นักดาบนุ่มนิ่มกับพลังโจมตีศูนย์ ~ถูกออราเคิลเพื่อนวัยเด็กทิ้ง เข้าโรงเรียนเวทมนต์ และจบที่ดูแลเจ้าอสูร – ตอนที่ 98 หอคอยยอดสูงสุดและท่านหญิงดันเจี้ยน

นักดาบนุ่มนิ่มกับพลังโจมตีศูนย์ ~ถูกออราเคิลเพื่อนวัยเด็กทิ้ง เข้าโรงเรียนเวทมนต์ และจบที่ดูแลเจ้าอสูร

98 หอคอยยอดสูงสุดและท่านหญิงดันเจี้ยน

— “ย้ำ! เผยแพร่ฉุกเฉิน! สัตว์สรรค์ปรากฏในหอคอยยอดสูงสุดชั้น 1! นักสำรวจใกล้เคียงและนักสำรวจที่สู้ได้…”

“สัตว์สรรค์ปรากฏตัวขึ้นหือ…” (ยูจีน)

“ใช่ อีกครั้ง ยูจีน…” คลอดด์

คลอดด์และผมมองหน้ากัน

กฎใหม่ของหอคอยยอดสูงสุด -การสร้างวินัยโดผู้สร้างในชั้น 1

มันถูกประกาศไม่นานมานี้โดยท่านหญิงดันเจี้ยน

เห็นว่ามันเพื่อเพิ่มประสบการณ์ต่อสู้ของนักสำรวจโดยให้สู้กับสัตว์สวรรค์

“เราไปดูกันมั้ย?” (คลอดด์)

“เอาสิ ไปเผื่อไว้ก่อน” (ยูจีน)                   

คลอดและผมมุ่งหน้าสู่หอคอยยอดสูงสุดชั้น 1

◇◇

มีนักสำรวจมากมายรวมกันอยู่ในหอคอยยอดสูงสุดชั้น 1

“ยิงเวทมนตร์ทั้งหมดในเวลาเดียวกัน!!”

“ใครก็ได้!! สนับสนุนด้วย!!”

“อย่าหยุดร่ายเวทมนตร์!”

“มีใครยามานาไม่พอมั้ย?!”

มีคนประมาณ 50 คน

แต่ผมรู้สึกเหมือนว่าระดับของนักสำรวจโดยรวมค่อนข้างต่ำ

มันน่าจะเทียบเท่าได้กับนักสำรวจระดับ B

แทบไม่มีนักสำรวจระดับ A และมากกว่านั้นเลย

“บัดซบเอ๊ย! ไม่มีการโจมตีไหนเข้าเลย!”

“ไม่มีแม้แต่แผลเดียวบนมัน!”

“ช่างทนทานเหลือเกิน!”

“ร่ายเวทมนตร์เสริมพลังมากกว่านี้!!”

มีการตะโกนอยู่ทุกที่

แทบไม่มีการร่วมมือกันเลย ดังนั้นพวกเขาส่วนใหญ่ไม่ใช่ทีมแต่เป็นกลุ่มที่ถูกสร้างขึ้นอย่างเร็ว

การเน้นโจมตีของนักสำรวจไม่ได้ผลกับสัตว์สวรรค์สักนิด

สัตว์สวรรค์ถูกอาบในการโจมตีของนักสำรวจไม่หยุดยั้งแล้วกำลังผ่อนคลายอยู่กลางชั้น 1 โดยไม่สนใจในโลก

—เต่ายักษ์

แน่นอนว่ามันไม่ใช่เต่าทั่วไปของคนหนึ่ง มันใหญ่กว่ามังกร และมีงูตัวหนึ่งรัดอยู่รอบตัวเต่าของมัน

มานาเอ่อออกมาจากกระดองสีเขียวเข้ม และมันส่องสว่างเหมือนผลึกเวทมนตร์

ม่านพลังเวทมนตร์พร้อมมีโล่เป็นศูนย์กลางกำลังปกป้องรอบข้างสัตว์สวรรค์ และไม่มีแม้แต่การโจมตีเดียวจากนักสำรวจไปถึงมัน

สัตว์สวรรค์ตัวนี้นั้นโดดเด่นในเรื่องการป้องกันแม้แต่ในหมู่สัตว์สวรรค์อื่น…

“…สัตว์สวรรค์ เก็นบุ หือ” (ยูจีน)

ผมพึมพำนี่

สัตว์สวรรค์ที่เป็นการผสมของเต่าและงู

เต่าเป็นตัวแทนของ ‘ความอายุยืนยืนและความเป็นอมตะ’ และงูเป็นตัวแทนของ ‘ความอุดมสมบูรณ์และการขยายพันธุ์’ มันเป็นสัตว์สวรรค์ที่ถูกรู้จักอย่างแพร่หลายในทวีปทิศตะวันออกในฐานะสัตว์สวรรค์นำโชคลาภ

ป๊าบอกผมว่ามันชอบมีเป็นรูปลักษณ์บางอย่างอยู่ในบ้านและตามประตูในฐานะเทพคุ้มกันในทวีปทิศตะวันออก

“มันเป็นสัตว์สวรรค์ที่เชื่องสุดๆ มันไม่ได้โจมตีนักสำรวจมาก” (คลอดด์)

มันเหมือนที่คลอดด์พูดทุกอย่าง เก็นบุแทบไม่ตอบโต้แม้ว่าถูกโจมตีโดยนักสำรวจมากมาย

“เก็นบุเป็นสัตว์สวรรค์แห่งการปกป้องคุ้มครอง ดังนั้นฉันได้ยินมาว่าพวกมันไม่ดุร้าย” (ยูจีน)

“เข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นไม่ใช่มันสมบูรณ์แบบสำหรับการฝึกเหรอ?” (คลอดด์)

“แต่ฉันก็ถูกบอกมาว่ามันน่ากลัวเมื่อมันโกรธเหมือนกันนะ” (ยูจีน)

“โอ้อืม มันไม่มีสัตว์สวรรค์ไม่เก่งหรอก” (คลอดด์)

คลอดด์และผมมองการต่อสู้ของนักสำรวจจากไกลๆ

“กุ่ว้าาาา!!”

“กิ่ย้าาาา!!”

นักสำรวจถูกทำให้กระเด็นโดยหางงูทีละคนทีละคน

แต่ผมคิดว่ามันยังเร็วเกินไปที่พวกเขาจะมาสู้สัตว์สวรรค์ถ้าพวกเขาหลบความเร็วนั้นไม่ได้…

“ดูท่าไม่ดี” (ยูจีน)

“เราควรช่วยมั้ย ยูจีน?” (คลอดด์)

“อย่าเลยเถอะ ถ้านายและฉันเข้าร่วม ความแข็งแกร่งของสัตว์สวรรค์จะเพิ่มขึ้นมาเทียบกัน” (ยูจีน)

“พูดถึงแล้ว มีกฎนั่นด้วย”

สัตว์สวรรค์ยั้งมือเพราะระดับของนักสำรวจ

มันดีกว่าถ้าระดับ S เหมือนผมและคนระดับสูงสุดของ A แบบยูจีนไม่เข้าร่วมไปแทนที่นักสำรวจระดับ B

“โอ้ ยูจีน ซานตาฟิลด์และคลอดด์ เพอซิวาล นายจะไม่เข้าสู้เหรอ?”

บางคนพูดกับเราจากข้างหลังกระทันหัน

ผมหันไปอย่างเร็วและมีสาวน้อยคนหนึ่งในผ้าคลุมแดงกำลังยืนอยู่ตรงนั้น

ผมคุ้นเคยกับเธอแล้ว

“ท่านหญิงดันเจี้ยน ดูเหมือนเธอสบายดีนะ” (ยูจีน)

“ถ้าอย่างนั้นเธอคือท่านหญิงดันเจี้ยนอเนมอย บาเบล…” (คลอดด์)

เสียงของคลอดด์ดูประหม่าจากการพบกันครั้งแรก

แน่นอนว่าเขาจะประหม่า…ถ้าบางคนผู้มีมานามากกว่าสัตว์สวรรค์และนักสำรวจที่กำลังสู้อยู่แสดงตัวออกมา

มันดูเหมือนเธอรั้งพลังและไม่แสดงออกว่าอยู่ตรงนี้เพื่อให้นักสำรวจผู้สู้กันอยู่ไม่รู้สึกมัน แต่คลอดด์และผมรู้สึกได้ถึงมานามหาศาลเข้าขั้นสัตว์ประหลาดที่เธอมี

“ฟุฟุฟุ… นี่เป็นครั้งแรกของฉันที่ได้เจอผู้กล้าคุงของประเทศมังกร ใช่มั้ย? ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันเป็นท่านหญิงดันเจี้ยนของหอคอยยอดสูงสุด อเนมอย” (อเนมอย)

 ท่านหญิงดันเจี้ยนยิ้มน่าสงสัย

“…นี่…บ้าไปแล้ว…” (คลอดด์)

หยาดเหงื่อหยดลงแก้มคลอดด์

เขาค่อนข้างรู้สึกท่วมท้นโดยแรงกดดันของท่านหญิงดันเจี้ยน

แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของผมที่ได้เจอเธอ และมีบางอย่างที่ผมอยากถามเธอ

“อเนมอยซัง ไม่ใช่มีอย่างอื่นที่เธอควรพูดเหรอ?” (ยูจีน)

ผมมองลงไปหาสาวน้อยและเธอทำหน้าไม่พอใจก่อนลบรอยยิ้มน่าสงสัยและมองไปทางอื่น

“…”

ท่านหญิงดันเจี้ยนไม่พูดไม่จา

ผมเข้าไปใกล้ขึ้นและเธอส่งสายตาเย็นชามาให้ผม

“……”

“……”

“……”

“……”

ไม่มีใครเปิดปากและเวลาของความเงียบผ่านไป

“เออ นายช่วยเรื่องของไฮดรามากๆ! ให้ฉันได้ขอบคุณนาย!” (อเนมอย)

ท่านหญิงดันเจี้ยนพูดนี่ระหว่างหันหน้าไปทางอื่น

ผู้หญิงคนนี้…

เห็นว่าเธออายุร้อยปี แต่ท่าทางเธอเหมือนเด็กน้อยเหมือนรูปลักษณ์ของเธอ

“ยูจีนสนิทกับท่านหญิงดันเจี้ยนสุดๆเลยนะ” (คลอดด์)

“ฉันก็ลืมไปแล้วว่าฉันคุยกับเธอไปกี่ครั้ง” (ยูจีน)

“เฮ้! นายคิดว่านาย -แค่นักสำรวจ- เทียบเท่ากันฉัน ท่านหญิงดันเจี้ยนเรอะ?! แค่ให้นายได้รู้ไว้นะ ฉันขยี้นายน่วมได้ในพริบตาถ้าฉันเอาจริง!” (อเนมอย)

“แต่ขอบคุณระเบียบของดันเจี้ยนสุดท้าย เธอโจมตีนักสำรวจตรงๆไม่ได้ ใช่มั้ยล่ะ?” (ยูจีน)

“อึ่ก… น-นั่นถูกแล้ว! มีกฎเวรนั้นที่ฉันยุ่งตรงๆได้แค่กับนักสำรวจผู้ไปมากกว่าชั้น 500 แล้วเท่านั้น! ให้ตายเถอะ ใครเป็นคนสร้างกฎแบบนั้นกัน?!” (อเนมอย)

คนหนึ่งเริ่มได้รับบททดสอบจากท่านหญิงดันเจี้ยนแห่งหอคอยยอดสูงสุดจากชั้น 500 และสูงขึ้นไป

นี่เป็นบางอย่างที่อาจารย์ใหญ่อูเธอร์, ผู้ค้นคว้าวิจัยดันเจี้ยนสุดท้ายมาเป็นปีๆ, สอนผม

คนเดียวเท่านั้นผู้ไปถึงชั้น 500 ในประวัติศาสตร์คือผู้ถึอสถิติที่ 1 คริสโต

นี่คือบันทึกจาก 500 ปีก่อน

พูดอีกอย่าง ท่านหญิงดันเจี้ยนกำลังรออยู่ตลอดเวลาที่ดันเจี้ยนชั้นระดับสูง

มันช่วยไม่ได้ที่เธอจะรอจนเหนื่อย

เพราะทั้งหมดแนวความชอบคนนั้นคือไปถึงชั้น 100 ก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว

ณ ทันใดนั้น…

— “การสร้างวินัยจากผู้สร้างจะจบลงแล้วจ้า~”

เสียงนางฟ้าดังมาด้วยน้ำเสียงสบายๆ

เสียงที่ผมคุ้นเคย

“หืม? ทำไมริต้าซังก็เป็นคนประกาศสำหรับบททดสอบจากเทพเจ้าในชั้นที่ 1?” (ยูจีน)

เธอควรดูแลชั้นที่ 100

“ฉัน? ฉันให้เธอทำๆไปน่ะ”

ท่านหญิงดันเจี้ยนพูดดั่งไม่มีอะไรเลย

“งานของริต้าซังเพิ่มขึ้นแล้ว…” (ยูจีน)

แม้ว่าเธอดูเหมือนยุ่งก่อนหน้าด้วย

“นั่นเกือบไปแล้วล่ะ!”

“ใช่! เราเกือบกำจัดมันได้แล้ว”

“แน่นอนว่าเราจะชนะครั้งหน้า!”

“ใช่!”

นักสำรวจผู้ทำบทสอบของพระเจ้าล้มเหลวกำลังมองกลับไปถึงผลการต่อสู้เมื่อกี้

อืม ไม่มีใครตาย ดังนั้นน่าจะไม่มีความจำเป็นต้องคิดไม่ดี แต่…

“ช่าย ช่าย จะต้องให้นักสำรวจแข็งแกร่งกว่านี้” (อเนมอย)

ท่านหญิงดันเจี้ยนพูดในอารมณ์ดี

การต่อสู้ถูกถ่ายทอดสดสู่เมืองดันเจี้ยนและเมืองหลักของทวีปทิศใต้

มันดูเหมือนมีนักสำรวจมากขึ้นมากขึ้นแต่ละวันหลังจากได้ยินว่าตอนนี้พวกเขาสู้สัตว์สวรรค์ได้โดยไม่ต้องกังวลมาก

สู้สัตว์สวรรค์นั้นเป็นความสำเร็จใหญ่ และถ้าพวกเขาบังเอิญชนะ พวกเขาจะไม่มีปัญหากับการนำอาหารไปวางบนโต๊ะตลอดเวลาที่เหลือของชีวิต

มันดูเหมือนเป็นระบบที่ดีเมื่อไม่คิดมาก แต่…

“เหมือนก่อนหน้าจะไม่เกิดขึ้นอีกครั้ง ใช่มั้ย? ฉันไม่อยากได้อะไรที่เกิดขึ้นกับไฮดรา รู้มั้ย?”

ผมกังวลนิดหน่อย

“อะไร อย่ากังวล ฉันเรียนเรียนรู้จากเหตุการณ์ไฮดราและปรับระบบของหอคอยยอดสูงสุดแล้วดังนั้นการยั้งพลังของสัตว์สวรรค์จะทำงานแม้แต่ในชั้นที่ 1 แล้วฉันก็ทำการอัญเชิญแบบง่ายโดยใช้ทางลัดเพื่อทำให้มันเรียกสัตว์สวรรค์ง่ายกว่า” (อเนมอย)

ท่านหญิงดันเจี้ยนพองอกเธออย่างภาคภูมิใจ

“ฮ่า ผมไม่เข้าใจมันหรอก แต่มันฟังดูน่าประทับใจ” (ยูจีน)

“ว้าว อัญเชิญสัตว์สวรรค์แบบง่าย…” (คลอดด์)

แม้แต่บางคนเหมือนคลอดด์ผู้ไม่รู้เกี่ยวกับเวทมนตร์อัญเชิญมากก็เข้าใจได้ว่ามันเป็นความสามารถระดับพระเจ้า

ผมไม่มีความรู้แต่มันไม่เป็นอะไรจริงๆที่จะทำให้การเรียกสัตว์สวรรค์แบบง่ายหรือ?

อืม เรากำลังพูดเกี่ยวกับท่านหญิงดันเจี้ยนที่ใช้นางฟ้าทำงานเป็นทาส ดังนั้นมันน่าจะไม่เป็นอะไร

“อาา ยุ่งมากจัง♪ ยุ่งมากจัง♪ ฉันควรเชิญใครต่อน้า~” (อเนมอย)

ท่านหญิงดันเจี้ยนซังพูดนี่และหายไปด้วยเทเลพอร์ต

“เราควรทำอะไรดี ยูจีน เราควรกลับไปและฝึกต่อมั้ย?” (คลอดด์)

“เราอยู่ในหอคอยยอดสูงสุดแล้ว ดังนั้นอยากลองขึ้นไปมั้ย?” (ยูจีน)

“ได้ดิ ฉันจะติดไปด้วย” (คลอดด์)

“ได้เลย ไปกันเถอะ ไปดูชั้น 100 ก่อน -เพื่อให้เห็นหน้าริต้าซัง” (ยูจีน)

“นายไปเจอนางฟ้าซามะเหมือนไม่มีอะไร มันไม่เป็นไรเหรอที่จะไปมือเปล่า?” (คลอดด์)

“เราควรเอาของฝากหรือบางอย่างไปเหรอ?” (ยูจีน)

คลอดด์และผมเดินตามร้านค้าของชั้นที่ 1 และซื้อขนมหวานสำหรับใช้ตอนสำรวจ

กำลังใจพ่อค้าแม่ค้าของพวกเขานั้นเข้มแข็งแม้ว่าสัตว์สวรรค์ปรากฏขึ้นมา

ราคาก็สูงเมื่อเทียบด้วย

เราเข้าไปในลิฟต์ดันเจี้ยนพร้อมของฝากในมือ

คลอดด์และผมไปเพื่อทักทายริต้าซังผู้งานเพิ่มและต้องเหนื่อยแน่

“เย้ ฉันอยากได้บางอย่างหวาน~ ฉันจะชงชา โอเคนะ~?” (ริต้า)

มันดูเหมือนเธอเหนื่อยเหมือนที่ผมจินตนาการไว้ทุกอย่าง เธอรับของฝากอย่างมีความสุข

“…นางฟ้าซามะใจเปิดกว้างกว่าที่ฉันคิดอีกอ่ะ” (คลอดด์)

คลอดด์ตกใจ

เห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งเจอเธอแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเมื่อเขาผ่านชั้นที่ 100

เพราะทั้งหมดริต้าซังอยู่ในระบบท่าทางทำงานเมื่อเธอมอบสมบัติสวรรค์แห่งกรุณา

ริต้าซังนั้นเป็นมิตรเมื่อคนหนึ่งคุยกับเธอ

 “อาา มันดีที่ยูจีนคุงมาเที่ยวเล่นอย่างสบายๆส่ะสุ เนะ~ คลอดด์คุงก็ด้วย ไม่มีความจำเป็นต้องเรียกฉันว่านางฟ้าซามะหรอก แค่เรียกฉันสบายๆว่าริต้าส่ะสุ” (ริต้า)

 “ด-ได้ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ริต้าจัง” (คลอดด์)

 “ยินดีที่ได้รู้จัก~☆ แต่ก็ว่าไป ท่านหญิงดันเจี้ยนนั่นเผด็จการสุดเลยส่ะสุ โยะ~ แน่นอนว่าคนหนึ่งนั้นจะไม่เอางานทั้งหมดไปไว้ที่คนเดียวส่ะสุโยะ!! คนนั้นต้องเพิ่มบุคลากรสะสุโยะ!! เทพธิดาแห่งโชคชะตาไม่สังเกตุเหรอ?! คิดยังไงบ้าง ยูจีนคุง คลอดด์คุง?! ไม่คิดว่าเธอโหดร้ายเหรอส่ะสุก้ะ?!” (ริต้า)

การบ่นของนางฟ้านั้นไม่จบไม่สิ้น

 “ธ-เธอเจอเรื่องลำบากจัง” (ยูจีน)

 “เธอเจอเรื่องลำบากอ่ะ…” (คลอดด์)

สุดท้ายคลอดด์และผมจบที่ฟังนี่ตลอดเวลา

เธอต้องค่อนข้างเครียด การบ่นของเธอไม่หยุดเลย

◇◇

ชีวิตโรงเรียนอันสงบสุขดำเนินต่อไปสักพักหนึ่งจากนั้น

เราอาจเข้าร่วมแผนกผู้กล้าในตำนานแต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเยอะ

ชั้นเรียนตัวเลือกที่ผมและซูมิเระเลือกไม่ได้เปลี่นหลังจากทั้งหมด

ถ้าผมต้องพูดถึงการเปลี่ยนแแปลงมันจะเป็น…

“เฮ้ เฮ้ คืนนี้ว่างมั้ย ยูจีนคุง”

“อยากไปเที่ยวเล่นกับเรามั้ย เราจะไปงานเลี้ยงที่บ้านฉันคืนนี้”

“ฉันอยากให้เธอมา~♡”

มีคนแปลกหน้าพูดกับผมมากขึ้น

“…วันนี้ฉันมีแผนอยู่แล้วน่ะ” (ยูจีน)

“ยูจี้คุง!”

“ยูจีน!”

ซูมิเระและซาร่ากระโดดมาใส่ผมไม่นานหลังจากนั้น

ผมจะไม่พร้อมไปด้วยกันกับคนแปลกหน้าอยู่ดีนั่นแหละ

แล้วก็ ผมคุยกับคลอดด์มากขึ้นตอนนี้ที่เราอยู่ในห้องเรียนเดียวกัน

“ยูจีน ไปฝึกที่หอคอยยอดสูงสุดกัน” (คลอดด์)

“ได้ดิ ไปกันเถอะ” (ยูจีน)

“ไปหาที่ริต้าจังอยู่ในชั้นที่ 100 ระหว่างไปด้วยนะ” (คลอดด์)

“ได้ มาเอาของฝากไปด้วยเถอะ” (ยูจีน)

เพราะทั้งหมดริต้าซังลำบาก

มาเอาขนมสดชื่นๆไปฝากนางฟ้าซังที่ทำเต็มที่ในงานเธอคนเดียวเถอะ

…คืออะไรที่ผมคิด แต่มีบางคนคาดไม่ถึงอยู่ที่นั่น

“โอ้? ไม่ใช่นั่นยูจีนเหรอ? มีอะไร?”

“…นั่นเป็นอะไรที่ผมควรพูด” (ยูจีน)

เจ้าอสูรเอริเนียสอยู่ในชั้นที่ 100

ทำไม?

“ฮ-เฮ้ย…ยูจีน ทำไมเจ้าอสูรอยู่ที่นี่…?” (คลอดด์)

เสียงคลอดด์สั่นกับการเจอกันครั้งแรกกับเธอ

มันเป็นการตอบสนองธรรมชาติ

“อาา ยูจีนและคลอดด์คุง ยินดีต้อนรับ~ จริงๆแล้ว ฉันถูกงานท่วม ดังนั้นเมื่อฉันเจรจากับเทพธิดาซามะ มันที่เอริเซ็นไปช่วยฉันน่ะส่ะซุโยะ” (ริต้า)

“เออ๋…”   

“…”

คลอดด์และผมตะลึงระหว่างฟังคำบอกอันสบายเกินไปของริต้าซัง

นั่นไม่เป็นอะไรเหรอ?

มันไม่เหมือนว่าผนึกขอเอริถูกแก้ เห็นว่าพลังต่อสู้ส่วนใหญ่ถูกจำกัดด้วยเหตุผลว่าเธออยู่ในชั้นที่ 100 เพื่อช่วยนางฟ้าซัง

แต่มานาและพิษกายหุ้มรอบเธอยังอยู่ ดังนั้นแรงกดดันที่เธอปล่อยออกมานั้นเกินมนุษย์

ผมชินกับมัน แต่มันน่าจะทนไม่ได้สำหรับคนที่เจอเธอเป็นครั้งแรก

“เฮ้ ยูจีน กำลังถืออะไร?” (เอริ)

“อาา พวกนี้คือของฝากให้ริต้าซัง” (ยูจีน)

“โฮฮ๋ เอามาให้ดู” (เอริ)

เธอฉกพวกมันไปจากผม

“มีแค่ของหวานเท่านั้น~ ไม่มีเหล้าเหรอ?” (เอริ)

“เธออยู่ระหว่างงาน นะ” (ยูจีน)

“มันไม่เป็นไร เหล้านิดหน่อยในระบบร่างกายจะทำให้งานสนุกมากขึ้น” (เอริ)

“เฮ้ย เฮ้ย” (ยูจีน)

“พี่ช่วยได้มาก เอริเซ็นไป~” (ริต้า)

“ให้ตายสิ ร้องไห้กับแค่นี้เอง ตอนฉันทำจำนวนงานเท่านี้น่ะน่าสมเพช…” (เอริ)

เจ้าอสูรเริ่มพูดเกี่ยวกับอดีตเธอ

การพูดเหล่านั้นยาว… การบ่นเมื่อเธออยู่ในดินแดนสวรรค์

ส่วนใหญ่เป็นการต่อว่าเทพธิดาที่เธอรับใช้

ผมบอกได้ว่างานนางฟ้านั้นหิน

แม่ก็มีเวลาลำบากที่นั่นไหม…?

“เฮ้ ยูจีน คลอดด์! กำลังฟังมั้ย?!” (เอริ)

“ฟังอยู่ เอริ” (ยูจีน)

“ค-ครับ ผมฟังอยู่!” (คลอดด์)

“เอริเซ็นไป พี่ไม่ควรทำนั่นส่ะสุโยะ อย่าขู่เด็กๆสิ” (ริต้า)

คลอดด์แพ้แรงกดดันจากเจ้าอสูรอย่างสมบูรณ์

มันใช้สักพักก่อนเขาจะฝึกได้ในวันนั้น

แล้วก็ มันดูเหมือนคลอดด์กลายเป็นกลัวเอริ

…นั่นไม่เป็นอะไรหรือ ผู้กล้าในอนาคต?

◇วันหนึ่ง◇

มีการเรียนด้วยตัวเองเยอะในแผนกผู้กล้าในตำนาน

มันหายากที่ทั้งชั้นอยู่กัน

แต่เราถูกบอกให้มาทั้งหมดวันนี้

“บางอย่างเกิดขึ้นเหรอ ยูจี้คุง?” (ซูมิเระ)

“ไม่รู้สิ ยังไงมันดูเหมือนกฎหอคอยยอดสูงสุดใหม่กำลังไปได้ดี” (ยูจีน)

“สัตว์สวรรค์ปราฏมาบ่อยแล้วตอนนี้” (ซูมิเระ)

“นั่นทำให้สภานักเรียนมีงานเยอะ… แม้แต่นักสำรวจระดับต่ำก็พยายามท้าทายสัตว์สวรรค์หลังจากทั้งหมด” (ซาร่า)

“โฮฮ่ พวกเขาไม่กลัวเหรอ? ซาร่าจัง?” (ซูมิเระ)

“สัตว์สวรรค์ที่ปรากฏขึ้นในชั้นหนึ่งเห็นว่าเชื่อง นั่นทำไมพวกเขาท้าทายพวกมันโดยไม่สนใจเลยน่ะ” (ซาร่า)

“ถ้าอย่างนั้นมันเหมือนที่ท่านหญิงดันเจี้ยนต้องการทุกอย่าง…” (ยูจีน)

ผมเห็นภาพอเนมอยซังกำลังหัวเราะดังได้

แต่ผมหวังว่าจะไม่มีอะไรเละเทะแปลกๆเกิดขึ้น

ทันใดนั้นเอง ‘ปั้ง!’ ประตูห้องเรียนเปิดขึ้น

ผู้เข้ามาคืออาจารย์ใหญ่อูเธอร์และ…ไม่ใช่อาจารย์ของโรงเรียน แต่เป็นอัศวินที่ 1 ซามะ

“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ ตำนานในอนาคต ฝึกหนักอยู่ไหม ฉันมีบางอย่างที่ต้องคุยกับพวกเธอทั้งหมด?” (อูเธอร์)

อาจาร์ย์ใหญ่กวาดตามองเราด้วยพฤติกรรมเหมือนแสดงละครเหมือนเคย

“ราชาอูเธอร์มาไกลที่นี่หมายถึงมีเควสสำหรับเราแห่งแผนกผู้กล้าในตำนานเหรอ?”

บางคนในห้องเรียนถาม

ความต่างหนึ่งระหว่าแผนกผู้กล้าในตำนานกับที่อื่นนั้นไม่ใช่แค่คนหนึ่งจะได้คำขอที่ไม่เพียงแค่จากการสำรวจดันเจี้ยนเท่านั้น แต่ก็จากชาติทั้งหลายของทวีปทิศใต้ด้วย

ในแง่หนึ่ง คนหนึ่งพูดได้ว่าพวกเขาเป็นนักเรียนครึ่งหนึ่งและเป็นสมาชิกสังคมครึ่งหนึ่งแล้ว

“นั่นถูกแล้ว! สองคำขอรียกหาการช่วยเหลือได้มาเพื่อบุคคลที่โดดเด่น แน่นอน มันปฏิเสธได้ แต่ทั้งสองนั้นเป็นเรื่องระดับชาติ ฉันจะอยากให้พวกเธอพิจารณากับมันดีๆ” (อูเธอร์)

อาจารย์ใหญ่ดีดนิ้วและจดหมายปราฏขึ้นในอากาศ

นี่คืออะไรที่เขียนอยู่:

<คำขอ 1>

ผู้จ้าง: สหพันธรัฐบลูวอเตอร์ – รัฐสภาสหพันธรัฐ

รายละเอียดคำขอ:

ปราบเจ้าทะเลดำ เงือก เวปาล

รางวัล: XXXXXXXX

<คำขอ 2>

ผู้จ้าง: อำนาจนำของสหภาพศักดิ์สิทธิ์ – ชาติศักดิ์สิทธิ์คาลเดีย

รายละเอียดคำขอ:

ปราบนกดำ ราม ที่ทำรังอยู่ในเทือกเขาทาร์ซิส

รางวัล: XXXXXXXX

““““““““……””””””””

ไม่มีใครพูดแต่ผมรู้สึกถึงความตึงเครียดในอากาศ

“ฮ่าาา…”

ซาร่า ผู้อยู่ข้างผม ถอนหายใจ

“เฮ้ ยูจี้คุง นี่คือ…” (ซูมิเระ)

ดูเหมือนซูมิเระก็เข้าใจมัน

“พวกเขาจะทำนี่จริงจังเหรอ…?” (ยูจีน)

มันเป็นคำขอปราบสัตว์อสูรผู้ยิ่งใหญ่พร้อมกัน

■ตอบความคิดเห็น:

>หญิงดันทำมันอีกแล้วเหรอ?

-ครั้งนี้มันไม่เละครับ

>>วิธีเรียกผมเปลี่ยนจากยูจีนคุงเป็นยูจี้คุง

ซูมิเระจังรับรู้ถึงไอริชัดเจนและผมชอบมัน

-ถูกไหมล่ะครับ?

■ความคิดเห็นจากผู้แต่ง:

ผมอยากได้ภาพของคลอดด์

ผมมีความคิดคร่าวๆว่าหน้าตาเขาเป็นอย่างไร

แปลโดย: wayuwayu

tipme : tipme.in.th/wayuwayutl

ได้โปรดโดเนทเพื่อสนับสนุนผู้แปล ติดตามข้อมูลข่าวสาร, ติดต่อ: ​http://linktr.ee/wayuwayu

นักดาบนุ่มนิ่มกับพลังโจมตีศูนย์ ~ถูกออราเคิลเพื่อนวัยเด็กทิ้ง เข้าโรงเรียนเวทมนต์ และจบที่ดูแลเจ้าอสูร

นักดาบนุ่มนิ่มกับพลังโจมตีศูนย์ ~ถูกออราเคิลเพื่อนวัยเด็กทิ้ง เข้าโรงเรียนเวทมนต์ และจบที่ดูแลเจ้าอสูร

Status: Ongoing
นักดาบนุ่มนิ่มกับพลังโจมตีศูนย์ ~ถูกออราเคิลเพื่อนวัยเด็กทิ้ง เข้าโรงเรียนเวทมนต์ และจบที่ดูแลเจ้าอสูร (The Squishy Swordsman with Zero Attack Power ~Abandoned by His Childhood Friend Oracle, He Entered the Magic Academy, and Ended Up Looking After the Demon Lord~) นักเรียนตัวท็อป จากโรงเรียนทหารจักวรรดิ ยูจีน เซนต์ฟิลด์ เขามีความฝัน มันคือการได้เป็นดาบหลวง ของเพื่อนวัยเด็ก ไอริ แกรนด์แฟลร์ ผู้ที่มีเป้าหมาย ที่จะเป็นจักรพรรดิ และนำพาความเจริญรุ่งเรื่องยิ่งๆขึ้น สู่อาณาจักร แต่ฝันของเขาพังทลาย เนื่องจาก เขาขาดพรสวรรค์ ยูจีนไร้ซึ่งพรสวรรค์ และถูกทิ้ง โดยเพื่อนวัยเด็ก อย่างง่ายดาย เมื่อตกอยู่ในความสิ้นหวัง เขาเข้าโรงเรียนระดับสูงที่สุด ของศูนย์กลางโรงเรียนของอาณาจักร โรงเรียนเวทมนตร์ไลเคี่ยน ภายใต้ดุลยพินิจของพ่อของเขา ชีวิตของยูจีน จะถูกเคลื่อนไหวอย่างหนัก โดยการพบเจอในโรงเรียน ในท้ายที่สุด จะแปรเปลี่ยนเป็นคลื่น ที่จะลากทั้งทวีปไป…

นิยายแนะนำ

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน