ศิษย์พี่ของข้าจะมั่นคงเกินไปแล้ว – บทที่ 676 แม้ข้าจะเป็นเพียงเซียนจั๋ว… (3)

ศิษย์พี่ของข้าจะมั่นคงเกินไปแล้ว

บทที่ 676 แม้ข้าจะเป็นเพียงเซียนจั๋ว… (3)

“นักพรตเต๋า เจ้าอย่าเอ่ยอันใดอีกเลย”

เสี่ยวหลานค่อยๆ ถอยหลังออกไปครึ่งก้าว ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสับสน

“หัวใจของเสี่ยวหลานสับสนเล็กน้อย ข้าอยากอยู่เงียบๆ สักพัก”

ในขณะนั้น ฉีหยวนก็ลุกขึ้นยืนและโค้งคำนับให้จิ้งจอกสาวอย่างสุดซึ้ง

จากนั้นเขาก็กล่าวว่า “เรื่องนี้ ย่อมทำให้สหายเต๋า สับสนอย่างแน่นอน ข้าไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้” ฉีหยวนกล่าว

“จากนี้ไป หากสหายเต๋าไม่รังเกียจ ข้ายังเป็นสหายของสหายเต๋า แต่โปรดอย่าเก็บงำความคิดใดๆ ในเรื่องการแต่งงานและการเป็นคู่บำเพ็ญเต๋า

ประการแรก เป็นเพราะไม่เหมาะสม

ประการที่สอง เป็นเพราะเขาไม่ได้ตั้งใจ

ประการที่สาม เพราะมันเป็นของปลอม

ข้าจะ… สหายเต๋า ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วยเถิด หากข้าทำให้เจ้าต้องขุ่นเคืองใจในทางใดทางหนึ่ง”

ดวงตาของเสี่ยวหลานเป็นสีแดงเล็กน้อยในขณะที่นางกล่าวเสียงต่ำว่า “วันนี้ เสี่ยวหลานขออำลาไปก่อน ไว้เมื่อมีความคิดกระจ่างชัดเจนแล้ว ก็จะ… ให้คำตอบแก่นักพรตเต๋าอย่างแน่นอน”

ฉีหยวนลุกขึ้นยืน เขายิ้มอย่างอบอุ่น และพยักหน้าช้าๆ

จิ้งจอกสาวเสี่ยวหลานก้มศีรษะลงและหันกลับไป นางก้าวไปข้างหน้าสองก้าวด้วยความงุนงงก่อนจะหยุด แล้วหันกลับมามองฉีหยวน

จากนั้น นางก็ขี่เมฆบินไปในสายพิรุณโปรยปราย ทำให้ชุดของนางเปียกโชกและนางก็ค่อยๆ บินจากไป

ฉีหยวนจัดโต๊ะเตี้ยตรงหน้าเขา และหยิบถุงเก็บสมบัติใบใหม่ออกมา จากนั้นเขาก็เก็บสิ่งของเหล่านั้นและแขวนเอาไว้บนกิ่งไม้

จากนั้น ก็ดูเหมือนว่า นักพรตเต๋าชราจะนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขามองไปรอบๆ แล้วทำหน้านิ่งๆ พลางกล่าว

“ออกมา”

หลี่ฉางโซ่วบีบตัวออกมาจากลำต้นของต้นไม้ห่างออกไปสิบจั้ง เขายิ้มให้อาจารย์เล็กน้อย และชูนิ้วโป้งให้

“ท่านอาจารย์ ศิษย์ชื่นชมท่านยิ่งนัก ต่อหน้าสาวงาม ท่านช่างใจกว้างจริงๆ!”

“เจ้าแอบดูอยู่จริงๆ!”

ฉีหยวนอยากจะตำหนิเขาด้วยทำหน้านิ่งๆ ท่าทางเข้มงวดดุดัน แต่เขากลับรู้สึกถูกหลี่ฉางโซ่วขบขัน

เขายิ้มพลางกล่าวว่า “เจ้า… ช่างเถิด ตามข้ามา”

“ขอรับ” หลี่ฉางโซ่วรับคำและกระโดดลงไปที่ด้านข้างของท่านอาจารย์ ของเขา

ทว่าเมื่อเขาเห็นว่า ท่านอาจารย์ ของเขาดึงแส้หางม้าออกมา เขาก็ถอยหลังไปครึ่งก้าว

สายพิรุณโปรยปรายและข่ายอาคมที่สร้างจากพลังเซียนก็สว่างวาบด้วยแสงบางเบา

หลี่ฉางโซ่วเดินตามท่านอาจารย์ของเขาไปและรู้สึกราวกับว่าเขาอยู่อีกโลกหนึ่ง[1]อย่างอธิบายไม่ได้

“ฉางโซ่ว”

“เอ่อ ศิษย์อยู่นี่ขอรับ” หลี่ฉางโซ่วหยุดคิดฟุ้งซ่านแล้วตอบพร้อมกับก้มหน้าลง

ฉีหยวนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่ายังลังเล

หลังจากลังเลเล็กน้อย จากนั้น เขาก็กล่าวช้าๆ ว่า “ข้ารู้ว่า เจ้ามีพลังธรรมและพลังเวทที่น่าทึ่ง มีความสามารถที่โดดเด่น เจ้ากำลังทำงานให้กับสำนักบำเพ็ญเต๋าหยินของเรา และเจ้าก็ยังมีอำนาจขนาดฝ่ามือเดียวปิดฟ้า[2]ในศาลสวรรค์ได้อีกด้วย”

หลี่ฉางโซ่วเงียบงัน

เป็นคำที่ดีหรือไม่?

นี่กำลังชมและยกย่องศิษย์ของตัวเองอยู่หรือไม่!?!

หลี่ฉางโซ่วรีบกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ อย่าลืมนำหินหยกนั้นมาด้วยขอรับ”

“ข้าเอามันมาด้วย”

ฉีหยวนเปิดแขนเสื้อของเขาและผูกยันต์หยกที่ปิดกั้นการสำรวจจิตใจเอาไว้ที่แขนของเขา

ฉีหยวนยิ้มและกล่าวว่า “เรื่องนี้สำคัญ เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของเจ้าเช่นนี้ ข้าจะลืมได้อย่างไร

ทว่าฉางโซ่ว มีบางอย่าง…ช่างเถิด ข้าอาจจะคิดผิด”

หลี่ฉางโซ่วยิ้มและกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ท่านเพียงสั่งสอนบทเรียนให้ศิษย์ หากท่านต้องการ ศิษย์ย่อมเชื่อฟังขอรับ”

“เฮ้อ” ฉีหยวนถอนหายใจและกล่าวว่า “ในฐานะอาจารย์ ข้าเพียงรู้สึกว่า ระดับฐานพลังและขอบเขตของข้าด้อยกว่าเจ้ามากนัก ข้าเกรงว่า ข้าอาจพูดอะไรผิดไปและส่งผลกระทบต่อหัวใจเต๋าและการฝึกบำเพ็ญของเจ้า ศิษย์ข้า”

“ศิษย์อยู่นี่แล้วขอรับ”

ฉีหยวนกล่าวช้าๆ ว่า “ระดับฐานพลังของเจ้าสูงขึ้นเรื่อยๆ และอำนาจในมือของเจ้าก็แข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน

เจ้าสามารถเปลี่ยนชะตากรรมของสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ได้ตามต้องการ เป็นเพราะเช่นนี้หรือไม่ที่ทำให้เจ้าค่อยๆ สูญเสียความเคารพต่อผู้อื่น?”

หลี่ฉางโซ่วตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ฉีหยวนกล่าวต่อว่า “หากเจ้าได้ชี้แจงให้สหายเต๋าหลานฟังเสียตั้งแต่แรก มันย่อมจะช่วยให้นางไม่ต้องทนทุกข์ทรมานมานานหลายปีไม่ใช่หรือ? แล้วมันจะไม่ดีกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้หรอกหรือ?

การเป็นอาจารย์ไม่ได้สอนอะไรเจ้าเลย บางทีอาจเป็นเพราะระดับฐานพลังของอาจารย์ต่ำเกินไป จึงรู้สึกเช่นนี้…

ฉางโซ่ว เจ้าตัดสินใจเรื่องชีวิตและความตายของผู้อื่นโดยไม่ได้ตั้งใจหรือไม่?

เจ้าคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่หรือ?

กรรมและสังสารวัฏ หนึ่งกิน หนึ่งดื่ม[3] หากเจ้าไม่ใส่ใจในกรรมนี้ ข้าก็เกรงว่า มันจะทำให้เจ้าได้รับอันตรายที่ซ่อนอยู่

ครั้งหนึ่ง ข้าเคยได้ยินการบรรยายของเซียนเทียนที่ล่วงลับไปแล้วในสำนักที่อาจารย์ลุงสอนว่า อย่ารังแกผู้อ่อนแอและอย่าได้กลัวผู้แข็งแกร่งกว่า เมื่อนั้นพวกเราจะเป็นเซียนของเผ่าพันธุ์มนุษย์”

“ท่านอาจารย์… ศิษย์ไม่…”

“ฉางโซ่ว”

ฉีหยวนมองไปที่หลี่ฉางโซ่วและตบไหล่ของเขา

“ข้าไม่อาจสอนการฝึกบำเพ็ญให้แก่เจ้าได้อีกต่อไปแล้ว ข้าไม่รู้หลักการมากเท่าเจ้า ทว่าข้าก็รู้สึกสะเทือนอารมณ์เล็กน้อยในเรื่องที่เกิดขึ้นกับเสี่ยวหลาน

เมื่อก่อน ข้ากังวลมากที่สุดว่า เจ้าจะหลงเดินผิดทาง แต่ในฐานะอาจารย์ ข้าก็รู้สึกเสมอว่า เจ้ามีความซื่อตรงเที่ยงธรรมอยู่ลึกๆ ในใจ เพียงแต่เจ้าไม่กล้าแสดงออกและคุ้นเคยกับความปลอดภัย

เจ้ารู้หรือไม่ว่า เหตุใดข้าถึงพาหลิงเอ๋อร์กลับไปที่ภูเขาในตอนนั้น?”

หลี่ฉางโซ่วก้มศีรษะลงและกล่าวว่า “ศิษย์ไม่รู้ขอรับ”

“เดิมทีข้าคิดว่า หลิงเอ๋อร์มีชีวิตชีวา และข้าอยากให้นางมีอิทธิพลต่อเจ้ามากกว่านี้ ไม่นึกเลยว่านางจะมีศักยภาพโดดเด่นเพียงนี้…

ทว่าดูจากรูปการณ์ในตอนนี้แล้ว อาจารย์คิดมากไปจริงๆ ในตอนนั้น

หากเจ้าคิดถึงสหายเต๋าหลานอย่างรอบคอบ และมันเป็นประโยชน์ต่อเจ้าในอนาคต มันย่อมจะดีที่สุด”

ฉีหยวนสะบัดแส้หางม้าและกวาดไปที่แขนของหลี่ฉางโซ่ว

“นี่ถือเป็นการลงโทษสำหรับเจ้าในเรื่องนี้

เฮ้อ จากนี้ไป เจ้าจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในศาลสวรรค์ ข้าย่อมไม่อาจสอนบทเรียนให้เจ้าตามอำเภอใจในฐานะอาจารย์ได้”

นักพรตเต๋าเฒ่าฉีหยวนเผยสีหน้าค่อนข้างเสียใจและหัวเราะออกมาเล็กน้อย จากนั้นเขาก็สร้างเมฆขึ้นมาและมุ่งหน้าตรงไปยังสำนักทันที

เขารู้สึกค่อนข้างสบายใจ

“เคารพ…กรรมและสังสารวัฏ…”

ในขณะนั้น หลี่ฉางโซ่วพึมพำกับตัวเองและยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนเป็นเวลานานโดยไม่ขยับเขยื้อนใดๆ

ในช่วงเวลาหนึ่งนั้น เมฆดำบนท้องฟ้าก็กระจายตัวออกไป และหยาดฝนโปรยปรายก็ค่อยๆ หยุดลง

เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วในป่า สายลมโชยกลิ่นหอมแห่งมวลบุปผา ลำแสงของแสงแดดสาดส่องผ่านช่องว่างในป่าให้สว่างไสว

ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ และสายลมเย็นๆ

“มีอันใดผิดไปหรือ? หรือว่า เจ้าถูกอาจารย์ที่น่านับถืออบรมสั่งสอนหรือไม่?”

หลี่ฉางโซ่วหันกลับมามองต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกลนัก เขาเห็นลำแสงยาวหนึ่งฉื่อ แล้วตามด้วยเทพธิดาผู้นั้นกำลังยืนเอามือไพล่หลังอยู่ใต้ต้นไม้

………………………………………………………………..

[1] ช่วงเวลาที่รู้สึกยาวนานคล้ายดั่งผ่านไปอีกชาติหนึ่ง หรือคิดถึงเรื่องในอดีตที่ผ่านมานานมากแล้ว

[2] อาศัยอิทธิพล หรือเล่ห์เหลี่ยมปิดบังความจริงทุกสิ่งได้

[3] โชคชะตาเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่มีใครได้รับสิ่งที่โชคชะตาปฏิเสธไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม

ศิษย์พี่ของข้าจะมั่นคงเกินไปแล้ว

ศิษย์พี่ของข้าจะมั่นคงเกินไปแล้ว

Status: Ongoing
เพื่อให้มีอายุยืนยาวในยุคบรรพกาลอันโหดร้าย จงหลีกเลี่ยงผลกรรม หากฆ่าคนต้องป่นขี้เถ้า ทุกการเคลื่อนไหวต้องมีแผนการ เก็บงำความสามารถ ขยันฝึกวิชา หลอมยาปรุงโอสถ นิ่งสงบมั่นคง! หลี่ฉางโซ่วที่ไปเกิดใหม่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนตัวน้อยๆ ในโลกบรรพกาลอันน่าสะพรึงกลัว เขาถูกอาจารย์ผู้นำยอดเขาสุดแสนอัตคัดในสำนักเซียนมนุษย์เล็กๆ พาตัวมาดูแล เพื่อฝึกฝนให้บรรลุวิถีเซียนตั้งแต่ยังเยาว์ เป้าหมายของเขาคือ ‘อายุยืนยาว’ ในยุคบรรพกาลอันโหดร้ายนี้ จึงต้องพยายามหลีกเลี่ยงผลกรรม หากฆ่าคนต้องป่นขี้เถ้า ทุกการเคลื่อนไหวต้องมีแผนการ เก็บงำความสามารถ ขยันหมั่นเพียรฝึกฝนเคล็ดวิชา หลอมยาปรุงโอสถ นิ่งสงบมั่นคง! เดิมทีในแผนการของหลี่ฉางโซ่ว เขาตั้งใจว่าจะซ่อนตัวอยู่ในเขาฝึกบำเพ็ญเป็นเซียนอย่างสงบสุขไปตลอดชีวิต จนกระทั่งปีหนึ่ง อาจารย์ของเขาคงมีชีวิตที่สงบเงียบเกินไปจนเบื่อขึ้นมา ถึงได้รับศิษย์น้องหญิงคนหนึ่งมาให้เขา… เพื่อไม่ให้ศิษย์น้องนำผลกรรมมาแปดเปื้อนตน เขาจะต้องสอนหลักการการใช้ชีวิตให้ศิษย์น้องดีๆ เสียหน่อยแล้ว!

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน