ศิษย์พี่ของข้าจะมั่นคงเกินไปแล้ว – บทที่ 677 รางวัลที่ดีที่สุดสำหรับนักรบคือ…(1)

ศิษย์พี่ของข้าจะมั่นคงเกินไปแล้ว

บทที่ 677 รางวัลที่ดีที่สุดสำหรับนักรบคือ…(1)

หลังจากได้รับการอบรมสั่งสอนจากท่านอาจารย์ หลี่ฉางโซ่วก็หันกลับมาและเห็นเทพธิดาที่ชอบสวมชุดกระโปรงสีขาวและพลิ้วไสวดุจขนนก

ในขณะนั้น หัวใจของหลี่ฉางโซ่วเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

หาใช่เพราะเขารู้สึกอับอายที่ถูกท่านอาจารย์ตำหนิไม่

ทว่าสิ่งสำคัญที่สุดก็คือ… หากมีคนเห็นเรื่องนี้ สำนักตู้เซียนจะไม่ถูกเปิดเผยหรือ?

แม้หลี่ฉางโซ่วจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้สถานการณ์ดูเหมือนว่า ศาลสวรรค์กำลังซุ่มโจมตีเผ่าปีศาจในระหว่างการต่อสู้ที่สำนักตู้เซียน แต่ก็ยังยากที่เขาจะซ่อนมันจากผู้ยิ่งใหญ่ที่เชี่ยวชาญด้านการทำนายได้

อวิ๋นเซียวค่อยๆ ก้าวออกไปข้างหน้าช้าๆ แม้นางจะเดินบนโคลน แต่รองเท้าปักของนางก็หาได้เปื้อนฝุ่นไม่

“แค่กๆ” หลี่ฉางโซ่วกระแอมไอให้ลำคอโล่งพลางก้าวออกไปข้างหน้าสองก้าวแล้วโค้งคำนับให้

อวิ๋นเซียวโค้งคำนับห่างไปครึ่งจั้งแล้วกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าเกิดอันใดขึ้นมาก่อนหน้านี้”

หลี่ฉางโซ่วถามว่า “เจ้าหมายถึงขอบเขตเซียนจั๋วของท่านอาจารย์ หรือสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้”

รอยยิ้มของอวิ๋นเซียวยิ่งอบอุ่นมากขึ้น นางเอ่ยออกมาเบาๆ ว่า “หากเจ้าเต็มใจที่จะบอกข้า ข้าก็ยินดีรับฟัง อย่างน้อยข้าก็ได้เข้าใจเจ้ามากขึ้นอีกเล็กน้อย”

หลี่ฉางโซ่วอดจะหัวเราะออกมาเบา ๆ ไม่ได้แล้วกล่าวว่า “รอข้าสักครู่ ข้าจะให้ร่างหลักของข้ารีบมาที่นี่”

อวิ๋นเซียวพยักหน้ารับ จากนั้นตุ๊กตากระดาษจำลองมนุษย์ ของหลี่ฉางโซ่วก็แกว่งไปแกว่งมาแล้วกลายเป็นตุ๊กตากระดาษจำลองมนุษย์ที่หนีลงไปในพื้นดิน

หลังจากนั้นไม่นาน หลี่ฉางโซ่วก็ขี่เมฆออกมาจากสำนัก

เขาอยากทำเรื่องตลกเล็กน้อยเพื่อให้อวิ๋นเซียวยิ้มอย่างอ่อนโยน เหมือนในระหว่างการพบปะกันครั้งก่อนของพวกเขา

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง หลี่ฉางโซ่วก็ถอนหายใจ… “ต้องขออภัยด้วย วันนี้ สภาพจิตใจของข้าออกจะไม่มั่นคงเล็กน้อย”

“ใช่ ๆ” อวิ๋นเซียวส่ายศีรษะเบา ๆ และกล่าวว่า “เจ้าวางแผนที่จะพบข้าเมื่อเจ้ามีอารมณ์ดีเท่านั้นหรือ?”

“หาใช่เช่นนั้นไม่ เป็นเพียงว่า…”

“เล่าเรื่องนี้เรื่องนี้มาสิ หากอาจารย์ของเจ้าตำหนิเจ้าเพราะลำเอียง ข้าก็จะไปให้เหตุผลกับเขา”

หลี่ฉางโซ่วหัวเราะเบา ๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขารู้ว่า เทพธิดาอวิ๋นเซียวกำลังล้อเล่น

ใช่หรือไม่?

ในขณะนั้น ทั้งสองก็เดินเล่นและพูดคุยกันอยู่บนเนินเขา ในขณะนั้น หลี่ฉางโซ่วก็เล่าเรื่องเกี่ยวกับกรรมระหว่างจิ้งจอกสาวกับท่านอาจารย์ของเขาให้นางฟัง

นอกจากนี้เขายังอธิบายถึงเรื่องการเปลี่ยนแปลงของด้ายแดงแห่งการครองคู่ระหว่างจิ้งจอกกับท่านอาจารย์ของเขาอีกด้วย

หลี่ฉางโซ่วกล่าวอย่างสงบว่า “ในสองครั้งที่ผ่านมา ข้าเผชิญหน้ากับจิ้งจอกสาวตัวนี้ และความคิดของข้าได้เปลี่ยนไปจริงๆ

ข้าหยุดคิดพิจารณาอะไรมากมาย เลิกคิดมากและเอาใส่ใจน้อยลง และคำตำหนิของท่านอาจารย์ก็ได้ตอกตะปูลงบนศีรษะของข้า และข้าจะพิจารณาตัวเอง”

อวิ๋นเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า “คำสอนของอาจารย์ที่น่าเคารพนับถือของเจ้าให้ไว้มีเหตุผลทีเดียว แต่เขาก็ค่อนข้างละเลยสถานการณ์บางอย่างของเจ้าไป

เจ้าอ่อนแอ

เจ้าฝึกบำเพ็ญจนเข้าสู่เซียนจิน ในฐานะมนุษย์ แต่เจ้าเข้าร่วมในการต่อสู้ของสำนักใหญ่เร็วเกินไป ผิดก้าวเดียวก็คือตาย

ในเวลานั้น เพื่อปกปิดตัวเอง เจ้าย่อมไม่อาจพูดอะไรในเรื่องการใช้รูปลักษณ์ของผู้อื่นได้ ครั้นเมื่อเจ้าจัดการกับจิ้งจอกสาว มันก็เป็นปัญหากลืนไม่เข้าคายไม่ออกสำหรับเจ้า

เพียงประเด็นนี้อย่างเดียว ก็แสดงว่า ท่านอาจารย์ของเจ้าตั้งสมมติฐานและยอมรับ แต่เขาก็คิดผิด”

หลี่ฉางโซ่วเงียบงัน

ไฉนข้าถึงรู้สึกว่าเทพธิดาไม่พอใจเล็กน้อยที่ท่านอาจารย์สั่งสอนข้า

หลี่ฉางโซ่วยิ้มและกล่าวว่า “เทพธิดา เจ้ารู้สึกไม่พอใจข้าใช่หรือไม่?”

“ใช่”

อวิ๋นเซียวมองไปที่หลี่ฉางโซ่ว สายตาของพวกเขาสบประสานกัน แล้วพวกเขาก็เบือนหน้าหนีไปพร้อมๆ กัน

หลี่ฉางโซ่วกล่าวอย่างอบอุ่นว่า “วิธีการของข้าค่อนข้างหยาบไปเล็กน้อยจริงๆ

ยิ่งกว่านั้น… มันเป็นเพียงเรื่องที่ถูกต้องที่อาจารย์สั่งสอนบทเรียนแก่ศิษย์อย่างข้า และมันก็เป็นวิถีอันชอบธรรมของศิษย์เต๋าอย่างเราที่เราจะเคารพอาจารย์ของเรา และเคารพเต๋า”

“เหตุใดท่านอาจารย์ที่เคารพของเจ้าถึงกลายเป็นเซียนจั๋วเล่า?”

“เรื่องมันยาว” หลี่ฉางโซ่วผายมือทำท่าทางเชื้อเชิญให้อวิ๋นเซียวไปที่ศาลาแห่งหนึ่ง

เมื่อพวกเขาเข้าไปพักผ่อน เขาก็พูดถึงความสัมพันธ์ความรักความชังในช่วงเวลานั้นของอาจารย์ของเขา

พวกเขาเป็นคู่เหมยม้าไม้ไผ่[1] เป็นสหายร่วมวิถีเซียน จนในท้ายที่สุด ฐานเต๋าของฉีหยวนก็ถูกทำลาย และอาจารย์ป้าของพวกเขาก็สิ้นชีพลงอย่างน่าอนาถ…

ต้องขอบคุณ “การฝึกอบรมมังงะ” ครั้งแรกในวังเซิ่งหมู่ของเทพีหนี่วา ความสามารถในการเล่าเรื่องของหลี่ฉางโซ่วจึงดีขึ้นไปอีกสองสามระดับ

อวิ๋นเซียวใส่ใจมากทีเดียวเมื่อได้ยินว่า ว่านเจียงอวี่เสียชีวิตในหมอกพิษแห่งดินแดนเทวะอุดร

นางรู้สึกเสียใจและกล่าวว่า “มันไม่ง่ายเลยที่สิ่งมีชีวิตโฮ่วทียนจะเติบโตได้ มีความยากลำบากมากมายที่มาพร้อมกับจิตใจชั่วร้ายของมนุษย์”

หลี่ฉางโซ่วคิดว่า ความจริงแล้ว มันก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นหรอก…

โดยส่วนตัวแล้ว มันไม่ใช่

“ข้ารู้สึกว่าท่านอาจารย์เป็นคนที่ประสบกับชะตากรรมอันน่าเศร้า” หลี่ฉางโซ่วถอนหายใจ

“เดิมที เขาเป็นเมล็ดพันธุ์อมตะที่มีศักยภาพดี แต่เขาถูกคนวางแผนทำร้าย

ฐานเต๋าของเขาถูกทำลาย และวิญญาณของเขาก็เกือบจะถูกภัยพิบัติทำลาย และเขายังทนทุกข์ทรมานอยู่ในสำนักนานนับพันปี

เมื่อท่านอาจารย์ข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์ไป ในยามนั้น ข้ายังไม่ได้กลายเป็นเซียน ข้าจึงทำได้เพียงใช้วิธีนี้เท่านั้น

ข้าใช้ยาพิษเพื่อแก้ปัญหาและเปลี่ยนท่านอาจารย์ให้เป็นเซียนจั๋ว

ข้าเองก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อยในเรื่องนี้ หากท่านอาจารย์ไม่รีบร้อนที่จะฝ่าทะลวงด่าน ข้าก็อาจจะเกลี้ยกล่อมให้ท่านรอต่อไปอีกสักร้อยปีได้…

ในโลกนี้ ไม่มีสิ่งใดสมบูรณ์แบบ ข้าไม่ควรคิดเรื่องนี้ให้มากเกินไปนัก”

อวิ๋นเซียวถามอีกครั้งว่า “แล้วไยท่านอาจารย์ถึงรีบทะลวงด่านขนาดนี้เล่า?”

“ประการแรก เพราะมีแรงกดดันจากภายนอก ท่านอาจารย์ตามหลังเหล่าสหายร่วมรุ่นเดียวกันมากเกินไป

ประการที่สอง ท่านอาจารย์ได้ละทิ้งตนเองมานับพันปี เขาละทิ้งโอกาสที่จะเป็นเซียนไปเป็นเวลานาน สำหรับเขาแล้ว ความตายคือ รูปแบบของการปลดปล่อย”

หลี่ฉางโซ่วจ้องมองที่ปลายนิ้วของเขาและกล่าวว่า “ข้าไม่ใช่ท่านอาจารย์ของจ้า ข้าเองก็ไม่รู้ว่าสำหรับเขาแล้ว มันทรมานมากเพียงใด ดังนั้นข้าจึงไม่กล้าเกลี้ยกล่อมให้เขารอไปอีกร้อยปี

แม้ข้ามักจะพูดว่าควรปฏิบัติดูแลผู้อื่นด้วยตนเอง แต่พอเอาเข้าแล้ว ข้าก็พบว่ามันยากที่จะเข้าอกเข้าใจพวกเขาได้จริงๆ”

“เป็นเพราะเหตุนี้เอง” อวิ๋นเซียวกล่าวเบา ๆ ว่า “มีบางเรื่องที่ข้าต้องพูด เจ้าอย่าเก็บอะไรเอาไว้คนเดียว เดิมทีข้าได้ยินมาว่า เจ้าถูกพระแม่หวังหมู่แห่งสระหยก[2]ลงทัณฑ์ เฆี่ยนตีด้วยแส้สายฟ้า ดังนั้นข้าจึงมาหาเจ้า

แต่ข้าไม่นึกเลยว่าจะได้มาเห็นท่านอาจารย์ของเจ้าสั่งสอนเจ้าอีกครั้ง…หากเจ้ารู้สึกไม่สบายใจ ก็เล่าให้ข้าฟังได้”

นี่มันเฆี่ยนตีอะไรกัน…

………………………………………………………………..

[1] คู่รักในวัยเยาว์

[2] องค์ราชินีขององค์เง็กเซียน

ข้อความถึงนักอ่าน

@pb-inkstone-fantasy

ทางทีมงานได้ทำการแก้ไขเนื้อหาตั้งแต่ตอนที่ 677 เป็นต้นไปใหม่เพื่อให้เนื้อหาถูกต้องต่อเนื่องกัน ทั้งนี้ทางทีมงานต้องขออภัยนักอ่านทุกท่านมา ณ ที่นี้ด้วยครับ

ศิษย์พี่ของข้าจะมั่นคงเกินไปแล้ว

ศิษย์พี่ของข้าจะมั่นคงเกินไปแล้ว

Status: Ongoing
เพื่อให้มีอายุยืนยาวในยุคบรรพกาลอันโหดร้าย จงหลีกเลี่ยงผลกรรม หากฆ่าคนต้องป่นขี้เถ้า ทุกการเคลื่อนไหวต้องมีแผนการ เก็บงำความสามารถ ขยันฝึกวิชา หลอมยาปรุงโอสถ นิ่งสงบมั่นคง! หลี่ฉางโซ่วที่ไปเกิดใหม่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนตัวน้อยๆ ในโลกบรรพกาลอันน่าสะพรึงกลัว เขาถูกอาจารย์ผู้นำยอดเขาสุดแสนอัตคัดในสำนักเซียนมนุษย์เล็กๆ พาตัวมาดูแล เพื่อฝึกฝนให้บรรลุวิถีเซียนตั้งแต่ยังเยาว์ เป้าหมายของเขาคือ ‘อายุยืนยาว’ ในยุคบรรพกาลอันโหดร้ายนี้ จึงต้องพยายามหลีกเลี่ยงผลกรรม หากฆ่าคนต้องป่นขี้เถ้า ทุกการเคลื่อนไหวต้องมีแผนการ เก็บงำความสามารถ ขยันหมั่นเพียรฝึกฝนเคล็ดวิชา หลอมยาปรุงโอสถ นิ่งสงบมั่นคง! เดิมทีในแผนการของหลี่ฉางโซ่ว เขาตั้งใจว่าจะซ่อนตัวอยู่ในเขาฝึกบำเพ็ญเป็นเซียนอย่างสงบสุขไปตลอดชีวิต จนกระทั่งปีหนึ่ง อาจารย์ของเขาคงมีชีวิตที่สงบเงียบเกินไปจนเบื่อขึ้นมา ถึงได้รับศิษย์น้องหญิงคนหนึ่งมาให้เขา… เพื่อไม่ให้ศิษย์น้องนำผลกรรมมาแปดเปื้อนตน เขาจะต้องสอนหลักการการใช้ชีวิตให้ศิษย์น้องดีๆ เสียหน่อยแล้ว!

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน