To-ra Story : คณะท่องโลกของนายโทระ – ตอนที่ 7 ซิกนัมยอดนักดาบ()

To-ra Story : คณะท่องโลกของนายโทระ

“…เหมือนเมื่อกี้ฉันจะหูฝาดไปนะคะ?”

 

“เอ่อ…ไม่ได้หูฝาดนะครับ ผมกำลังสอนเจ้าซิกนัมฟันดาบอยู่จริงๆ”

 

“??”

 

ผมเหมือนมองเห็นเครื่องหมายคำถามลอยอยู่รอบๆศีรษะของโซโซอยู่เต็มไปหมด

 

“เอ่อ…แสดงให้ดูเลยน่าจะเข้าใจง่ายกว่านะครับ…ซิกนัม ไปจัดการต้นไม้ต้นนั้นที” ผมพูดพร้อมกับชี้ไปที่ต้นไม้เล็กๆอีกต้นหนึ่ง

 

เจ้าซิกนั่มพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว และทำการ[ฟัน]ต้นไม้ต้นนั้นจนขาดครึ่งในทีเดียว ก่อนที่มันจะวิ่งกลับมานั่งอยู่ที่ด้านหน้าของผมกับโซโซพร้อมกับหางที่ส่ายไปมารัวๆ

 

“…”

 

“ก็…ประมาณนี้”

 

“เดี๋ยวก่อนนะคะๆ ฉันขอตั้งสติก่อน…โอเค เอาล่ะ ฉันขอถามค่ะ คุณโทระนึกยังไงถึงได้อยู่ดีๆก็เกิดความคิดว่าอยากไปสอนเจ้าซิกนัมให้ใช้ดาบกันคะ??”

 

“อืม…จะว่ายังไงดีล่ะ เพราะเห็นว่าเจ้าซิกนัมมันดูฉลาดดีน่ะครับ ไม่ว่าตอนที่พูดหรือสั่งอะไรไปมันก็รู้เรื่องหมดเลย…ก็เลยคิดขึ้นมาว่า เอ๊ะ? ถ้าลองสอนให้เจ้าซิกนัมใช้ดาบดูมันจะเป็นยังไงกันนะ? ก็เลยลองมาสอนดูน่ะครับ”

 

ผมเว้นช่วงให้โซโซทำความเข้าใจ ก่อนที่จะเริ่มพูดต่อ

 

“แล้วอีกอย่าง…พอนึกถึงว่าโซโซพึ่งจะอาบน้ำให้มัน ถ้าเกิดผมส่งเจ้าซิกนัมออกไปสู้จนมอมแมมกลับมา ผมก็รู้สึกลำบากใจขึ้นมาด้วยครับ”

 

“…”

 

“ก็รู้สึกขอบคุณอยู่นะคะที่คุณโทระเป็นห่วง แต่ว่า…เอ่อ ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกยังไงดีเลยค่ะ”

 

“เอาน่าๆ อย่าไปคิดมากสิครับ ยังไงผลก็ออกมาเป็นที่พอใจได้…อ๊ะ! เจอเหยื่อพอดี ขอลองอะไรอีกอย่างก่อนนะครับ”

 

ระหว่างที่ผมพูดกับโซโซ สกิลอาณาเขตราชาหมาป่าก็ตรวจจับหมูป่าโทเดนได้พอดี ผมจึงหันไปสั่งกับเจ้าซิกนัมทันที

 

“ทางนั้นมีหมูป่าโทเดนอยู่ ไปจัดการมันที” ผมชี้ไปทางที่เจ้าหมูป่าโทเดนอยู่ ซิกนัมหันมองตามก่อนที่จะวิ่งคาบดาบออกไปตามทิศที่ผมบอก

 

ด้วยผลของสกิลอาณาเขตราชาหมาป่าจึงทำให้ผมสามารถระบุตำแหน่งของเจ้าซิกนัมได้ตลอดเวลา และตอนนี้เจ้าซิกนัมก็กำลังเข้าใกล้เป้าหมายไปอย่างรวดเร็ว และไม่นานตำแหน่งของทั้งคู่ก็ปะทะกัน ก่อนที่จะมีหน้าจอแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาหลายอัน

 

 

 

ปาร์ตี้ได้กำจัดหมูป่าโทเดน เลเวล 10 สำเร็จ

 

ได้รับค่าประสบการณ์ 20 แต้ม

 

ได้รับ เนื้อหมูป่าโทเดน 1 ชิ้น

 

ได้รับ เศษโครงกระดูกหมูป่าโทเดน 1 ชิ้น

 

 

 

[ซิกนัม] ได้กำจัดหมูป่าโทเดน เลเวล 10 สำเร็จ

 

ได้รับค่าประสบการณ์ 50 แต้ม

 

 

 

(หืม? ได้ค่าประสบการณ์แยกจากเจ้าของงั้นเหรอ? แบบนี้ก็หวานหมูเลย…)

 

“เอ๊ะ? ได้ค่าประสบการณ์ด้วย”

 

“เพราะเจ้าซิกนัมจัดการหมูป่าได้แล้วน่ะครับ”

 

แต่แล้วอยู่ๆก็มีหน้าจอแจ้งเตือนเด้งเพิ่มขึ้นมาอีก 2 อัน

 

 

 

[ซิกนัม] บรรลุเงื่อนไขพิเศษในการใช้ดาบสังหารศัตรู

 

ปลดล็อกการวิวัฒนาการอาชีพเป็น หมาป่าดาบแห่งป่าโทเดน(หายากพิเศษ)

 

 

 

[ซิกนัม] วิวัฒนาการอาชีพเป็น หมาป่าดาบแห่งป่าโทเดน(หายากพิเศษ) สำเร็จ

 

เลเวลถูกรีเซ็ต Lv.30 -> Lv.1

 

 

 

“…ห๊ะ??” หลังจากอ่านแจ้งเตือนเสร็จผมเผลออุทานออกมา

 

โซโซที่เห็นผมอุทานออกมาก็หันมามอง ก่อนจะถามมาด้วยความสงสัย

 

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะคุณโทระ?”

 

“จะว่าเกิดก็เกิดแหละครับ…แต่ผมก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดีเหมือนกัน เอาเป็นว่าโซโซดูเองดีกว่า”

 

พูดจบผมก็เปิดหน้าจอสถานะสัตว์เลี้ยงให้โซโซดู

 

 

 

[ลำดับ 1]

 

ชื่อ : ซิกนัม

 

เพศ : ชาย

 

เลเวล : 1

 

อาชีพ : หมาป่าดาบแห่งป่าโทเดน(หายากพิเศษ)

 

มานา : 2/2

 

ค่าสถานะ

 

พลังกาย : 7 + 2

 

การตอบสนอง : 6 + 2

 

พลังเวท : 2 + 2

 

สายตา : 6 + 2

 

สัมผัสกลิ่น : 6 + 2

 

สัมผัสเสียง : 6 + 2

 

สัมผัสรส : 5 + 0

 

ชำนาญมือ : 0 + 0

 

ชำนาญขา : 5 + 2

 

สกิล

 

ชำนาญดาบมือเดียว Lv.1

ดาบหมาป่า Lv.1

 

“เอ๊ะ? เอ๊ะ?….แบบนี้ก็ได้งั้นหรอคะ!? แล้วค่าสถานะนี่มันอะไรกัน แค่เลเวล 1 ทำไมค่าสถานะถึงได้สูงขนาดนี้กันล่ะคะ??”

 

“ผมว่าอาจจะเป็นเพราะซิกนัมเป็นมอนสเตอร์ก็เลยมีค่าสถานะที่สูงกว่าปกติเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว บวกกับเป็นประเภทหายากพิเศษด้วย ก็เลยทำให้มีค่าสถานะสูงขึ้นไปอีก”

 

“แบบนั้นก็พอจะเป็นไปได้จริงๆนั่นแหละค่ะ”

 

ไม่นานเจ้าซิกนัมก็วิ่งกลับมาถึง รูปลักษณ์ภายนอกของมันไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรที่สามารถสังเกตได้

 

มันรีบวิ่งมาหยุดตรงหน้าผม ผมจึงลูบหัวของมัน ก่อนจะหยิบเนื้อตากแห้งออกมาชิ้นหนึ่งแล้วส่งให้ เจ้าซิกนัมก็ส่ายหางอย่างอารมณ์ดี รีบปล่อยดาบก่อนที่จะรีบคาบชิ้นเนื้อไปทันที

 

“…ถึงวิธีของคุณโทระออกจะดูแปลกๆไปสักหน่อย แต่ได้ผลลัพธ์แบบนี้ก็ถือว่าดีเหมือนกันนะคะ”

 

โซโซที่ในขณะนี้กำลังนั่งลูบหัวเล่นกับเจ้าซิกนัมอยู่ตอบกลับมา

 

“อา นั่นสินะ…แต่จะว่าไปถ้าทำแบบนี้กับอีกสามตัวที่จับมานี่ผมจะไม่ล้มละลายเอางั้นเหรอ? ต้องซื้ออุปกรณ์เพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าเลยนะ”

 

ผมได้แต่เอามือกุมขมับ เพราะถ้าสามารถฝึกเจ้าพวกนี้ให้กลายมาเป็นหมาป่าดาบได้ทั้งหมด กำลังรบของทั้งปาร์ตี้จะสูงขึ้นอย่างมาก

 

แต่ถ้าดูจากแจ้งเตือนเรื่องค่าประสบการณ์ก่อนหน้านี้ ก็ถือว่ายังดีที่สัตว์เลี้ยงพวกนี้ได้รับค่าประสบการณ์แยกกับเจ้าของ ไม่อย่างนั้นผมเองก็ไม่อยากนึกเหมือนกันว่าตัวเองจะเก็บเลเวลได้ช้าลงมากขนาดไหน

 

“ฮะๆ คุณโทระนี่สุดยอดไปเลยนะคะ…ในหลายๆความหมายเลยค่ะ”

 

โซโซหันมาพูดกับผมพร้อมกับหัวเราะเล็กน้อย

 

“เอ๋? หมายความว่ายังไงล่ะนั้น”

 

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ…ฉันแค่รู้สึกว่าคุณโทระน่ะไม่ว่าจะเรื่องของฝีมือ ความสามารถ การมองกาลไกล หรือแม้แต่วิธีคิด ก็ดูจะเก่งไปหมดเลยนะคะ”

 

โซโซพูดพร้อมกับยิ้มน้อยๆ

 

“เอ๋? ผมไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นสักหน่อย โซโซชมกันเกินไปแล้วล่ะ”

 

โซโซส่ายหน้าตอบกลับมา

 

“ไม่หรอกค่ะ คุณโทระน่ะสุดยอดจริงๆ ฉันยกตัวอย่างนะคะ…อย่างการฝึกดาบให้กับเจ้าซิกนัม ฉันถามคุณโทระหน่อยสิคะ…ถ้าไม่ใช่คุณโทระ คุณคิดว่าจะมีใครในโลกนี้อีกไหมคะที่อยู่ดีๆก็นึกขึ้นมาได้ว่าจะฝึกฟันดาบให้กับสัตว์เลี้ยงน่ะคะ?”

 

“ก็คงจะมีอยู่สักคนสองคนแหละน่า…”

 

“แล้วอย่างเมื่อกี้นี้เองก็ด้วย ทั้งๆที่ฉันคิดแค่ว่า นี่มันสุดยอดไปเลย…แต่คุณโทระกลับมองข้ามไปถึงเรื่องซื้ออุปกรณ์ซะแล้ว แถมไม่ใช่แค่ของเจ้าซิกนัมตัวเดียวด้วย…”

 

“เอ่อ…เรื่องเงินๆทองๆนี่มันติดเป็นนิสัยน่ะ”

 

“แล้วไหนจะวิธีต่อสู้อีก…แล้วก็ยังวิธีการใช้สกิลที่พลิกแพลง แนวคิดที่ไม่เหมือนคนอื่นๆ…ไม่ว่าจะมองมุมไหน คุณโทระก็เก่งไปหมด”

 

อยู่ดีๆรอยยิ้มของโซโซก็ดูเศร้าหมองขึ้นมา

 

“คุณโทระน่ะเก่งจนฉันกลัวเลยค่ะ…ทั้งๆที่ตัวฉันทำอะไรไม่ได้เลย ต่อสู้ก็ไม่เก่ง…ทำได้แค่เป็นภาระของคุณโทระ…ฉันรู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ประโยชน์จริงๆ แล้วอีกอย่าง…ตอนนี้ฉันเริ่มคิดแล้วล่ะค่ะว่า ตัวฉันน่ะสมควรจะเป็นหนึ่งในสมาชิกของปาร์ตี้ของคุณโทระจริงๆหรือเปล่า…”

 

…เด็กคนนี้…ถึงจะดูร่าเริง แต่ก็เป็นพวกที่มีนิสัยชอบคิดมากแล้วก็กดดันตัวเองสินะ…ไม่สิ รู้สึกเหมือนมีอะไรขัดแย้งกันอยู่ ท่าทางร่าเริงก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ดูเหมือนแกล้งทำด้วย…บางทีคงจะเจอเรื่องอะไรร้ายๆมาสินะ

 

“นี่โซโซ ผมขอเล่านิทานเรื่องนึงให้ฟังได้ไหม?”  

 

ผมพูดจบก็ไม่ได้รอฟังคำตอบ แต่เลือกที่จะนั่งข้างๆเธอ ก่อนที่จะเริ่มเล่าเรื่องออกมา

 

“ในสมัยก่อน ณ หมู่บ้านห่างไกลแห่งหนึ่ง มีเด็กชายอยู่คนหนึ่ง เด็กคนนี้เป็นคนไม่ได้เรื่องได้ราว ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็แย่ไปหมด แม้แต่มอนสเตอร์เลเวล 1 เขาก็ยังไม่สามารถจัดการได้ด้วยซ้ำ เขาโดนคนในหมู่บ้านดูถูกต่างๆนาๆ กลายเป็นตัวตลกของหมู่บ้าน…จนถึงวันหนึ่ง เด็กชายก็รู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาจึงตัดสินใจที่จะออกไปพิสูจน์ตัวเอง เขาเลือกที่จะออกล่ามอนสเตอร์ตัวหนึ่งที่กำลังสร้างปัญหาให้กับหมู่บ้านอย่างหนัก…โซโซคิดว่าเด็กคนนั้นจะทำสำเร็จไหม?”

 

“เอ่อ…น่าจะสำเร็จหรือเปล่าคะ?”

 

ผมยิ้มให้กับคำตอบของเธอ ก่อนที่จะส่ายหน้า

 

“เปล่าเลย เด็กชายคนนั้นทำไม่สำเร็จ และยังเกือบจะเอาตัวไม่รอดด้วย แต่ในขณะที่เขากำลังจะโดนมอนสเตอร์ฆ่า…ก็ปรากฏว่ามีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาช่วยเขาเอาไว้ซะก่อน…เด็กชายได้ตกหลุมรักเด็กหญิงคนนั้นในทันที…เธอคนนั้นจัดการมอนสเตอร์ตัวนั้นได้อย่างง่ายดาย เธอได้หันมามองเด็กชายอีกครั้ง และเมื่อเห็นว่าเขาไม่เป็นอะไรเธอก็กำลังจะเดินจากไป…แต่เด็กชายได้เรียกเธอไว้ก่อน เขาถามเธอว่าถ้าอยากจะแข็งแกร่งแบบเธอ เขาจะต้องทำยังไง”

 

ผมเว้นช่วงหายใจสักพักก่อนที่จะเริ่มเล่าต่อ

 

“เด็กสาวถามกลับมาว่า ทำไมถึงอยากแข็งแกร่งขึ้นล่ะ ในใจของเด็กชายตอบเธอไปว่า เพราะอยากจะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อที่สักวันจะสามารถปกป้องเธอได้ แต่เขาก็ไม่กล้าพอ…สุดท้ายก็ตอบเด็กสาวไปว่า เพราะไม่อยากอ่อนแอแบบนี้อีกแล้ว ไม่อยากเป็นตัวตลกในสายตาคนอื่นอีกแล้ว…เด็กสาวมองเข้าไปภายในดวงตาของเด็กชาย ก่อนที่เธอจะพูดว่า…งั้นมาด้วยกันไหม พวกเรากำลังเดินทางไปเข้าโรงเรียนนักผจญภัยพอดี ถ้าไปที่นั่นเธอเองก็จะแข็งแกร่งขึ้นได้เหมือนกัน…”

 

ผมหยุดเว้นช่วง โซโซมองมาที่ผมแล้วถามขึ้นมา

 

“แล้วหลังจากนั้นเป็นยังไงต่องั้นหรือคะ?”

 

“เด็กชายตอบตกลง เขาตัดสินใจตามเด็กหญิงคนนั้นไป และเขาก็ได้พบกับเพื่อนๆของเธอ พวกเขาทุกคนล้วนแข็งแกร่งอย่างมาก…และยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เด็กชายก็ยิ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจมากขึ้นเท่านั้น..และถึงเพื่อนคนอื่นๆในกลุ่มจะไม่เคยว่าอะไรเขาเลย แต่ยิ่งเป็นแบบนั้น เด็กชายก็ยิ่งรู้สึกแย่มากขึ้นไปอีกที่ตัวเองกลายมาเป็นตัวถ่วงของทุกคน…เด็กชายจึงเริ่มพยายามอย่างหนัก เขาฝึกซ้อมมากขึ้นหลายเท่า เรียนรู้เรื่องต่างๆให้มากขึ้น คิดให้เยอะขึ้น ลองผิดลองถูกไปมากมาย จนสุดท้าย…เขาก็แข็งแกร่งขึ้นจนสามารถยืนเคียงบ่าเคียงไหลไปกับเพื่อนๆของเขา…และเธอคนนั้นที่เขาหลงรักได้…เอาล่ะ จบแล้ว”

 

“เอ๊ะ? อะไรกันคะ ทำไมเหมือนโดนตัดจบเลยล่ะคะ?”

 

“ฮะๆ นั่นสินะ แต่ว่าเรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ…โซโซคิดว่าอะไรเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เด็กชายคนนั้นแข็งแกร่งขึ้นได้กันล่ะ?”

 

“เอ่อ…คงเป็นเพราะความพยายาม และความไม่ยอมแพ้ของเด็กชายคนนั้น อ๊ะ! ยังมีอีกอย่างค่ะ…เพื่อที่จะทำให้เขาสามารถมาอยู่เคียงข้างคนที่รักได้ใช่ไหมคะ?”

 

“ถูกต้อง!…แต่ก็ยังไม่หมดแค่นั้นหรอกนะ”

 

“เอ๊ะ!? ยังมีสาเหตุอย่างอื่นอีกงั้นหรือคะ?”

 

“ใช่แล้ว และยังเป็นสาเหตุที่สำคัญที่สุดด้วย”

 

ผมหันไปมองหน้าโซโซ เธอกำลังพยายามนึกถึงคำตอบ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถนึกคำตอบออกมาได้

 

“เอ่อ…มันคืออะไรงั้นเหรอคะ? ฉันนึกไม่ออกจริงๆ”

 

ผมยิ้มให้กับท่าทางของเธอ ก่อนที่ผมจะหันหน้าออกและมองตรงเข้าไปภายในป่า ในสมองเริ่มรำลึกถึงความทรงจำในอดีต ก่อนที่จะตอบคำถามของเธอ

 

“เพราะเพื่อนๆทุกคนไม่เคยต่อว่าหรือดูถูกอะไรเขาเลย แล้วนอกจากนี้ทุกคนก็ยังคอยอยู่เคียงข้าง เพื่อเป็นแรงผลักดันให้กับเขาอยู่เสมอยังไงล่ะ”

 

ทันทีที่ได้ฟังดวงตาของโซโซก็เบิกกว้างขึ้น ผมจึงเริ่มพูดต่อ

 

“โซโซคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าในวันแรกเด็กสาวคนนั้นตอบเด็กชายกลับมาว่า [เฮอะ! อย่างนายน่ะนะจะแข็งแกร่งขึ้นได้? ฝันไปเถอะ!] กันละ”

 

“เรื่องนั้น…”

 

“หรือว่าถ้าเพื่อนคนอื่นๆบอกกับเขา [ไอตัวถ่วงเอ้ย อย่าแกรีบๆหายไปซะทีได้ไหม!] ล่ะ?”

 

“…”

 

“ผมรู้ว่าโซโซเข้าใจในสิ่งที่ผมพยายามจะบอก…และถึงผมจะไม่รู้ว่าโซโซในตอนนี้น่ะ จะมีคุณสมบัติครบทุกอย่างเหมือนกับเด็กชายคนนั้นหรือเปล่าก็เถอะนะ แต่ผมมั่นใจว่าในตอนนี้น่ะ โซโซมีสิ่งที่สำคัญที่สุดอยู่แล้ว…”

 

ผมหันกลับมามองตรงเข้าไปในดวงตาของเธอ

 

“โซโซคิดว่าผมเป็นคนที่จะสามารถพูดจาโหดร้ายแบบนั้นออกไปได้งั้นหรือครับ?”

 

“…ไม่ค่ะ ฉันไม่คิดว่าคุณโทระจะเป็นคนแบบนั้นหรอกคะ…”

 

ผมยิ้มให้กับเธอ ก่อนที่จะลุกขึ้นยืน

 

“ใช่ไหมล่ะ? งั้นผมขอไปเก็บของก่อนนะ ช่วงบ่ายจะได้เก็บเลเวลกันต่อ อ๊ะ! เดี๋ยวต้องให้โซโซลองทำไอนั้นอยู่ด้วยสินะ”

 

ผมเก็บดาบคืนมาจากเจ้าซิกนัม และกำลังจะเดินออกไปเพื่อไปเก็บอุปกรณ์ แต่ก็ถูกโซโซหยุดเอาไว้เสียก่อน

 

“คุณโทระคะ…อะ เอ่อ…พวกเรา..เป็นเพื่อนกัน…ใช่ไหมคะ…?”

 

ผมงงๆนิดหน่อยตอนได้ยินคำถามของเธอ แต่พอเข้าใจแล้วผมก็ยิ้มออกมา

 

“แน่นอนสิครับ ถ้าโซโซไม่รังเกียจที่จะเป็นเพื่อนกับคนอย่างผมล่ะนะครับ”

 

“มะ ไม่รังเกียจอยู่แแล้วค่ะ!”

 

“งั้นก็เยี่ยมเลยครับ ถ้างั้นผมขอตัวไปเก็บของก่อนนะ โซโซเล่นกับเจ้าซิกนัมรอไปก่อนนะ”

 

“คะ ค่ะ”

 

ใช้เวลาไม่นานพวกเราก็พร้อมที่จะออกเก็บเลเวลต่อ แต่ก่อนหน้านั้นผมมีเรื่องที่อยากจะให้โซโซลองทำก่อน

 

ผมเดินนำโซโซไปที่หมาป่าโทเดนที่อยู่ใกล้ที่สุด และเมื่อไปถึงเจ้าหมาป่าก็ทำท่าขู่อย่างดุร้าย แต่ก็ไม่ได้เข้ามาทำอะไรพวกเรา ส่วนเจ้าซิกนัมที่เดินตามมาก็มีท่าทางปกติ ดูเหมือนว่าถ้าไม่ออกคำสั่งมันก็จะไม่ทำอะไร

 

“เอาล่ะ เรื่องที่ผมอยากให้โซโซลองทำก็คือ…ผมอยากให้โซโซเป็นคนจับเจ้าหมาป่าตัวนี้ครับ”

 

“เอ๋!? แต่ฉันไม่มีสกิลของการ์ดราชาหมาป่าโทเดนนะคะ…แล้วฉันจะไปจับเจ้าตัวนี้ได้ยังไง?”

 

เมื่อเห็นโซโซมีท่าทีสับสนผมจึงอธิบายเพิ่มเติม

 

“ตอนที่ผมจับเจ้าซิกนัมก็ไม่ได้ใช้สกิลนะครับ ผมก็เลยสงสัยว่า…ถ้าอย่างนั้น ถ้าให้โซโซเป็นคนจับ มันจะได้ผลไหมขึ้นมาน่ะครับ”

 

“งะ งั้นหรือคะ…ได้ค่ะ ฉันจะลองดู”

 

เมื่อเห็นโซโซมีความตั้งใจแล้ว ผมจึงส่งเนื้อหมูป่าโทเดนให้โซโซไป 2 ชิ้น

 

โซโซค่อยๆเดินเข้าหาเจ้าหมาป่า ก่อนที่จะยื่นชิ้นเนื้อให้มัน เจ้าหมาป่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ด้วยความยั่วยวนของเนื้อหมูป่าในที่สุดมันก็ทนไม่ไหวพุ่งเข้ามาแย่งชิ้นเนื้อจากมือของโซโซไปทันที

 

และก็เหมือนกับภาพเดจาวู เจ้าหมาป่าหลังจากที่กินเนื้อชิ้นแรกหมด ท่าทางของมันก็เป็นมิตรขึ้นมาก และเมื่อโซโซเอาเนื้อชิ้นที่สองให้มัน ผมก็สังเกตเห็นหน้าจอแจ้งเตือนเล็กๆเด้งขึ้นมาที่เบื้องหน้าของโซโซ

 

ผมยืนรอดูท่าทีของเธอโดยที่ไม่ได้พูดอะไร และไม่นานเธอก็เริ่มมีปฏิกิริยากับหน้าจอแจ้งเตือน…ดูเหมือนว่าจะเป็นไปตามที่ผมคาด

 

“เอ๋? เอ๋?? เทมเมอร์?? นี่มันอะไรกันคะคุณโทระ!?”

 

“อืม…เป็นอย่างที่คิดจริงๆ”

 

พอเห็นโซโซมองมาเหมือนกำลังขอคำตอบผมจึงเริ่มอธิบายต่อ

 

“คือผมได้อาชีพเทมเมอร์มาตอนที่จับเจ้าซิกนัมได้น่ะ ก็เลยสงสัยว่าที่ได้อาชีพนี้มาเป็นเพราะการ์ดราชาหมาป่าหรือเปล่าก็เลยให้โซโซเป็นคนลองเพื่อพิสูจน์ดูน่ะ…แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เกี่ยวล่ะนะ”

 

“งะ งั้นเหรอคะ…ที่บอกว่าพอลองแล้วจะเข้าใจเองนี่หมายความว่าแบบนี้เองสินะคะ”

 

“ฮะๆ ก็คงจะแบบนั้นแหละนะ…ว่าแต่ จะเอาไงกับเจ้านั้นดีล่ะ” ผมชี้ไปที่เจ้าหมาป่าที่โซโซพึ่งจะจับมาได้ที่ในขณะนี้มันกำลังยืนส่ายหางอยู่ใกล้ๆ

 

“เอ่อ…นั่นสินะคะ แต่ขั้นแรกคงต้องตั้งชื่อให้ก่อน…เอ…อ๊ะ? น้องเป็นผู้หญิงสินะ งั้นชื่อว่าแมรี่ก็แล้วกัน…ดีไหม? แมรี่”

 

โซโซเปิดหน้าจอสัตว์เลี้ยงขึ้นมาเพื่อดูข้อมูลก่อนที่จะตั้งชื่อให้เจ้าหมาป่า

 

“โฮ่ง!” เจ้าแมรี่เห่าตอบ

 

…ดูเหมือนว่าสติปัญญากับความฉลาดจะไม่ได้ขึ้นอยู่กับการ์ดราชาหมาป่างั้นสินะ งั้นก็เหลือที่อยากทดลองดูอีกเรื่องนึง

 

“ว่าแต่…คุณโทระคะ…ฉันจะเลี้ยงเจ้านี่ยังไงดีล่ะคะเนี่ย? จะพาแมรี่กลับไปที่หมู่บ้านทั้งๆอย่างนี้จะดีหรือเปล่านะคะ?”

 

โซโซหันมาถามด้วยสีหน้าแสดงความกังวลอย่างชัดเจน

 

“นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ผมอยากทดลองครับ…รังหมาป่า”

 

ผมบอกกับโซโซ ก่อนที่จะเรียกใช้ความสามารถรังหมาป่าของการ์ดราชาหมาป่าโทเดนออกมา

 

นี่เป็นอีกความสามารถที่ผมยังไม่เคยลองใช้มาก่อน และเมื่อสิ้นเสียง ที่ด้านข้างของผมก็เกิดประตูมิติทรงกลมสีแดงขึ้นมา

 

เอาจริงดิ!? ก็พยายามคิดอยู่นะว่าสกิลมันจะออกมารูปแบบไหน…แต่นี่ออกมาเป็นประตูมิติเลยสินะ

 

“เฮ้ ซิกนัม ลองเข้าไปในรังหน่อยสิ”

 

“โฮ่ง!” เจ้าซิกนักตอบรับก่อนที่จะกระโดดหายเข้าไปในประตูมิติ

 

“เอ…แล้วคราวนี้จะปิดประตูมิติยังไงล่ะ” ผมพยายามนึกหาวิธีปิดประตูมิติ แต่เมื่อผมนึกว่าจะปิดประตูมิติ เจ้าประตูมิติที่เคยอยู่ข้างๆก็ค่อยๆลดขนาดลงจนหายไปในที่สุด

 

(เอ๊ะ? สั่งการด้วยความคิดได้งั้นเหรอ? ไหนลองสิ…เปิดรังหมาป่า)

 

แล้วจู่ๆประตูมิติก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง ผมพยักหน้าอย่างพอใจ

 

“…” โซโซกำลังยืนดูอยู่เงียบๆเหมือนไม่อยากจะขัดในระหว่างที่ผมกำลังทดลองอยู่

 

ถ้าสั่งงานผ่านความคิดได้ เป็นไปได้ไหมว่า…

 

(ซิกนัมออกมา)

 

สิ้นความคิด เจ้าซิกนัมก็กระโดดออกมาจากประตูมิติทันที

 

(ซิกนัม กระโดด)

 

เจ้าซิกนัมก็กระโดด

 

(ซิกนัม นอน)

 

เจ้าซิกนัมก็นอนลง

 

(ซิกนัม โจมตีต้นไม้ต้นนั้น)  

 

ผมมองไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง เจ้าซิกนัมก็พุ่งเข้าไปกัดต้นไม้ต้นนั้นทันที

 

(ซิกนัม กลับมา)

 

เจ้าซิกนัมก็วิ่งกลับมา

 

อยู่ๆเจ้าซิกนัมก็ทำนู่นทำนี่จนทำให้โซโซที่กำลังมองดูอยู่ถึงกับสับสน

 

“คือว่าเมื่อกี้ผมลองสั่งให้เจ้าซิกนัมทำอะไรต่างๆผ่านทางความคิดอยู่น่ะ…โซโซลองสั่งเจ้าแมรี่ผ่านทางความคิดดูทีได้ไหมครับ”

 

“เอ๊ะ? สั่งผ่านทางความคิดงั้นหรือคะ?”  

 

โซโซมองไปทางเจ้าแมรี่…แล้วอยู่ๆเจ้าแมรี่ก็นอนหมอบลงไปกับพื้น แล้วหลังจากนั้นก็กระโดดไปรอบๆตัวของโซโซ

 

“สั่งได้จริงๆด้วยค่ะ!?” โซโซหันมาบอกด้วยท่าทางตื่นเต้น

 

“งั้นโซโซลองสั่งให้เจ้าแมรี่เข้าไปในประตูมิติอันนี้หน่อยได้ไหมครับ”

 

“เอ๊ะ? เข้าไปในนั้นงั้นหรือคะ? เข้าใจแล้วค่ะ…แมรี่ลองเข้าไปในประตูมิติตรงนั้นทีสิจ๊ะ”

 

เจ้าแมรี่มองไปที่ประตูมิติก่อนที่จะกระโดดเข้าไปข้างในตามคำสั่ง และเมื่อร่างของเจ้าแมรี่หายเข้าไปในประตูมิติ อยู่ๆก็มีหน้าจอแจ้งเตือนขึ้นมาตรงหน้าของผม

 

!!!แจ้งเตือน!!!

 

มีสัตว์เลี้ยงของพันธมิตรบุกรุกเข้าไปในพื้นที่รังหมาป่า

 

ท่านต้องการขับไล่ผู้บุกรุกหรือไม่?

 

ใช่/ไม่

 

“ไม่”

 

ดูเหมือนว่าจะให้สัตว์เลี้ยงของคนอื่นเข้าไปอยู่ในรังหมาป่าได้สินะ

 

“โซโซลองเรียกเจ้าแมรี่ออกมาได้ไหมครับ…แค่คิดในใจก็พอครับ”

 

เมื่อเห็นโซโซเหมือนกำลังคิดอยู่ว่าต้องทำยังไง ผมจึงรีบบอกวิธีไปก่อน

 

“อย่างงั้นหรือคะ?” โซโซหลับตาลง และไม่นานเจ้าแมรี่ก็กระโดดออกมาจากประตูมิติ

 

“โอเค ดูเหมือนพวกเราจะแก้ปัญหาเรื่องสถานที่เลี้ยงพวกซิกนัมกับแมรี่ได้แล้วนะ”

 

“นั่นก็ใช่อยู่หรอกค่ะ แต่ว่าสกิลรังหมาป่าของคุณโทระเก็บหมาป่าโทเดนได้แค่ 4 ตัวเองนี่คะ ถ้ารวมแมรี่เข้าไปด้วยก็จะเกินกำหนดไม่ใช่หรือคะ?”

 

“นั่นก็จริงครับ แต่ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ครับ แค่ผมจับหมาป่าโทเดนเอาไว้แค่ 3 ตัวก็ไม่มีปัญหาแล้ว”

 

“แต่ว่าแบบนั้นก็เสียดายความสามารถของสกิลน่ะสิคะ”

 

“ฮะๆ ไม่เป็นไรหรอกครับ มันก็แค่ความสามารถ ทุกอย่างมันก็ขึ้นอยู่กับผู้ใช้ครับว่าต้องการจะใช้ยังไง”

 

“งั้นหรือคะ? ถ้าคุณโทระว่าอย่างนั้นก็โอเคค่ะ”

 

“เอาล่ะ คราวนี้ผมอยากให้โซโซสอนเจ้าแมรี่ใช้ดาบครับ”

 

“แบบที่คุณโทระสอนซิกนัมน่ะหรอคะ?”

 

“ใช่ครับ” ผมพูดพร้อมกับส่งดาบสำรองอันหนึ่งให้โซโซ

 

โซโซก็เริ่มสอนเจ้าแมรี่ให้ใช้ดาบตามคำแนะนำของผม และไม่นานเจ้าแมรี่ก็สามารถ[ฟันดาบ] ได้เช่นเดียวกันกับเจ้าซิกนัม

 

“ว่าแต่เจ้าแมรี่นี่เลเวลเท่าไหร่นะครับ?”

 

“เลเวล 25 ค่ะ”

 

“ดีเลยครับ ตอนแรกผมก็กลัวว่าเลเวลของมันจะน้อยเกินไป แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ต้องห่วง…ทางทิศนั้นห่างไปประมาณ 100 เมตรมีหมูป่าอยู่ตัวนึงครับ โซโซช่วยสั่งให้เจ้าแมรี่ไปจัดการทีครับ”

 

ผมชี้นิ้วบอกทิศให้กับโซโซ ก่อนที่เธอจะหันไปสั่งเจ้าแมรี่ แต่เจ้าแมรี่กลับยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ได้ออกไปโจมตีตามที่เธอสั่ง

 

“เอ๊ะ? ทำไมกันล่ะ?”

 

“บางทีน่าจะเป็นเพราะความสามารถของการ์ดราชาหมาป่าโทเดนที่ผมใส่อยู่ก็ได้ครับ…ซิกนัมมานี่สิ คาบดาบเอาไว้แล้วไปจัดการหมูป่าโทเดนตรงนั้นที”

 

ผมส่งดาบให้เจ้าซิกนัม และเมื่อมันคาบดาบเรียบร้อยแล้วเจ้าซิกนัมก็พุ่งออกไปทันที และไม่นานหน้าจอแจ้งเตือนค่าประสบการณ์ก็เด้งขึ้นมา ก่อนที่เจ้าซิกนัมจะวิ่งกลับมาอย่างรวดเร็ว

 

“หืม…? ขนาดเลเวลลดลงเหลือ 1 ก็ยังจัดการหมูป่าเลเวล 8 ได้ง่ายๆเลยงั้นเหรอ?”

 

“งั้นลองแบบนี้” ผมเปิดหน้าจอการ์ดขึ้นมา แล้วทำการถอดการ์ดราชาหมาป่าออกมาแล้วส่งให้กับโซโซ

 

“โซโซลองใส่การ์ดนี่ แล้วลองสั่งดูอีกทีครับ”

 

“ค่ะ”

 

ในระหว่างที่กำลังรอให้โซโซใส่การ์ด ผมก็เปิดหน้าจอสัตว์เลี้ยงขึ้นมา ดูเหมือนว่าการถอดการ์ดออกจะไม่ส่งผลอะไรต่อสัตว์เลี้ยงสินะ

 

“ความรู้สึกแบบนี้…จะว่ายังไงดีล่ะคะ? รู้สึกแปลกๆอยู่เหมือนกันนะคะ”

 

เมื่อโซโซใส่การ์ดเรียบร้อย เธอก็ทำหน้าแปลกใจก่อนที่จะหันมาบอกผม…ดูเหมือนเธอกำลังพูดถึงความรู้สึกในตอนที่ความสามารถอาณาเขตราชาหมาป่าทำงานสินะ

 

“ฮะๆ นั่นสินะครับ ตอนแรกอาจจะรู้สึกแปลกอยู่บ้าง แต่อีกสักพักก็จะค่อยๆชินไปเองครับ”

 

โซโซพยักหน้าให้ผม ก่อนที่เธอจะสั่งให้เจ้าแมรี่ไปโจมตีหมูป่าอีกตัว และคราวนี้เจ้าแมรี่ไม่ได้ยืนนิ่งอีกต่อไป มันพุ่งออกไปโจมตีตามคำสั่งของเธอทันที

 

“เหมือนว่าจะเกี่ยวกับการ์ดราชาหมาป่าโทเดนจริงๆด้วยสินะคะ”

 

และไม่นานก็มีหน้าจอแจ้งเตือนปรากฏขึ้นที่ด้านหน้าของโซโซ

 

“แมรี่เองก็เปลี่ยนอาชีพเป็นหมาป่าดาบแล้วเหมือนกันค่ะ”

 

และทันทีที่แมรี่กลับมาถึง โซโซก็ถอดการ์ดราชาหมาป่าโทเดนคืนให้กับผมทันที

 

เธอไม่มีท่าทีลังเล หรือรู้สึกเสียดายเลยสักนิด…เป็นเด็กดีจริงๆเลยนะ

 

ผมใส่การ์ดกลับเข้าไป แต่เลเวลของซิกนัมก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นแต่อย่างใด

 

แต่ทันใดนั้น สัมผัสของอาณาเขตราชาหมาป่าก็สามารถตรวจจับสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ตัวหนึ่งที่กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ด้วยความเร็วสูงได้

 

ซิกนัม กับ แมรี่ ก็ดูเหมือนจะสัมผัสถึงสิ่งนั้นได้เช่นกัน พวกมันทั้งคู่ต่างก็หันไปมองทางทิศของเจ้าสิ่งนั้น และทำท่าขู่อย่างดุร้าย

 

“แย่แล้ว!!”

 

“เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอคะคุณโทระ!?”  

 

ตูม!!!

 

แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบอะไร เจ้าสิ่งนั้นก็ได้ปรากฏกายที่เบื้องหน้าของพวกเราเป็นที่เรียบร้อย

 

ขนยาวสีขาวเป็นประกาย พวงหางยาวดูสวยงาม ร่างกายที่สูงประมาณ 3 เมตร และยาวกว่า 5 เมตร ดวงตาสีแดงเข้มกำลังจับจ้องมาที่ผมไม่วางตา

 

“ไม่จริง!! เป็นไปไม่ได้!”

 

“แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นไปแล้วล่ะนะ”

 

เจ้าตัวที่อยู่เบื้องหน้าของเราในตอนนี้น่ะ…ถึงจะคนละสีกับตัวก่อนหน้า แต่รูปร่างและขนาดตัวของมันช่างดูคุ้นเคยอย่างยิ่ง…ใช่แล้ว เจ้านี่ก็คือบอสพื้นที่…มันคือราชาหมาป่าโทเดนไม่ผิดแน่นอน!!

To-ra Story : คณะท่องโลกของนายโทระ

To-ra Story : คณะท่องโลกของนายโทระ

Status: Ongoing
ตั้งแต่ที่ได้มาอยู่ที่โลกนี้ เวลาก็ผ่านไป 6 ปีแล้ว แล้วก็…ทั้งๆที่รู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ก็ยังดื้อดึง สุดท้ายก็พ่ายแพ้กลับมา แต่ในเมื่อไม่มีอะไรคาใจแล้ว…ก็ขอออกไปท่องโลกกว้างดูสักครั้งแล้วกัน

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads แทงบอลออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน