)

             “ที่นี่สวยจังเลย” อี้เป่ยซีอดไม่ได้ที่จะเงยหน้า ดวงดาวเป็นประกาย และมีกลิ่นหอมที่ใต้เท้า

            ลั่วจื่อหานจูงมือของเธอ “ที่นี่เป็นจุดที่ใกล้ทางช้างเผือกที่สุดของทั้งเมือง C ตำนานบอกว่ามีคู่รักได้เสียงของหนุ่มเลี้ยงวัวกับสาวทอผ้าคุยกันตอนกลางคืนด้วย”

            “หา จริงเหรอ ฉันก็อยากได้ยิน”

            “โอเค พวกเราไปกินข้าวก่อน”

            อาหารในร้านอาหารก็มีลักษณะเฉพาะของตัวเอง ไม่มีรสชาติของเครื่องปรุงรส ราวกับว่ามันคือรสชาติดั้งเดิมในตัวอาหารเอง ฝีมือการทำอาหารเป็นเพียงองค์ประกอบที่เสริมให้เด่นขึ้นเท่านั้น อาหารต่างหากที่เป็นตัวละครหลัก แต่ละคำที่กลืนลงไปล้วนสดใหม่และเป็นธรรมชาติ ราวกับคุณได้ที่บ้านเกิดของเขาจริงๆ เขาใช้ตัวเองเพื่อเล่าเรื่องราวของตัวเองให้กับคุณ

            “อร่อยมากๆ เลย” อี้เป่ยซีลูบท้องตัวเองอย่างพึงพอใจ มองไปรอบๆ การตกแต่งของโรงแรมนั้นสมบูรณ์แต่ไม่ขาดรายละเอียด แสงไฟกระพริบเหมือนทางช้างเผือกที่ไหลผ่านที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณและเวมทนตร์

            “นั่นมันอะไรน่ะ” เธอมองดูทางช้างเผือกสีทองค่อยๆ ปรากฏสีเงินบางๆ ทั้งอ่อนแอและแข็งแกร่ง ลอยกลิ้งไปมา ราวกับว่ามันจะร่วงลงมาเมื่อไรก็ได้ และในวินาทีต่อมาสีเงินเล็กๆ นั้นก็ร่วงลงมาจริงๆ มันร่วงลงมาอยู่ในมือของอี้เป่ยซีพอดี

            มันคือสร้อยคอสีเงินเส้นหนึ่ง ประดับด้วยดวงดาวระยิบระยับเป็นที่สุด และเพราะว่าดาวดวงนี้ตกลงมา ทางช้างเผือกสีทองบนท้องฟ้าจึงดูธรรมดาอย่างช่วยไม่ได้

            “นี่คือ”

            ลั่วจื่อหานเดินเข้ามาหาเธอ สวมสร้อยคอให้เธอ จูบหลังคอของเธอแผ่วเบา จากนั้นก็จูงมือของเธอกลับไปยังที่ๆ พวกเขามาก่อนหน้านี้

            อี้เป่ยซีรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองถูกห่วงสีขาวบางๆ พันรอบตัวไว้ ทั้งลึกลับและเหมือนฝัน เธออดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกมาแต่จับต้องอะไรไม่ได้เลย ทันใดนั้นเองก็มีแสงสีเงินพุ่งพรวดขึ้นไปยังท้องฟ้า ราวกับเพียงแค่ออกคำสั่ง ทะเลแห่งดอกไม้ก็บานสะพรั่งบนนภา สีทั้งหมดรวมตัวเป็นรูปร่าง ตัวอักษรทรงกลมแสดงให้เห็นถึงความปรารถนาของทั้งสองคน

            อี้เป่ยซี ฉันชอบเธอ

            ลั่วจื่อหาน ฉันก็ชอบนาย

            จู่ๆ ลั่วจื่อหานก็ร้องเพลงข้างหูเธอ

            เธออดไม่ได้ที่จะกอดเขาแน่น เมื่อฟังเพลงที่เขาร้องข้างหูตัวเองจนจบแล้ว เธอจึงปล่อยเขา จูบริมฝีปากเขาทั้งน้ำตา

            ลั่วจื่อหานก็กอดเธอแน่น ค่อยๆ ดูดดื่มความหวานในปากของเธอ จนกระทั่งทั้งสองคนหายใจลำบากเล็กน้อย อี้เป่ยซีจึงซบอยู่บนหน้าอกของเขา ฟังเขาพูดเสียงเบา “เป่ยซี ฉันชอบเธอ”

            “ฉันก็เหมือนกันลั่วจื่อหาน ฉันชอบนายมากๆ”

            ลั่วจื่อหานกุมใบหน้าของเธอ จูบด้วยความเร่าร้อน มือล้วงเข้าไปในเสื้อผ้าของเธอลูบไล้อยู่บนผิวที่เรียบรื่น อี้เป่ยซีอดไม่ได้ร้องครางเล็กน้อย เขายิ่งออกแรงมากกว่าเดิม แทบรอไม่ไหวที่จะเอาเธอเข้ามาในร่างกายของตัวเอง

            อี้เป่ยซีรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงทีละน้อยของเขา ทั้งภายในใจและร่างกายของเธอก็รู้สึกรุ่มร้อน ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังจะกลับเข้าสู่ร่างกายของตัวเอง เส้นประสาททั้งหมดต่างโห่ร้องอยู่ในช่วงเวลานี้

            “เป่ยซี” ลั่วจื่อหานหายใจรดข้างลำคอของเธอ เธอกัดคอของลั่วจื่อหานแผ่วเบา กระแสไฟฟ้าแพร่กระจายไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว เขายิ่งออกแรงมากกว่าเดิม

            “ลั่วจื่อหาน นายรัดฉันอยู่น่ะ”

            เขาผ่อนคลาย อี้เป่ยซีพุ่งไปที่ร่างของเขา ทำให้ลั่วจื่อหานตุปัดตุเป๋ ร่างกายที่ประคองได้อย่างยากลำบากถูกอี้เป่ยซีทำให้ล้มลงไปกับพื้นแล้ว

            เธอทับอยู่บนตัวเขา จูบเขาอย่างรุนแรง มือยังคงสัมผัสหานน้อยอย่างไม่ชำนิชำนาญ

            “เป่ยซี”

            “อืม ลั่วจื่อหาน” เธอยิ้มพร้อมมองเขา บนตัวเธอมีความเปล่งปลั่งที่ทำให้คนละสายตาไม่ได้ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน “พวกเรากลับห้องกันดีไหม”

            ลั่วจื่อหานตอบว่าอือเบาๆ จัดเสื้อผ้าของอี้เป่ยซีสบายๆ อุ้มเธอขึ้นมาในอ้อมกอดของตัวเอง เมื่อถึงห้องวีไอพีชั้นบนสุดแล้ว เพิ่งจะเข้าห้องไปก็ผลักเธอไปที่หลังประตูอย่างห้ามใจไว้ไม่ไหว

            “เมื่อกี้ยังสบายๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?” อี้เป่ยซียิ้มเป่ยให้กับคอของเขา ลั่วจื่อหานก็หัวเราะแล้วจูบริมฝีปากของเธอ วินาทีต่อมาอี้เป่ยซีรู้สึกว่าโลกทั้งใบหมุนคว้าง ตอนนี้เธอถูกโยนไปบนเตียงแล้ว จากนั้นลั่วจื่อหานก็ทับอยู่บนตัว

            เขาจูบแก้ม ลำคอและไหปลาร้าของเธออย่างอ่อนโยน ยื่นสองมือเข้าไปในชายกระโปรงของเธอ ทุกการเคลื่อนไหวต่างทำให้อี้เป่ยซีสั่นสะท้านจากขั้วหัวใจ

            “ลั่ว ลั่วจื่อหาน เบา เบาหน่อย” ดวงตาของอี้เป่ยซีมีน้ำตาเป็นประกายเนื่องด้วยอารมณ์ตื่นเต้น ลำคอของลั่วจื่อหานขยับเขยื้อน พยักหน้า ขณะที่เคลื่อนกายเข้าไปข้างในนั้น อี้เป่ยซียังคงส่งเสียงอู้อี้ร้องด้วยความเจ็บปวด

            ลั่วจื่อหานรอจนคนที่อยู่ด้านล่างค่อยๆ ปรับตัวได้แล้ว ความอ่อนโยนก่อนหน้านี้ได้กลายเป็นพายุในทันใด ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังกลืนกินกันอยู่นั้น อี้เป่ยซีเกาะไหล่ของเขาไว้แน่น เสียงที่อ่อนโยนและชัดเจนดังดุเดือดออกมาจากลำคอโดยไม่รู้ตัว บ้าคลั่งทั้งคืน

            วันรุ่งขึ้นอี้เป่ยซีลืมตาก็เห็นลั่วจื่อหานนอนเท้าศีรษะอยู่ข้างเธอ รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าของตัวเองทันที ทั้งอายทั้งโกรธ

            “มีตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า” เสียงที่ทุ้มต่ำดังอยู่เหนือศีรษะ อี้เป่ยซีอดไม่ได้ที่จะเบะปาก

            ‘ตรงไหนก็ไม่สบายทั้งนั้นแหละ’ เธอนึกว่าความบ้าคลั่งที่ลั่วจื่อหานกระทำต่อเธอเมื่อวาน ก็กัดฟันกันเสียงดังกรอด

            ทำไมเธอถึงเหนื่อยขนาดนี้ แต่ลั่วจื่อหานไม่เป็นอะไรเลย

            “พวกเราไปกินข้าวเช้ากัน”

            “ไม่อยากลุก”

            “อืม ก็ได้” ลั่วจื่อหานมุดเข้าไปในผ้าห่มเหมือนกับเธอ จูบริมฝีปากของเธอที่แดงเล็กน้อย “งั้นเรามาทำเรื่องที่มีความหมายกันอีกดีกว่า”

            “นาย อืม…”

            เมื่ออี้เป่ยซีตื่นขึ้นมารอบที่สองก็เที่ยงพอดี ลั่วจื่อหานยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง ครั้งนี้เธอฉลาดพอที่จะคว้าเสื้อผ้าข้างกาย แต่กลับเจ็บปวดไปทั้งตัว และมือก็แข็งทื่ออยู่ตรงนั้น

            ลั่วจื่อหานรับเสื้อผ้าในมือของเธอมา อาสาช่วยเธอสวมเสื้อ ทั้งสองคนยังคงนัวเนียกันเนิ่นนานจึงจะแต่งตัวอย่างเรียบร้อย

            อี้เป่ยซีอยู่ในห้องน้ำมองดูร่องรอยบนคอของตัวเอง เปิดกระดุมออกเม็ดหนึ่งและเห็นว่ากระดูกไหปลาร้าก็ถูกปกคลุมไปด้วยรอยฟกช้ำ ‘ลั่วจื่อหานจะต้องเป็นหมาบ้าแน่ๆ ทำไมทั้งกัดคนและทั้งหมกมุ่นแบบนี้’ เธอดึงๆ เสื้อ มองดูร่องรอยที่ปกคลุมร่างกายตัวเอง

            ออกจากบ้านก็ไม่สนใจลั่วจื่อหาน เธอต้องการจะเปิดประตูออกไป

            “เป่ยซี” ปากของเขาแนบชิดกับหูของอี้เป่ยซี “ฉันอุ้มเธอดีไหม”

            อี้เป่ยซีต้องการจะเอ่ยปากปฏิเสธ สุดท้ายครุ่นคิดแล้วก็พยักหน้า ลั่วจื่อหานอุ้มเธอไปยังห้องร้านอาหาร ปล่อยให้เขาป้อนข้าว และปล่อยให้เขายัดตัวเองเข้าไปในรถ

            “คิดจะไปไหน?”

            “กลับบ้าน” เสียงของอี้เป่ยซียังคงหมดแรงเล็กน้อย ลั่วจื่อหานพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร และส่งเธอกลับบ้านอี้

            ก่อนจะจากไป เขาคว้าข้อมือของอี้เป่ยซีเอาไว้ “เป่ยซี แต่งงานกับฉันเถอะ”

            “พวกเรา ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ?”

            “ไม่เร็ว” เขาส่ายหน้า “ต่อไปเวลาที่ฉันกลับมาบ้านฉันก็อยากเห็นเธอ ฉันอยากกอดเธอตอนเข้านอน ฉันอยากตื่นเช้าแล้วเห็นเธอเป็นคนแรก เป่ยซี แต่กับฉันเถอะ หืม?”

            “ฉัน คือว่า ไม่ใช่อายุยี่สิบ…”

            “พวกเราหมั้นกันก่อน”

        “คือว่าฉันเหมือนกับได้ยินคุณแม่อี้เรียกฉันแล้ว ฉันกลับก่อนนะ บายๆ” เธอผละออกจากอ้อมอกของเขา ถอยหลังแล้ววิ่ง ลั่วจื่อหานมองดูแผ่นหลังของเธอ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

————

บทที่ 139 เรื่องกวนใจรอบสอง (8)

             อี้เป่ยซีเสียใจที่ช่วยลั่วจื่อหาน อีกทั้งยังสาบานว่าต่อไปจะไม่ช่วยเขาอีกแล้ว เธอมองดูมือที่สั่นเทาของตัวเอง ราวกับว่ามันจะหลุดออกจากข้อมือของตัวเองในวินาทีต่อมา ตอนนี้ไม่รู้สึกถึงมือทั้งสองข้างแล้ว เธอเหลือบมองผู้ชายที่นอนด้วยสีหน้าพึงพอใจอยู่ข้างๆ อย่างโกรธเกรี้ยว กัดไปที่หัวไหล่ของเขาทันที ปากก็เมื่อยด้วย

            “หืม นายทำอะไรเนี่ย ไหล่แข็งจังเลย” ลั่วจื่อหานกอดเธอ

            “พักสักหน่อยเถอะ ลำบากเธอแล้ว”

            “ยังจะพูดอีก”

            “ได้ๆๆ ไม่พูด ไม่พูด” เขาจูบหน้าผากของอี้เป่ยซีด้วยความเอ็นดู “เธอพักผ่อนก่อนเถอะ ไว้ฉันทำธุระนิดหน่อยเสร็จแล้วจะพาเธอไป”

            เธอกระพริบตา “ไปไหน?”

            “ไปให้เธอดูว่าอะไรคือแฟนที่ได้เรื่อง”

            “งั้นอย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ”

            ลั่วจื่อหานนวดคลึงศีรษะของเธออยู่ข้างเตียง “ได้ เดี๋ยวฉันจะเอาเสื้อตัวใหม่มาให้เธอ”

            “อืม โอเค” อี้เป่ยซีหน้าแดง มือกุมเสื้อเชิ้ตบนตัวแน่น

            “ต่อไปอย่าใส่สั้นแบบนี้อีกนะ”

            เธออ้าปาก ยังไม่ทันจะตอบ ลั่วจื่อหานก็จูบและดูดปลายลิ้นของเธออย่างรุนแรง “เข้าใจหรือเปล่า”

            “รู้แล้วๆ คุณอาลั่วบ้าอำนาจจังเลย”

            “ไม่ใช่บ้าอำนาจ” เขาช่วยเธอห่มผ้า “เธอใส่ให้ฉันดูได้คนเดียวเท่านั้น”

            อี้เป่ยซีหน้าแดง หันหลังให้เขา “หน้าไม่อาย ฉันจะนอนแล้ว นายอย่ากวนฉัน”

            เขาหัวเราะเบาๆ ลุกขึ้นออกไปจากห้องพักผ่อน นั่งที่โต๊ะเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว อี้เป่ยซีอยู่คนเดียวรู้สึกเบื่อ จึงเปิดอินเทอร์เน็ต

            สือนั่ว: ทำไมเธอร้องเพลงแล้วล่ะ?

            หลิงซี: ฉันเปล่านะ

            สือนั่ว: ไม่มีทาง นั่นเสียงเธอแน่ๆ ฉันฟังไม่ผิดหรอก

            หลิงซี: เกิดอะไรขึ้น นายพูดให้ชัดหน่อยได้ไหม

            สือนั่ว: เธอดูเองสิ

            จากนั้นก็ส่งลิ้งค์ให้อี้เป่ยซีทันที เธอกดเข้าไป ได้ยินดนตรีก่อนเข้าเพลงที่คุ้นเคย ดวงตาก็เบิกกว้างเล็กน้อย

            หลิงซี: นี่มันเกิดอะไรขึ้น ฉันไม่ได้บอกว่าจะส่งออก ฉันจ้างเฟิงอู่ให้ร้องเพลงนี้นะ

            สือนั่ว: งั้นทำไมถึงเป็นเสียงของเธอ?

            หลิงซี: ฉัน ฉันหาคนมาช่วย แล้วก็บันทึกเสียงไว้ ตั้งใจจะส่งให้ลั่วจื่อหาน…ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนี้นี่นา

            สือนั่ว: เธอนี่โง่จริง เธอจบแล้ว ทั้งหาเฟิงอู่ทั้งปล่อยเพลงนี้ เธอรอโดนด่าได้เลย

            หลิงซี: แต่ว่าฉันไม่รู้จริงๆ นี่นา ทำไงดี ทำไงดีล่ะ

            สือนั่ว: ตอนนี้เธอเพิ่งจะร้อนใจเหรอ ทำไปแล้ว ทำไมไม่มาให้ฉันช่วยดันไปหาคนนอก ตอนนี้เป็นไงล่ะ

            หลิงซี: งั้นนายช่วยฉันดึงมันกลับมาได้ไหม ลั่วจื่อหานกำลังจัดการข้อมูลอยู่ข้างนอก บางทีเขาอาจจะยังไม่ได้ยิน

            หลานฉือเซวียนอึ้งไปครู่หนึ่ง มองดูเซี่ยเช่อที่ยิ้มชั่วร้ายอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว ตำหนิเขาไปเล็กน้อย “นายส่งไปให้ลั่วจื่อหานแล้วเหรอ?”

            “ใช่แล้วๆ”

            เขาถอนหายใจ “เยี่ยมเลย คนเขาจะเตรียมทำเซอร์ไพร้ให้แฟน ดันถูกนายทำพังซะแบบนี้”

            เซี่ยเช่อก็อึ้งไปเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ถึงฉันไม่ส่งเขาก็รู้”

            ในห้องทำงานท่านประธาน ลั่วจื่อหานกำลังฟังเสียงที่อ่อนหวานของหญิงสาว แต่ละถ้อยคำร้องถึงโลกใบเล็กที่เธอมีอยู่ในตอนนี้ ใบหน้าก็มีรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัวแล้ว เขาโทรศัพท์แล้วคุยสองสามคำ ฟังเพลงต่อพร้อมจัดเอกสารไปพลาง

            หลิงซี: ขอบคุณนายนะ

            สือนั่ว: ขอบคุณอะไรฉัน?

            หลิงซี: ลิ้งค์มันใช้ไม่ได้แล้ว

            สือนั่ว: เธออย่าเพิ่งดีใจเร็วไป เซี่ยเช่อส่งไปให้เขาแล้ว

            หลิงซี: อะไรนะ?

            อี้เป่ยซีแทบทนไม่ไหวอยากจะขว้างโทรศัพท์มือถือไปที่กำแพง เธอเตรียมเซอร์ไพร้นานขนาดนี้ มันหายไปทั้งแบบนี้ ไม่มีแล้ว ระยะหลังนี้ การบันทึกเสียงมันมีปัญหาตรงไหนกันแน่เสียงของเธอถึงหลุดออกไป เชียนฉิน เธอจะรู้อะไรหรือเปล่า?

            อี้เป่ยซีรีบเปิดโปรแกรมแชทกับเธอทันที แต่ว่าไม่ว่าเธอพูดอะไรก็ไม่มีใครสนใจเธอ จนกระทั่งเธอส่งข้อความไปอีกครั้ง การแจ้งเตือนแสดงให้เห็นว่าเธอกับอีกฝ่ายไม่ได้เป็นเพื่อนกันแล้ว

            นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ อี้เป่ยซีขมวดคิ้ว ไม่สามารถหาเหตุผลได้ ใครกันแน่ที่เป็นศัตรูกับเธอ เธอไม่ได้ยุ่งกับใครเลยนี่นา

            หลิงซี: ฉันติดต่อเชียนฉินไม่ได้แล้ว

            สือนั่ว: คนนี้เหรอที่เธอไปหา?

            หลิงซี: ใช่แล้ว เขานี่แหละ ทำไมเหรอ?

            สือนั่ว: เขาออกจากวงการไปแล้ว เธอรู้หรือเปล่า

            หลิงซี: ไม่รู้ เขาไม่เคยบอกฉันเลย

            สือนั่ว: เธอระวังด้วย เรื่องนี้มันไม่ธรรมดา เธอคิดว่าจะคุยกับเฟิงอู่เรื่องนี้ยังไงเถอะ

            อี้เป่ยซีถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เธอจะบอกเรื่องนี้กับพระเจ้าอย่างไร มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เปลี่ยนเป็นใครที่เจอเรื่องนี้ก็ต้องไม่พอใจอยู่แล้วล่ะ เธอยังไม่ทันไปหาเฟิงอู่ ผู้จัดการของเฟิงอู่ก็มาหาเธอแล้ว ด่าอี้เป่ยซีอย่างเจ็บปวดก่อน จากนั้นก็บอกว่าบ้านเฟิงของพวกเขาไม่ได้หายาก อี้เป่ยซีขอโทษเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง จึงทำให้อีกฝ่ายสงบลงมาได้

            ผู้จัดการคนนั้นพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ “งั้นก็คิดซะว่าเฟิงอู่ของพวกเราร้องคัฟเวอร์ไปละกัน แต่ว่าหลิงซี เธอก็ควรจะออกจากวงการได้แล้ว” พูดจบก็ลบความเป็นเพื่อน อี้เป่ยซีพิงศีรษะที่กำแพง รู้สึกเสียใจ

            “เป่ยซี” ลั่วจื่อหานเดินมาที่หน้าต่างพร้อมรอยยิ้ม วางเสื้อผ้าลงข้างเธอ “รอนานเลยสิ เปลี่ยนเสื้อก่อนแล้วพวกเราไปกินข้าวเที่ยงกัน”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า เปลี่ยนเสื้อเรียบร้อยแล้ว เดินออกไปพร้อมกับลั่วจื่อหานอย่างขาดความสนใจ

            “เป็นอะไรไป?”

            เธอเงยหน้า มองลั่วจื่อหาน “นายฟังแล้วยัง?”

            “เธออยากให้ฉันฟังแล้ว หรือยังไม่ได้ฟังล่ะ”

            “ฉันไม่รู้ ฉันคิดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะถูกฉันทำพังขนาดนี้ ตอนแรกฉันอยากเซอร์ไพร้นายคนเดียว ตอนแรกฉันคิดว่าฉันจะร้องเพลงนี้ให้นายคนเดียว แต่ฉันก็ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องไม่คาดฝันแบบนี้ ขอโทษนะ ฉันเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่องเลย”

            ลั่วจื่อหานกอดเธออย่างปวดใจ “ไม่เป็นไรเป่ยซี”

            อี้เป่ยซีซบอยู่ในอกของเขา พยักหน้าส่งเสียงอู้อี้ ปล่อยให้ลั่วจื่อหานจูงมือของเธอออกไปจากตึก แม้จะพาเธอไปสวนสนุกที่เพิ่งสร้างใหม่ แต่เห็นได้ชัดว่าอี้เป่ยซีไม่มีความสนใจและไร้ชีวิตชีวา

            “เป่ยซี” ลั่วจื่อหานประกบริมฝีปากของเธอแผ่วเบา “เธอร้องเพลงนี้ให้ฉันฟังอีกทีได้หรือเปล่า”

            อี้เป่ยซีผงกหัว สูดหายใจลึก เริ่มสร้างอารมณ์

            “เวลาที่อยู่กับเธอก็เหมือนช่องว่าง ฉันยอมแพ้ก่อนที่ฉันจะจูบ…”

            เขาเคาะจังหวะอยู่ข้างๆ แผ่วเบา ยิ้มฟังเสียงของเธอ ขณะที่โน้ตตัวสุดท้ายสิ้นสุดลง ก็โน้มตัวไปข้างหน้าจูบริมฝีปากของเธอ จนะกระทั่งทั้งสองคนหายใจติดขัดแล้ว เขาจึงยอมปล่อยเธอไป

            “นี่ก็เป็นของฉันคนเดียวแล้ว เป่ยซี ไม่มีใครได้ยินแล้ว”

            ดวงตาของเธอสั่นไหว พยักหน้าหงึกหงัด “อืม”

            เมื่อเห็นท่าทางของเธอที่ผ่อนคลายอีกครั้ง ลั่วจื่อหานจึงขับรถไปยังเป้าหมายของตัวเอง ไม่รู้ว่ารถขับมานานแค่ไหน เมื่อทั้งสองคนลงมาจากรถแล้ว ดวงดาวบนท้องฟ้าก็สุกใส ทันทีที่ลงรถก็ได้กลิ่นหอมของดอกไม้ ราวกับว่ากำลังอ้อยอิ่งอยู่ในทะเลแห่งภาพวาด

        อี้เป่ยซีอดไม่ได้ที่จะเขย่งเท้า แอบหอมแก้มของเขา

————

บทที่ 138 เรื่องกวนใจรอบสอง (7)

             สิบวันหลังจากนั้น อาจเป็นเพราะการตั้งตาคอยที่ยาวนาน ตอนกลางคืนอี้เป่ยซีหลับสนิทมาก ตอนเช้าก็ตื่นขึ้นมาแต่เช้า ลงไปชั้นล่างเห็นคุณแม่อี้ที่ง่วนอยู่ในครัว

            เธอกลอกตาไปมา “แม่คะ หนูช่วยแม่เถอะ”

            “ได้สิ”

            “คือว่า วันนี้ทำเพิ่มอีกที่ได้ไหมคะ” เธอยิ้มเขินอาย เหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานในฤดูใบไม้ผลิ สีชมพูระเรื่อระคนความขวยเขิน

            คุณแม่อี้เข้าใจความหมายของเธออย่างรวดเร็ว จิ้มๆ หน้าผากของเธอ ทั้งสองคนเริ่มง่วนด้วยกัน อี้เป่ยซีแอบหยิบกล่องอาหารขึ้นมา เธอเองก็ไม่ค่อยได้กินอะไรตอนที่อยู่โต๊ะอาหาร

            “หนูกินอิ่มแล้ว พี่ แม่ ตอนเที่ยงหนูไม่กลับมานะคะ” ไม่ทันพวกเขาตอบ อีเป่ยซีสะพายกระเป๋าแล้ววิ่งออกไป เข้าไปในรถที่เรียกไว้แล้วออกไปจากจิ่นหยวนอย่างรวดเร็ว

            “เป่ยซีเป็นแบบนี้ก็ดีนะ อย่างน้อยก็เดินออกมาจากอิทธิพลของเด็กคนนั้นได้แล้วจริงๆ”

            อี้เป่ยเฉินพยักหน้าพร้อมส่งเสียงอู่อี้ กินไปไม่กี่คำก็วางตะเกียบลง “ผมจะไปทำงานแล้ว”

            “เอ๋”

            นั่งอยู่ในรถประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่าก็มาถึงด้านล่างของตึกเวยหลาน เธอต้องการเข้าไปด้วยความรีบร้อน

            “คุณหนู คุณมาหาใครคะ?” หญิงสาวที่แผนกต้อนรับห้ามเธอไว้อย่างว่องไว

            อี้เป่ยซีพูดอย่างเอาอกเอาใจ “พี่สาว เพื่อนฉันทำงานในนี้ เขาลืมของไว้ที่บ้านฉัน ต้องใช้ตอนประชุม มันด่วนมาก พี่ปล่อยฉันเข้าไปก่อนได้หรือเปล่า”

            “เพื่อนของคุณคือใคร?”

            “…” ถ้าเอ่ยชื่อของลั่วจื่อหานจะต้องไม่ให้เธอเข้าไปแน่ๆ แต่ว่านอกจากลั่วจื่อหานแล้วเธอก็ไม่รู้จักใครเลยนี่นา งั้นเธอคิดชื่อขึ้นมาเองแล้วกัน คนในบริษัทเยอะขนาดนั้น เธอคงไม่รู้จักทุกคนหรอกมั้ง

            “เขาชื่อหลิวจ้วงจ้วง”

            “ขอโทษนะคะคุณหนู บริษัทของเราไม่มีคนชื่อนี้”

            อี้เป่ยซีกระพริบตา “ไม่จริงมั้ง พี่สาวจำผิดหรือเปล่า เขาบอกฉันว่าทำงานที่บริษัทพวกพี่นี่นา อ๋อ เขาเพิ่งมาไม่นาน พี่ไม่รู้จักเขามันเรื่องปกติอยู่แล้ว พี่คะ เอางี้ พี่ปล่อยให้ฉันเข้าไปก่อนเถอะ”

            “ขอโทษนะคะ ไม่ใช่พนักงานเข้าไปไม่ได้”

            “ผ่อนผันหน่อยไม่ได้เหรอ” หญิงสาวไม่ได้สนใจอี้เป่ยซีอีก ก้มหน้าอ่านหนังสือ อี้เป่ยซีกัดริมฝีปาก ค่อยๆ ขยับเข้าไปข้างใน

            “คุณหนู ถ้าคุณยังเดินไปข้างหน้าอีกก้าวเดียว ฉันจะเรียก รปภ.”

            อี้เป่ยซียิ้มแหยๆ จะต้องใช้ความรู้สึกสัมผัสหัวใจเท่านั้นแล้ว เธอแสดงอาการน่าสงสาร เกาะอยู่ที่แผนกต้อนรับเพื่อร้องทุกข์

            รถคันหนึ่งมาจอดที่หน้าประตูของเวยหลาน ผู้ชาวยสวมสูทสีขาวบริสุทธิ์ ย่างก้าวมีความสง่างามที่ปฏิเสธไม่ได้

            “นั่นเหมือนกับคุณหนูอี้เลย” คนข้างกายเขากระซิบเสียงต่ำ ลั่วจื่อหานมองไปยังทิศทางที่ว่า มันคืออี้เป่ยซีจริงๆ วันนี้เธอใส่กระโปรงสั้นสีขาว อวดเห็นขาที่เรียวตรงให้เห็นอย่างเต็มที่ กระโปรงพริ้วไปมาในสายลม ซ่อนเร้นทิวทัศน์ที่อยู่ภายใต้กระโปรงเพียงวับๆ แวมๆ

            แววตาของลั่วจื่อหานมืดมนลงเล็กน้อย เดินไปยังแผนกต้อนรับด้วยสีหน้าบึ้งตึง อี้เป่ยซียังคงร้องเรียนอย่างน่าสงสาร วินาทีต่อมาก็ถูกหิ้วตัวไป

            “หืม ลั่วจื่อหาน”

            เขากวาดตามองอี้เป่ยซีด้วยความดุดัน ถอดเสื้อนอกออก ชายของเสื้อสูทปกคลุมเลยชายกระโปรงของเธอไปมาก แล้วพาเธอเข้าไปในลิฟท์พิเศษอย่างเงียบๆ

            หญิงสาวแผนกต้อนรับที่ยังไม่ทันหายจากความประหลาดใจที่ได้เจอกับท่านประธาน กำลังตกตะลึงกับพฤติกรรมที่สนิทชิดเชื้อของทั้งสองคน เธอเอ่ยปากอย่างเหลือเชื่อ “ผู้ ผู้ช่วยคะ เขา มาหา มาหาท่านประธานเหรอ?”

            “อย่าถามสิ่งที่ไม่ควรถาม ต่อไปถ้าเขามาอีก ปล่อยให้เขาเข้าไปก็พอแล้ว เข้าใจไหม?”

            “ค่ะๆๆ รับทราบแล้ว” เธอรีบพยักหน้า

            อี้เป่ยซีรู้สึกว่ามือบนตัวเธอออกแรงมาก เธอรู้สึกว่าคนข้างกายตัวเองมีความกดดันต่ำและก็รู้สึกอึดอัดมาก เธอขยับตัวต้องการจะหลุดออกจากอ้อมแขนของลั่วจื่อหานแต่ถูกเขากอดแน่นทันที ขยับเขยื้อนตัวไม่ได้

            “แน่นเกินไปแล้ว” แม้จะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงโมโหขนาดนี้ อี้เป่ยซีบ่นเสียงเบา ลั่วจื่อหานราวกับว่าไม่ได้ยิน พาเธอไปยังห้องทำงานของท่านประธาน ปิดประตูอย่างแรง

            “ลั่วจื่อหานนาย…” เธอยังไม่ทันพูดจบประโยค ริมฝีปากก็ถูกประกบอย่างแรง ระคนความโกรธที่อธิบายไม่ได้ วินาทีต่อมาอี้เป่ยซีก็ค้นพบว่าตัวเองนั่งอ้าขาอยู่ขนตักของลั่วจื่อหาน มือที่หยาบเล็กน้อยลูบไล้อยู่ที่ต้นขาของเธอทำให้เธอสั่นไหวครู่หนึ่ง

            “ลั่ว…” เสียงถูกเขากลืนกินหลายต่อหลายครั้ง อี้เป่ยซีรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของเขา ในสมองว่างเปล่า จากนั้นก็หมุนคว้างสักพัก เธอถูกวางลงบนโซฟา มือที่ซุกซนยื่นเข้าไปใต้ชายกระโปรงของเธอ ลุกล้ำตามอำเภอใจ

            เธอหมดหนทาง กัดริมฝีปากของเขาโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งกลิ่นเลือดแผ่กระจายระหว่างริมฝีปากและฟันของคนสองคน ลั่วจื่อหานจึงหยุดการกระทำของตัวเอง มีเปลวไฟลุกไหม้อยู่ในดวงตา มือทั้งสองของเขาวางอยู่ข้างลำตัวของอี้เป่ยซี หายใจหอบเล็กน้อย

            “ลั่วจื่อหาน” เธอกัดริมฝีปากด้วยความน้อยใจ “นายเคยรับปากไว้”

            “ขอโทษนะเป่ยซี” เขาก้มหน้าจูบตาของเธอ จัดเสื้อผ้าของเธอด้วยความจริงจัง แล้วกอดเธออีกครั้ง ลมหายใจยังคงหนักหน่วง “ขอโทษ”

            อี้เป่ยซีต้องการจะดิ้นหลุดจากกอดของเขา เมื่อได้ยินว่า ‘อย่าขยับ’ ดังอยู่เหนือศีรษะอย่างมืดมน ก็หยุดนิ่ง

            ‘นี่เขาเป็นอะไรไป เหมือนกับถูกวางยาเลย’ เธอรู้สึกได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่อยู่ใต้ขาของเธอ ทำให้เธอรู้สึกเจ็บผ่านทะลุเสื้อผ้า

            ทั้งสองคนนิ่งเงียบ และอึดอัดพอกัน

            ผ่านไปสักพัก อี้เป่ยซีจึงเอ่ยปากอย่างลังเล “ลั่วจื่อหาน”

            “หืม” น้ำเสียงยังคงมีความอดกลั้น อี้เป่ยซีตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับเขยื้อน เธอถามเสียงเบา “คือว่า อีกนานไหม ฉันอึดอัดนิดหน่อย”

            เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าอีกนานเท่าไร เขากลัวว่าเมื่อเห็นอี้เป่ยซีอยู่ตรงหน้าแล้วก็จะบุกเข้าไปอย่างอดใจไม่ไหว แต่เมื่ออยู่ในอ้อมแขนของตัวเองก็รู้สึกว่าอึดอัดมาก แต่ก็ทนไม่ได้ที่จะปล่อยไป

            ลั่วจื่อหานถอนหายใจ ลมหายใจร้อนๆ รดอยู่บนคอของอี้เป่ยซี หน้าของเธอแดงอย่างช่วยไม่ได้

            อี้เป่ยซียื่นมือโอบเอวของลั่วจื่อหาน ซบหัวอยู่บนหน้าอกของเขา เอื้อมมืออย่างระมัดนะวัง พอสัมผัสกับหานน้อยเบาๆ ก็ได้ยินเสียงครางที่ยั่วยวนของเขา

            เธอรวบรวมความกล้า น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “ฉัน ฉันช่วยนายไหม?”

            ลั่วจื่อหานหรี่ตาไม่ได้พูดอะไร

            “คือว่า นายไม่เต็มใจเหรอ”

            ยังคงไม่พูดอะไร

            เธอรวบรวมความกล้า มือที่สั่นไหวทำอย่างไรก็ปลดเข็มขัดของเขาไม่ออก มือที่บอบบางสัมผัสเขาเป็นครั้งคราว ลั่วจื่อหานรู้สึกว่าตัวเองอดกลั้นจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว เขาอุ้มเธอขึ้นมาทันที เข้าไปยังห้องรับรองของห้องทำงาน

            “อยากช่วยฉันเหรอ หืม?” เขาเปลื้องเสื้อผ้าของอี้เป่ยซีทีละชิ้น เรือนร่างที่ขาวดุจหยกปรากฏสู่สายตาของเขา ไฟชั่วร้ายในใจยิ่งรุนแรงกว่าเดิม

            “ฉัน คือว่า…” ยังไม่ทันรอให้อี้เป่ยซีตอบ ลั่วจื่อหานก็ประกบปากของเธอแผ่วเบา ดึงเอาเหตุและผลไปจากอี้เป่ยซีทีละน้อยๆ

        “ได้ เธอช่วยฉัน”

————

บทที่ 137 เรื่องกวนใจรอบสอง (6)

             ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา อี้เป่ยเฉินก็ไม่ได้จงใจหลบหน้าอี้เป่ยซีอีก ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ค่อยๆ ดีขึ้น แผนของเธอก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น

            หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เพลงบทนั้นก็เสร็จสมบูณ์อย่างเร่งรีบ

            เชียนฉิน: หลิงซี เพลงนี้เพราะมากจริงๆ ผู้หญิงที่ร้องคือใครเหรอ เสียงช่างจับใจฉันเหลือเกิน

            หลิงซี: เพื่อนสนิทของฉันคนนึง แต่ว่าเขาไม่สนใจเรื่องร้องเพลงเลย อย่าคิดจะดึงเขาเข้ามาล่ะ

            เชียนฉิน: จริงเหรอ ไม่มีความเป็นไปได้เลยเหรอ เฮ้อ งั้นช่างมันเถอะ

            หลิงซี: เพลงนี้ รอสักสิบวันค่อยเผยแพร่เถอะ

            เชียนฉิน: ว่าไงนะ? ฉันรอไม่ไหวอยากจะแผยแพร่มันไปตอนนี้เลย เธอไม่รู้ จะต้องมีคนชอบเยอะมากแน่ๆ อวดคนรักกันแบบนี้จะต้องมีคนชอบเยอะแน่ๆ

            หลิงซี: จะอวดทั้งทีก็ต้องอวดในเวลาที่เหมาะสมนะ

            เชียนฉิน: นั่นสิ ฉันลืมไปแล้วว่ามีเทศกาลที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ เพราะฉันเป็นโสดมานาน หลิงซี เธอมีความรักแล้วเหรอ?

            หลิงซี: [ปิดหน้า] [เขินอาย]

            เชียนฉิน: คนในวงการ?

            อี้เป่ยซีกัดนิ้ว เขาแค่ร้องเพลงเดียวโดยไม่ระบุชื่อเท่านั้น แน่นอนว่าไม่นับว่าเป็นคนในวงการ

            หลิงซี: ไม่เชิง คือว่าฉันยังมีธุระ ไม่คุยกับคุณแล้ว

            เชียนฉิน: โอเค

            อี้เป่ยซียิ้มพลางนำเข้าไฟล์ไว้ในโทรศัพท์มือถือของตัวเอง เอนลงบนเตียงอย่างมีความสุข เธอใส่หูฟัง ฟังเสียงที่เพราะอ่อนหวานของนักร้องหญิง อดไม่ไหวที่จะหัวเราะออกมาเหมือนคนบ้า

            เสียงนี้ไพเราะมาก ลั่วจื่อหานจะต้องดีใจแน่ๆ เลย

            คิดพลางก็ส่งข้อความให้ลั่วจื่อหานแล้ว

            [อีกสิบวันจะถึงวันวาเลนไทน์แล้ว]

            ในห้องทำงานที่สงบนิ่ง เสียงโทรศัพท์มือถือชัดเจนดังขึ้นขัดจังหวะการรายงานของผู้จัดการ ทุกคนต่างหันไปยังที่มาของเสียง เห็นว่าประธานใหญ่ของบริษัทตัวเองกำลังดูโทรศัพท์มือถือ บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มจางๆ

            ทุกคนต่างนึกว่าตัวเองตาลาย ขยี้ตาเพื่อมองอีกรอบ รอยยิ้มนั้นหายไปแล้ว จึงถอนหายใจโล่งอก ‘ใช่สิ ท่านประธานของตัวเองจะยิ้มได้อย่างไรกัน’

            ผู้จัดการกระแอมไอ รายงานต่อ

            [มีแผนอะไรบ้าง?] เขาจิ้มอยู่บนหน้าจออย่างรวดเร็ว คนทางนั้นก็ตอบกลับด้วยความรวดเร็วมากเช่นกัน

            [เฮ้อ ฉันนึกว่านายจะมีแผนอะไรโรแมนติกซะอีก แฟนอย่างนายนี่ไม่ได้เรื่องเลย]

            [แล้วแบบไหนถึงจะได้เรื่องล่ะ]

            อี้เป่ยซีนอนคิดอยู่บนเตียงอยู่นาน ‘นั่นสิ แบบไหนนะถึงจะได้เรื่อง เชอะ นี่เป็นสิ่งที่เธอต้องคิดงั้นเหรอ เธอก็ไม่ใช่แฟนหนุ่มของลั่วจื่อหานสักหน่อย’

            [งั้นก็ต้องดูของคุณลั่วแล้ว]

            [มอบทั้งตัวและใจให้ล่ะเป็นไง ได้เรื่องไหม?]

            [โบราณ ไม่มีความเซอร์ไพร้เอาซะเลย]

            ลั่วจื่อหานนิ่งไปครู่หนึ่ง ยิ้มแล้วส่ายหัว

            ทุกคนในห้องทำงานมองหน้ากัน ครั้งนี้ ท่านประธานยิ้มแล้วจริงๆ เหรอ?

            จริงหรือเปล่าเนี่ย ทุกคนต่างมองหน้ากันและกัน พระเจ้า คนที่อยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์อะไรกันนะ

            ผู้จัดการกลืนน้ำลาย “ท่าน ท่านประธาน”

            ลั่วจื่อหานเงยหน้าขึ้น แววตายังคงเหมือนปกติ มีความเยือกเย็นเล็กน้อย เขาจึงเอ่ยปากอย่างไม่ช้าไม่เร็ว “ผมรายงานจบแล้ว”

            “อืม เลิกประชุม”

            พูดจบลั่วจื่อหานก็เดินออกไปคนเดียวแล้ว ปล่อยให้คนอื่นที่อยู่ในห้องทำงานงุนงง

            “พวกเธอว่า ท่านประธานคงไม่ได้ มีความรักใช่ไหม”

            “นั่นสิๆ ฉันไม่เคยเห็นรอยยิ้มท่านประธานแบบเมื่อกี้เลย มันเป็นรอยยิ้มของคนหนุ่มสามที่กำลังมีความรัก ฉันก็ว่าทำไมหมู่นี้ถึงได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวความรักในออฟฟิศท่านประธาน”

            “แค่ก เวลาทำงาน ใครอนุญาตให้พวกเราวิจารณ์ท่านประธานกัน” ผู้จัดการจับตามอง ควบคุมสถานการณ์ด้วยความขึงขังมาก เลขาตัวน้อยที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นด้วยความเหยียมอาย “ผู้จัดการไม่อยากรู้เหรอคะ?”

            ก็ได้ เขายอมรับว่าเขาก็อยากรู้เหมือนกัน

            แต่ว่าอยากรู้ก็แค่อยากรู้ แต่ถ้างานล่าช้า ท่านประธานก็ลงโทษพวกเขาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

            ขณะที่เขากำลังจะอ้าปาก จู่ๆ ผู้ช่วยของท่านประธานผลักประตูเข้ามา คนที่นั่งอยู่ข้างในมองเขาอย่างอึดอัด เขายิ้ม “วันนี้ท่านประธานอารมณ์ดี ให้ทุกคนหยุดครึ่งวัน หลายวันนี้ ทุกคนเหนื่อยมากแล้ว”

            “ว้าว ดีจังเลย” ผู้คนที่เดิมทีถกกันเรื่องการแต่งงานของท่านประธานอย่างออกรส ต่างออกไปจากห้องทำงานอย่างรวดเร็ว

            อีกด้านหนึ่งในห้องทำงานของท่านประธาน ลั่วจื่อหานเห็นท่าทางของอี้เป่ยซีที่นอนอยู่บนเตียง รู้สึกอบอุ่นใจ

            “วันๆ อยู่แต่บ้านไม่เบื่อเหรอ?”

            “ฉันไม่อยากไปร่วมกิจกรรมทางสังคมอะไรนั่นกับคุณแม่นี่นา น่าเบื่อจะตาย ก็เลยอยู่บ้านตลอด ตอนนี้นายยุ่งหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นนายพาฉันออกไปเดินเล่นได้ไหม?”

            ลั่วจื่อหานขมวดคิ้ว ท่าทางเหมือนลำบากใจมากแต่ไม่กล้าพูดออกมา อี้เป่ยซีรีบกำจัดความคิดของตัวเองออกไป “ไม่เป็นไรๆ ฉันอยู่บ้านคนเดียวก็ดีเหมือนกัน จะได้จัดของก่อนหน้านี้พอดี”

            “เธออยากจะไปไหน?”

            ได้ยินคำถามของเขา เธอหยุดครู่หนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้า “ฉันไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนนี่นา แต่ว่าแค่อยากออกไปเดินเล่นกับนาย ได้หรือเปล่า ท่านประธานลั่ว?”

            “เป็นเกียรติของผมครับคุณหนูอี้”

            “งั้นนายมารับฉันนะ”

        “ได้”

            หลังจากหยุดวีดีโอคอลแล้ว อี้เป่ยซีก็เริ่มรื้นค้นตู้เสื้อผ้าของตัวเอง เธอดึงเดรสชุดหนึ่งออกมา

            ไม่ได้ ลั่วจื่อหานเคยเห็นแล้ว ตัวนี้มันธรรมดาเกินไป ตัวนี้เป็นทางการเกินไป ตัวนี้ไม่มีอะไรพิเศษ ตัวนี้เชยไปหน่อย ตัวนี้ก็โป๊ไปนิดนึง ตัวนี้บางไป ตัวนี้หนาไป

            อี้เป่ยซีโยนเสื้อผ้าทั้งหมดในตู้ออกมา ก็ยังไม่เห็นตัวที่ตัวเองพอใจ ปกติแล้วมักจะรู้สึกว่าเสื้อผ้าของตัวเองเยอะเกินไปจนใส่ไม่หมด แต่ทำไมพอถึงเวลาต้องใช้จริงๆ กลับรู้สึกว่าเสื้อผ้าของตัวเองน้อยเหลือเกิน

            ทำอย่างไรดี ใส่ตัวไหนดี ไม่อย่างนั้นก็ยกเลิกนัดครั้งนี้ซะ แต่ว่าเขากำลังจะมาแล้ว มันไม่ง่ายเลยที่ลั่วจื่อหานจะมีเวลาออกไปเดินเล่นกันเธอ

            งั้นก็เลือกสักตัวหนึ่งเถอะ อี้เป่ยซีหลับตาคว้าเสื้อบนเตียง ก็ได้เดรสตัวหนึ่งที่ไม่ได้มีความโดดเด่นใดๆ สวมลงบนตัวอย่างยอมรับชะตากรรม มัดหางม้าสูง เธอมองดูตัวเองในกระจก แม้ว่ายังมีความเป็นสาวอยู่มาก แต่มักจะรู้สึกว่าเทียบกับลั่วจื่อหานไม่ได้

            ลั่วจื่อหานหล่อมาก อี้เป่ยซีครุ่นคิด ตอนนี้กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเริ่มแต่งหน้าบางๆ แล้ว

            เธอเกาะราวคอยอยู่ตลอด เมื่อเห็นเงาที่คุ่นเคยก็พุ่งลงไปทันที แกล้งทำเป็นเปิดประตูด้วยท่าทางที่สง่างาม

            วันนี้ลั่วจื่อหานสวมสูทสีดำ ธรรมดาแต่สง่างามทุกกระเบียดนิ้ว จนทำให้ไม่อาจละสายตาได้

            “วันนี้นายหล่อมาก” ดวงตาเธอโก่งยิ้ม ไม่หวงคำชมของตัวเองเลยสักนิด ลั่วจื่อหานก็น้อมรับด้วยความเต็มใจ จูงมือของอี้เป่ยซี

            “วันนี้เธอก็สวยมากเหมือนกัน”

            ทั้งสองคนไม่ได้ขับรถ แค่ไปเดินเล่นแถวบ้านของอี้เป่ยซี ทั้งสองคนจูงมือกันแน่นไม่ปล่อย

        ต้องการเดินด้วยกันแบบนี้ตลอดไป ให้พวกเรายังคงเป็นเด็กอยู่เสมอ คิดถึงเพียงช่วงเวลานี้ตลอดไป และจะไม่มีวันปล่อยมือของกันและกัน ไม่มีอะไรที่หยุดยั้งพวกเราได้ มีเพียงความเงียบสงบและความสงบสุข มีเพียงเธอกับฉัน

————

บทที่ 136 เรื่องกวนใจรอบสอง (5)

             “เพื่อนนักศึกษาลั่วจื่อหาน นายนี่คุยไม่เป็นเอาซะเลย ซื่อจัง”

            “ฉันเป็นคนซื่อตรง ไม่เหมือนใครบางคน ขนาดตัวเองก็ยังหลอก”

            “ฉันนี่คือการปกป้องตัวเองโอเคไหม ความชัดเจนกับความปลอดภัย แน่นอนว่าฉันเลือกความปลอดภัยก่อน”

            ลั่วจื่อหานมองดูเธอ ถอนหายใจ “เป่ยซี”

            “หืม?”

            “ฉันอยากกอดเธอจังเลย”

            เธอยิ้มเหมือนกับดอกไม้อยู่นอกจอ ส่ายหัว “ตอนนี้ติดหนึบกับฉันแล้วเหรอ?”

            ได้ยินเสียงเคาะประตู อี้เป่ยซีได้ยินเสียงของลั่วจื่อหานไม่ชัด “ฉันจะไปกินข้าวแล้ว นายก็รีบกลับไปกินข้าวเถอะ”

            “ได้”

            “งั้นเจอกัน”

            “เจอกัน”

            บอกว่าเจอกันแล้ว แต่ทั้งสองคนก็ไม่มีใครกดปุ่มสีแดงเพื่อวางสาย

            “เธอวางเถอะ”

            อี้เป่ยซีมองเขาอีกสักพัก จึงพยักหน้า กดปุ่มวางสายโดยไม่เต็มใจ เธอโยนโทรศัพท์มือถือไปบนเตียง ถอนหายใจ

            ไม่เจอกันแป๊บเดียวก็คิดถึงขนาดนี้ มันผิดปกติหรือเปล่านะ?

            ลั่วจื่อหาน ลั่วจื่อหาน ทำไมนายถึงดีขนาดนี้ ทำให้ฉันติดนายหนึบขนาดนี้ คิดถึงนายขนาดนี้

            จะไม่มีลั่วจื่อหานคนที่สองแล้วจริงๆ ลั่วจื่อหานที่เป็นของอี้เป่ยซีคนที่สอง เธอส่ายหัว เก็บของ แล้วลงไปกินข้าว

            เมื่อกลับถึงห้องก็อาศัยช่วงที่อารมณ์ดียังไม่หายไปไหน เธอเปิดข้อมูลข้อมูลที่เป็นระเบียบของตัวเอง รวมทั้งไฟล์ที่ทำไว้ก่อนหน้านี้ เลือกเพลงที่เหมาะสมในไฟล์ ใส่หูฟัง ยิ้มเป็นครั้งคราวพร้อมกับปากกาที่พริ้วไหว

            ลั่วจื่อหาน ฉันไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยว่าการที่เขียนเพลงให้ใครสักคนมันจะรู้สึกน่าพึงพอใจแบบนี้

            ก่อนหน้านี้ก็เป็นภาพวาดของนาย ตอนนี้ก็เป็นนาย

            ทำยังไงดี ฉันเหมือนกับว่ายิ่งชอบนายขึ้นทุกวันแล้ว

            ลั่วจื่อหาน ลั่วจื่อหาน

            จนกระทั่งเมื่อเธอขัดเกลาครั้งสุดท้ายเสร็จก็เป็นเวลาตีสามของตอนเช้าแล้ว เธอหาว ไม่ใส่ใจที่จะล้างหน้า ก้มศีรษะลงนอน ในฝันต่างเปี่ยมไปด้วยรสชาติสดชื่นและหอมหวาน

            อี้เป่ยซีไม่ได้คิดถึงมัน และไม่คิดว่าจะเลือกผู้ที่มีความเหมาะสมเพื่อทำสิ่งนี้ให้สำเร็จ ในที่สุดเธอก็เกิดความคิดบ้าๆ ขึ้นมาในหัวของเธอฉับพลัน และพูดคุยกับเพื่อนของเธอเป็นเวลานาน

            เธอต้องการให้ทุกคนได้เจอกับความสุขแช่นนี้ แต่ว่าความสุขของลั่วจื่อหาน เธอควรจะเป็นคนที่ทำให้มันสมบูรณ์แบบ

            ดวงตาของอี้เป่ยซีสดใส จินตนาการถึงอาการประหลาดใจตอนที่ลั่วจื่อหานได้รับของขวัญชิ้นนี้

            เช้าวันรุ่งขึ้น อี้เป่ยซีพลาดอาหารเช้า และเกือบพลาดเวลาอาหารเที่ยง

            “เมื่อวานเล่นเกมส์อีกแล้วเหรอ ถึงได้ตื่นสายขนาดนี้?” คุณแม่อี้จัดเรียงถ้วยและตะเกียบอย่างดี เห็นรอยคล้ำใต้ตาของอี้เป่ยซี ยื่นมือนวดๆ “ยังเหมือนเด็กอยู่เลย”

            “ไหนบอกว่าในสายตาของคุณแม่ ลูกๆ ยังเป็นเด็กเสมอไม่ใช่เหรอคะ” อี้เป่ยซีกัดเนื้อปลาไปหนึ่งคำ “พี่ไม่กลับมากินข้าวเที่ยงเหรอ?”

            “รออีกสักพักเถอะ เขาบอกว่ายังมีงานที่บริษัท ลูกกินก่อนเถอะ”

            อี้เป่ยซีพยักหน้า ในใจกลับรู้สึกแย่ เขากลับมาช้า เพราะตั้งใจคลาดกับเวลาที่เธอกินข้าว เพื่อไม่ให้เธอรู้สึกระมัดระวังและอึดอัดล่ะมั้ง

            ตอนนี้เธอไม่สนใจแล้ว พี่เป่ยเฉินก็ไม่สามารถพัวพันกับเรื่องนี้ได้ตลอดเวลาหรอกนะ

            เธอควรจะทำอะไรสักอย่าง ไม่สามารถปล่อยให้เขาทำเรื่องมากมายได้เงียบๆ อีกแล้ว

            อี้เป่ยซีพยักหน้า ตัดสินใจ

            เป็นไปตามคาดเมื่ออี้เป่ยซีกลับห้องได้ไม่นาน อี้เป่ยซีจึงกลับถึงบ้าน กินข้าวเที่ยงอย่างเร่งรีบ แล้วจากไปราวกับว่าถูกอะไรไล่ เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ก็ได้ยินว่าเขาทำงานล่วงเวลา

            เธอพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง กลับห้องไปพักผ่อน นั่งลงที่โต๊ะหนังสือของตัวเอง จนกระทั่งได้ยินเสียงรถดังมาจากข้างนอก เธอจึงรีบพุ่งลงไปเพื่อชงชาน้ำผึ้ง เมื่ออี้เป่ยเฉินเปิดไฟก็ประหลาดใจเล็กน้อย

            อี้เป่ยซียิ้มกว้าง “พี่ กลับมาแล้วเหรอ”

            “อืม” เขามองเธอต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็เพียงแค่ขยับปากแต่ไม่ได้พูดอะไร รับน้ำมาจากเธอ ดื่มรวดเดียวหมด

            “พี่ ช่วงนี้ที่ทำงานยุ่งมาเหรอ? เห็นพี่ผอมลงไปตั้งเยอะ”

            เขาอ้าปาก แม้น้ำผึ้งที่ไหลผ่านจะชุ่มคอ แต่ในลำคอก็ยังรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกฉีดขาด “พอได้”

            ได้ยินเสียงของอี้เป่ยเฉิน อี้เป่ยซีไม่สามารถยิ้มได้อีกต่อไปแล้ว ดวงตาค่อยๆ แดงก่ำ มีบางอย่างไหลอาบแก้มโดยที่ตัวเองไม่สามรถควบคุมได้อีกต่อไปแล้ว

            อี้เป่ยเฉินรีบวางแก้วน้ำลง เอื้อมมือออกไปแต่ว่ากลับวางลงครึ่งทางด้วยความลังเลและอ่อนแรง

            ตอนนี้เธอคงไม่ต้องการให้เขาปลอบใจแล้วล่ะมั้ง

            จู่ๆ มือน้อยอันอบอุ่นคว้ามือของเขาที่ลอยค้างไว้ เมื่อจ้องมองดวงตาที่เอิบอิ่มคู่นั้น หัวใจก็ยังสั่น

            ที่แท้เขายังปล่อยว่างไม่ได้จริงๆ และไม่มีทางปล่อยวางได้ล่ะมั้ง

        “เสี่ยวซี”

            “พี่”

            ลำคอของเขาขยับ “ดึกแล้ว รีบกลับพักผ่อนเถอะ”

            “พี่” เธอไม่กล้าเงยหน้า ก้มหน้ามองมือที่เห็นข้อต่อได้อย่างชัดเจนของอี้เป่ยเฉิน มันถูกมือของเธอกุมไว้ ทำอย่างไรก็ไม่อยากปล่อยมัน

        “เสี่ยวซี พี่รู้แล้ว” มืออีกข้างมือของเขากุมอยู่บนมือของเธอ “ที่จริงเธอ ไม่จำเป็นต้อง พี่…”

            “พี่ ฉันขอโทษ”

            “เสี่ยวซี เธอไม่ได้ทำผิดต่อพี่ เพราะพี่เองที่ทำเรื่องบางอย่าง เธอ กับ ลั่วจื่อหาน” พอเขาพูดชื่อนั้น หัวใจก็ราวกับถูกมีดบาด “ไม่มีอะไร”

            อี้เป่ยซีดึงมือออก กอดอี้เป่ยเฉินแน่น “พี่ ฉันขอโทษ” รู้สึกได้ถึงร่างกายที่ซูบผอมของเขา น้ำตาของอี้เป่ยซีก็ร่วงลงบนตัวของเขาจนเปียกอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่

            เขายื่นมือกอดเด็กสาวในอ้อมแขนไว้แน่น แม้ทั้งสองคนจะใกล้ชิดกันเพียงนี้ อี้เป่ยเฉินก็ยังรู้สึกว่าบางอย่างในร่างกายตัวเองถูกฉีกขาด ทิ้งให้เขาจมอยู่ในกองเลือดเพียงลำพัง

            เขาคิดมาตลอดว่านี่คือเนื้อคู่ของตัวเอง คืออีฟของเขา เขานึกว่าจะได้อยู่ในสวนเอเดนด้วยกันกับเธอ และมีความสุขชั่วนิรันดร์

            ต่อมาเขาจึงพบว่าตัวเองเป็นเพียงงูพิษตัวนั้นที่เต็มไปด้วยความอิจฉาและจินตนาการว่าตัวเองคือพระเจ้า เขาไม่สามารถอยู่ด้วยกันกับอี้เป่ยซี หรือแม้แต่กลับไปทำให้เธอลำบาก

            เสี่ยวซี เธอได้เลือกสิ่งที่ดีมากแล้วจริงๆ

            ลั่วจื่อหานจะชอบเธอ รักเธอตลอดไป ไม่น้อยไปกว่าพี่ชายเลย

            เขาในฐานะที่เป็นพี่ชายดีใจมากที่น้องสาวของตัวเองได้พบกับแฟนที่ยอดเยี่ยมแบบนั้น แต่ว่าเขาในฐานะคนที่ชอบเธอ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเสียใจกับความรักที่ไม่สมหวังของตัวเอง

            พี่มีความสุขมากที่ได้เห็นคนที่อยู่ข้างกายเธอทำให้เธอมีความสุขได้ แต่ว่าทำไมถึงไม่ใช่พี่

            อี้เป่ยเฉินครุ่นคิดแล้วก็อดไม่ไหวที่จะออกแรงมากขึ้น อี้เป่ยซีรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิบนตัวเขา ส่งเสียงสะอื้นเล็กน้อย

            ให้โอกาสพี่สักครั้งได้หรือเปล่า ให้พวกเรากอดกันจนตราบกาลนาน

            “เสี่ยวซี พอแล้วหยุดร้องได้แล้ว” อี้เป่ยซียกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าของเธอ “แบบนี้ไม่สวยนะ”

            อี้เป่ยซีกัดริมฝีปาก น้ำตายังคงไหลออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

        “กลับไปนอนเถอะ” เธอพยักหน้า เดินไปยังห้องนอนทีละก้าวๆ คลุมศีรษะด้วยผ้านวมแล้วสะอื้นไห้อีกครั้ง อี้เป่ยเฉินหยุดอยู่หน้าห้องของเธอเนิ่นนาน

————

บทที่ 135 เรื่องกวนใจรอบสอง (4)

             อี้เป่ยเฉินมองเห็นผู้ที่มาเยี่ยมเยียนท่ามกลางควันบุหรี่ ดับบุหรี่ในมือทันที พูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งจนตัวเองก็คาดไม่ถึง “กลับมาแล้วเหรอ?”

            เธอพยักหน้า กัดริมฝีปากต้องการถือกระเป๋าเดินผ่านเขาไป มาถึงตีนบันได อี้เป่ยเฉินยังคงเดินมาข้างเธอ ดึงกระเป๋าที่ไม่นับว่าหนักมากมาอยู่ในมือ บนตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่

            ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันอีกจนกระทั่งมาถึงห้องของเธอ

        อี้เป่ยเฉินมองเงาของเธอที่คุกเข่าเก็บของอยู่บนพื้นด้วยความลึกซึ้ง ถอยออกไปด้วยความอ้างว้างเล็กน้อย ได้ยินเสียงปิดประตูดึงขึ้นด้านหลัง อี้เป่ยซีทรุดนั่งลงบนพื้น กำเสื้อผ้าในมือไว้แน่น ความอึดอัดใจที่อธิบายไม่ได้เพิ่มพูนขึ้น

            พี่ชายเสียใจมากขนาดนี้เพราะเธอหรือเปล่า? พวกเขาสองคนมีปัญหาตรงไหนกันแน่

            พี่ชายชอบเธอมาตลอดสินะ

            อี้เป่ยซีราวกับว่าได้พบกับเรื่องตลอดมากมายอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเสียงดัง หัวเราะจนปวดเมื่อยโหนกแก้มทั้งสองข้าง หัวเราะจนน้ำตาไหลออกมาจากขอบตา

            เขาไม่พูด เธอไม่พูด เผชิญหน้ากันทั้งอย่างนี้ ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังรอฉัน เธอก็ไม่รู้ว่าฉันกำลังคาดหวังเธออยู่ เธอคิดว่าหากคอยดูกันและกันก็จะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่ ก็จะไม่เกิดเรื่องหักมุมหรือความผิดพลาดอะไรขึ้นอีก แต่ว่าเธอลืมไปว่าไม่มีอะไรจะอยู่คงเดิมโดยไม่เปลี่ยนแปลง กว่าเธอจะได้เห็นการกระทำของเขา เธอก็ตามไม่ทันแล้ว

            ฉะนั้นนะ พี่เป่ยเฉิน การเผชิญหน้าของพวกเราก็ไม่สามารถสัมผัสถึงอีกฝ่ายได้ ฉะนั้นนะ พี่เป่ยเฉิน ต่อให้พวกเราอยู่ศาลาริมน้ำก็สัมผัสแสงจันทร์ไม่ได้อยู่ดี

            เธอออกแรงปากน้ำตาบนใบหน้า เอาเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนทุกอย่างลงบนเตียง พุ่งไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว โน้มตัวลงอาเจียน น้ำตาร่วงแปะอยู่บนหลังมือ รู้สึกเจ็บปวด

            ในช่วงเย็น คุณแม่อี้จึงกลับมาจากบ้านเพื่อน หลังจากอี้เป่ยซีได้ยินเสียงดังของรถแล้ว ก็ได้ยินเสียงเธอดุอี้เป่ยเฉิน

            “ลูกสูบบุหรี่ในบ้านอีกแล้วเหรอ?”

            “แค่สูบนิดหน่อย”

            “ลูกทำท่าซังกะตายแบบนี้ให้ใครดู ลูกชายของแม่เป็นคนที่ไร้กำลังอ่อนแอปลงไม่ตกแบบนี้เหรอ คิดจะเอาความน่าสมเพศของตัวเองเพื่อเรียกร้องความสงสารเหรอ?” ท่าทางของคุณแม่อี้เย็นขา เขาไม่ได้ตอบโต้ มือค่อยๆ กำหมัดแน่น

            “ลูกไม่พูดอะไรเองต่างหาก ลูกเป็นคนตกลงที่จะกลับประเทศเอง สุดท้ายก็เป็นความละเลยของลูกเอง เป่ยซีชอบคนอื่นแล้ว ทำไมตอนนี้ถึงไม่โทษตัวเองแต่ไปหาเหตุผลอื่นล่ะ?”

            อี้เป่ยซีดึงเนกไทบนตัวอย่างหงุดหงิด พูดว่าจะไปอาบน้ำแล้วเดินขึ้นชั้นบนไปอย่างหมดแรง อี้เป่ยซีรออยู่ในห้องเนิ่นนาน จึงค่อยๆ ย่องลงมาชั้นล่าง ก็เห็นคุณแม่อี้นั่งขมวดคิ้วอยู่บนโซฟา

            “คุณแม่” เสียงเรียกที่สดใสของอี้เป่ยซีดึงเธอออกมาจากภวังค์ คุณอี้เงยหน้าขึ้นมองอี้เป่ยซีสักพักใหญ่ สุดท้ายก็หัวเราะเบาๆ อย่างจนใจ โบกไม้โบกมือให้เธอ

            เธอเม้มปาก นั่งลงข้างคุณแม่อี้

            “เป่ยซี แม่รู้ว่ามันไม่ง่ายสำหรับลูก แต่ว่าแม่ก็ยังอยากจะบอกว่า ลั่วจื่อหานเขา…”

            “แม่คะ” อี้เป่ยซีขัดจังหวะเธอ สองมือกุมมือของสาวใหญ่ที่ได้รับการดูแลมาอย่างดี “เขาดีกับหนูมาก หนูก็ไม่รู้ว่าพวกเราสองคนจะมีอนาคตร่วมกันเปล่าหรือต่อไปจะทำยังไง แต่ว่าตอนนี้หนูรู้อยู่อย่างนึง ว่าหนูชอบเขา ประเภทที่ชอบมากๆ หนูอยากอยู่กับเขาตลอดไป อยู่เคียงข้างเขาตลอดไปโดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้”

            “แม่คะ หนูก็เคยคิดว่าต่อไปจะปัญหาอะไรหรือเปล่า แต่ว่าแม่คะ หนูเชื่อเขา ฉันเชื่อในความชอบที่เขามีต่อหนู และหนูก็เชื่อว่าเขาจะไม่ปล่อยให้หนูได้รับความคับข้องใจอะไร”

            “อีกอย่าง แม่คะ พวกเรายังไม่ทันจะเริ่มลองก็ยอมแพ้เร็วแบบนี้ เท่ากับว่าขี้ขลาดไปหน่อยหรือเปล่า การได้เจอลั่วจื่อหานที่ชอบอี้เป่ยซี มันยากมาก หนูไม่อยากยอมแพ้ง่ายแบบนี้ แม่คะ แม่จะสนับสนุนหนูใช่ไหมคะ”

            คุณแม่อี้กอดเธอไว้ในอ้อนแขนของตัวเอง ราวกับว่ากำลังปลอบใจเด็กตัวน้อย ตบๆ หลังของเธอ “แม่ก็แค่เป็นห่วง เฮ้อ ในเมื่อลูกตัดสินใจแล้ว แม่ยังจะพูดอะไรได้อีกเหรอ”

            “แม่คะ ลั่วจื่อหานเขาดีมากจริงๆ นะคะ เขาก็ดีกับหนูมากด้วย แม่เคยเห็นเขาแม่ก็รู้แล้ว”

            “แม่มีลูกสาวแค่คนเดียว ถ้าเขากล้าทำผิดต่อลูกล่ะก็ แม่ไม่ปล่อยเขาแน่นอน”

            “ค่ะๆๆ ถ้าเขาทำไม่ดีกับหนู แม่จะจัดการกับเขายังไงก็ได้”

            “ลูกน่ะ กลับมาตั้งนานแล้ว น่าจะหิวแล้วสิ อยากกินอะไรแม่จะทำให้กิน”

            “อยากกินซี่โครงค่ะ ซี่โครง”

            “ได้ๆๆ” คุณแม่อี้ตบๆ มือของเธอ เก็บของครู่หนึ่งแล้วเข้าไปในห้องครัว อี้เป่ยซีจึงถอนหายใจโล่งอก เพื่อนนักศึกษาลั่วจื่อหาน ‘นายต้องขอบคุณฉันอย่างดีที่ช่วยนายจัดการกับความสัมพันธ์ทางบ้าน’ เธอกอดบนโซฟายิ้มน้อยๆ

            ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสั่น เธอกำลังคิดถึงเรื่องของตัวเอง เด้งขึ้นมาจากโซฟาทันที มองดูสายเรียกเข้า จึงถอนหายใจ กดรับสาย

            “ทำไมถึงโทรมาหาฉันป่านนี้ล่ะ”

            “ไม่สะดวก?”

            อี้เป่ยซีมองไปยังห้องครัว “นายรอแป๊บนะ ฉันกลับห้องก่อน”

            “อืม”

            เธอเดินย่องกลับเข้าไปห้อง ปิดประตูแผ่วเบา “กินข้าวแล้วยัง?”

            “ยังเลย” อี้เป่ยซีได้ยินเสียงวางปากกาลงบนโต๊ะ ขมวดคิ้ว

        “นายยังอยู่ที่ทำงาน? ป่านนี้แล้วยังทำงานอยู่อีก ข้าวก็ไม่กิน?”

            ลั่วจื่อหานหัวเราะเบาๆ สองที “อืม”

            “นายยังจะหัวเราะอีก นายโตป่านนี้แล้วทำไมถึงไม่ดูแลร่างกายของตัวเอง แก่แล้วนายจะเสียใจทีหลัง”

            “อืม”

            “เฮ้อ ลั่วจื่อหานปีนี้นายอายุเท่าไรแล้ว”

            “ยี่สิบแปด”

            ดวงตาของอี้เป่ยซียิ้มโก่ง “หืม งั้นฉันเรียกนายว่าคุณอาได้หรือเปล่านะ”

            “คุณอากับหลานสาวตัวน้อย?”

            “ชิ หน้าไม่อาย”

            “ถ้ายังมีหน้าก็ไม่มีหลานสาวแล้ว เอามาทำอะไร” เขาหยุดครู่หนึ่ง “สะดวกวีดีโอคอลไหม?”

            อี้เป่ยซียังไม่ทันตอบ ก็เห็นคำขอวีดีโอของลั่วจื่อหานแล้ว เดิมทีเธอคิดว่าอีกประเดี๋ยวค่อยกด แต่ว่าพอมือสั่นก็ไม่ระวังกดรับสายแล้ว ท่าทางของลั่วจื่อหานที่ใส่เสื้อสูทรองเท้าหนังปรากฏอยู่บนหน้าจอ เธอจัดวางตำแหน่งให้ดี ก็เห็นลั่วจื่อหานขมวดคิ้ว

            “เป็นอะไรไป เห็นฉันแล้วไม่ดีใจเหรอ”

            “ไม่มีใครจัดห้องให้เธอเหรอ?”

            “หา นายรังเกียจฉันเหรอ แบบนี้ไม่ดีหรือไง นายไม่รู้สึกว่ามันให้ความรู้สึกอบอุ่นหรือไง?”

            เขาส่ายหัว “ตอนนี้ทำอะไรอยู่”

            “รอกินข้าวน่ะ อ้อ จริงสิ วันนี้นายต้องขอบคุณฉันนะ ฉันช่วยนายคุยกับแม่ฉันแล้ว ตอนนี้เขาไม่มีอคติกับนายแล้ว”

            “อืม รอฉันกลับไปจะช่วยเธอจัดการเรื่องความสัมพันธ์แม่สามีกับลูกสะใภ้”

            “เชอะ แม่สามีลูกสะใภ้อะไรกัน ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะแต่งกับนายเลยนะ?”

            “งั้นเธออยากแต่งกับใคร?”

            “ไม่รู้สิ เรื่องของอนาคตไว้ค่อยว่ากันเถอะ ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนที่ดีกว่า เด็กกว่าแล้วก็ดีกับฉันมากกว่านายมากๆ โผล่มาก็ได้นะ คุณลั่ว นายต้องระวังตัวสักหน่อยนะ”

            “ยังมีคนแบบนี้อีกเหรอ?”

            “เฮ้อ ขอฉันจินตนาการแป๊บ”

        “สุดท้ายในจินตนาการก็ยังเป็นฉัน?”

————

บทที่ 134 เรื่องกวนใจรอบสอง (3)

             เช้าวันรุ่งขึ้น อี้เป่ยซีไปสนามบินด้วยกันกับลั่วจื่อหาน ก่อนจะไป ฉู่ซ่งยื้อยุดกระเป๋าเดินทางของเธอตลอดเวลา บ่นอย่างเอาเป็นเอาตายว่าเธอมีแฟนแล้วละทิ้งครอบครัวและน้องชาย ในขณะที่ไม่มีทางเลือกนั้นเธอกระซิบปลอบใจอยู่เนิ่นนาน ฉู่ซ่งจึงยอมปล่อยมือและมองลั่วจื่อหานอย่างท้าทาย เขาก็ไม่ได้พูดอะไร โอบอี้เป่ยซีออกจากบ้านไป

            “ชิ เธอนี่สุดยอดจริงๆ” เขามองประตูที่ปิดลง กลับไปเล่นเกมส์ต่อ

            ลั่วจื่อหานไม่ได้พูดกับอี้เป่ยซีตลอดทางจนถึงสนามบิน

            อี้เป่ยซีมักจะถูกบีบอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสองคน เธอเองก็รู้สึกเบื่อหน่ายและน้อยใจเล็กน้อย มองดูลั่วจื่อหานที่ไม่เข้าใจเธออีกทั้งยังโกรธด้วย จึงไม่ได้พูดอะไร

            รถมาถึงสนามบินอย่างรวดเร็ว ลั่วจื่อหานหยิบกระเป๋าเดินทางโดยที่ยังคงไม่พูดอะไร เดินไปข้างหน้า อี้เป่ยซีจ้ำอ้าวตามไป

            เขาหยุดเดินกะทันหัน อี้เป่ยซีตอบสนองไม่ทันเล็กน้อย แต่ก็ไม่ต้องการจะชนเขาล้มลงกับพื้น โชคไม่ดีที่เท้าก็แพลงแล้ว

            ลั่วจื่อหานย่อตัวลงทันที คิ้วที่ขมวดกันแสดงให้เห็นถึงอารมณ์ไม่พอใจของเขาอย่างชัดเจน “ทำไมเธอถึงซุ่มซ่ามแบบนี้”

            อี้เป่ยซีปัดมือของเขาออก ต้องการจะลุกขึ้นมาเอง เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็พบว่าเท้าแพลงครั้งนี้เหมือนกับหนักหนาพอสมควร เธอสูดหายใจลึก ฝืนเดินไปยังสนามบิน นั่งลงที่นั่งที่ใกล้ที่สุด

            ลั่วจื่อหานนั่งลงใกล้ๆ เธอ

            “เป่ยซี” เขากดๆ คิ้ว “ขอโทษ”

            “ทำไมจู่ๆ นายก็โมโหล่ะ ตอนแรกก็ยังดีๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ นายกับฉู่ซ่งก็ดีๆ กันอยู่ ทำไมตอนนี้ถึงเอาฉันไปอยู่ระหว่างพวกนายสองคนล่ะ ฉันก็อึดอัดใจนะโอเคไหม แถมนายยังมาโกรธฉันอีก ลั่วจื่อหาน ฉันทำผิดอะไรงั้นเหรอ?” ดวงตาเธอแดงก่ำ รู้สึกว่าความเจ็บปวดในข้อเท้าแพร่กระจายไปยังเส้นประสาท

            “ใช่ เพราะฉันผิดเอง”

            “ใช่ว่าพูดแค่ประโยคเดียวแล้วจะทำให้ฉันหายโกรธได้นะ” อี้เป่ยซีมุ่ยปาก เมื่อเห็นความสำนึกผิดในสายตาของลั่วจื่อหานแล้วก็ใจอ่อนลงไปชั่วขณะ ‘ความสัมพันธ์ระหว่างลั่วจื่อหานกับฉู่ซ่งจืดจางลง เธอจะไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหรอ ตอนนี้เขาเองก็ลำบากใจมากพออยู่แล้ว เธอยังจะพูดแบบนี้อีก’

            ‘อี้เป่ยซีพอมีคนเอ็นดูเธอ เธอก็ยิ่งได้ใจและหยิ่งผยองมากขึ้นเรื่อยๆ’

            ขณะที่เธอยังตำหนิตัวเอง ข้อเท้าของเธอก็ถูกห่อด้วยฝ่ามืออันอ่อนโยน เธออดไม่ได้ที่จะกระซิบ

            “ลั่ว ลั่วจื่อหาน นาย พวกเขากำลังมองอยู่นะ” อี้เป่ยซีเห็นนักท่องเที่ยงที่มองพวกเขาจากรอบทิศ แสดงอาการคลุมเครือและอิจฉา ต้องยอมรับอี้เป่ยซีก็รู้สึกหวานฉ่ำในหัวใจ

            “เจ็บหรือเปล่า?”

เธอส่ายหน้า ขณะที่ลั่วจื่อหานออกแรงนั้น คิ้วที่ขมวดกันแน่นทะลุผ่านคำโกหกของเธอ เธออดไม่ไหวยื่นมืออกมา “นาย เบาๆ หน่อย”

            “มันบวมนิดหน่อย ข้างๆ มีร้านยาร้านนึง เธอรอฉันที่นี่แป๊บนะ” ลั่วจื่อหานลูบหัวของเธอ สีหน้าอ่อนโยน อี้เป่ยซีเห็นเขาที่ท่าทางจริงจังแบบนี้ก็อึ้งไปเล็กน้อย ผ่านไปสักพักจึงพยักหน้า เขาหัวเราะ และจากไป

            ที่นั่งข้างๆ ว่างเปล่าแล้ว อี้เป่ยซีรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองก็ว่างเปล่าเช่นกัน เธอเปิดโทรศัพท์มือถือซึ่งมีแต่ข้อความในกลุ่ม และไม่มีกะใจจะไปอ่าน จู่ๆ ประโยคหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ เปิดสมุดบันทึกและจดอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ยิ้มบ๊องๆ ให้กับประโยคนั้น แม้ลั่วจื่อหานกลับมาแล้วก็ยังไม่รู้ตัว

            “ขำอะไร?” เขาเปิดถุงยา ทายาให้อี่เป่ยซีอย่างระมัดระวัง

            “ลั่วจื่อหานทำไมนายถึงหล่อแบบนี้” อี้เป่ยซีโน้มตัวเล็กน้อย ดมกลิ่นหอมสดชื่นที่เป็นเอกลักษณ์บนตัวของเขา มันคือกลิ่นที่อยู่กับเธอตลอดระยะเวลาแห่งความทุกข์

            “เพิ่งรู้เหรอ?”

            “อืม รู้สึกว่านายที่เป็นแบบนี้ เหมาะกับคุณหนูอย่างฉันไม่เบา ถึงจะต่างกับที่ฉันจินตนาการไปหน่อย”

            มือของลั่วจื่อหานออกแรง

            “เจ็บ”

            “เธอชอบแบบไหนเหรอ”

            เธอเงยหน้าขึ้น “ฉันชอบคนที่หล่อจนน่าหลงใหล เหมือนกับว่าเห็นเขาแล้วลืมไปว่าตัวเองอยู่บนโลกใบนี้ ก็เป็นความรู้สึกเหมือนตอนที่เห็นภาพวาดของนายล่ะมั้ง”

            “ในความคิดของเธอ คนวาดก็ยังเทียบรูปไม่ติดงั้นเหรอ?” ลั่วจื่อหานลุกขึ้นยืน รับทิชชู่เปียกที่อี้เป่ยซีส่งมาให้เพื่อเช็ดมือที่เลอะยาของตัวเอง อี้เป่ยซีหรี่ตา

            “ใช่แล้ว ใช่แล้ว ไม่งั้นฉันคงหานายนานแล้ว จะมารู้จักนายตอนนี้ได้ยังไง”

            “ได้ยินเซี่ยเช่อบอกว่าใครบางคนหาฉันไม่เจอก็เลยยอมแพ้”

            “เอ๊ะ เซี่ยเช่อพูดถึงใครเหรอ ฉันรู้จักหรือเปล่า?” พูดพลางกระพริบตาถี่ด้วยความจริงจังมาก ลั่วจื่อหานดึงเธอเข้ามากอด จูบตาของเธออย่างไม่เกรงใจ วาดผ่านจมูกเล็กๆ และหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ แต่ไม่ได้เข้าไปอย่างล้ำลึก

            “ในที่สาธารณะ ประธานลั่วไม่ระวังภาพลักษณ์ท่านประธานของตัวเองบ้างเหรอ?” ลมหายใจของอี้เป่ยซีรดอยู่บนใบหน้าของเขานับครั้งไม่ถ้วน กระตุ้นให้หัวใจของเขาก็จั๊กจี๋ไปด้วย อดไม่ไหวที่จะล็อคหัวของเธอ เพิ่มจูบนี้ให้รุนแรงยิ่งขึ้น

            เขาเห็นประกายเจ้าเล่ห์ในแววตาของอี้เป่ยซี ความทุกข์ใจก่อนหน้านี้หายเป็นปลิดทิ้ง กอดเธอไว้แบบนี้โดยที่ไม่ได้พูดอะไร อี้เป่ยซีก็งีบหลับในอ้อมแขนของเขา

            เสียงของเครื่องจักรปลุกคนที่หลับใหลให้ลืมตาตื่น อี้เป่ยซีพบว่าตัวเองถูกลั่วจื่อหานอุ้มเข้ามาบนเครื่องบินแล้ว เธอขยี้ๆ ตา “ทำไมไม่ปลุกฉัน”

            “เห็นเธอหลับสบาย ฝันถึงอะไรหรือเปล่า ยิ้มดีใจขนาดนั้น”

            สองมือของอี้เป่ยซีกอดแขนของลั่วจื่อหาน “ฉันหิวแล้ว”

            “อืม”

            สี่ชั่วโมงผ่านไป เครื่องบินลงจอดที่สนามบินเมือง A ลั่วจื่อหานอุ้มอี้เป่ยซีมาที่เบาะหลังรถ ผ่านไปสักพักจึงพูดขึ้น “จะไปไหน?”

            “อืม กลับบ้านอี้ คุณแม่อี้ยังรอฉันอยู่นะ”

            ลั่วจื่อหานกำหมัดแน่นแล้วผ่อนคลาย พูดว่า ‘ได้’ เบาๆ แล้วให้คนชับรถส่งพวกเขาสองคนไปยังจิ่นหยวน ลั่วจื่อหานต้องการจะอุ้มอี้เป่ยซีออกมา แต่ถูกห้ามไว้อย่างอ่อนโยน

            “เอ่อ คุณแม่อี้เหมือนจะเข้าใจอะไรนายผิด เขาไม่ค่อยชอบให้ฉันกับนายติดต่อกัน นาย ทนไปก่อนได้หรือเปล่า”

            เขายืนอยู่กับที่

            “ฉันจะคุยกับคุณแม่อี้เอง แค่ครั้งนี้ แค่ครั้งนี้ ลั่วจื่อหานนายรับปากฉันได้ไหม?” เธอกระพริบตา ลั่วจื่อหานโน้มตัวลงมาหันแก้มให้เธอ เธอจุ๊บมันอย่างมีความสุข

            “อย่าลืมทายาล่ะ”

            “จำไว้ว่าต้องนอนแต่หัวค่ำ”

            “ช่วงนี้เมือง A อากาศเปลี่ยน ตอนกลางคืนอย่าเตะผ้าห่มอีกล่ะ”

            “ช่วงนี้พยายามอย่าไปไหนนะ”

            ลั่วจื่อหานจัดอีกชุดใหญ่ ฟังจนรังไหลออกมาจากหูของอี้เป่ยซีแล้ว เธอโอบคอของลั่วจื่อหาน “เอาเถอะๆ ฉันก็แค่กลับบ้าน ไม่ได้ไปไกลสักหน่อย”

            “ฉันยอมให้เธอไปไกลๆ ดีกว่า”

            “หุหุ เอาล่ะ งั้นฉันไปก่อนนะ ตอนกลางคืนโทรหานายได้ไหม?”

            “เมื่อไรก็ได้”

            ดวงตาเธอโก่งยิ้ม หันหลังเข้าไปอะพาร์ตเม้นต์ ลั่วจื่อหานมองดูเงาของเธอที่หายไปจากสายตาของตัวเอง จึงขับรถจากไปด้วยความเปล่าเปลี่ยว

        “คุณแม่อี้ หนูกลับมาแล้วค่ะ” อี้เป่ยซัผลักประตูเปิดด้วยความตื่นเต้น เห็นเพียงอี้เป่ยเฉินที่หน้าตาเศร้าซึม สูบบุหรี่อยู่ในห้องรับแขก ก้นบุหรี่ข้างกายกองสุมกันเป็นภูเขาลูกเล็ก

————

บทที่ 133 เรื่องกวนใจรอบสอง (2)

             อี้เป่ยซีใช้เวลาหลายชั่วโมงอยู่ภายใต้สายตาตำหนิติเตียนของฉู่ซ่ง เมื่อกลับถึงห้องก็รู้สึกน้อยใจมาก

            อะไรกัน ทำไมถึงทำเหมือนเธอเป็นคนผิด เธอเป็นผู้เคราะห์ร้ายที่ไม่ได้ทำอะไรเลยต่างหาก เขาไม่ควรจะปลอบใจเธอทุกที่ทุกเวลาหรอกเหรอ ทำไมเรื่องกลับกลายเป็นเธอต้องปลอบใจเขาอย่างอดทนอดกลั้นด้วย

            เป็นความผิดของลั่วจื่อหานทั้งนั้น!

            เธอหาเหตุผล โทรหาลั่วจื่อหานทันที

            “ว่าไง?”

            ได้ยินเสียงของเขา ความรู้สึกที่ต้องการระบายอารมณ์ก่อนหน้านี้หายไปทันตา เธออ้ำๆ อึ้งๆ “ปะ เปล่า ก็แค่โทรหานายไม่ได้เหรอ?”

            “เป่ยซี ฉันอยู่ข้างล่าง”

            “หืม?”

            “ฉันอยู่ข้างล่าง ใต้ห้องที่พวกเธออยู่พอดี”

            อี้เป่ยซีลุกขึ้นพรวด “เชอะ ใครอยากไปหานาย”

            “ฉันคิดถึงเธอแล้ว เป่ยซี” เขาจงใจลากยาวคำว่า ‘ซี’ ระคนความรักที่แผ่กว้าง ห่อหุ้มหัวใจของอี้เป่ยซีด้วยความรู้สึกอบอุ่น เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

            “แบบนี้ไม่ได้หรอกนะ เพิ่งจะแยกกันเอง ต่อไปฉันต้องออกไปข้างนอกคนเดียว นายจะทำยังไง?”

            “ฉันจะตามเธอไป”

            “งั้นนายก็จะตัวติดเป็นตังเมสิ ฉันจะเบื่อเอานะ”

            อีกฝ่ายเงียบอยู่เนิ่นนาน เสียงลมหายใจก็ได้ยินไม่ชัดเจน อี้เป่ยซีพูด ‘ฮัลโหล’ กับโทรศัพท์ แต่ไม่ได้รับการตอบรับจากเขา “ลั่วจื่อหาน ถ้านายยังไม่พูดอีกฉันจะโกรธแล้วนะ”

            คำตอบที่เธอได้คือเสียงเคาะกระจก เธอตระหนักได้ในทันที รีบวิ่งไปที่หน้าต่าง เปิดผ้าม่าน ยื่นมือต้องการจะปลดล็อคแต่ก็หยุดชะงัก มองลั่วจื่อหานด้วยรอยยิ้มซุกซน เธอชี้ไปที่โทรศัพท์มือถือ ลั่วจื่อหานจึงปล่อยมือข้างหนึ่งด้วยความพยายามอย่างมาก “เป่ยซี”

            “นายเห็นไหมว่ามีคนที่นอกหน้าต่างฉัน?” ทำน้ำเสียงเป็นกังวล ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ซ่อนเร้นไว้ไม่อยู่ ลั่วจื่อหานเห็นท่าทางที่ร่าเริงของเธอ ก็จัดท่าทางราวกับว่าตัวเองไม่เหนื่อยเลย มองเธออย่างเอ็นดู “จะไม่ให้ฉันเข้าไปเหรอ?”

            “นายเก่งขนาดนี้ ฉันไม่ต้องช่วยก็เข้ามาได้มั้ง”

            “อืม ฉันเก่งขนาดนี้ ฉันเข้าไปทางประตูดีกว่า”

            “ไม่ได้ นายต้องตกลงเงื่อนไขก่อนฉันก่อน ฉันถึงจะปล่อยนายเข้ามา”

            “อืม”

            เธอเห็นท่าทางที่ลำบากเล็กน้อยของลั่วจื่อหาน ถอนหายใจ รีบเปิดหน้าต่างออกทันที เขาทรุดตัวลงกับพื้นจากหน้าต่างอย่างง่ายดาย เหวี่ยงอี้เป่ยซีไปที่เตียงโดยตรง

            ลั่วจื่อหานกัดคางของเธอเบาๆ “ไม่ให้ฉันเข้ามาเหรอ หืม?”

            “นายรับปากเงื่อนไขของฉันแล้วนะ” อี้เป่ยซีใช้มือดันหน้าอดของลั่วจื่อหาน ดวงตาเป็นประกาย “นายลุกขึ้น หนัก”

            เมื่อได้ยินดังนี้ ลั่วจื่อหานพลิกตัวกอดเธอ “เติมเต็มเงื่อนไขของเธอแล้วยัง?”

            “แบบนี้ไม่นับ”

            “งั้นเธอก็หมายความว่า ให้ฉันทับเธอต่อได้เหรอ?” มือของเขาค่อยๆ ลูบไหปลาร้าของอี้เป่ยซี ก้มหน้าลงจูบหลังคอของเธอ แม้แต่ยื่นปลายลิ้นออกมาเลียแผ่วเบา ทำเอาอี้เป่ยซีสั่นเทิ้มอยู่ในอ้อมแขนของเขา

            ขณะที่ปลุกเร้ากันอยู่นั้นอดไม่ไหวร้องครางออกมาเล็กน้อย จู่ๆ การเคลื่อนไหวของลั่วจื่อหานร้อนแรงขึ้นมาหลายองศา อี้เป่ยซีรีบคว้ามือที่ซุกซนของเขาไว้ “จื่อหาน” ละอองน้ำบางๆ ในดวงตาของเธอยิ่งเพิ่มเสน่ห์คลุมเครือ เสียงที่ชัดเจนเอ่ยชื่อของเขาอย่างอ่อนแรง ระคนเสียงกระซิบขอความเห็นอกเห็นใจ ลำคอของเขาขยับ

            “เด็กดี นอนเถอะ” พูดพลางก็พลิกตัวเข้าห้องน้ำไป อี้เป่ยซีลุกขึ้นนั่ง มองไปยังห้องน้ำตาไม่กระพริบ

            ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ เขาอึดอัดใจมากจริงๆ เหรอ?

            ไม่เกี่ยวกับเธออี้เป่ยซี เพราะเขาลูบไล้ไม่เป็นที่เอง ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลยแม้แต่นิดเดียว!

            ไม่เป็นไร ดึกแล้วต้องนอนแล้ว เธอคลุมโปงด้วยผ้าห่มที่อยู่ข้างๆ นอนซะ นอนซะ เธอง่วงมากแล้ว นอนซะ

            อี้เป่ยซีหลับตา แต่ว่าไม่มีความง่วงเลยสักนิด จนกระทั่งลั่วจื่อหานออกมาจากห้องน้ำแล้วนอนอยู่ข้างเธอ อี้เป่ยซีก็ได้แต่หลับตาต่อ แกล้งทำเป็นหลับ

        ทันใดนั้นก็มีมือดึงผ้าห่มของเธอ เห็นว่าเธอไม่ขยับก็ดึงๆ อีก อี้เป่ยซีคว้าผ้าห่มไว้ เม้มปาก เสียงเบาๆ ดังมาจากข้างหลัง “ไม่ร้อนเหรอ?”

            ไม่พูดยังดีซะกว่า พอพูดแล้วก็รู้สึกว่าในผ้าห่มทั้งร้อนทั้งอุดอู้ อี้เป่ยซีไม่ได้สนใจ แกล้งหลับต่อ แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สงบ เธอแม้กระทั่งรู้สึกว่ามีเหงื่อซึมอยู่บนหน้าผากของเธอ จากนั้นก็ถูกลั่วจื่อหานเลีย

            “ลั่วจื่อหานนายพอได้แล้ว” เธอโยนผ้าห่มบนตัวไปอีกทาง ลูบคลำหน้าผากตัวเองด้วยความรังเกียจ “ไม่สกปรกเหรอ?”

            “ยังโอเคนะ” เขายิ้มพลางดึงเธอเข้ามากอด อี้เป่ยซีก็ไม่ได้ขัดขืน รู้สึกถึงอุณหภูมิบนตัวของเขาเงียบๆ “เป่ยซี บางทีฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือเรื่องจริง”

            “ตอนนี้เหมือนกับกำลังฝันเลย ถ้าหากเป็นฝัน เธอก็ห้ามปลุกฉันเด็ดขาดโอเคไหม”

            อี้เป่ยซีคว้ามือของเขาที่โอบเอวเธอ กัดไปคำหนึ่ง “เจ็บไหม?”

            “เธอกัดอีกทีสิ”

            เธอลูบรอยฟันของตัวเอง “ไร้สาระ”

            “ลั่วจื่อหาน”

        “หืม?”

            “ฉันแค่เรียกนาย”

            “ฉันชอบฟังเธอเรียกฉัน”

            “ลั่วจื่อหาน ลั่วจื่อหาน ลั่วจื่อหาน…” อี้เป่ยซีเรียกชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่หยุด ลั่วจื่อหานก็ตอบว่า ‘อืม’ ไม่หยุด ไม่รู้ว่าเมื่อไรละอองน้ำจางๆ ก่อตัวขึ้นในดวงตาของทั้งสองคน

            อยากให้เป็นแบบนี้ตลอดไปจังเลย เธออยู่ข้างกายฉัน ฉันอยู่ข้างกายเธอ ฉันได้ยินเสียงลมหายใจของเธอ เธอได้ยินเสียงหัวใจของฉัน พวกเราไม่จำเป็นต้องพูดอะไร เพียงแค่กอดกันแน่นๆ ราวกับว่าโลกใบนี้มีเพียงพวกเราสองคน พวกเราเรียกชื่อของกันและกัน ราวกับว่ามันออกมาจากกระดูกของพวกเรา

            ลั่วจื่อหาน ลั่วจื่อหาน

            ฉันชอบนายมาก และชอบเรียกชื่อของนายพอๆ กับที่ชอบนาย

            จนกระทั่งอี้เป่ยซีลืมตาขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ข้างกายก็ไม่มีเงาของลั่วจื่อหานแล้ว ในใจของเธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่างเปล่า

            ‘จะพึ่งพาเขาตลอดแบบนี้ไม่ได้ อี้เป่ยซี เธอนี่มันช่างไร้อนาคตจริงๆ แม้ว่าลั่วจื่อหานจะไม่ได้ดีไปกว่าเธอสักเท่าไร’ เธอขยี้ตาตัวเอง โทรศัพท์มือถือข้างๆ สั่นไหวอย่างร่าเริง เธอตอบรับด้วยน้ำเสียงสะลืมสะลือ

            “คิดว่าเวลานี้เธอน่าจะตื่นแล้ว”

            “ตอนนี้สายแล้วเหรอ?” เธอลุกจากเตียงขึ้นนั่ง มองดูโทรศัพท์มือถือ เก้าโมงครึ่ง เวลาก็ไม่แย่เท่าไรนะ

            “เปิดประตูเถอะ ฉันเอาอาหารเช้ามาให้เธอกับฉู่ซ่ง”

            “อืม” เธอไม่แม้แต่จะดูการแต่งตัว เดินเหยียบรองเท้าแตะไปเปิดประตูอย่างเชื่อฟัง ลั่วจื่อหานกำลังหิ้วถุงใบใหญ่ เมื่อเห็นลักษณะของอี้เป่ยซี ก็ขมวดคิ้ว แล้วติดกระดุมทุกเม็ดบนชุดนอนของเธอ

            อี้เป่ยซีไม่ใส่ใจกับการกระทำนี้ เธอลากลั่วจื่อหานอย่างอดใจรอไม่ไหว “อาหารเช้าอะไร หอมจัง หอมจังเลย นายทำเองเหรอ?”

            เขาพยักหน้า ลูบผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงของเธอ “ไปอาบน้ำก่อนเถอะ”

            “อืม” อี้เป่ยซีเพิ่งจะเข้าประตูไป ฉู่ซ่งก็ออกมาพร้อมกับตาที่เปิดเพียงครึ่งเดียว ราวกับว่ายังหลับอยู่ หากไม่รู้นึกว่าเขากำลังละเมอ เมื่อเห็นลั่วจื่อหาน เขาเบิกตากว้างทันที

            “ฉู่เซี่ย เมื่อวานพวกเธอสองคน…”

            เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ เริ่มจัดถ้วยและตะเกียบ “กินข้าวเช้าเถอะ”

        “พวกพี่สองคน โอ๊ย…” ลั่วจื่อหานเอาตะเกียบเคาะเล็บของเขาที่ยื่นออกไปหาอาหาร เขากลับไปที่ห้องเพื่ออาบน้ำด้วยอาการน้อยใจ

————

บทที่ 132 เรื่องกวนใจรอบสอง (1)

               ลั่วจื่อหานพาอี้เป่ยซีเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยวสองสามที่ในเขตชานเมือง อยู่ที่นี่มาครึ่งการปิดภาคเรียนแล้ว รวมทั้งคุณแม่อี้ยังทิ้งระเบิดใส่เธอทุกวัน อี้เป่ยซีจึงอยากจะกลับแล้ว แต่เนื่องด้วยลั่วจื่อหานอยากอยู่ด้วยกันกับคุณปู่ของเขา จึงไม่กล้าเอ่ยปาก มีครั้งหนึ่งขณะที่ทั้งสองคนที่เดินเล่นอยู่ในป่า อี้เป่ยซีจึงกล่าวเจื่อนๆ

            “คือว่า ใกล้ถึงวันเกิดของคุณแม่อี้แล้ว ฉัน ก่อนหน้านี้เขายังโทรมาหาฉันบ่อยๆ…”

            ลั่วจื่อหานเข้าใจความหมายในคำพูดของอี้เป่ยซี แม้จะอาลัยอาวรณ์เวลาที่ใช้ร่วมกันที่นี่มาก ดึงเธอเข้ามากอด “ฉันจะกลับไปกับเธอ ก็ควรเจอผู้ใหญ่แล้วเหมือนกัน”

            “พูดอะไรน่ะ” อี้เป่ยซีอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง ดิ้นรนออกมาจากอ้อมกอดของเขา “ฉัน ฉันยังไม่ได้รับปากว่าจะเป็นแฟนนายสักหน่อย ฉันก็แค่ยกโทษให้นายแค่นั้น นายอย่าได้คืบแล้วจะเอาศอกนะ”

            ลั่วจื่อหานหัวเราะ เข้าใกล้เธออีก “ไม่ยอมเป็นแฟนฉันเหรอ?”

            “ก็ ก็ใช่สิ นายยัง ไม่ได้จีบฉันเลย ฉันอยู่กับนายแบบนี้ก็ตามใจมากแล้ว เอ่อ ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว พวกเราจะไปกันเมื่อไร?”

            เขาดึงเธอเข้ามากอด อี้เป่ยซีไม่ได้คาดหวังกิริยาของเขา ดวงตาเบิกกว้างไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไร จากนั้นก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของลั่วจื่อหาน “ก็ได้ ฉันจะจีบเธอ จะจีบเธอจนกว่าเธอจะหันมาจับมือของฉัน”

            “หึ งั้นต้องดูการกระทำนาย ฉันไม่ใช่คนที่จีบง่ายๆ หรอกนะ”

            “อืม งั้นตอนนี้เธอก็หนีสิ”

            “นายกอดฉันแบบนี้จะหนียังไง?”

            ลั่วจื่อหานไม่ได้พูดอะไรเนิ่นนาน จนกระทั่งอี้เป่ยซีขยับตัวในอ้อมแขนของเขา เขาจึงพูดขึ้นช้าๆ “ไม่ปล่อยได้หรือเปล่า”

            ลั่วจื่อหานในสายตาของอี้เป่ยซีเป็นคนที่เย่อหยิ่งเสมอ แข็งแกร่งยากที่จะเอาชนะ ราวกับว่าไม่มีอะไรที่แตะต้องเขาได้ เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เจ็บปวดของเขาแบบนี้แล้ว อี้เป่ยซีอดไม่ได้ที่จะรู้สึกระคายเคืองตา เธอก็กอดลั่วจื่อหานแน่นเช่นกัน “ขอโทษนะ”

            “ไม่ต้องขอโทษหรอก เป่ยซี เธอที่เป็นแบบนี้ดีมากแล้ว ดีมากจริงๆ ฉันมีความสุขมาก และชอบมากด้วย” เขาจ้องมองใบหน้าของอี้เป่ยซี จูบริมฝีปากของเธอด้วยความลึกซึ้ง

            เช้าวันรุ่งขึ้น อี้เป่ยซีเก็บกระเป๋าเสร็จแล้ว ส่งของให้ลั่วจื่อหานแล้วไปนั่งที่เบาะข้างคนขับด้วยความผ่อนคลายเป็นอย่างมาก พอลั่วจื่อหานจัดของเข้าที่แล้ว ก็พูดกับเซี่ยเช่อสองสามคำ เซี่ยเช่อส่งเขาจากไปด้วยรอยยิ้ม เป็นห่วงที่พวกเขาต้องไปกะทันหัน อี้เป่ยซีเกาะหน้าต่าง มองพวกเขา

            “เป็นอะไรไป?” ลั่วจื่อหานยืนตรงหน้าเธอ จิ้มๆ หน้าของเธอ

            “นายดูท่าทางคางคกขึ้นวอของเซี่ยเช่อสิ รู้งี้ฉันอยู่ต่ออีกหน่อยดีกว่า อยู่ขวางหูขางตาพวกเขาสองคน พลาดซะแล้ว” อี้เป่ยซีส่ายหัวแล้วนั่งตัวตรง ลั่วจื่อหานเดินอ้อมหน้ารถไปยังที่นั่งคนขับ สตาร์ทรถ หายไปในภูเขาอย่างรวดเร็ว

            อี้เป่ยซีมองดูทิวทัศน์ที่เคลื่อนตัวไปข้างหลังตลอดเวลา ในใจรู้สึกอาลัยอาวรณ์

            “ไม่อยากจากไปเหรอ?”

            “ที่นี่เยี่ยมมากจริงๆ นายเลือกสถานที่เก่งมาก”

            เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ เปิดเครื่องเสียงรถยนต์ เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายดังขึ้นภายในรถ อี้เป่ยซีมองลั่วจื่อหานอย่างเหลือเชื่อ “นาย บันทึกเสียงใหม่เหรอ?”

            “อืม ต่อไปเธอก็ฟังเพลงนี้เถอะ”

            เธอยิ้มสดใส “อืม มู่ลี่ไป๋นี่รั้งนายไว้จริงๆ นายร้องคนเดียวเพราะว่าร้องคู่ซะอีก”

            ได้รับคำชมของเธอ ลั่วจื่อหานยิ้มโดยไม่รู้ตัวแล้ว “เป่ยซี เขียนเพลงให้ฉันได้หรือเปล่า”

            เธอผงกหัวหงึกๆ ในแววตามีรอยยิ้มสดใสดุจคริสตัลและโลกทั้งใบของเขา

            “งั้นนายร้องให้ฉันฟังได้คนเดียวเท่านั้น”

            “ได้”

            เมื่อกลับมาถึงเขตเมือง B ลั่วจื่อหานจึงให้ผู้ช่วยจองตั๋วเครื่องบินกลับเมือง A ในอีกสองวัน จากนั้นก็ส่งอี้เป่ยซีไปที่บ้านของฉู่ซ่ง

            ขณะนี้รถได้มาถึงใต้ตึกของเขตเล็กๆ แล้ว

            “ฉันส่งเธอขึ้นไปเถอะ” ลั่วจื่อหานรับสัมภาระมาจากมือของอี้เป่ยซี เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา

            “ไม่อยากให้ฉันไปเหรอ?”

            “ใช่” เขาพยักหน้า ดึงอี้เป่ยซีเดินเข้าไปในตึก ไปถึงตำแหน่งของบ้านฉู่ซ่งด้วยความชำนาญทาง กดกริ่งประตู ไม่นานฉู่ซ่งก็เดินออกมา

            “ฉู่เซี่ย เธอไม่เป็นไรแล้วนะ” ฉู่ซ่งดึงอี้เป่ยซีมา หมุนรอบตัวเธอสองสามที แล้วจ้องหน้าเธอสักพัก จึงสบายใจลงมาบ้าง “ดูท่าทางจะไม่เป็นไรแล้ว”

            “ขอโทษนะ ทำให้นายเป็นห่วงแล้ว พ่อกับแม่เขา…”

            ฉู่ซ่งเหลือบมองลั่วจื่อหาน รับกระเป๋าของอี้เป่ยซีมา “พวกเขาไม่รู้เรื่องนี้ เธอดูแลแขกให้ดี ฉันจะเอากระเป๋าเธอไปเก็บ” เขาจงใจเน้นหนักคำว่า ‘แขก’ มาก อี้เป่ยซีมองลั่วจื่อหาน คนที่อยู่ข้างหลังยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ราวกับว่าไม่ได้สนใจมาก

            “ฉู่ซ่งเขาแคร์ฉันมาก นายอย่าเอามาใส่ใจเลยนะ”

            ลั่วจื่อหานส่ายหน้า “ฉันโชคดีมากแล้วเป่ยซี โชคดีที่เธอยกโทษให้ฉัน ตอนนั้นขอโทษนะ”

            “อืม ที่จริงมันก็ไม่…มันผ่านไปแล้ว ก็ไม่มีใครสูญเสียอะไรไม่ใช่เหรอ นายก็อย่าเอามาใส่ใจให้มากเลย” ลั่วจื่อหานเดินเข้าไปกอดอี้เป่ยซี พยักหน้า เธอยิ้มพร้อมเข้าใกล้อ้อมอกเขา ราวกับเด็กสาวตัวน้อยผู้มีความสุข

            ลั่วจื่อหาน ฉันเคยพูดหรือเปล่าว่าที่จริงฉันก็โชคดีมากที่ได้เจอกับนาย นายคือคนที่คุ้มค่าแก่ความรักและการรักษาไว้จริงๆ ขอโทษนะที่ก่อนหน้านี้ทำเรื่องโง่ๆ มากมาย ต่อไปพวกเราจะเดินไปด้วยกันได้หรือเปล่า?

            เดินอยู่ใต้แสงอาทิตย์ด้วยกัน ดูนายวาดรูปอยู่ข้างๆ ฟังนายร้องเพลง ได้มองดูนายแบบนี้ตลอดไปฉันก็จะพอใจมาก ลั่วจื่อหาน ขอบคุณนายนะที่แม้ฉันจะทำผิดมากมาย แต่นายก็ยังเต็มใจชอบฉันด้วยใจจริง

            ฉันก็ชอบนายมากนะ

            ขอบคุณที่นายเดินมาสุดทาง ขอบคุณที่ทำให้ฉันเพียงแค่หันมาก็กอดนายได้ ลั่วจื่อหาน ขอบคุณที่นายชอบฉัน

            “แค่ก” เสียงไอดึงเอาอี้เป่ยซีออกมาจากความคิดของตัวเอง ผลักๆ ลั่วจื่อหาน เขาปล่อยเด็กสาวในอ้อมอกไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก สีหน้าของฉู่ซ่งดุเล็กน้อย “พอได้แล้ว พี่ยุ่งมากไม่ใช่เหรอ ไปทำงานของพี่ได้แล้ว พี่สาวของผมผมดูแลเองได้”

            ลั่วจื่อหานไม่ได้ถือสาเขา พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง ก่อนจะออกไปก็พูดกับฉู่ซ่งหนึ่งประโยค “วันนี้เขาอยากกินปลาเปรี้ยวหวาน” พูดจบก็จากไปอย่างสง่างาม ฉู่ซ่งโมโหจนอยากกระทืบเท้า

            ‘คนอะไร เขาอยากกินอะไรฉันถามเองได้ ใครให้นายปากมากกัน’

            ‘ทำไมถึงไม่มีความรู้สึกสำนึกผิดเลย แล้วก็คนนี้อีก ยกโทษให้เขาทั้งอย่างนี้เลยเหรอ?’

            “เธออยากกินอะไร?” ได้ยินคำพูดที่แข็งกระด้างของฉู่ซ่ง อี้เป่ยซีรู้ว่าฉู่ซ่งยังโกรธเรื่องของตัวเอง “ฉันอยากกินปลา…” เธอเห็นดวงตาที่ลุกเป็นไฟของฉู่ซ่ง รีบเปลี่ยนคำพูด “อยากกินซี่โครง ตุ๋นซี่โครง เปรี้ยวหวานอะไรนั่นเกลียดจะตายไป ไม่เหมาะกับรสนิยมอ่อนๆ ของฉันเลยสักนิด”

            ฉู่ซ่งจึงหรี่ตายิ้มด้วยความอ่อนโยน “ได้เลย เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอกิน”

        “ดีๆๆ นายไม่รู้อะไรฉันคิดถึงอาหารที่นายทำมาก นอนไม่หลับทั้งคืน…” อี้เป่ยซีพูดเอาอกเอาใจอยู่ข้างๆ เขา

————

บทที่ 131 วิกฤตโรงแรม (5)

             อี้เป่ยซีเงยหน้ามองตามสายตาของเขาไป หลานฉือเซวียนไม่รู้ว่ายืนอยู่ข้างหลังเซี่ยเช่อตั้งแต่เมื่อไร อาจจะเป็นเพราะพักผ่อนไม่เต็มที่ ดวงตาแดงก่ำ สีหน้าก็ไม่ค่อยสู้ดีนัก และเปี่ยมไปด้วยความใจร้อน เซี่ยเช่อหันหลังทันที เดินเข้าไปอย่างเอาใจ “บอกให้นายนอนเยอะๆ ไม่ใช่เหรอ?”

            หลานฉือเซวียนไม่สนใจเขา เดินลงไปข้างล่าง “นายยังไม่ทำข้าวเช้าเหรอ?”

            “อ๊ะ ไปเดี๋ยวนี้ ไปเดี๋ยวนี้” เซี่ยเช่อก้มตัวเดินผ่านเขาไป เดินเข้าห้องครัวไปอย่างรวดเร็วแล้วเริ่มง่วนกับการทำอาหาร อี้เป่ยซีเห็นท่าทางของทั้งสองคน อยากหัวเราะแต่หัวเราะไม่ออก ไหล่สั่นไหวเล็กน้อย

            หลานฉือเซวียนรินน้ำแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา ราวกับว่าไม่เห็นพวกเขาทั้งสองคน ในขณะที่ก้นสัมผัสกับโซฟานั้น คิ้วก็ขมวดกันแน่น ลั่วจื่อหานโอบไหล่ของอี้เป่ยซี เดินไปข้างหน้า

            “พวกนายจะไปไหน?”

            “กลัวพวกนายสองคนจะทำเขาเสียคน”

            “ไปเจอผู้ใหญ่”

            อี้เป่ยซีกับหลานฉือเซวียนต่างมองเขาตาไม่กระพริบ

            ‘เจอ เจอผู้ใหญ่ เร็วแบบนี้เลยเหรอ ทั้งสองคนเพิ่งจะตกลงคบกันเองไม่ใช่เหรอ’ เธอบิดชายเสื้อของตัวเอง มองหลานฉือเซวียนด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ เห็นเพียงเขาเก็บอาการประหลาดใจ ทำท่าทีราวกับว่าไม่เกี่ยวอะไรกับตน

            “มันเร็วไปหรือเปล่า นาย คือว่า ลั่วจื่อหาน พวกเรา…” เธอพูดจาตะกุกตะกัก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลังเลและหวาดกลัว ขนตายาวๆ กระพือไหว

            ลั่วจื่อหานรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย มือข้างหนึ่งวางบนดวงตาของเธอ “แค่ไปหาปู่ของฉัน คนที่เธอเจอเมื่อวาน”

            “อ๋อๆๆ” ความกังใจของเธอผ่อนคลายลง โน้มตัวพิงลั่วจื่อหานเบาๆ “อืม”

            บ้านคุณปู่ของลั่วจื่อหานอยู่ไม่ไกลจากบ้านของพวกเซี่ยเช่อนัก นั่งรถครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว อี้เป่ยซีมองดูสวนที่ถูกล้อมรอบด้วยรั้ว มองดูลั่วจื่อหาน และมองทัศนียภาพตรงหน้า ขยี้ตาของตัวเองด้วยความเหลือเชื่อเล็กน้อย

            ‘ไหนว่าเป็นตระกูลสูงส่งของประเทศ U ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้มีกลิ่นอายถึงประเพณีเก่าแก่และติดดินแบบนี้’ เพิ่งลงจากรถก็ได้ยินเสียงเห่า อี้เป่ยซีหดตัวอยู่ด้านหลังของลั่วจื่อหาน

            “ทำไม นายเลี้ยงหมาด้วยเหรอ”

            “มันเป็นหมาที่คุณย่าฉันเลี้ยงเมื่อก่อน”

            “คุณย่าก็อยู่ด้วยเหรอ”

            “ไม่อยู่แล้ว” ลั่วจื่อหานนึกถึงหญิงแก่ใจดี ความมืดมนก็ปรากฏอยู่ในสายตาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ วินาทีถัดมามือน้อยๆ ก็กุมฝ่ามือที่ใหญ่โตและแข็งแรงของเขา เสียงอ่อนโยนนั้นไพเราะเป็นพิเศษในบรรยากาศที่เงียบสงบ

            “ขอโทษนะ”

            เขาเผชิญกับสายตาที่บริสุทธิ์เหมือนกวางตัวน้อย อดไม่ไหวที่จะยื่นมือไปลูบหัวของเธอ “ไม่เป็นไร พวกเราไปกันเถอะ”

            “เข้าไปทั้งแบบนี้เลยเหรอ?”

            “ไว้เป็นหน้าที่ฉันเอง”

            เพียงประโยคสั้นๆ ราวกับว่าได้ฉีดยากล่อมประสาทให้กับอี้เป่ยซี เธอพยักหน้า ตามหลังเขาไปอย่างอุ่นใจ เพิ่งเข้ารั้วมา ก็มีสุนัขตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาหาพวกเขา เห่าอี้เป่ยซีอย่างบ้าคลั่ง ระคนความตื่นเต้นที่ไม่รู้จัก

            ลั่วจื่อหานกอดเด็กสาวแน่น พาเธอหลบมาด้านข้าง “ต้าถู่ กลับไป” มันหยุดเห่า แกว่งหางไปมาอย่างน่าสงสาร จ้องมองพวกเขาสองคนตลอดเวลาไม่ยอมจากไปไหน

            “กลับไป” น้ำเสียงของลั่วจื่อหานดุดันเล็กน้อย สุนัขร้องครางสองสามที

            “แกจะดุมันทำไม” เสียงของชายแก่ดังมากจากในบ้าน จากนั้นร่างผอมบางก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าทั้งสองคน สวมเสื้อคลุมยาวสีขาว ท่อนล่างใส่กางเกงสีดำหลวมๆ ที่พัดตามแรงลมตลอดเวลา เขายิ้มพร้อมกวักมือเรียกต้าถู่ สุนัขตัวนั้นวิ่งไปหาชายแก่อย่างว่องไว

            “สมหน้าหน้ายัยหนูเขาไม่ชอบแก” เขาส่ายหน้า “ต้าถู่ไปเล่นตรงนั้นไป ยัยหนูเขากลัวแก เดี๋ยวค่อยกลับมานะ” ต้าถู่เห่าสองสามครั้งอย่างปวดใจ ขณะที่เดินผ่านอี้เป่ยซีก็ชำเลืองมองเธอราวกับว่ากำลังบ่นและร้องเรียนความคับข้องใจของตัวเองอย่างเงียบๆ อี้เป่ยซียิ่งหดตัวเข้าไปในอ้อมอกของลั่วจื่อหาน มันจึงวิ่งออกไปอย่างไม่เต็มใจแล้ว

            เมื่ออี้เป่ยซีเห็นว่าภยันตรายหายไปแล้ว ก็กระโดดออกมาจากอ้อมกอดของลั่วจื่อหาน หน้าแดงด้วยความเขินอายเล็กน้อย “รบกวนคุณปู่แล้ว ขอโทษนะคะ”

            ชายแก่โบกมือ “เพราะเจ้าเด็กบ้านนี่ไม่บอกว่าเธอกลัวหมา”

            “ปู่ครับ เมื่อวานผมก็บอกปู่แล้ว”

            “ฉันบอกว่าแกไม่ได้พูดก็คือไม่ได้พูด ไม่รู้หรือไงว่าคนแก่ความจำไม่ดี แกก็เตือนหลายๆ รอบหน่อยไม่ได้หรือไง หรือว่าแกไม่ใส่ใจ”

            อี้เป่ยซีเห็นท่าทางสิ้นท่าของลั่วจื่อหาน แอบยิ้ม รู้สึกว่าคำพูดของคุณปู่ลั่วมีบางอย่างที่แปลกๆ

            เดี๋ยวนะ เมื่อวาน เมื่อวานลั่วจื่อหานก็คิดจะพาเธอกลับมาแล้วงั้นเหรอ? เขาคิดไว้ตั้งนานแล้ว ตัวเองยังกระโดดเข้าไปติดกับด้วยความงี่เง่า เมื่อวานเขาไม่คิดที่จะจากไปตั้งแต่แรกแล้ว คนบ้า หลอกเธอแบบนี้ รู้สึกสะใจมากสินะ

            เธอค้อนเขา ลั่วจื่อหานยิ้มพร้อมยื่นมือดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง “ฉันเตรียมการไว้ต่างหากน่ะ”

            “มันจะมากไปแล้ว คนเลว นายรังแกฉัน”

            “ก็ได้ๆๆ อยากจะลงโทษฉันยังไงเหรอ หืม?” ลมหายใจอบอุ่นของเขากระทบอยู่บนแก้มของเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกคลุมเครือ อี้เป่ยซีจ้องเขา ไม่ได้พูดอะไร

            คุณปู่ลั่วเห็นการปฏิสัมพันธ์ของทั้งสองคน รอยยิ้มบางๆ ก็ผุดขึ้นในดวงตา เขากระแอมไอ อี้เป่ยซีจึงละสายตาของตัวเอง ยิ้มหวานให้เขา ลั่วจื่อหานอดไม่ไหวบีบไหล่ของเธอ

            ‘ไม่เห็นยิ้มแบบนี้กับฉันเลย’

            ‘ถ้าไม่ใช่เพราะนายร้ายเกินไปและลูกไม้เยอะเกินไปล่ะก็นะ’ อี้เป่ยซีก็แอบบีบเขากลับ

            “เอาเถอะ เสี่ยวเป่ยซียังไม่ได้กินข้าวเช้าสินะ พวกเรากินกันก่อนเถอะ” อี้เป่ยซีรีบวิ่งแจ้นไปหาคุณปู่ลั่ว ทิ้งลั่วจื่อหานอยู่เบื้องหลัง เวลาอยู่ที่โต๊ะอาหารก็จงใจนั่งลงข้างคุณปู่

            “ว้าว คุณปู่ทำอาหารอร่อยจังเลยค่ะ” อี้เป่ยซีดวงตาเป็นประกาย ชายแก่หัวเราะ มองเธอใกล้ๆ ด้วยความเอ็นดู

            “อร่อยก็กินเยอะๆ หน่อย เธอดูเธอสิผอมเกินไปแล้ว”

            “อืมๆๆ งั้นหนูไม่เกรงใจแล้วนะคะ”

            “เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว จะเกรงใจอะไร”

            อี้เป่ยซีได้ยินคำพูดของเขาแล้ว กลืนข้าวลงด้วยความแข็งกระด้างเล็กน้อย แอบมองลั่วจื่อหานที่กำลังหรี่ตามองดูทุกกิริยาอย่างใกล้ชิด เธอได้แต่ตอบรับ กินข้าวต่อ ปิดบังความรู้สึกของตัวเองไว้

            เป็นครอบครัวเดียวกันได้เหรอ?

            เธอไม่รู้ และเธอก็ไม่รู้ว่ามีอะไรรอเธออยู่เบื้องหน้า ตอนนี้เธออยากอยู่ด้วยกันกับลั่วจื่อหาน มันอาจจะไม่อนาคตและเพลิดเพลินกับปัจจุบันขณะตลอดไป

            แต่ว่าแล้วเขาล่ะ เขาจะเหมือนกับเธอหรือเปล่า จะเตรียมบอกเลิกและบอกลาได้ทุกเมื่อหรือเปล่า

            จู่ๆ ก็มีขาเกี่ยวขาของเธอ ทำให้อี้เป่ยซีออกมาจากความคิดของตัวเอง เธอหน้าแดง มองลั่วจื่อหานเชิงตำหนิ

            บ้าจริง นั่งไกลนายขนาดนี้แล้วยังไม่รู้จักทำตัวดีๆ ปู่นายยังอยู่นี่นะ ทำตามกฏหน่อยได้ไหม

            เห็นได้ชัดว่าลั่วจื่อหานเข้าใจคำเตือนในแววตาของเธอ รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งชัดเจนขึ้น แต่ยังไม่ได้ดึงขาของตัวเองกลับมา อี้เป่ยซีเตะออกไปแต่กลับเตะโดนอากาศ

        “เป็นอะไรไป?” คุณปู่ลั่วมองอี้เป่ยซีอย่างเป็นห่วง เธอส่ายหน้า เหลือบมองลั่วจื่อหาน ชายแก่รู้ทันทีว่าหลานตัวดีของตัวเองทำอะไรลับๆ ล่อๆ อีกแล้ว

————

บทที่ 130 วิกฤตโรงแรม (4)

            อี้เป่ยซีอึ้งไปหลายวินาที จนกระทั่งลั่วจื่อหานวางเธอลงบนเตียงแล้วก็พลิกตัวกระโดดลงจากเตียง มองเขาเตือนๆ “นาย นายอย่ามามั่วนะ ฉันรับปากจะคืนดีกับนายไม่ได้รับปากว่าจะ…” นึกถึงฉากในตอนนั้น หน้าของอี้เป่ยซีก็แดงอีกครั้ง

            แต่ว่ามือของลั่วจื่อหานหนักเกินไปแล้ว ตอนนี้คิดดูแล้วก็เจ็บมาก เธอพิงอยู่ในมุมกำแพงเงียบๆ อีกครั้ง ลั่วจื่อหานหยุดอยู่ที่เดิม คำที่พูดออกมาทำให้อี้เป่ยซีทนไม่ไหวจนอยากโผเข้าไปกัดเขา

            “ฉันทำให้เธอเจ็บหรือเปล่า”

            ‘บ้าจริง นายต่างหากที่เจ็บ ทั้งบ้านนายมีนายคนเดียวที่เจ็บ’ เห็นเปลวไฟเล็กๆ ในดวงตาของเธอ ลั่วจื่อหานยื่นมือกอดเธอ “ฉันจะไม่ทำอะไรจนกว่าเธอจะพูด”

            แม้จะไม่พอใจกับคำพูดของลั่วจื่อหาน แต่เมื่อได้ยินคำรับประกันแบบนี้ อี้เป่ยซีก็ยังซบเขาด้วยความอุ่นใจ ความง่วงนอนที่ถูกขับไล่ออกไปก่อนหน้านี้หนักอึ้งขึ้น ปล่อยให้ลั่วจื่อหานนอนข้างเธออย่างเงียบๆ แต่หลับไม่สบายทั้งคืน รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างถูไถไปมาบนร่างกายตลอดเวลา

            จนกระทั่งอี้เป่ยซีลืมตาขึ้นมาแล้ว สิ่งที่เห็นก็คือใบหน้าเปื้อนยิ้มของลั่วจื่อหาน ใช้แขนพยุงร่างกายของตัวเองอยู่เหนือเธอ ขนตาของอี้เป่ยซีสั่นไหว ลั่วจื่อหานจูบตาของเธออย่างอารมณ์ดีมาก จากนั้นก็จูบจมูกของเธอ ค่อยๆ ประกบริมฝีปากของเธอ ล้ำลึกเข้าไปทีละน้อย…มือเคลื่อนไหวอยู่บนร่างกายของเธออย่างไม่เชื่อฟัง ขณะที่กำลังจะเข้าไปใกล้อีกนิด มือน้อยๆ ก็รีบหยุดมือของเขา

            “ฉัน ฉัน…” อี้เป่ยซีไม่รู้ว่าจะปฏิเสธอย่างไร แม้ว่าเธอจะไม่ขัดขืนการสัมผัสของเขา และรู้สึกสบายกับการสัมผัสที่แนบชิดของเขามาก แต่ว่า “อย่านะ ฉันกลัวเจ็บ”

            ลั่วจื่อหานหัวเราะ ถอดเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายบนตัวของเธอด้วยความอดทนและระมัดระวัง “ไว้เป็นหน้าที่ฉันเอง วางใจเถอะ”

            “ลั่วจื่อหาน”

            “เป่ยซี เธอยังโกรธอยู่เหรอ?”

            “เปล่า” อี้เป่ยซีคว้ามือของเขา รู้สึกได้ถึงความอดทนของเขา “ฉันก็แค่ ตอนนี้ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ ถึงฉันจะรับปากคบกับนายแล้ว พวกเราข้ามขั้นอะไรไปหรือเปล่า” ลูกกระเดือกของลั่วจื่อหานขยับ เห็นความวิงวอนในสายตาของคนที่อยู่ด้านล่าง พยักหน้าอย่างจนปัญญาและพ่ายแพ้

            “โอเค” อี้เป่ยซีกลิ้งออกจากข้างกายของเขาอย่างรวดเร็ว มองเขาอย่างไม่วางใจเล็กน้อย

            “ลำบากใจมากเหรอ?” อี้เป่ยซีไม่รู้ว่าควรจะอธิบายความในใจของตัวเองอย่างไร มันซับซ้อนมาก ซับซ้อนจนทำให้ทั้งสองคนแทบอยากร้องไห้

            ลั่วจื่อหานหันหลังให้เธอ “ยังได้อยู่”

            อี้เป่ยซีเข้าใกล้เขาอย่างระมัดระวัง ราวกับว่าได้ตัดสินใจอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ ค่อยๆ ยื่นมือของตัวเองออกไป ขณะที่สัมผัสก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ

            มันเกินไปหน่อยมั้ง เธอดึงความประหลาดใจของตัวเองกลับมา พูดด้วยเสียงเบามากๆ “คือว่า นายสอนฉันสิ ฉันช่วยนายได้นะ” ลั่วจื่อหานไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้เธอรู้สึกถึงอุณหภูมิที่ค่อยๆ เพิ่มสูงขึ้น ไม่ขยับเขยื้อน เธอรู้สึกว่าของที่อยู่ในมือเหมือนกับบวมเป่งไม่น้อย ตกใจจนรีบหดมือกลับแต่ถูกลั่วจื่อหานดึงมือไว้พอดี สองคนสบสายตากัน อี้เป่ยซีทนไม่ไหวจนอยากเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนี

            เขาไม่ได้ให้เธอช่วยสักหน่อย เธอใจดีขนาดนี้ ถ้าไม่รู้ว่ายังนึกว่าเธอคิดจะเอาเปรียบเขา

            “อยากช่วยฉันจริงเหรอ?” อี้เป่ยซีพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้า ดวงตาที่สดใสมีละอองน้ำ ลั่วจื่อหานอดไม่ไหวจูบตาของเธออีกครั้ง ในที่สุดก็เลียเหมือนกับอยากให้มันดำเนินต่อไป “นอนลง หนีบขาให้แน่น”

            อี้เป่ยซีจึงเข้าใจว่าอะไรคือหาเหาใส่หัว เธอรู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวของผู้ชายบนตัวของเธอ ใบหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เรื่องบ้าคลั่งนี้จึงหยุดลง

            ลั่วจื่อหานท่าทางพออกพอใจมาก อุ้มอี้เป่ยซีขึ้นมา เธอคว้าหน้าอกของลั่วจื่อหานแน่น ถามเสียงเบา “เป็นอะไรไป?”

            “อาบน้ำ” อี้เป่ยซีรู้สึกแปลกมาก ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรทำไมถึงได้เหนื่อยแบบนี้ และเห็นได้ชัดว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ทำอะไรบ้าง แต่ก็ยังกระปรี้กระเปร่าแบบนี้ ช่างไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ

            “คิดอะไรอยู่เหรอ” อี้เป่ยซีปล่อยให้เขาอุ้มเข้าห้องน้ำไป ขณะที่เขากำลังจะถอดเสื้อบนตัวเธอนั้น ก็รีบรีบคว้าชายเสื้อของตัวเองทันที

            “คือว่า ฉันจัดการเองดีกว่า”

            “ก็ไม่ได้ช่วยเธออาบน้ำครั้งแรกสักหน่อย มีอะไรน่าอายเหรอ?”

            อี้เป่ยซีครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน ก้มหน้า “อันธพาล”

            มุมปากของลั่วจื่อหานยกยิ้ม นวดคลึงศีรษะของเธอ “งั้นเธอก็จัดการเองเถอะ” พูดจบก็จากไปแล้วช่วยเธอปิดประตู อี้เป่ยซีหน้าแดง อาบน้ำด้วยความเลื่อนลอยเล็กน้อย

            ‘แย่แล้ว ไม่ได้เอาเสื้อมา ลั่วจื่อหานอุ้มเธอเข้ามาก็ไม่รู้จักเอาเสื้อผ้ามาด้วยหรือไง?’ เธอเดินออกไปพร้อมห่อตัวด้วยชุดคลุมอาบน้ำ ลั่วจื่อหานชำเลืองมองเธอ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปโดยตรง

            “ทำไมนายถึงไม่ใส่อะไรเลย!” อี้เป่ยซีรีบละสายตา น้ำเสียงมีการตำหนิ ลั่วจื่อหานหัวเราะ เดินเข้าใกล้เธอ

            “ฉันใส่อะไร?”

            “แต่นายก็ออกมาโดยไม่ใส่อะไรเลยไม่ได้นะ อย่างน้อยก็พันผ้าขนหนูหรืออะไรก็ได้นี่”

            “โชคไม่ดี มันถูกบางคนเอาไปแล้ว เธอเขินตลอดแบบนี้ ต่อไปจะทำยังไง”

            อี้เป่ยซีเบ้ปาก “ใครจะไปต่อกับพวกชอบโชว์อย่างนาย ฉันจะไปเอาเสื้อมาให้นาย”

            ลั่วจื่อหานดึงเธอไว้ ส่ายหน้า เปิดตู้เสื้อผ้าออกอย่างชำนาญ รื้อๆ ค้นๆ หยิบสองสามตัวออกมาแล้วสวมใส่ตรงหน้าอี้เป่ยซีโดยไม่เคอะเขินเลย

            “นาย…ไหนนายบอกว่าไม่มีอะไรใส่ไง?”

            “อ๋อ ฉันลืมไป”

            หางตาเธอกระตุก “เหตุผลดีนี่”

            ลั่วจื่อหานจัดเสื้อผ้าอย่างดี กวักมือเรียกเธอ

            “จะทำอะไรน่ะ” จูบสดชื่นประกบลงบนริมฝีปากของอี้เป่ยซี เธอก็อ้าปากเล็กน้อยเพื่อจูบตอบโดยไม่รู้ตัว ตั้งแต่ไหนแต่ไรไม่เคยคิดจะรับจูบ มันก็ทำรู้สึกดีเหมือนกันแฮะ

            จู่ๆ ริมฝีปากก็รู้สึกเจ็บ อี้เป่ยซีผลักเขาทันที “นายเป็นหมาหรือไง?” เธอตรวจดู ยังดีที่เลือดไม่ออก

            “ไปกันเถอะ ออกไปกินข้าว” เขาโอบไหล่ของเธอด้วยความคุ้นเคย อี้เป่ยซีเดินไปสองก้าวก็หยุดชะงัก ผลักลั่วจื่อหานที่มีสีหน้างงงวยถอยกลับไป

            “เป็นอะไรไป?”

            “ฉันจะไปดูว่าพวกหลานฉือเซวียนอยู่ข้างนอกหรือเปล่า” ท่าทางระมัดระวัง เหมือนกับขโมยลูกอมแล้วกลับคุณแม่จับได้

            เขาอดไม่ได้พูดขึ้น “เมื่อวานตอนที่เธอบอกให้ฉันหยุด พวกเขาก็น่าจะรู้แล้วว่าฉันเข้ามา”

            อี้เป่ยซีส่ายหน้าอย่างขึงขัง “ไม่ พวกเขาน่าจะคิดไม่ถึงว่านายจะหน้าด้านขนาดนี้”

            “นี่คือชมฉันใช่ไหม?”

            “นายมีความสุขก็ดีแล้ว” ลั่วจื่อหานกุมมือของเธอ เปิดประตูออก

            “พวกเขาน่าจะไม่ตื่นเช้าขนาดนี้” เพิ่งจะลากอี้เป่ยซีเข้าห้องรับแขก ก็เห็นหนึ่งในคนที่บอกว่าไม่น่าจะตื่นเช้าขนาดนี้ยืนอยู่ที่หัวบันไดชั้นสองพอดี มองดูพวกเขาสองคนด้วยความงุนงงเล็กน้อย อี้เป่ยซีอดไม่ไหวที่จะหยิกเขา

            ‘ไหนบอกว่าพวกเขาไม่น่าตื่นเช้าขนาดนี้ไง นี่มันอะไรกัน ต่อไปถ้าฟังนายอีกฉันก็เป็นลูกหมาแล้ว’

            ลั่วจื่อหานไม่รู้สึกอึดอัดเลยแม้แต่น้อย เซี่ยเช่อนิ่งไป “ไม่มีแรงรบแล้วเหรอ? ถึงได้ตื่นเช้าขนาดนี้?”

        อี้เป่ยซีทนไม่ไหวคว้าแก้วบนโต๊ะขว้างไปที่หัวของเขา จากนั้นก็ได้ยินเสียงที่เอื่อยเฉื่อยของลั่วจื่อหาน “พูดไปพูดมา คนข้างหลังนายก็เหมือนกัน”

————