Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน – ตอนที่ 69

ตอนที่ 69

บท69 ฉันแต่งงานแล้ว

ณ บ้านตระกูลฉิน

ฉืออี้เหิงรับฟังที่ทนายเอ่ยบอก ใบหน้าคมคายหม่นหมองมาก

ทำการขอโทษอย่างเปิดเผย?

คนที่เสื่อมเสียไม่เพียงแค่เขาคนเดียว และยังรวมไปถึงตระกูลฉินที่จะเสื่อมเสียไปด้วย

“ฉืออี้เหิง เรื่องนี้คุณจัดการเองละกันนะ อย่าดึงตระกูลฉินไปเกี่ยวข้องด้วย!” ฉินเจิ้งเอ่ยอย่างโมโห

ฉินเฟยปลอบประโลมผู้เป็นบิดาขึ้นยังชั้นสองไปก่อน แล้วลงมายังห้องรับแขก เห็นฉืออี้เหิงกำลังสูบบุหรี่อยู่

“กว่าคุณพ่อฉันจะเปลี่ยนความคิดมุมมองในการมองคุณดีขึ้นมาได้ ดูเหมือนว่าตอนนี้ดิ่งห้วนกลับไปยังที่เดิมอีกแล้วนะค่ะ” ฉินเฟยขมวดคิ้ว

ไม่นานมานี้ฉืออี้เหิงเพิ่งแถลงเปิดเผยวิจารณ์โทษเวินจิ้งไปเอง หันรีหันหัวมาก็ต้องขอโทษเธอสักแล้ว?

นี่มันตบหน้าตัวเองชัด ๆ

“ช่วงนี้มีผู้ถือหุ้นหลายท่านที่ไม่ค่อยพึงพอใจ อาเหิง คุณก็จัดการเองละกันนะค่ะ”

“ขอโทษนะครับ เฟยเฟย” ฉืออี้เหิงกุมมือบางฉินเฟยไว้ คิ้วถูกขมวดมุ่นชนกัน

หากไม่ยอมรับข้อเสนอของเวินจิ้ง ฉือซินก็จะถูกฟ้อง ท้ายแล้วก็คงต้องเข้าคุกแล้ว

ทว่า เขาตัดใจได้แต่ต้นแล้ว

สองวันต่อมา ฉืออี้เหิงให้การตอบกลับ ปฏิเสธข้อเสนอของเวินจิ้ง

“ดังนั้น ก็ดำเนินคดีตามกฎหมายเหรอคะ?” เวินจิ้งเอ่ยถามทนายความ

“ใช่ครับ คุณฉือตอบกลับมาว่า เขาเป็นถึงผู้มีหน้ามีตามีชื่อเสียงทางสังคม ไม่อาจแถลงขอโทษอย่างเปิดเผยได้ครับ และค่าทำขวัญหนึ่งล้านมันมากเกินไปครับ”

เวินจิ้งขมวดคิ้ว ในใจเขาแล้ว ชื่อเสียงและเงินทองมันสำคัญกว่าคนในครัวครอบไปแล้ว

“งั้นก็จัดการดำเนินตามคดีเลยค่ะ”

ยามเย็น เวินจิ้งพามู่วี่สิงไปตรวจเช็คอาการที่โรงพยาบาท

ไม่รู้ว่าเย่กวนกวนนั้นได้ข่าวคราวมาจาก แอบปลอมเป็นสาวพยาบาลวิ่งเข้าโรงพยาบาลมา

เมื่อมู่วี่สิงล้างแผลเสร็จปุ๊บ ก็จ้องมองหญิงสาวที่บังอยู่เบื้องหน้า คิ้วหนาค่อย ๆ ขมวดคิ้วมุ่นขึ้น

“เย่กวนกวน” ด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบของเขา จนเย่กวนกวนตระหนกสั่นระริก

“หมอมู่ ฉันแค่เป็นห่วงคุณค่ะ คุณไม่ยอมให้ฉันเข้ามาโรงพยาบาล ฉันเลยต้องปลอมเข้ามาแบบนี้…..” เย่กวนกวนเอ่ยอย่างสงสารเด็กตาดำ ๆ

แต่มู่วี่สิงนิ่งเฉย

“มือคุณเป็นอะไรไปคะ? ทำไมถึงบาดเจ็บ? สาหัสมั้ยคะ?” เย่กวนกวนเอ่ยอย่างร้อนรน จะยื่นมือมาจับ

มู่วี่สิงนิ่งเฉยเมยเดินผ่านเธอไป โดยไม่เอ่ยไม่ตอบ

เย่กวนกวนล้มเหลวอย่างดิ่งลงเหว จ้องมองเงาความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งของมู่วี่สิง ช่างไม่สบอารมณ์เอาสักเลย!

และเวลานี้เวินจิ้งก็รับยาเสร็จเดินมา เห็นเย่กวนกวนเดินตามหลังมู่วี่สิงมา เธอแต่งตัวในชุดพยาบาล น้ำตากลับหลั่งไหลแอบแก้ม

“คุณไม่ไปดูคนไข้ของคุณหน่อยเหรอคะ?” เวินจิ้งเอ่ยถาม

“เธอไม่ใช่คนไข้ของผม” มู่วี่สิงเอ่ยเสียงเย็น

“หมอมู่คะ เดือนหน้าเป็นงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบสี่สิบของฉัน คุณจะมามั้ยคะ?” วิ่งลิ่วมา เย่กวนกวนยื่นการ์ดเชิญให้มู่วี่สิงใบหนึ่ง

เขาไม่ได้รับมัน เย่กวนกวนกวดนัยน์ตามอง ไปยังเวินจิ้ง “พี่เวินจิ้งคะ พี่กับหมอมู่มาด้วยกันนะค่ะ”

“เรื่องนี้ให้หมอมู่เป็นคนตัดสินใจดีกว่านะ”

“ไม่ไป” มู่วี่สิงเอ่ยตอบปฏิเสธโดยสองถ้อยคำ จูงมือเวินจิ้งแล้วเดินจากไป

เย่กวนกวนเสียอกเสียใจ จึงวิ่งลิ่วมานำการ์ดเชิญยัดใส่ในตัวเธอ ดวงตาวิบวาบ “พี่คะ อย่าเบี้ยวนะค่ะ”

เวินจิ้ง……

เข้านั่งในรถ เวินจิ้งมองดูการ์ดเชิญใบหนึ่ง ที่เย่กวนกวนเป็นคนวาดเขียนด้วยมือ เดิมทีคิดว่าเย่กวนกวนจะเชิญเพียงมู่วี่สิงผู้เดียวแต่คนเชิญกลับเขียนชื่อเวินจิ้งเข้าไปด้วย

ดูแล้ว ต้องเสียเวลาทำอย่างตั้งอกตั้งใจเลยแหละ

“คุณไม่ไปจริง ๆ เหรอคะ?” เวินจิ้งเอยถาม

เธอครุ่นคิดรู้สึกว่า เย่กกวนกวนนั้นเป็นเพียงเด็ก และมู่วี่สิงก็มักจะโจมตีใส่เธอ ดวงใจน้อย ๆ ของสาวน้อยอาจจะเจ็บหน่วงได้นะ

อีกอย่างหากเขามีโอกาสได้พัฒนากับเย่กวนกวนทว่าก็ไม่แย่นะ……

แต่ว่า ทำไมเธอรู้สึกราวไม่ยิมยอมเล็กน้อย….

“คุณอยากให้ผมไปเหรอ?” มู่วี่สิงเบือนหน้ามา แววตาหม่นหมอง

“บางทีคุณกับเธออาจมีโอกาสพัฒนาก้าวหน้าก็ได้นะคะ” เวินจิ้งเอ่ยเสียงต่ำ

“ผมแต่งงานแล้ว” มู่วี่สิงเอ่ยอย่างเย็นลง

“ไม่ได้จริงสักหน่อยนี่ค่ะ” เวินจิ้งเอ่ยเสียงเบา ไม่กล้าพูดต่ออีก

มู่วี่สิงกลับรับการ์ดเชิญไป “ในเมื่อคุณอยากไป ผมก็จะพาคุณไป”

ยามค่ำคืน เวินจิ้งเห็นข้อความวีแชทที่ฉีเซินส่งมาให้ เดิมทีทั้งสองนัดกันทานข้าวคืนวันพรุ้งนี้ แต่ว่าฉีเซินไปต่างจังหวัดยังไม่กลับมา ทำได้เพียงเลื่อนถัดไปอีก

อย่างไรก็ตามถ้าไม่ใช่เพราะฉีเซินเอ่ยเตือน เวินจิ้งเองก็คงลืมสนิมเรื่องนี้ไปแล้ว

หลังจากที่ฟื้นฟูเสร็จ มู่วี่สิงเดินออกมาจากห้องน้ำ ไม่รู้ว่าทำไม หัวใจเวินจิ้งถึงได้เต้นร้อนแผ่วขึ้นมาเล็กน้อย พอตระหนักได้จึงหยิบโทรศัพท์ออก

ท่าทางการเขยิบนี้ ถูกมู่วี่สิงจับจ้องเห็นไปแล้ว

หรี่ตาขึ้นมอง ร่าเงาใหญ่ของเขาเขยิบชิดเข้ามา หยาดเส้นผมที่ยังมีน้ำไหลหยดไม่แห้ง ช่วงยั่วยวนเร้าใจ

เวินจิ้งข่มตัวไม่ได้ที่จะเลียฝีปากอวบอิ่มตัวเอง

“คุณ…..คุณทำอะไรของคุณเนี่ย….” เวินจิ้งตระหนกตื่นเต้น แววตาไม่กล้ามองสบมู่วี่สิง

“ส่งข้อความให้ใครอ่ะ?” เขาเอ่ยถามเสียงต่ำ

“อั้ยเถียนค่ะ” เวินจิ้งไม่สบตามองเขา

“คุยอะไรกันเหรอ?”

“คุย……” ปฏิกิริยาตอบสนองทัน เวินจิ้งเลยจ้องมองเขา “เรื่องของผู้หญิงด้วยกัน คุณไม่รู้จะดีกว่าค่ะ!”

“ทางที่ดีคือ” มู่วี่สิงเสียงเคร่งขรึม

วินาทีนี้ เวินจิ้งสัมผัสได้ว่ามู่วี่สิงท่าจะงอนกรุ่นโกรธแล้ว

ทว่า ไม่รู้ว่าทำไมกัน

วันถัดมา เวินจิ้งได้รับสายโทรศัพท์จากฝ่ายบุคคล ให้เธอกลับไปบริษัทเพื่อให้การสอบสวนบันทึกการ

ตั้งแต่ที่เธอพักงานมาจนถึงวันนี้ก็ร่วงเลยเป็นเวลาสิบวันแล้ว ผลการตรวจสอบเบื้องต้นได้ออกมาแล้ว คอมพิวเตอร์ของเวินจิ้งเคยถูกลักลอบเข้าใช้ ไฟล์ถูกขโมยไป แม้จะเป็นเช่นนี้ก็ตาม แต่ก็ไม่มีการรับรองว่าเธอไม่ใช่คนที่ปล่อยข่าวข้อมูลลับของบริษัทหนิ

“จิ้งจิ้ง ฉันจะบอกแกว่า ตอนนี้หูชิงได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเลขาของประธานแล้วนะ” หลังจากที่เวินจิ้งออกมา อั้ยเถียนก็รอเธอออกมา เพื่อบอกเรื่องราวของบริษัทในช่วงนี้ให้เธอฟัง

“ประธานเสี้ยงเชื่อเธองั้นเหรอ?” เวินจิ้งขมวดคิ้วพันเกลียวสิบแปดตลบ

“ดูก็รู้ว่าใช่ ช่วงนี้ทั้งสองไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย….” ถ้อยคำอั้ยเถียนเพิ่งสิ้นสุดลง ก็มีหูชิงตามอยู่ข้างกายเสี้ยงหงเข้าจากประตูฝั่งโน้น

“หูชิงเป็นคนประเภทไหนกัน เสี้ยงหงตาบอดไปแล้วเหรอเนี่ย” อั้ยเถียนเอ่ยขึงขังเย็นลง

เวินจิ้งรู้สึกได้ว่า อั้ยเถียนนั้นไม่ใช่คนที่จะหัวเสียได้ง่ายแบบนี้ นอกจากคนที่เขา….สนใจ

“แกหึงหวงเหรอ?” เวินจิ้งพลางยิ้มแซว

อั้นเถียนก็โสดสนิทมานานมากแล้ว ถ้าหากเธอชื่นชอบเสี้ยงหงจริง ก็ไม่แปลกอะไร

“ไม่มีสักหน่อย! เวินจิ้ง แกพูดบ้าอะไรเนี่ย!” อั้ยเถียนรีบเอ่ยต้านทันที แต่ใบหน้ากลับแดงระเรื่อขึ้น

เสี้ยงหงแลเห็นเวินจิ้ง เลยเดินมุ่งมายังเธอ

“เวินจิ้ง คืนที่ไปงานทานข้าวเย็นกับผมหน่อย”

“แต่ว่า ฉันพักงานอยู่ไม่ใช่เหรอคะ?” เวินจิ้งสงสัย

“แต่ไม่ได้ลาออก ไม่ใช่เหรอ?” เสี้ยงหงเอ่ยเย็นชา

ผู้นำเอ่ยขนาดนี้แล้ว แน่นอนว่าเวินจิ้งย่อมปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้ว

อั้ยเถียนจับกุมแขนเวินจิ้งอยู่ตลอด ส่งสายตาไฟปะทุจ้องมองเสี้ยงหง แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับราวไม่เห็นด้วยซ้ำ

“จิ้งจิ้งดื่มไวน์ไม่ได้ ฉันก็จะไปด้วยค่ะ” อั้ยเถียนพลางเอ่ยขึ้น

พอได้ยินเช่นนั้น เสี้ยงหงก็เซยเท้า จ้องมองอั้ยเถียนด้วยแววตาขึงขังเยือกเย็น

ร่วงเลยไปตั้งนาน ก็พยักหน้าขึ้น

แล้วเดินเข้าลิฟต์ไป หูชิงข่มไม่อยู่จึงเอ่ยขึ้น “คุณเสี้ยงหงคะ คืนนี้เป็นงานอะไรกันเหรอคค่ะ ยังพาเวินจิ้งกับอั้ยเถียนไปด้วย?”

“คุณมีเรื่องพูดมากเลยนะ” เสี้ยงหงเอ่ยตอบอย่างเย็นชา

หูชิงจึงไม่กล้าปริปากอีกในทันที แต่กลับเก้อ ๆ เป็นอย่างมากแทน

เมื่อยามเย็น เวินจิ้งและอั้ยเถียนตามเสี้ยงหงไปถึงคลับร้านหนึ่ง ที่คลุกเคล้าไปด้วยกลิ่นเหล้าบุหรี่ปะปนกันไปหมด เวินจิ้งรู้สึกปรับสภาพไม่ค่อยทันนัก

ปกติแล้วเธอไม่ต้องการลิ้มรสเหล้าเบียร์นี้ และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่มาในที่แบบนี้

แต่อั้ยเถียนกลับคุ้นเคยชินเป็นปกติ จูงมือเวินจิ้งไว้ทั้งคู่ราวจะทำผิดประเวณี จ้องมองหูชิงที่อยู่ข้างเสี้ยงหงอยู่ตลอดเวลา

เดินเข้าห้องคลับส่วนตัว เวินจิ้งคิดไม่ถึงว่ามู่วี่สิงก็อยู่ด้วยเช่นกัน แข็งทื่อทะมึนทึง

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน

อ่านนิยาย เรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน ฟรี ได้ที่ novel-fast 


โดยเรื่อง Flash Marriage เธอต้องแต่งงานกับฉัน บางส่วนของนิยาย

บทนำ

เดิมทีคิดว่ามู่วี่สิงเป็นคนธรรมดา หลังแต่งงานจึงรู้ได้ว่า เมื่อก่อนเธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้อย่างรอบคอบสามีของตัวเองไม่เพียงแต่เป็นหมอ ยังมีฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิจัยทางการแพทย์ และทายาทของตระกูลใหญ่

เรื่องย่อ

“คุณเวิน คุณ25ปีแล้ว?”

“อีกเดือนนึงค่ะ”

“ก่อนหน้านี้คบกับผู้ชายมาแล้วกี่คน?”

“คนเดียวค่ะ”

“พัฒนากันไปถึงไหน?”

“พบครอบครัวกันแล้วค่ะ”

“เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งหรือยัง?”

เวินจิ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างมีมารยาทในที่สุดก็หายไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“เกี่ยวอะไรกับคุณเหรอ!”

“คุณ……เราไม่ได้มานัดดูตัวกันเหรอครับ?ก็แค่รู้จักกันและกันมากขึ้น คุณจะโมโหอะไรเนี่ย!”ผู้ชายตรงข้ามขมวดคิ้วพร้อมตำหนิเวินจิ้ง

“ฉันขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณ ลาก่อน!”เวินจิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วหมุนตัวออกไป

เธอหยุดลงแล้ววางเงิน500หยวนไปอย่างเท่ๆ

ชายคนนั้นรีบดึงเวินจิ้งไว้“หมายความว่าไงอ่ะ?คุณอายใช่ไหม คุณไม่ใช่สาวพรหมจรรย์เหรอ?”

เสียงที่เขาพูดไม่ดังเท่าไหร่แต่เพราะว่าในร้านกาแฟค่อนข้างเงียบ ลูกค้าที่นั่งโต๊ะใกล้ๆกันต่างได้ยินหมด

เวินจิ้งหรี่ตามองแล้วยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนเท้าเขาแรงๆ จากนั้นยกกาแฟขึ้นมาสาดใส่หน้าเขาอย่างไม่ลังเล

พอถูกเธอเหยียบใส่ ชายคนนั้นก็ล้มลงไป ดังนั้นกาแฟในมือของเวินจิ้งก็สาดเป็นรูปโค้งใส่ผู้ชายชุดสูทที่กำลังจะออกจากร้าน

เวินจิ้งอึ้งไปแปปนึงกับฉากตรงหน้า

“ขอโทษค่ะ”เธอหยิบทิชชู่จากในกระเป๋าอย่างอึนๆ มองเสื้อเชิ้ตขาวที่โดนสาดใส่ของผู้ชายตรงหน้า พระเจ้า แค่มองก็รู้ว่าชุดราคาแพง

สีหน้าของมู่วี่สิงเย็นชา มองไปที่เวินจิ้งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกและไม่รับทิชช่าจากเธอ แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมา ตอนที่เช็ดกาแฟก็แสดงท่าทางไม่พอใจออกมา

เวินจิ้งรู้สึกผิดสักพัก ตอนนี้เอง เท้าของหนุ่มนัดดูตัวที่อยู่ข้างล่างก็รีบคว้าเท้าเธอไว้“ยัยผู้หญิงคนนี้ เหยียบเท้าผม!”

“น่ารำคาญจะตายชัก”เวินจิ้งดึงเท้าออกมา จะวิ่งออกจากร้านกาแฟ

ตอนที่ผลักประตู เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายชุดสูทนั่น รูปร่างหน้าตาเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ กรอบหน้าชัดเจน ใบหน้าตรงนั่นเหมือนพระเจ้าค่อยๆวาดลงเพื่อทำให้คนที่เห็นแล้วตกตะลึง

พอเข้าไปในรถ เวินจิ้งที่ยังไม่ทันสตาร์ทรถก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา“ลูกรัก ดูตัวเป็นยังไงบ้าง?ผู้ชายคนนั้นโอเคใช่ไหม?”

“จบแล้ว”เวินจิ้งตอบไปสองคำ

ตอนนี้เองรถของเธอก็ออกไปไมได้ เวินจิ่งยิ่งรำคาญมากขึ้น

“อะไรกัน?นี่แม่สื่อแนะนำคนที่ปีนึงมีรายได้เป็นล้านๆให้ฉัน ลูกต้องไปมาหาสู่กับเขาดีๆ……จะหยุดไม่ได้นะ!”

เวินจิ้งไม่อยากฟัง เธอวางโทรศัพท์ลงทั้งที่แม่เธอกำลังบ่น

รถขยับออกไปไม่ได้ เวินจิ้งเลยดึงกุญแจออกมาแล้วลงจากรถ“วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินแน่ๆ!ถึงได้โชคร้ายสุดๆแบบนี้!”

พอพูดจบแปปนึง ฝนก็ตกหนักลงมา

เวินจิ้งหลับจาลง เปียกไปทั้งตัว

พอได้สติเธอก็ว่าจะวิ่งไปหลบฝนในร้านกาแฟ แต่พอนึกถึงผู้ชายที่นัดดูตัวท่าทางน่ารังเกียจเมื่อกี้ ก็เลยล้มเลิกไป

ตอนที่แกว่งไปมาซ้ายขวา ก็มีรถปอร์เช่สีดำก็มาจอดข้างๆเธอ หน้าต่างเปิดลงมาก็มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและคุ้นเคยนั้นเข้ามา

คือผู้ชายที่โดนเธอสาดกาแฟใส่อย่างไม่ตั้งใจเมื่อกี้

“ขึ้นมา”น้ำเสียงและใบหน้าของเขาเย็นชาเหมือนเดิม

เวินจิ้งยิ้มไปอย่างเขินๆพร้อมส่ายหัว“ไม่เป็นไรค่ะ ลำบากคุณเปล่าๆ”

“ไม่ลำบาก”มู่วี่สิงยังคงเย็นชาใส่

เวินจิ้งยิ่งละอายเข้าไปใหญ่ จากนั้นเห็นว่าด้านหลังมีแท็กซี่อยู่ก็เลยคิดว่าจะไปเรียกรถ

แต่บังเอิญจริงๆ เธอดันเหยียบแอ่งน้ำที่ขังไว้ จนรองเท้าส้นสูงพัง

มู่วี่สิงมองเห็นหญิงสาวล้มลงไปจากกระจกมองหลัง เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้แล้วเปิดรถลงมาอุ้มเวินจิ้งขึ้นไปท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก

 

เวินจิ้งอึ้งไป พอนั่งข้างคนขับปุ๊ปก็เริ่มได้สติ

“ขอบคุณค่ะ”เธอหันไปมองผู้ชายข้างๆ

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่วี่สิงกลับยื่นผ้ามา

เวินจิ้งก้มลงเช็ดผมและใบหน้าที่เปียกถึงเห็นว่าเสื้อผ้าของตัวเองเปียกไปหมด

ดีที่เธอสวมชุดคลุมอยู่ ไม่งั้นคงจะน่าอาย

“ที่อยู่”มู่วี่สิงถาม

“ถนนอันหนิง10”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถปอร์เช่สีดำนั่นก็หยุดลงที่ใต้ตึกเก่าๆที่พักแถวนั้น

เดิมทีเวินจิ้งไม่อยากให้เขาเข้ามาที่ข้างใน แต่ว่าเขาไม่ฟังเธอเลย

“ขอบคุณที่มาส่งฉันค่ะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษมากจริงๆ”เวินจิ้งขอโทษเขาอีกรอบ

“เชิ้ตอขงคุณราคาเท่าไหร่คะ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ค่ะ”เวินจิ้งพูดด้วยเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อย

สายจาของมู่วี่สิงมองไปข้างหน้า พอได้ยินก็ขมวดคิ้ว แล้วก็เห็นเวินจิ้งเปิดกระเป๋าเงิน

เธอทายในใจน่าจะหลักสี่ แต่ว่าราคาจริงๆไม่รู้

“คุณชดใช้ไหวเหรอ?”เสียงทุ้มต่ำของมู่วี่สิงก็ดังขึ้น เชิ้ตของเขาตัดอย่างดี ทั้งโลกนี้มีแค่ตัวเดียว

“ฉันชดใช้ราคาไม่ไหวเหรอคะ?”ใบหน้าของเวินจิ้งดูหดไป

ตอนนี้เองก็มีเสียงของเจี่ยนอีดังๆจากด้านนอกเข้ามา“เวินจิ้ง กลับมาไวขนาดนี้ทำไมเนี่ย ไม่ได้บอกว่าให้อยู่กับเขานานๆหน่อยเหรอ……”

เวินจิ้งลำบากใจเล็กน้อย ชุมชนเล็กๆแบบนี้ ทุกตึกเกือบจะเป็นเพื่อนบ้านกัน เจี่ยนอีตะโกนแบบนี้จนเกือบจะได้ยินไปทั้งชุมชน

“ขอโทษค่ะ ฉันต้องกลับแล้ว นี่เบอร์ของฉัน ถ้าให้ฉันชดใช้อะไรติดต่อมานะคะ!”เวินจิ้งรีบเขียนเบอร์โทรตัวเองจากนั้นก็ลงรถ

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ที่ปลายนิ้วยังมีกระดาษที่มีไออุ่นของเวินจิ้งอยู่ ด้านบนมีเบอร์โทรอยู่ เขากำกระดาษแน่น

เจี่ยนอีเห็นลูกสาวลงมาจากรถก็ตะลึง แต่ก็ได้สติกลับมา“เวินจิ้ง ทำไมถึงบอกว่านัดดูตัวจบแล้วล่ะ?นี่ไม่ใช่ว่าสำเร็จแล้วเหรอ?”

“ไม่ใช่เขา”เวินจิ้งดึงแม่เข้าบ้าน แต่ว่าดึงไม่ได้

เจี่ยนอีจ้องรถนั่น ในใจก็นับว่ารถนี่น่าจะมีศูนย์กี่ตัว

ที่แท้ก็เป็นคนที่ที่มีรายได้ปีละล้าน รถนี่แค่ดูก็รู้แล้วว่าเกินล้าน!

“ลูกพูดอะไร?อย่าหลอกแม่สิ รีบไปให้เขาลงมาให้แม่ดูหน่อย”

เวินจิ้งนิ่งไป มองมู่วี่สิงแล้วรีบปิดประตูรถ จากนั้นก็ดึงแม่ออกมา

ในรถนั่น มู่วี่สิงมองแม่ลูกที่เดินออกไปไกล สายตาหม่นลงเล็กน้อย

ในแสงสว่างนั่น โทรศัพท์สีขาวก็ตกลงที่เบาะข้างคนขับ

เขาหยิบขึ้นมา โทรศัพท์สั่นเล็กน้อยแล้วก็มีแจ้งเตือนเข้ามาว่า:วันที่1000ที่คุณจากไป

เวินจิ้งกับแม่ที่เพิ่งเข้าบ้าน ออดประตูก็ดัง

เป็นเขา?

เวินจิ้งเปิดประตู ร่างสูงๆของมู่วี่สิงยืนอยู่หน้าประตู

“โทรศัพท์คุณ”น้ำเสียงของมู่วี่สิงมีความไม่พอใจแฝงอยู่

“อ้อ ขอบคุณค่ะ!”เวินจิ้งยิ้ม“เดี๋ยวฉันลงไปส่งคุณ”

พอพูดจบเสียงของเจี่ยนอีก็เข้ามา“เวินจิ้ง ทำไมให้เขายืนอยู่ข้างนอกล่ะ รีบเข้ามานั่งสิ!”

เวินจิ้ง:……

มู่วี่สิงขมวดคิ้ว ขายังไม่ขยับก็พูดอย่างเรียบๆว่า“ผมมีธุระ ไปก่อนนะ”

เวินจิ้งโล่งอกไป วันนี้เธอก็รบกวนชายคนนี้พอแล้วจะให้มีเรื่องอะไรอีกไม่ได้

แต่เจี่ยนอีก็ยังมองมา เวินจิ้งปิดประตูดัง“ปัง”

“แม่ หนูไม่รู้จักเขา”

“ไม่รู้จักเขาแล้วมาส่งลูกได้ไง?”

“เขาใจดี หนูเปียกไปทั้งตัวแบบนี้?”

“แม่ว่าลูกสองคนได้อยู่ ฮิฮิ ผู้ชายคนนี้ไม่เลว เวินจิ้ง ครั้งนี้ลูกสายตาไม่เลวจริงๆ!”

เวินจิ้งกลับเข้าห้อง ปิดประตู


และยังมี  นิยาย อ่านนิยาย นิยาย pdf นิยายวาย อ่านนิยายฟรี นิยายออนไลน์ อีกหลายเรื่องที่รอให้คุณอ่านที่ novel-fast.com

แสดงความคิดเห็น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

ปรับฟอนต์

**ถ้าปรับโหมดมืดอยู่** ให้เปลี่ยนเป็นโหมดสว่าง ก่อนจะปรับสีพื้นหลัง
รีเซ็ท
Close Ads แทงบอลออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตออนไลน์
Click to Hide Advanced Floating Content สมัคร ufabet
Click to Hide Advanced Floating Content สล็อตฟรีสปิน