เพราะอกหักผมเลยตัดสินใจจะเป็น Vtuber แต่ทำไมผมถึงเป็นที่นิยมในหมู่พี่สาวกันหละ – ตอนที่ 77 รายละเอียดงานวัฒนธรรมตัดสินแล้วแหละ!

เพราะอกหักผมเลยตัดสินใจจะเป็น Vtuber แต่ทำไมผมถึงเป็นที่นิยมในหมู่พี่สาวกันหละ

77. รายละเอียดงานวัฒนธรรมตัดสินแล้วแหละ!

หลังจากที่ภายในห้องเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องของพวกเด็กผู้หญิง ก็มีการตัดสินกันว่าจะทำเมนูอะไร อีกทั้งตัดสินคนที่จะไปที่ศูนย์อนามัยเพื่อขออนุญาต

โดยพื้นฐานแล้วจะไม่ทำอาหารที่ซับซ้อนดังนั้นจึงเป็นระดับของง่ายๆ อีกทั้ง ข้อเสนอที่ใช้เวลาเตรียมการพอสมควรอย่างข้าวแกงกะหรี่ง่ายๆก็มีถูกเสนอเข้ามาด้วย. ในกรณีของแกงกะหรี่ได้รับการบอกมาจากอาจารย์แล้วดูเหมือนว่าต้องเป็นของที่ปรุงเสร็จในวันนั้น. ในกรณีที่เหลือถูกแจ้งมาว่าหลังจากเสร็จงานแล้วจะต้องกินหรือทิ้งด้วยตัวเอง

เพราะถ้าเกิดอาหารเป็นพิษขึ้นมาจริงๆมันจะสร้างความเดือนร้อนให้กับทั้งโรงเรียนละนะ เรื่องนั้นคงช่วยไม่ได้ละ

แล้วก็เครปที่เป็นของหวานก็ถูกหยิบยกขึ้นมาด้วย

จากนั้นก็มีคนถามว่าไม่มีอะไรดีๆอย่างอื่นแล้วเหรอดังนั้นผมจึงเสนอไปหนึ่งอย่าง

ก็เพราะอาหารหลักมีแค่ข้าวมันเปล่าเปลี่ยวนี่นา!

「ผมคิดว่าพาสต้าก็ดีนะ ว่ายังไงครับ?」

「พาสต้าเหรอ…」

「ไม่ค่อยรู้วิธีทำซอสละนะ…」

「ถ้าเป็นเส้นก็ต้มได้ละ!!!」

พวกเพื่อนร่วมชั้นพูดคุยกันอย่างนั้นอย่างนี้หาข้อสรุปไม่ได้

「ถ้าเป็นซอสผมทำได้อยู่นะ? แน่นอนว่าถ้ามีส่วนผสมละก็นะ」

ผมพูดแบบนั้นและทั้งชั้นก็เห็นด้วย

「จริงดิ!?」

「สุด-ยอด!」

「ถ้าอย่างนั้นอยากจะขอฝากด้วย!」

「แน่นอนว่าถ้าเหลือพวกเราก็จะกินเองได้…?」

พอกำลังพูดคุยกันแบบนั้นจู่ๆอาจารย์ก็พูดขึ้น

「อา จะว่าไปแล้วยังไม่ได้บอกเลย แต่กำไรที่ทำได้จากตรงนี้จะไม่ถูกทางโรงเรียนยึดไปเพราะงั้นคิดให้ดีๆนะ」

「อาจารย์หรือว่านั่นคือสาเหตุที่งานวัฒนธรรมของโรงเรียนนี้จัดขึ้นแค่ปี1เท่านั้นเหรอคะ?」

1คนในคลาสถามอาจารย์แบบนั้น

「นั่นสินะ ถ้าทุกคลาสหาเงินได้ทุกคนก็คงจะอยากทำแบบนั้นใช่ไหมล่ะ? ผลลัพธ์จากการพยายามอย่างหนักกับทางโรงเรียนของเหล่ารุ่นพี่ในอดีตเพื่อให้เกิดความเป็นธรรมจึงกลายเป็นแบบนี้」

「เพราะงั้นพวกร้านกินดื่มเลยโอเคกับแค่ปี2กับปี3เท่านั้นสินะคะ!」

「ก็อย่างนั้นแหละ!」

「แต่ว่าทำไมถึงมีแค่ปี2กับปี3เหรอคะ?」

「อ้อ ก็ถ้ากลายเป็นว่าทุกคลาสออกร้านแบบนั้น มันก็จะไม่ใช่งานวัฒนธรรมแต่เป็นงานอาหารแทนใช่ไหมล่ะ?」

「「「จริงด้วย…」」」

พวกคนที่ถามคำถามอาจารย์ทุกคนต่างพยักหน้า

「ก็อย่างที่ว่า ในช่วงงานวัฒนธรรม3วันมีอิสระที่จะหารายได้เท่าที่ต้องการ. แต่ว่าเรื่องน่าสงสัยหรือธุรกิจที่ไม่ดีอย่างเห็นได้ชัดห้ามทำเด็ดขาดนะ ก็นะคอสเพลย์เองก็ถ้าเปิดเผยอย่างพอเหมาะก็จะช่วยได้เยอะเลย แต่ชุดพริตตี้นี่บอกตามตรงมันยังไงๆอยู่นะ…..」

「อ๊ะ บางทีอาจจะไม่เปิดเผยมากอย่างที่อาจารย์คิดหรอกนะคะ」

「อย่างงั้นเหรอ?」

「เป็นของที่ทำขึ้นมาสำหรับฤดูหนาวค่ะ แต่ระดับการเปิดเผยมันต่ำเกินไปน่ะค่ะ」

「ทำขึ้นมาเนี่ยด้วยตัวเองเหรอ?」

「ก็ใช่นะคะ? เพราะหนูชอบเรื่องแบบนั้นค่ะ」

「ยะยังไงดีล่ะสุดยอดเลยนะ…」

「พอคิดว่าจะมอบให้คนรู้จักก็ปฏิเสธการรับ…เพราะได้รับค่าวัสดุและค่าใช้จ่ายเบ็ดเตล็ดอื่น ๆแล้ว ก็เลยไม่มีปัญหาค่ะแต่ว่าจะทิ้งไปก็เสียเปล่า…」

「อย่างนี้นี่เอง แล้วก็เลยเอามาให้บริการงั้นเหรอ」

「ประมาณนั้นค่ะ」

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นเพื่อร่วมชั้นดูเหมือนจะเป็นคนให้บริการเครื่องแต่งกาย

ชอบทำชุดด้วยตัวเองเนี่ยสุดยอดเลยน้า

「แล้วก็เงินสนับสนุนที่ทางโรงเรียนจะช่วยออกให้คือ1แสนเยน. นี่คือเงินที่เก็บมาทีละนิดจากค่าเทอมของทุกคน. พวกโต๊ะหรือค่าใช้งานห้องครัวของโรงอาหารไม่มีค่าใช้จ่ายดังนั้นจะใช้วัตถุดิบเท่าไหร่ขึ้นอยู่กับทุกคน. อย่างไรก็ตาม กรณีที่เกินเงินสนับสนุน1แสนเยนให้คิดด้วยตัวเองว่าจะแบกรับค่าใช้จ่ายเท่าไหร่. ฉันรับหน้าที่เป็นแค่ที่ปรึกษาเท่านั้นทุกคนที่เป็นนักเรียนเป็นตัวหลัก. เพราะฉันจะคอยดูความพยายามของทุกคนละนะ」

「「「「「「「ค่ะ/ครับ!!!!」」」」」」

เสียงของทุกคนในคลาสพร้อมเพรียงกัน

ถ่ายทอดความรู้สึกว่ามีใจอยากจะทำเพียงพอ

ผมเองก็ดูเหมือนจะรับผิดชอบทำซอสพาสต้าเพราะงั้นมาพยายามด้วยกันกับทุกคนเถอะ!

—–

หลังจากนั้นที่ช่วงเวลาพูดคุยกันจบลงก็เป็นชั้นเรียนปกติ

หลังจากนี้ดูเหมือนจะมีการใช้เวลากับLHRเป็นประจำและดำเนินการพูดคุยกันในเวลานั้น

ผมที่ชั้นเรียนจบลงและกลับมาบ้านตัดสินใจคิดถึงเนื้อหาการไลฟ์ที่กำหนดไว้ในช่วงสุดสัปดาห์นี้

ถึงจะคิดว่าไลฟ์ตามปกติก็ได้แต่ว่า อยากจะไลฟ์เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกขอบคุณให้กับทุกคนจังน้า ผมคิดแบบนั้น

ถึงจะลองคิดว่ามีไอเดียดีๆอะไรหรือเปล่าแต่ก็คิดไม่ออกเลย…

ถ้าอย่างนั้นพวกโปรเจคประเภทที่ผู้ชมมีส่วนร่วมด้วยจะน่าสนใจไหมนะ?

พวกเกมที่สามารถเล่นได้หลายคนก็น่าจะดีแฮะ…

รวบรวมความคิดเห็นในพิโยตเตอร์ก็อาจจะดี

จริงสิ!

เล่นเกมประเภทแบทเทิลรอแยลที่กำลังเป็นกระแสอย่างมากมาสักพักหนึ่งด้วยกันกับผู้ชมแล้วทำให้ความปรารถนาของคนที่ได้ที่หนึ่งเป็นจริงในขอบเขตที่ทำได้ก็อาจจะดีก็ได้!

ถ้าทำแบบนั้นละก็ทุกคนต้องตื่นเต้นแน่ ลองรับสมัครในพิโยตเตอร์ก็น่าสนใจ!

หลังจากนั้นผมก็โพสต์เรื่องนั้นลงในพิโยตเตอร์แล้วรับสมัครเมมเบอร์

และถึงจะกังวลกับการที่มีการแสดงความประสงค์จะเข้าร่วมมากกว่าที่คิดไว้ แต่เรื่องนั้นมันเป็นเรื่องต่อจากนี้เล็กน้อย

เพราะอกหักผมเลยตัดสินใจจะเป็น Vtuber แต่ทำไมผมถึงเป็นที่นิยมในหมู่พี่สาวกันหละ

เพราะอกหักผมเลยตัดสินใจจะเป็น Vtuber แต่ทำไมผมถึงเป็นที่นิยมในหมู่พี่สาวกันหละ

Status: Ongoing
เพราะอาการช็อคหลังจากรู้ว่ารุ่นพี่ในชมรมที่เขาแอบชอบมีแฟนอยู่แล้ว เขาจึงตัดสินใจที่จะเป็นวีทูปเบอร์ที่ทั้งเขาและรุ่นพี่ต่างก็ชื่นชอบ ใช้เงินเก็บทั้งหมดของเขาเพื่อซื้ออุปกรณ์สำหรับการไลฟ์ แต่หลังจากได้รับโมเดลตัวละคร เขาพบว่ามันเป็นโมเดลตัวละครเด็กผู้หญิงและจบลงที่เขาต้องใช้โมเดลนั้นจนได้ ไม่ใช่แค่นั้น คนที่ออกแบบตัวละครของเขาและวีทูปเบอร์คนโปรดก็เริ่มจะชอบเขาขึ้นมาแล้ว…?

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads ufanance
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน